Bert Breed

Fûgelplasse

2012-02-02T18:20:00.009+01:00

Gisterenavond ontving ik een mailtje met de aanhef: Brief aan de ijsmeester van de Vogelplas.
Ja, beste mensen, dat wordt je niet zomaar. Daar moet je wel wat voor doen!
In mijn geval betekende dit, dat ik, na zo'n 80 km op de ijsbaan van Warmond geschaatst te hebben, daar vandaan naar de Vogelplas ging fietsen. Ambtshalve uiteraard!
Nu had ik in mijn grenzeloze naïeviteit aan Wierd Wagenmakers en Bauke Dooper gevraagd, wat de Friese vertaling van Vogelplas was. Het antwoord was.....twee antwoorden. Wierd hield het op Fûgelplasse, Bauke op Fûgelmar. Via de mail ontspon zich een hele discussie, waar zelfs het Friese woordenboek bij gehaald werd.
"Het woord ''plasse" komt naar mijn weten niet voor in de betekenis van plas zoals in de combinatie "Vogeplas". 'Wij' zouden zeggen 'mar' (= meer). 'Plasse' betekent een plas water op straat, voor de planten etc. Geen 'meer', 'ven', 'wiel' etc.
Vogelplas is dus zo iets als Fûgelmar" tegenover "Het Frysk wurdboek geeft aan plasse 2 betekenissen , 1a = plasse in 3 varianten , als plas bv “ in plasse bloed “, 2a=poel of meer .“allegear plassen en petten “ en 3a= grote watervlakte “”Hy is de wide plasse oerstutsen” ( hij is naar Amerika gegaan) de tweede betekenis is bv het kontjevan het brood .” in plasse bôle “of nog leuker is je schedel . Gisteren had jij bv een Friese muts op je “plasse”.
Over Babylonische spraakverwarring gesproken.

Maar mijn verbazing werd nog groter, toen ik met bovenstaande foto's in mijn achterhoofd bij de Fûgelplasse aankwam en schaatsers zag op de Fûgelmar. Het bloed kruipt dan, waar het niet gaan kan, dus ik stalde mijn fiets en trok mijn kluunschaatsen weer aan.
Maar was mijn verbazing al groot, er bleek nog een overtreffende trap voor te bestaan: Siebe kwam mij tegemoet gereden, samen met Ana!
Deze Spaanse schone, die pas 4 schaatslessen heeft gehad in de Leidse IJshal en nog nooit van haar leven op natuurijs had gestaan, schaatste eerder dan de ijsmeester van de Vogelplas op dit meertje!
Het moet ook niet gekker worden!
Net als de ijsbaan van Warmond had de Fûgelplasse zwart spiegelglad ijs. In het midden zat ter hoogte van de vogelkijkhut nog een gigantisch wak, maar aan de kant van de Kniplaan kon je gewoon oversteken van de opstapplaats bij de A4 naar de boerderij en terug. Ook kon je aan deze zijde tot de vogelkijkhut.
Wel kreeg ik van iemand, die net van het ijs kwam, toen ik mijn fiets neerzette, de volgende tip: "Het is veilig, zolang je de sporen maar blijft volgen."
Dat was voor mij natuurlijk een kolfje naar mijn hand. Iedere leerkracht, die mij in de klas heeft gehad en iedere leidinggevende, onder wie ik gewerkt heb, zal het volmondig beamen: Bert Breed is een zeer volgzaam type.

Veerpolder

2012-02-02T08:39:00.010+01:00

Op de eerste dag van mijn vorstverlet zat ik vanmorgen al vroeg achter de computer. Behalve op een paar weersites, zoals die van het KNMI, Weerwoord, Jan Visser en Bas Schijff, die allen in ieder geval minimaal tot dinsdag vorst geven, keek ik diverse keren op de site van de Warmondse IJsclub. Om half 9 zag ik het verlossende bericht:
"IJsclub WIJC IJSBAAN OPEN! @IJsclubWIJC Je vindt ons Veerpolder 18, Warmond (Zuid-Holland) #natuurijs #schaatsen onze dagelijkse openingstijd is 10:00".
Ik stuurde mijn bevindingen door naar de "Krasse knarren" en de droogtrainingsgroep, deed nog wat boodschappen en om 20 voor 10 zat ik op de fiets naar de Veerpolder. Ik betaalde netjes mijn € 3,- entree en kon doorlopen naar de bankjes om mijn kluunschaatsen aan te trekken. Richard Dieke en Arthur van Winsen reden al rond op het spiegelgladde, zwarte ijs.
"10 uur is 10 uur!" keeg ik van mijn tandarts te horen. Bij een afspraak in zijn praktijk laat ik het wel uit mijn hoofd om te laat te komen. Hier kon ik het me gelukkig wel veroorloven.
Bauke Dooper kwam ook net aanzetten, zodat we samen met Ruud Vermeulen al snel met zijn vijven onze rondjes reden. Dirk Zwitser was nog heel even samen met mij op het ijs. Hij moest les gaan geven. Volgens mij hebben ze de lerarenstaking gewoon te vroeg gehouden....
In het zonnetje op zwart ijs: wat wil een mens nog meer. Ondanks de zon bleef het de hele dag vriezen. Uit een paar kapotgereden luchtbellen in het ijs stroomde wat water de gladde ijsvloer op. Je zag het in een paar uur tijd bevriezen.

Robert Nozeman kwam om een uur of 11 het ijs op. We reden meestal met een man of 6 in rap tempo onze rondjes. Vanaf het clubhuis hadden we de nog vrij stevige wind in de rug, richting clubhuis was het buffelen. Maar we genoten met volle teugen van de eerste dag van deze winter op natuurijs.
Om de euforie te temperen, werden we langdurig blootgesteld aan het leed van André Hazes.

Om een uur of 12 hielden Robert, Ruud, Richard en Arthur het voor gezien. Zij hadden er 35 km op zitten, Bauke en ik zaten op 30. Samen reden we in een rustiger tempo tot half 1 door. We hadden toen ongeveer 40 km geschaatst.

Bauke ging richting huis, waar hij nog wat moest klussen, maar het estafettestokje werd geruisloos overgegeven aan Douwe Kinkel. Hij is dit jaar ingeloot voor de Elfstedentocht en dat het is in deze maand niet geheel uitgesloten, dat het er van gaat komen. In een Elfstedentempo reden we een klein uur onze rondjes, tot het tijd werd voor de warme chocolademelk.

Bij het verlaten van de kantine zag ik Hans den Outer, Henk Distelvelt en Sjaak Doeleman. Het was nu een stuk drukker op de baan en in wisselende samenstelling werden door verschillende groepjes in diverse tempo's trainingskilometers gemaakt. Ondertussen bleven we wel genieten.
Vooral het stuk met de wind in de rug was erg mooi. De zon weerkaatste in de vele duizenden sporen, die vandaag in het maagdelijk ijs waren gegroefd. Een prachtig schouwspel van subtiele lijntjes in het tegenlicht.
Aad van Tol en Aad Heemskerk betraden ook de ijsbaan in de Veerpolder.Ook met hen reed ik een aantal ronden, voordat Henk, Hans en ik het ijs om 3 uur verlieten. In de gezellige kantine namen we een biertje als afsluiting van deze fantastische schaatsdag.

Warmondse IJsbaan open 2-2-2012 from Moviestar on Vimeo.

Warmond

2012-02-01T21:09:00.013+01:00

Vanavond ontving ik van Bert Raaphorst een mailtje met zijn bevindingen van de inspectie van de Vogelplas.
Ik citeer:
"Ik ben zojuist terug van een fietstochtje, o.a. langs de Vogelplas. Het ziet er inderdaad uit als een plaatje, maar bij nadere inspectie van de plas is mijn indruk toch iets minder positief.
Het grote (open!) wak dat door Wil werd gezien, strekt zich vanaf de hut helemaal uit naar de andere oever. Verder zie je nogal wat donkere plekken op de bevroren plas wat duidt op een aantal kleinere wakken. De wind is hier overduidelijk de spelbreker.
Zelfs dicht aan de kant zie je nog open plekken. Ik trapte aan de kant nog zo door het ijs, wat erop wijst dat het ook aan de kant nog maar kort dicht ligt.
Ik heb wat foto's genomen die de actuele toestand aardig illustreren.
Mijn indruk is dat het morgen absoluut nog niet kan. Als de open stukken vannacht dicht vriezen, is het nog maar ijs van een nacht en over ijs van een nacht moet je nooit gaan, weten we maar al tegoed. Ik houd het op vrijdag op zijn vroegst. Voor morgen misschien Voorschoten en/of Warmond??"
De prachtige foto's, die bij het mailtje gevoegd waren, spreken voor zich.

Ook van Wil Verbeij ontving ik vanavond een mailtje: "Vanmiddag nog grote windwakken, de wind moet snel afnemen!"
Daar ben ik het volmondig mee eens, evenals met de conclusie van Bert Raaphorst, dat je niet over één nacht ijs moet gaan. Het zal dus vermoedelijk vrijdag worden, voor we op de Vogelplas kunnen schaatsen.

De vraag van Bert, of het Voorschoten en/of Warmond wordt, is heel simpel te beantwoorden. De landijsbaan van Voorschoten is op 2 februari nog niet open, de ijsbaan van de Warmondse IJsclub wel.
Het wordt dus Warmond!

Maria Breed-Lieverse

2012-02-01T19:39:00.010+01:00

Het is vandaag precies een eeuw geleden, dat mijn moeder werd geboren in Hoogmade. Net als nu in een vorstperiode: op 7 februari 1912 werd de tweede Elfstedentocht verreden. Op 16 april 1991 is Maria Wilhelmina Breed-Lieverse op 79-jarige leeftijd gestorven. Het was een schat van een mens waar geen kwaad bij zat. Een wijs mens ook. De volgende spreuk heb ik van het internet af gehaald, maar mijn moeder had hem zo kunnen gebruiken: "Het leven is net als schaatsen: als je denkt dat er geen wind staat, heb je hem behoorlijk in je rug."
En deze tegeltjeswijsheid zou haar goedkeuring absoluut hebben kunnen wegdragen.

Vandaag kwamen al mijn broers en zussen bij elkaar in Nieuw-Vennep. Een volle bak, want we waren thuis met 12 kinderen. Of eigenlijk 13. In de oorlog is een zusje van me als baby gestorven aan een paar infectieziekten.
"Er gaan veel makke schapen in een hok", plachtte mijn moeder altijd te zeggen. En dat klopt wel, helemaal uit de mond van het makste schaap van het dozijn.
Materieel hebben we het in onze jeugd niet breed gehad, maar met zo'n lieve moeder hadden we wel een warm nest.

Op weg naar de Hoofdweg liep ik langs het kerkhof, waar mijn ouders begraven liggen. Ik ben er inmiddels aan gewend, maar het blijft toch een raar iets om je eigen naam op een grafsteen te zien staan.
Bij mijn schoonzus Joke van der Poel was het reuze gezellig na de frisse wandeling vanaf station Nieuw-Vennep. Alleen bleef ik wat korter als de rest, want om 3 uur moest ik helpen sjouwen. Lotta zou gaan verhuizen en ze kon wel wat hulp gebruiken. Siebe, Ana en Ada waren er ook.
Siebe reed met Ana telkens de volle wagen naar het nieuwe onderkomen, terwijl ik er dan op de fiets naar toe reed. Om kwart voor 6 waren we klaar met de meeste spullen.

Met als beloning een prachtige avondschemering met vergelijkbare kleuren als op bovenstaande foto reden we op huis aan, waar Ada boerenkoolstamppot had gemaakt. Dat ging er wel in. Ana had een drukke dag gehad: 's ochtends schaatsles, 's middags sjouwen en nu moest er meteen na het eten vandoor: Ana ging voor het eerst naar Nederlandse les!

Druk

2012-02-01T09:00:00.006+01:00

Om even over 8 betrad ik gisterenavond de overvolle entreehal van de Leidse IJshal. Ik liep meteen door naar de winkel van Ooms Sport, waar ik mijn gerepareerde klapschaatsen ophaalde. Ik wandelde langs de rij wachtenden, die schaatsen wilden huren. Het duurde 10 seconden, voor ik mijn schaatsen te pakken had, terwijl je bij het huren de maat op moet geven en een legitimatie als borg af moet geven. Dat duurt dus een stuk langer.
Het spreekt voor zich, dat het druk was op de spiegelgladde ijsvloer, ondanks dat veel vaste bezoekers nu bij de Weissensee bivakkeerden.
Zelf was ik op een andere manier met druk bezig. Door de nieuwe ronding ben je in het begin weer aan het zoeken naar het juiste drukpunt, waar je je gewicht op laat rusten tijdens de afzet. En dat luistert heel nauw.
Ik reed een uur mee in het peloton. Toen had ik het goede gevoel weer helemaal te pakken en ging ik op jacht om het hard rijdende peloton te dubbelen. Dat duurde 20 rondjes.
Bij het uitrijden raakte ik met Ruud Vermeulen aan de praat. Hij vertelde me, dat de ijsbaan van Warmond waarschijnlijk donderdag open ging, hetgeen vanochtend op de site van de Warmondse IJsclub is bevestigd.
IJsclub WIJC De ijsdikte is zojuist gemeten, live op radio @omroepwest, 3,5cm. IJs en weder dienende opent de ijsbaan @IJsclubWIJC morgen #natuurijs.
Na afloop ging ik nog even naar de winkel van Ooms Sport. Nu om geld op te halen voor de verkoop van "Molen- en Merentocht".

Met het geld van dit boek vol Toertochttips, over wat je wel en wat je beslist niet moet doen bij het rijden van toertochten op natuurijs, begaf ik me naar de kantine van de IJshal. Ook daar was het druk!

IJsaangroei

2012-01-31T18:31:00.004+01:00

Dat was even een tegenvaller, toen ik vanochtend naar mijn werk fietste. De sloot achter onze tuin had een vliesje ijs, dus dat zag er goed uit. Dat werd heel anders op het moment, dat ik er daadwerkelijk langs fietste. Vlak voorbij onze tuin lag nog gewoon open water.
Het grootste deel van de weg, die ik fietste, gaf eenzelfde beeld: vrijwel overal lagen de sloten nog open. Alleen op luwe plekken ontstond een vliesje. En dat, terwijl het 5 graden vroor.
Vervolgens ontving ik van Wil Verbeij een opbeurend mailtje:
Dag Bert,
Volgens mij ben je hier en daar wat mensen vergeten te informeren over je voornemen om donderdag op de Vogelplas te gaan schaatsen? Nl. de eendjes, en al de anderen de invloed heben op de ijsvorming aan de Vogelplas!!
Vanmorgen zwommen de eendjes nog vrolijk rond, was er nog geen sprake van enige ijsvorming.
Tijd voor aktie dus als je as donderdag daar wil schaatsen.

De ijspluim vertelt een heel ander verhaal. Het heeft inderdaad de hele dag gevroren en op veel in de richting oost-west gelegen sloten ligt nu ijs. De noord-zuid gerichte sloten liggen door de stroming nog bijna helemaal open.

Al met al wordt het kantje boord, of we donderdag al naar de Vogelplas kunnen. Twee nachten met strenge vorst, en het moet lukken. En anders wordt het vrijdag. 't Is net oars!

Donderdag

2012-01-30T13:33:00.008+01:00

De vraag van gisteren is snel te beantwoorden.

Het wordt donderdag, voor we in deze omgeving op natuurijs kunnen schaatsen. Het heeft afgelopen nacht nauwelijks gevroren. Slechts hier en daar is een flinterdun vliesje ijs op luwe sloten ontstaan.

De hier boven staande pluim laat duidelijk zien, dat we de komende dagen met steeds kouder weer te maken krijgen. Als we met onbewolkte nachten te maken krijgen, kan de afkoeling zeer snel gaan.
Het is dan ook niet verbazingwekkend, dat ze in Fryslân al begonnen zijn met de voorbereiding van de Elfstedentocht.

Woensdag of donderdag?

2012-01-29T20:37:00.012+01:00

Het is een ongekende weelde. Kunnen we woensdag de Vogelplas op, of wordt het toch donderdag?

Deze prangende vraag houdt mij dit weekeinde bezig. De afgelopen 15 jaar waren er heel wat winters, dat het de vraag was, of we überhaupt op natuurijs zouden kunnen schaatsen en tot half januari leek het erop, dat daar dit jaar ook sprake van kon zijn.
Het korte winterprikje half januari leverde niet eens een Hellmann-punt op, zodat winter 2011-2012 in het nabij Leiden gelegen officiële KNMI-meetpunt nog steeds op 0,0 staat. Zo laat in januari is dit nog nooit voorgekomen.

Maar zoals na de extreem droge november een extreem natte december en eerste helft van januari volgden, 6 weken, die precies op 1 december begonnen, zo duiken we op 1 februari écht de winterkou in.
Vandaag was het al te merken. Ik ben op de fiets naar mijn oudste broer Kees geweest, die in Noordwijkerhout zijn 74e verjaardag vierde. Het was onder een halfbewolkte hemel heel wat frisser dan gisteren in Biddinghuizen. Op de terugweg zag ik op de wat dieper gelegen slootjes tussen Voorhout en Oegstgeest de eerste vliesjes ijs liggen op luwe plekjes.
Het begin van een mooie ijsperiode, die naar het zich nu laat aanzien, minstens tot halverwege volgende week gaat duren.
We gaan ervan genieten. Hoe lang het gaat duren, weten we nu nog niet. En wat betreft onze eerste schreden op natuurijs sinds december 2010 op de Gouwzee, resteert ons nu slechts een vraag: wordt de eerste keer natuurijs woensdag?

Of toch donderdag?

Uitverkocht

2012-01-29T10:23:00.006+01:00

Gisterenavond at ik voor het eerst in een maand weer samen met Ada. Siebe was met Swabo op trainingskamp, terwijl Ana met Ike en Lotta naar het Rotterdams filmfestival was. We hadden een beetje haast, want we moesten naar Amsterdam, waar in de Noorderkerk het VU-koor en -orkest op zouden treden.

We gingen op de bonnefooi om te luisteren naar onze jongste dochter, maar zo ver zou het niet komen. Een bordje "Uitverkocht" op de deur van de Noorderkerk maakte ons duidelijk, dat we tevergeefs naar Mokum waren afgereisd. Het soebatten aan de deur wilde niet helpen. De acht mensen in de hal, die er niet in mochten, hadden volgens mij zo in de kerk gekund. Maar goed, de deurwachters waren onverbiddelijk.
Normaal gesproken zou ik hier flink van balen, maar ik was in een prima stemming door de gezellige dag op Flevonice en het vooruitzicht van natuurijs.
Bovendien hadden we in de treinreis naar Amsterdam een wel heel bijzondere gast uit Gods kosthuis in onze coupé. De trein naar Schiphol reed niet wegens geplande werkzaamheden. Een oudere man met een stoppelbaard, die je op het eerste oog inschatte als een dakloze, kwam de coupé binnengestapt, samen met zijn vrouw. Ze konden niet naast elkaar zitten, dus namen ze op 2 stoelen achter elkaar plaats.
De man kwam naast een vrouw te zitten in de leeftijdscategorie van onze oudste dochter en hij stak meteen van wal.
Hij ontpopte zich, met een penetrante geur om zich heen, als een personage, die rechtstreeks uit een aflevering van Koot en Bie was gestapt.
Ze waren uit Zwolle naar Middelburg gereisd om een miniatuurbootje te kopen.

Hij had een verzameling bootjes. Zelf had hij ooit gevaren, hij had een antiquariaat gehad, die failliet was gegaan. Zijn hele bijzondere levensverhaal vertelde hij op de treinreis van Leiden naar Amsterdam aan die wildvreemde vrouw, maar op zo'n volume, dat wij er ook volop van mee konden genieten. Alle lief en leed kregen wij zo te horen.
En het bootje, dat hij gekocht had: dat zat gewoon, in kranten ingepakt, in een simpel plastic vuilniszak....
De brave borst moest met zijn vrouw nog terug naar Zwolle.
En laten Koot en Bie aan deze mooie stad van de Blauwvingers nu ooit een muzikale ode gebracht hebben.

Overbodig om te zeggen, dat we schaterend van het lachen door de feeëriek verlichte grachtengordel naar de Noorderkerk wandelden. We hadden dan wel geen noot muziek gehoord, maar we hadden wel een cabaretvoorstelling bijgewoond!

Flevonice

2012-01-28T18:12:00.012+01:00

Siebe had een trainingsweekeinde met de Swaboploeg in Wageningen en hij moest er vroeg uit. Zodoende zat ik om half 8 met mijn zoon te ontbijten, waarna ik nog even snel naar de bakker ging om brood te halen voor het weekend. Om kwart voor 9 zou ik opgepikt worden door Andrea Landman en mijn mentale coach Paul Verkerk.
We reden naar het huis van Wil Verbeij, waar we overstapten in de auto van Edgar Hogervorst.
De stemming zat er goed in. Het was heerlijk weer. Zonnig, er stond weinig wind en het had vannacht al lichtjes gevroren. En gezien de weersvoorspellingen kunnen we eind volgende week weer op de Vogelplas schaatsen.

Wat dat aangaat hebben we wel wat weg van Fokke en Sukke.

Maar ja, we beleven dan ook een zeer bijzondere winter. Tot nu toe staat de winter van 2011-2012 op de 3e plaats van de zachtste winters sinds 1900. Sterker nog, op voormalig vliegveld Valkenburg is nog niet een Hellmann-punt gescoord! En ineens komt er een flinke portie kou uit Rusland aanzetten.

Na een jaar met extreem weer voegt deze winter zich ook in dit rijtje, met gelukkig ook een uitschieter met flink lage temperaturen.

Wat dat aangaat geloof ik wel in de potentie van deze vorstperiode.

In de auto hadden we het over experimenten om de beschermende werking van vaseline wetenschappelijk te testen. De ene helft van het lichaam wel insmeren met watervrije vaseline en de andere helft niet en dan kijken, hoe snel welk lichaamsdeel bevriest.
Om half 11 waren we bij Biddinghuizen, waar het parkeerterrein van Flevonice al aardig vol was. We begonnen met koffie en warme chocolademelk, waarna we ons naar de 5 kilometerbaan begaven.
Paul en ik hadden als eerste onze kluunschaatsen aan en we namen meteen al een voorsprong op de rest. Ja, je behoort tot het Dreamteam of niet!
Om Andrea, Wil en Edgar niet meteen te ontmoedigen hielden we ons de eerste ronde gedeisd, zodat het trio op klapschaatsen een voorsprong kon nemen. Wil trok na de eerste meteen een laag kleren uit: het was toch warmer, dan we dachten. Zodoende volbracht het Dreamteam toch als eerste de eerste 10 km.
Hierna werd het beeld wat wisselen. Dan reed die weer op kop, dan een ander groepje. Na 5 rondjes namen we een pauze om wat te eten en te drinken, waarna Wil het op zijn heupen kreeg. Acht ronden lang bleef hij op kop sleuren. Al deze ronden reed ik in de luwte van deze 2 meter lange windbreker. In deze 40 km waren er 1 solist en 1 groepje van een man of 10, die ons inhaalden. Voor de rest haalden we alleen maar in.
Het ijs werd in het zonnetje wel wat slechter, maar ondanks de wat zachte bovenlaag bleef het toch nog goed glijden.
Wil kreeg last van een blaar, zodat we de 9e ronde rustig rechtop schaatsten. We moeten ons nog een beetje sparen voor de natuurijsperiode. Terwijl wij onze schaatsen aan het uittrekken waren, stond onverwachts mijn schoonzus Annemarie voor onze neus. Samen met Anton was ze ook komen schaatsen op hun thuisbaan. Vrijwel tegelijkertijd kwam Dick de Bles aangereden. Ik heb het zo'n vaag idee, dat ik Dick de komende weken nog regelmatig tegen ga komen.
Dat geldt niet voor Anton en Annemarie, dus met hen reed ik nog een rondje in een rustig tempo. Onderwijl gaf ik hen nog wat technische aanwijzingen. En dan te bedenken, dat ik 25 jaar geleden, de laatste winter voor ik lid werd van de IJVL, met Anton samen voor het eerst van mijn leven 120 km had geschaatst door tweeënhalf maal de Molen- en Merentocht te rijden.
Na een rondje bijgekletst te hebben, begaven Anton en Annemarie zich naar het terras. Andrea stond net op het punt om nog een rondje te rijden, en dan ben ik nooit te beroerd om dan mee te rijden. En zo reden we, exact 7 jaar na de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee, nog 2 rondjes op deze trainingstocht.

Zo kwam ik aan 17 rondjes, waarna we Paul, Wil en Edgar opzochten op het zonovergoten terras. De Hertog Jan Bock smaakte ons goed.
Op de terugweg las Paul het bericht van zijn mobieltje voor, dat in Friesland niet meer gespuid zou gaan worden, om zo de ijsaangroei niet te belemmeren. Dat doen de Friezen niet zomaar. Want met dit soort staatjes is een Elfstedentocht toch niet helemaal uit te sluiten.

17 rondjes
We hadden ons uitekend vermaakt op Flevonice. We hadden wel geen superijs, maar wel een superdag!

Winterweer op komst

2012-01-27T20:33:00.004+01:00

Komend weekeinde komen we in de vorst te zitten. Het is al te merken, dat het weer aan het veranderen is. Na bijna 2 maanden van zacht, regenachtig en bij tijd en wijle stormachtig weer is het nu 's avonds en 's ochtends aangenaam koud winterweer met temperaturen net boven het vriespunt en weinig wind.

Ik ga er nog steeds van uit, dat we volgende week op de Vogelplas te vinden zijn, hoe ongewis het nu ook moge zijn bij het bepalen van de temperaturen onder nul en de lengte van deze koude periode. In ieder geval een week.
Vandaag fietste is in het winterzonnetje naar de IJshal, waar ik op speelse wijze schaatsles gaf aan kinderen voor de buitenschoolse sport en voor de IJVL. Voor het clubblad IJskout werden groepsfoto's gemaakt.
De tuinvogeltelling gaf een leuk aanknopingspunt voor allerhande oefeningen, "Witte zwanen, zwarte zwanen" vinden de kinderen ook leuk en aan het eind deden we tikspelletjes.
Ter plekke bedacht ik een variant op "geheime tikkers". Als je getikt was, dan was je niet af en ging je langs de boarding staan, maar kreeg je acuut een aanval van gekte: je ging zo gek mogelijk schaatsen. Ik kan u verzekeren: deze hou ik erin!!!

Powerpoint

2012-01-27T08:25:00.003+01:00

Computers zijn handig, maar hebben wel een nadeel: de updates en vooral de grootschalige verbeteringen. Ben je net helemaal gewend, komt er weer een of ander pakket, waardoor je weer je meg moet gaan vinden.
Een paar jaar geleden stapten we over van Word 2003 naar 2007, volgende week komt versie 2010 aan de beurt.
Gisteren hadden we in de bibliotheek van Rijnsburg met 9 collega's een cursus Office 2010, waar we over een paar weken mee gaan werken. Naast Word kwam ook Excel en Powerpoint aan de orde.
's Avonds kreeg ik op een andere manier met een powerpoint te maken. In de Leidse IJshal ging het schaatsen erg lekker, tot ik in de gaten kreeg, dat mijn linkerschaats niet goed open ging. Dat klopte: de veer van het klapmechanisme, was gebroken. Op dit punt komen de meeste krachten te staan.
Mart Moraal was toevalligerwijze van het ijs gestapt met hetzelfde euvel.
Nu mijn schaatsen toch gerepareerd moesten worden, liet ik meteen de ronding nakijken. De ronding moet er opnieuw worden ingezet. Zo krijg ik volgende week weer een ander powerpoint: het drukpunt, waar je je gewicht op zet bij de afzet.
's Avonds keek ik thuis nog even op www.weerwoord.be om te zien, of mijn verwachting, dat we eind volgende week op de Vogelplas kunnen schaatsen, nog steeds kloppen. Nou, dat ziet er goed uit.

Zeker als er zelfs kaartjes verschijnen, die in het noordoosten van het land 16 cm ijs geven dankzij een powerpoint, een ijskoud Russisch hogedrukgebied met een kerndruk van 1060 HectoPascal.

Het betreft uiteraard het mooiste plaatje, maar het is dus mogelijk in de weermodellen: 16 cm is namelijk de vereiste dikte van de Elfstedentocht!!!!

Visualiseren

2012-01-26T07:58:00.007+01:00

Vanaf komend weekeinde duiken we de winter in. Op de door mij geraadpleegde sites van Weerwoord, van Jan Visser en Bas Schijff en van het altijd voorzichtige KNMI staan alle seinen op groen voor Koning Winter.
Ik kan veel verhalen erover houden, maar ik kan het beter met een kaartje visualiseren.

Hoe koud het gaat worden en lang de vorstperiode gaat duren, is nog ongewis, dat kan een week zijn, maar ook nog veel langer, al zal het af en toe met horten en stoten zijn, daar we vlak aan de Noordzee wonen. Maar op grond van het bovenstaande kaartje durf ik te voorspellen, dat we eind volgende week op de Vogelplas kunnen schaatsen.
Nu is het een bekend verhaal, dat boeren, die de Elfstedentocht wilden gaan schaatsen, in vroeger tijd, toen koeien nog met de hand gemolken werden, dit in de wintermaanden zonder krukje deden. Zij trainden zo hun spieren op diep zitten.
Iets uit vervlogen tijden, dacht u? Welnee, heden ten dage komt het ook voor!

Het is een bekend gegeven, dat topschaatsers als mentale voorbereiding hun race van te voren al visualiseren. Met gesloten ogen rijden zij als het ware hun race al.
IJVL-lid en kunstenares Annette van Houwelingen is daar, blijkens bovenstaande foto, ook al mee bezig. En dit schitterende schilderij heeft ze, werkend in de schaatshouding, vervaardigd.

Maar niet alleen de mens is in staat tot het vervaardigen van prachtige kunstwerken. 's Lands meest bekende dierentuin, Artis, dankt haar naam aan de spreuk "Natura artis magistra": de natuur is de leermeester van de kunst. En dat blijkt wel uit deze wonderbaarlijk mooie foto van het noorderlicht, die ik gisteren van de weersite van Jan Visser geplukt heb.

Babylonische spraakverwarring

2012-01-25T07:48:00.012+01:00

Bij ons thuis is momenteel af en toe sprake van een Babylonische spraakverwarring. Als Siebe aan het trainen is voor het nieuwe wielerseizoen en er geen tolk Spaans-Nederlands in huis is, dan moeten we ons behelpen met Engels als tussentaal. En dan kom je wel eens voor het verschijnsel te staan, dat een woord meerdere betekenissen kan hebben. En als dat in het Engels ook het geval is....

Maar goed, als je de humor er van in kan zien, is er verder niets aan de hand.
Gisterenavond aten we vrij laat. De "restjes" van Ana's verjaardag waren nog voldoende voor een compleet en smakelijk avondmaal. Na me voor het toetje in de schaatskleding gestoken te hebben, nam ik nog een overheerlijk stuk notentaart en stapte op de fiets naar de Leidse IJshal.
Hier was het nog behoorlijk druk, ondanks dat er al diverse vaste klanten naar de Weissensee waren vertrokken. Met het eten nog duidelijk voelbaar in de maag besloot ik, om niet voluit te gaan, maar gewoon een avond alleen op techniek te schaatsen. Na aan het begin een rondje op het peloton gepakt te hebben, bleef ik daarna meer dan een uur in het peloton rijden, waar Rein 1 uur en 20 minuten op kop bleef rijden in een gelijkmatig tempo. Hij is duidelijk in vorm voor de Alternatieve Elfsedentocht.
Met Wierd Wagenmakers zat ik op een bank om de schaatsen uit te doen, toen Liesbet en Margit langskwamen om een boek bij me te kopen. Liesbet had dit vorige week een gesigneerd exemplaar van "Molen- en Merentocht" bij me gekocht, Margit wilde er nu ook een aanschaffen.

Wierd had in de gaten, dat het een Noorse naam was en gooide er een Noorse volzin uit. Margit had 6 jaar in Noorwegen gewoond, dus Wierd kreeg een Noors antwoord terug. Er ontspon zich een gesprek, waarbij Wierd liet vallen, dat hij een Fries is. Liesbet bleek dit ook te zijn, waarna de Friezen in hun moedertaal spraken. Je kunt er als Hollander best wel veel van verstaan, maar de finesse ontgaat je toch wel.

Waar geen Babylonische spraakverwarring mogelijk is, is bij het bekijken van dit Friestalige filmpje, waarbij traditie en vernieuwing elkaar weten te vinden.

Wie weet kunnen we deze vinding volgende week in het echt bewonderen. Als ik de berichten op www.weerwoord.be goed begrijp, zouden we volgende week wel eens kunnen schaatsen op de Fûgelplasse.

Ana's verjaardag

2012-01-24T08:00:00.008+01:00

Gisteren vierden we in huiselijke kring Ana's 25e verjaardag. Onder het motto "Ik ben jarig en trakteer" was Ana, met Siebe als kokshulpje, twee dagen achtereen vaak in de keuken te vinden. Met dit overheerlijke buffet als resultaat.

Of het allemaal verantwoorde sportvoeding was, waag ik te betwijfelen, maar lekker was het wel!
Behalve het gezin Breed kwamen ook Ada's ouders en Siebes wielervrienden Ronald Meijer en Peter van Dijk een vorkje meeprikken.
Het cultuurverschil tussen Spanje en Nederland kwam nadrukkelijk aan de orde bij de gebruiken rondom een verjaardag. Ana was verrast, toen we met zijn allen "Lang zal ze leven" inzetten. Daar ze na dit wonderschone lied nog steeds verbijsterd op haar zitplaats zat, zag ik mijn kans schoon om ook nog "Twee violen en een trommel en een fluit" ten gehore te brengen.
Voor de goede orde: de polonaise lieten we achterwege....

Vorige week vertelde Ana het verhaal rond haar geboorte. Januari 1987 kenmerkte zich door een heuse koudegolf, niet alleen in Nederland, waar een derde Elfstedentocht op rij op het laatste moment niet doorging. Ook in de bergen van Asturias was het behoorlijk koud en er lag zoveel sneeuw, dat Ana's moeder voor de bevalling, die zoals gebruikelijk is in Spanje in het ziekenhuis plaatsvindt, naar het hospitaal vervoerd werd met....een helicopter!
De feeststemming werd in Huize Breed nog verhoogd door de weerkaarten. Het gaat er toch steeds meer op lijken, dat we komende week de vorst in duiken. Hoe koud het wordt, is nog niet te zeggen, maar ik heb kaartjes gezien met op 8 februari maximumtemperaturen van -6 tot -8.
Zo ver vooruit komt dat nooit precies zo uit, maar de trend is toch wel duidelijk. De kans op een vorstperiode begint toch wel vaste contouren aan te nemen.

We moeten nog even afwachten, of het allemaal zo uitkomt, maar de mooiste kaarten laten in ieder geval een klassieke winterinval zien!

Laurine van Riessen

2012-01-23T10:16:00.004+01:00

Na Kjeld Nuis wist een tweede IJVL-lid een wereldbekerwedstrijd te winnen. Laurine van Riessen won in Salt Lake City de laatste 1000 meter voor de wereldkampioenschappen sprint van volgende week.

Mooi, zou je denken. Die is dus in vorm. Maar helaas, Laurine heeft zich (net) niet voor het WK sprint weten te plaatsen.
Wie een wereldbekerwedstrijd kan winnen, kan dat ook tijdens een wereldkampioenschap. Dat moet dan maar gebeuren op 24 maart bij de WK Afstanden in Heerenveen.

Tuinvogeltelling

2012-01-22T14:53:00.014+01:00

Vanochtend zat ik op deze bewolkte zondagmorgen met nog altijd te hoge temperaturen voor de tijd van het jaar aan het ontbijt. We deden mee aan de jaarlijkse tuinvogeltelling.
Dit lijstje was ons resultaat:
Ekster 1
Huismus 7
Kauw 3
Koolmees 1
Merel 2
Roodborst 1
Spreeuw 4
Turkse tortel 5
Winterkoning 1
Zwarte kraai 6
Kokmeeuw 4
Kuifeend 2

Het kan natuurlijk heel goed zijn, dat ik een vroege vogel ben, die voor de poes is, maar langzaam maar zeker begint het er voor schaatsliefhebbers toch wat beter uit te zien.

De komende week wordt het nog wisselvallig weer, al gaan de temperaturen wel wat omlaag. Interessant wordt het vermoedelijk rondom het komende weekeinde. Het is duidelijk: "De Russische beer" komt uit het oosten naar onze omgeving gewandeld.

Veel hangt af van de depressies, waarvan de koers nog onduidelijk is. Duiken ze onder ons land door, dan komen we in de koude lucht te zitten. Trekken de depressies ten noorden van Nederland langs, dan blijven we in de zachte lucht hangen, met de koude lucht bij wijze van spreken aan de oostgrens.
Of om met het KNMI te spreken: Onzeker, maar tegelijkertijd ook een reële kans op droger en wat kouder winterweer.

Een genuanceerd verhaal is te vinden op Weerplaza. En uiteraard raad ik u aan om regelmatig een kijkje te nemen op www.weerwoord.be waar weeramateurs het weer bespreken. Deze amateurs kunnen wat meer vrijuit spreken dan de officiële weerinstituten. Zij kijken dan ook wat verder dan de betrouwbare termijn van 5 dagen.
Het blijft wat ongewisser, maar je kunt de ijsperiodes wel wat eerder aan zien komen.

En mocht het bovengenoemde plaatje uitkomen, dan zouden we begin februari wel eens in plaats van watervogels ijsvogels kunnen gaan tellen op de Vogelplas....

Hennep

2012-01-21T19:21:00.013+01:00

Gisterenmiddag weer 2 uur schaatsles gegeven in de Leidse IJshal, eerst voor de buitenschoolse sport en aansluitend voor de IJVL, om thuis gekomen om half 8 aan te schuiven bij een volgend overheerlijk Spaans recept, met aardappelen, spruitjes, maïs en gehaktballetjes, de befaamde albondigas.
Vanochtend boodschappen gedaan, waarbij ik toevalligerwijze stuitte op sokken, die ik wel eens uit wilde proberen. Deze bestonden voor 60% uit katoen en voor 40% uit hennep.

In mijn hippiejaren werd hennep in Nieuw-Vennep volgens mij voor heel andere doeleinden gebruikt.
's Middags ging ik met Hans Boers lopen vanaf station Voorschoten.
Uiteraard hadden we het ook nog even over de donderdagmiddag door Ajax verloren bekerwedstrijd tegen AZ met alleen kinderen als toeschouwers.

Met onze hartelijke dank aan de vandaal, die een maand geleden AZ-keeper Esteban aanviel.
We liepen langs de Papelaan naar Den Deyl, een stukje langs de A44 en daarna over de landgoederen. We liepen het bos in, waar we vorig jaar een ijsvogel hadden zien vliegen. Helaas, dit keer liet deze blauwe vogel zich niet zien. Tot nu toe is het deze "winter" noch ijsvogel noch ijs.
Onder een zwaar bewolkte hemel gingen we onder de A44 door naar de Horstlaan, om zo na ruim 13 km weer uit te komen bij station Voorschoten, waar we nog konden genieten van een zeer fraaie zonsondergang.

Fuentes

2012-01-20T15:14:00.008+01:00

Als je tegenwoordig de naam Fuentes laat vallen, dan heeft iedereen hier onmiddellijk negatieve associaties mee. Het dopingnetwerk rond dr. Fuentes heeft wat dat aangaat zijn werk grondig gedaan in het voor eeuwig besmeuren van de naam Fuentes.
En dat, terwijl Fuentes in Huize Breed juist een uitstekende naam heeft. Het was tot voor kort de woonplaats van Ana. Fuentes betekent trouwens in het Spaans gewoon "bron".

Behalve de gezelligheid, die Ana uit Fuentes in de prachtige bergen van Asturias meebrengt, genieten wij de afgelopen 3 weken zeer regelmatig van haar kookkunsten.

Gisteren had ze een stoofpot met paprika en tonijn klaargemaakt, met als toetje een verrukkelijke notentaart. En dat alles naar een recept van haar moeder.
We hadden dus te maken met een recept UIT Fuentes. En dat is wezenlijk anders dan een recept VAN Fuentes.

Maar ja, hoe leg ik dit nu uit aan Henk Distelveld, die mij gisterenavond in de Leidse IJshal complimenteerde: "Bert, wat reed jij goed vanavond!"

"Meestal rij ik altijd achter je vader aan!"

2012-01-19T17:05:00.012+01:00

Terwijl ik gisterenochtend op mijn werk de belangen van het personeel als OR-lid behartigde, had Ana haar tweede schaatsles in de Leidse IJshal. Ze vindt het "dificil". Maar ja, alle begin is moeilijk. Alles is moeilijk, voordat het makkelijk wordt!
Maar Ana, die voor het eerst gevallen was, was niet het enige lid van de familie Breed op het ijs. Ada was er ook te vinden, terwijl ook Siebe bij Paula van Hoek weer eens een schaatsles volgde.
Thuis gekomen zei hij: "Bijna iedereen in de IJshal kent je", want hij moest me van diverse mensen de groeten doen.
De mooiste groet kreeg ik van Bauke Dooper. Na de schaatsles kwam hij vrij schaatsen en hij reed een tijdje in de slipstream van Siebe, waarop mijn zoon te horen kreeg: "Meestal rij ik achter je vader aan!"

U ziet het, de appel valt niet ver van de boom.
Ik kan er een boekje over open doen....

Miniwintertje

2012-01-18T17:54:00.005+01:00

Vannacht is er een einde gekomen aan het miniwintertje. Gisterenavond schaatste ik ontspannen anderhlaf uur in de Leidse IJshal, waar het behoorlijk druk was. Voor een aantal van de schaatsers was het een laatste test voor het vertrek naar de Weissensee. Volgens deze schaatsers is alleen het kleine meer berijdbaar en dan met werkijs.
Nou, ik zou maar wat graag willen, dat we hier een paar dagen op de Vogelplas op werkijs zouden kunnen schaatsen!

Daar ziet het echter voorlopig niet naar uit. Winterweer is vooralsnog niet te vinden op de weerkaarten. Vanochtend zag ik bij het ontwaken al water liggen op het vliesje ijs in de sloot achter ons huis.
Het is nog maar halverwege de winter, maar het Hellmanngetal, waarmee uitgedrukt wordt, hoe koud een winter is, staat De Bilt nu op 1,3. Hiermee is de allerzachtste "winter", die van 1989, nog steeds niet achterhaald!
In het dichtst bij Leiden gelegen KNMI-meetpunt, op het voormalige vliegveld Valkenburg, staat de teller nog steeds op 0,0.
Het is inderdaad een Horrorwinter!

IJs in de sloot of tot 2015 geen Elfstedentochten?

2012-01-16T17:36:00.008+01:00

Afgelopen vrijdag, toevalligerwijze vrijdag de 13e, verscheen o.a. op www.nu.nl het volgende onheilspellende bericht:
AMSTERDAM - Zeer koude winters zijn tot zeker 2015 praktisch uitgesloten. Dat stelt althans klimaatwetenschapper Rolf Schuttenhelm vrijdag tegenover NU.nl.
"Bij de verwachtingen van de Europese winters op lange termijn bestaan een paar leidraden", aldus Schuttenhelm. "Vooral de activiteit van de zon en verschuivingen in zeewatertemperatuur zijn van belang."
De onderzoeker deed een uitgebreide klimaatanalyse aan de hand van recente wetenschappelijke publicaties.
Schuttenhelm zegt te kunnen uitsluiten wat internationale meteorologen eerder dit jaar voorspelden, namelijk dat we dit jaar te maken zullen krijgen met een ijskoude winter. "Dat gaat echt niet meer gebeuren, nu niet en de komende jaren niet."
De drie belangrijkste factoren die hiervoor verantwoordelijk zijn, zijn volgend Schuttenhelm de relatief hoge zonactiviteit, de golfstroom die warm water aanvoert naar West-Europa en de trend van klimaatopwarming.
Genadeloos
Weerbureaus in Duitsland, Groot-Brittannië en de VS voorspelden in oktober 2011 op basis van seizoensverwachtingen dat de winter in West-Europa een zeer koude "horrorwinter" zou worden. Het Nederlandse KNMI zei toen al twijfels te hebben bij dergelijke langetermijnvoorspellingen.
De winter van 2011/2012 valt tot nu toe in de KNMI-categorie "zeer zacht". De gemiddelde temperatuur in januari ligt op 9 graden Celsius. In de laatste Nederlandse horrorwinter van 1963 was datzelfde gemiddelde -5 graden. De temperatuur van een gemiddelde januarimaand is 3,1 graden.
Hoewel de winter van vorig jaar in de waarneming van veel Nederlanders een erg koude was, klopt dat beeld niet met de cijfers. "Het was op basis van de temperaturen een normale winter. We zijn dus duidelijk niets meer gewend", aldus Schuttenhelm.
Aldus dit bericht op Nu.nl.

De door mij zeer gewaardeerde weerman Jan Visser diende Rolf Schuttenhelm vandaag op zijn weersite van repliek.
TOT 2015 GEEN ELFSTEDENTOCHTEN??
In de krant Metro betoogde Rolf Schuttenhelm, klimaatspecialist van Meteo Vista (Weeronline), afgelopen vrijdag dat we Elfstedentochten tot 2015 wel op onze buik konden schrijven. Schuttenhelm baseerde zich onder meer op zonsactiviteiten, oceaanstromingen en waargenomen temperatuurtrends.
Het artikel heeft onder weergeïnteresseerden en dan met name "winteraars" veel commotie veroorzaakt. Niet onterecht denk ik. Stuttenheims betoog is namelijk op speculaties en aannames gebaseerd. De kennis van de atmosfeer en het klimaat is de afgelopen decennia weliswaar flink toegenomen maar nog veel en veel te beperkt om dergelijke uitspraken te doen. Vooral dat gekoketteer met zonnevlekken (uitbarstingsgebieden op de zon) is zo ontzettend cliché! De zonsactiviteiten worden maar te pas en te onpas door "specialisten" gebruikt om dan wel koude (strenge), dan wel zachte winters te voorspellen. Wetenschapsjournalist Simon Rozendaal van Elsevier deed dat in het najaar van 2007 ook al. Op grond van de geringe zonsactiviteit schreef Rozendaal het opruiende artikel "De Elfstedentocht komt!". Dat zou dan in de winter van 2008 moeten gebeuren. Nou hij moet nog komen (!) en de winter van 2008 eindigde op basis van een Koudegetal van 20.3 op de grens van zeer zacht en zacht.
Natuurlijk wordt de kans op een koude/strenge winter naarmate de gemiddelde temperatuur verder stijgt, kleiner maar de spreiding in ons klimaat is zo groot dat er de komende jaren best wel eens een "stevige rakker" kan opstaan. Er is niemand die dat weet en dus heeft het ook geen zin om daarover te gaan roeptoeteren.
Aldus Jan Visser.

Ik ga hier niet beweren, dat we uiterlijk 2015 een Elfstedentocht hebben gehad, hoezeer de wens ook de vader van de gedachte mag zijn. Voor een Elfstedentocht is meer nodig, dan alleen kou. De winter van 1979 was bijvoorbeeld koud genoeg, maar door de enorme hoeveelheden sneeuw, die in die befaamde winter aan het eind van een reeks veel te warme winters in de jaren '70, kwam het toch niet tot de Tocht der Tochten.
Er valt gewoon niets te zeggen over het weer in de komende winter. Sterker nog, met het voorspellen van het weer over een week tijd hebben de weermodellen van de diverse meteorologische instituten al de grootst mogelijke moeite!
Tot het komende weekeinde, daarover is men het wel eens. De eerste dagen krijgen we nachtvorst met overdag temperaturen niet al te ver boven 0, daarna een paar dagen fors hogere temperaturen en in het weekend weer nachtvorst. Maar hoe koud het gaat worden en hoe lang de kou aan zou kunnen houden: daarover lopen de modeluitdraaien enorm uiteen. Van een terugkerende westcirculatie met regen en wind en veel te hoge temperaturen tot een binnensluipende winter, waarbij we op natuurijs kunnen schaatsen.

Voorlopig doen we het de eerste dagen met een vliesje ijs in de sloten. Het meest verbazingwekkende vind ik, dat het na anderhalve maand veel te warm weer al tot ijsvorming is gekomen. Op weg naar huis lag er in diverse sloten nog steeds een laagje ijs, terwijl ik al fietsend kon genieten van winterluchten, die vergelijkbaar waren met deze op internet gevonden sublieme foto.

En voor degenen, die ingeloot zijn voor de Elfstedentocht: op www.weerwoord.be waar ik deze dagen met enige regelmaat een blik werp, zag ik een prachtige foto van Workum, waar het eerste stukje van het parcours al dicht ligt.

N.B.
Gisterenavond, toen ik het blogstuk schreef, was op de site van het KNMI te lezen, dat de kans op kouder weer vanaf het weekeinde op 70% lag. Gisterenavond sloeg "het weer" om en was de kans op warmer weer ineens 70%.
Hoe kun je 3 winters vooruit het winterweer al voorspellen, als het een week vooruit al zo moeilijk is????

De Belhamel-bende

2012-01-15T22:55:00.000+01:00

"Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen!"

Deze bekende uitspraak van Jezus schiet mij regelmatig door mijn hoofd, als we weer eens last hebben van jeugd, die het nodig vindt om belletje te trekken in de bibliotheek. Vooral op woensdagmiddag is het nog al eens raak.
Met graagte had ik aangegeven, dat ik over een lelieblanke ziel beschik, maar helaas, anders dan u zou verwachten, is dat niet helemaal het geval.

Ik zal het u maar opbiechten. In mijn jeugdjaren heb ik gezondigd.
In een zeer grijs verleden heb ik me met Bertus Spreeuw en Hans Vermeulen, een naamgenoot van de zanger van Sandy Coast, bezondigd aan.....belletje trekken.

Nieuw-Vennep was toendertijd een nog vrij klein dorp, waar aan alle kanten nieuwbouwwijken verschenen. In deze wijken was de straatverlichting nog verre van optimaal.

Nu moet u weten, dat ik in mijn jeugdjaren de boeken van Pietje Bell verslonden heb, terwijl Suske en Wiske ook tot mijn jeugdliteratuur behoorde.
Wij trokken dus gedrieën door de Nieuw-Vennepse nieuwbouw als "de Belhamel-bende".

In de schemering ging het nog goed, maar de schemering ging over in duisternis. Het was mijn beurt om aan te bellen. Volgaarne verrichtte ik mijn plichten en ik rende weg. Ik nam de kortste weg de hoek van het huis om. Dat had ik beter niet kunnen doen, want daar was een stuk ijzerdraad, dat over korte houten paaltjes gespannen was. In het duister was dit aan mijn zicht onttrokken.
De deur ging open, de heer des huizes stapte naar buiten en zag mij liggen. De zere knie was niet het ergste. Nee, het ergste was, dat ik uitgelachen werd door mijn vrienden en de mij onbekende man.
Ik heb daarna nooit meer belletje getrokken. Een glanzende carriére als belhamel was in de knop gebroken....

Hoofddoek

2012-01-14T21:49:00.010+01:00

Het was vanochtend lekker loperig in de bibliotheek van Rijnsburg. Om kwart over 1 zat ik op de fiets naar huis, waar ik me omkleedde om met Hans Boers vanaf station Voorschoten te gaan lopen.
Het plan was, dat we door de Horsten zouden lopen. En zoals eenieder weet ben ik een zeer modebewust man en weet ik me voor iedere gelegenheid passend te kleden.

Door het koninklijke landgoed liep ik op deze bijna windstille, maar heerlijk frisse winterdag met prachtige winterluchten dus in mijn knaloranje TNT-trainingsjack.

Daar Hans er ook aan moest geloven en op gepaste wijze gekleed door de Horsten moest lopen, heb ik me grondig verdiept in een manier, die recht zou doen aan de laatste kledingvoorschriften voor leden van ons koningshuis: een hoofddoek. Maar dan wel eentje, die niet zou leiden tot Kamervragen.

Hans was trouwens opvallend stil tijdens onze 8 kilometer lange duurloop langs het huis van Willen-Alexander en Maxima. Sterker nog, Hans deed de hele loop zijn mond niet open....

La cocina español

2012-01-14T21:06:00.004+01:00

Het was al weer 4 weken geleden, dat ik voor het laatst voor de buitenschoolse sport schaatsles had gegeven. Dat was net voor de 1000 rondjes van Leiden.

Bij het begin van de schaatsles kwamen een paar kinderen naar met toe met de mededeling: "Ik heb u op de televisie gezien."

De les zelf ging als vanouds: speels.
Het uur daarna, bij de schaatsles van de IJVL, ging het op dezelfde wijze. Er waren een paar kinderen, die een proefles kwamen volgen bij mij, en ik vermoed, dat ze het leuk vonden.
Ik fietste van de Leidse IJshal naar huis, waar ik me even om kon kleden om aansluitend te gaan genieten van de Spaanse keuken. Ana kookt graag en goed, zodat wij de afgelopen 2 weken zeer regelmatig een Spaans gerecht voorgezet kregen. Omgekeerd gebeurde hetzelfde: Ana leerde de Hollandse keuken kennen.
Het is ineens een stuk drukker in Huize Breed, maar vooral ook een stuk gezelliger. En wij hoeven de deur niet uit om te genieten van la cocina español!

Goed beslagen ten ijs

2012-01-13T14:57:00.007+01:00

Sieb Wiersma, trainer van "De Gouwe streek" en het gewest Zuid-Holland, gaf gisterenavond een interessante lezing over het aanleren van de schaatstechniek.
Met de door de KNSB vervaardigde film "Goed beslagen ten ijs" als leidraad behandelde Sieb Wiersma, die in 1985 als 15-jarige de Elfstedentocht al uitschaatste, alle belangrijke aspecten van de schaatsdidactiek.

Met ongeveer 30 geïnteresseerde trainers in de Districtszaal was het een leerzame avond. Bij elk deelonderwerp, of het nu ijsvrij maken, het verplaatsen van het lichaamszwaartepunt of de afzet was, werd een stukje film vertoond, waarna de gewestelijke trainer vertelde, hoe hij er mee omging. Uiteraard deed hij ook nog de nodige bewegingen voor.
Het leukste was, als hij tegengas kreeg vanuit de zaal. Dick van Goozen, een oude rot in het vak, liet een betere oefening zien voor het houden van druk op de schaats.
Wat telkens terugkwam was het denken vanuit de afzet. Hier draait het om bij het schaatsen!!!
Aan het eind van de avond kwam ook de belastbaarheid van de jeugd nog aan de orde. Hier moet je voorzichtig mee zijn, daar de lichaamsverhoudingen veranderen, met gevolgen voor de coördinatie, en de lengte van de spieren en pezen, die achterblijven bij de groei van de botten. Dit is nadelig voor de lenigheid.
Verder zijn de groeischijven in de puberteit erg kwetsbaar.
Wees dus in deze periode zeer terughoudend met krachttraining, om beschadiging van het bot of kraakbeenweefsel of groeiverstoring te voorkomen.
Waar je wel goed mee aan de gang kunt, zijn oefeningen op het gebied van core stability, oftewel rompstabiliteit. Buikspieroefeningen en dergelijke dus.

Om 10 uur mocht ik nog even opdraven voor een stukje over Toertochttips uit mijn boek "Molen- en Merentocht".

Alle ijsclubs, die in goede tijden de Molen- en Merentocht organiseren, waren wel vertegenwoordigd op deze leerzame avond.
Toch viel één ding me op. Ik weet niet, hoe het komt, maar op een of andere manier heb ik de lachers telkens op mijn hand bij het behandelen van de watervrije vaseline.

"Daar buiten loopt een schaap"

2012-01-12T12:52:00.006+01:00

Vermoedelijk is een van de meest gezongen kinderliedjes in ons land "Slaap, kindje slaap". Ik heb het in ieder geval vaak gezongen, toen mijn kinderen nog klein waren.

Op mijn werk gekomen hoorde ik dit toevallig één van mijn collega's in de kantine half zingend zeggen, terwijl ik bij het fietsen op de Cantineweg net was opgehouden door een kudde schapen met 2 herders en een paar honden. Normaal gesproken kom je dit alleen tegen bij een fietsvakantie op de heide in Drente.
Soms krijg je een stukje op je weblog op een presenteerblaadje aangeboden.
's Ochtends had ik de gebruikelijke piramide met de "Krasse knarren" geschaatst, en ik moet zeggen: de schapen zijn makkelijker in het gareel te houden. Al kan dat natuurlijk ook aan deze herder liggen....
Ik sprak Hans van der Plas, die gisteren Ana haar eerste schaatsles had gegeven. Hans was vol lof over haar: "Wat een doordouwer is dat!"
Deze conclusie kan ik delen. Siebe treft het met haar. Uit eigen ervaring weet ik, dat het hebben van een wilskrachtige vrouw als levenspartner een zegen is.

Recensie in IJskout

2012-01-11T21:09:00.005+01:00

In IJskout, het clubblad van de IJVL, verscheen, na de review op www.schaatsforum.nl, een recensie van de hand van redactielid Annerieke van der Beek.
Hieronder volgt de letterlijke tekst.
Bert Breed
Molen- en Merentocht

IJVL's eigen Bert Breed heeft dit najaar zijn eerste boek uitgebracht. In Molen- en Merentocht zijn artikelen gebundeld die eerder op zijn weblog of in de IJskout zijn verschenen. Verslagen van winterse toertochten en andere avonturen worden afgewisseld met tips om veilig en gezond te schaatsen op natuurijs.
Terugkerend onderwerp in Berts boek zijn de ontberingen en "uitdagingen" die Bert is tegengekomen op en rond het ijs. Als je de verslagen leest, zakt de moed om te gaan schaatsen je misschien wel in de schoenen. Bert houdt van afzien, pijn lijden en toch doorgaan. Niet iedere lezer zal die passie met hem delen....
Maar tegelijkertijd schrijft Bert met zoveel enthousiasme en liefde over de schoonheid van de natuur en sport, dat je toch zin krijgt om de schaatsen onder te binden. Bovendien worden de toertochten door Bert steevast onderbroken voor smakelijke maaltijden en versnaperingen. Sportieve prestaties gaan uitstekend samen met het goede leven!
In een aantal hoofdstukken geeft Bert tips over allerlei onderwerpen rond toertochten en natuurijs. Eten, drinken, veiligheid en kleding, je leest en leert er van alles over. Waarschijnlijk al wel eens eerder gelezen in de IJskout of op www.bertbreed.blogspot.com/, maar altijd nuttig om nog een keer tot je te nemen. In de naderende "winter des doods" kun je maar beter goed voorbereid zijn!
In het hoofdstuk over drinken breekt Bert zelfs een lans voor het aloude biertje als hersteldrank na het sporten. Met een goed gevoel een welverdiende goudgele rakker drinken, wie wil dat nou niet? Na grondige research door uw redactie is deze bewering wetenschappelijk helaas niet houdbaar gebleken. Maar wie neemt dat Bert kwalijk? Soms is ignorance bliss.
Voor oudgediende IJVL-ers levert het boek van Bert een leuke nieuwe competitie op. De nieuwe vraag is: "Hoe vaak wordt jij genoemd?" Menig (oud-) bestuurslid, trainer, mede-sporter of willekeurige voorbijganger wordt door Bert in zijn verhalen genoemd en beschreven. Met een turflijstje bij de hand, naast de verwarming lekker lezen dus. Vooraf weddenschappen afsluiten behoort tot de mogelijkheden. Ik zet mijn geld voorlopig op Jaap de Gorter. Niet voor niets is het boek mede aan hem opgedragen.

Gezwabber

2012-01-11T20:52:00.003+01:00

Het ziet er naar uit, dat we het komend weekeinde licht winters weer krijgen. Met nadruk op licht. We krijgen zowaar, voor het eerst deze winter, echte nachtvorst. De -0,1 graad half december tel ik niet mee.
December en de eerste helft van januari zijn dus extreem zacht en nat verlopen.
Volgende week KAN het spannend worden. De weermodellen verspringen van dag tot dag en soms zelfs nog een stuk sneller. De betrouwbare termijn met weersvoorspellingen ligt momenteel op 5 dagen, daarna neemt de betrouwbaarheid een stuk af.

Vanochtend verschenen op www.weerwoord.be de mooiste weerkaarten. We zouden daarmee zo de winter in duiken vanaf ongeveer 20 januari. Vanmiddag en vanavond was dit goede nieuws er al weer uit.
De weermodellen zwabberen dus. Het kan nog alle kanten uit, van een terugkerende westcirculatie tot een klassieke winterinval, zoals we die al jaren niet meer hebben meegemaakt. Letterlijk: het kan vriezen en het kan dooien.
We wachten maar af, maar met dit verschil: voor het eerst deze "winter" maken we überhaupt kans op natuurijs.

Inburgering

2012-01-11T20:21:00.005+01:00

Er wordt wel eens gekscherend gezegd, dat je in Nederland pas bent ingeburgerd, als je kunt schaatsen. Mohammed Nasr schreef er zelfs een roman over: "Elfstedentocht".

De ultieme vorm van inburgering is immers, dat een allochtoon de Elfstedentocht wint. Wat dat aangaat, maakt Ana reuzensprongen bij de familie Breed. Hoewel het uitspreken van het woord "schaatsen" haar de grootste moeite kostte, ging ze toch met Ada mee naar de Leidse IJshal.
Nog geen twee weken na aankomst in Nederland stond Ana al op de gladde ijzers. De techniek was natuurlijk nog niet je van het, en ze liep meer dan ze schaatste, maar ja, ze is dan ook een landgenoot van de fameuze Antonio Gomez.

Ana kreeg haar eerste schaatsles van mijn trainingsmaat Hans van der Plas. Ik heb zo'n heel vaag gevoel, dat ik daar morgen bij de "Krasse knarren" wel wat over te horen krijg....

Rust roest

2012-01-11T17:50:00.005+01:00

Een bekend Nederlands gezegde luidt: "Rust roest". Gisterenavond moest ik daar aan denken, toen ik van het ijs stapte. Voor het eerst in een maand tijd reed ik weer op mijn klapschaatsen. Het was wel even wennen aan andere ijzers onder mijn voeten.
Het was behoorlijk druk in de Leidse IJshal. Veel schaatsers werkten nog even aan hun conditie voor de Weissensee.
Zelf begon ik met twijfel aan de wekelijkse dinsdagavondtraining. Had ik wel de juiste keuze gemaakt, nu ik last had van mijn achillespees, wat bij de Meerhorstloop was begonnen op te spelen.

In het begin voelde ik mijn rechterachillespees, maar gaandeweg ging het steeds beter. Aan het eind van de avond, waarbij ik constant in het snelste peloton mee kon schaatsen, was de pijn grotendeels verdwenen. Waaruit maar weer eens blijkt: rust roest.
Aan het eind van de avond kreeg ik zodoende weer een handtekeningenjager bij me. Vincent Schenkelaars wilde graag lid worden van de Elfstedenvereniging. Hij had daarvoor twee leden nodig, die wilden verklaren, dat hij de Elfstedentocht zou kunnen volbrengen. Met een tijd van 8 uur en 1 minuut bij de 1000 rondjes van Leiden acht ik hem daar zeer wel toe in staat.

IJsstrijd

2012-01-09T18:13:00.011+01:00

Net als de afgelopen jaren doe ik ook in 2012 weer mee met IJsstrijd, de opvolger van de Nierstichting Elfstedentocht. De bedoeling is, dat ik weer 200 km ga schaatsen. IJsstrijd vindt plaats op Flevonice op zondag 4 maart.
Ik doe mee onder de naam "Een Breede sLach".

Wie mij wenst te steunen, kan dat doen op http://www.ijsstrijd.nl/acties/bert-breed/een-breede-slach/
Ieder bedrag is uiteraard welkom.
Wie het geld liever persoonlijk aan mij geeft: dat kan ook. Ik zorg er dan voor, dat het geld via "Een Breede sLach" op de rekening van de Nierstichting gestort wordt.

Na de 230 km schaatsen in de Leidse IJshal bij de 1000 rondjes van Leiden ten behoeve van Serious Request, ga ik begin maart dus op herhaling, zij het nu voor een ander goed doel.

Meerhorstloop

2012-01-08T17:12:00.010+01:00

Het was het eind van de Kerstvakantie, maar in de tuin staan de krokussen allang in bloei. De krokusvakantie is nog een eind weg. Dit geeft wel aan, dat de extreem warme decembermaand en het warme begin van 2012 zijn uitwerking op de planten niet heeft gemist. Met Siebe, Ana en Ada ontbeet ik, met uitzicht op de inmiddels weelderige plantengroei in het zonnetje.
Om half 11 zette ik met Siebe samen de kerstboom in de fietstas en reed ik over de Velostrada naar kasteel Duivenvoorden, waar ik de boom weer afleverde, zodat deze opnieuw in de aarde gezet kon worden. Onderweg hed ik weer veel bekijks, net als destijds Salvador Dali, die zich door Parijs liet rondrijden in een Rolls-Royce vol bloemkolen.

Vanaf kasteel Duivenvoorden reed ik langs de Vogelplas, waar uiteraard nog niets van ijs te ontdekken was, naar Stompwijk. Hoe anders was het de afgelopen 4 winters, toen ik ieder jaar minimaal 2 dagen op de Vogelplas geschaatst heb.

Maar wie weet komt het nog. Voor het eerst deze winter gloort er lichte hoop op winters weer, ook al betreft het momenteel nog niet meer dan 20% van de modelberekeningen.

In Stompwijk reed ik naar de voetbalvelden van Stompwijk '92. waar ik meteen een bekende uit de Leidse IJshal tegen kwam. Nog even met Kees staan kletsen, tot de start van de kinderloop van 1,8 km begon. Het viel gelukkig helemaal niet op, dat Wil Verbeij met zijn dochter Marieke meeliep....
Ik stalde mijn fiets en schreef me in de kantine in, waarna er tijd was om uitvoerig met mental coach Paul Verkerk te overleggen. De IJVL was goed vertegenwoordigd op deze loop. Naast Wil en Marieke zou Annemarie de derde persoon van het gezin Verbeij zijn, die zou gaan lopen. Zij zou met Paul de 5 km doen.
Andrea Landman, Jos Drabbels, Jaap de Gorter en ondergetekende vormden het IJVL-smaldeel bij de 10 km.
Om 12 uur vertrok de 5 km, met Jordi Snelders als een der favorieten. Nummer 271, die met ons de 10 km zou lopen, had er kennelijk ook zin in, maar deze Zoetermeerder werd, tot grote vreugde van de in leren jassen gehulde speakers, teruggefloten. Daar wist dit komische duo wel raad mee!
Wij vertrokken om 5 over 12. De eerste km liep ik me lekker warm, om daarna met de wind in de rug door de polders langs de Noord-Aa te lopen. Het parcours was zeer bekend. Met Hans Boers heb ik hier regelmatig getraind in de tijd, toen hij nog bij Luiten in Stompwijk werkte. Even het tunneltje onderdoor en je loopt in de natuur.
Ondanks wat pijn in de rechterachillespees kon ik lekker aanzetten. Langzaam maar zeker liep ik weg van Jaap en Jos en kon ik van groepje naar groepje hoppen. Tot de 5 km ging dit erg makkelijk, maar na dit keerpunt hadden we de vrij straffe zuidwestenwind tegen. Binnen de kortste keren kon ik echter weer kop nemen en naar een volgend groepje toe lopen. Tactisch niet het handigste, maar als training voor natuurijs is dit geweldig!
Niet alleen de wind, maar ons tempo was ook straf. De laatste 2 km naar Stompwijk liep ik samen op met een man met een geavanceerd horloge. Ook tegen de wind in liepen we 13 km in het uur. Jos Drabbels liep hier dus nog iets harder, daar hij mij op de laatste brug bijhaalde. Mijn vorm is dus goed, want meestal doet hij dit bij het 7-kilometerpunt.
Jos finishte in 46.23, ik een kleine 10 seconden na hem.
Jaap kwam balend over de eindstreep: hij dacht, na een fabuleuze eindsprint, waarin hij nog 4 man passeerde, dat hij een tijd van 54 minuten had. Wij konden hem geruststellen: hij mocht 5 minuten van die tijd aftekkken. Datzelfde gold voor Andrea, die dacht net boven het uur geëindigd te zijn.
Jordi Snelders was inmiddels gehuldigd als tweede loper op de 5 km. Lang had hij op kop gelegen, om in de laatste km alsnog gepasseerd te worden. Ik ken dat gevoel, alleen gaat het bij mij dan nooit om het erepodium.
In de kantine kletsten we nog even na over deze gezellige Meerhorstloop, die zeker voor herhaling vatbaar is. Al zie ik natuurlijk liever, dat de Meerhorstloop wegens winterse omstandigheden wordt afgelast, terwijl wij heerlijk schaatsen op de Vogelplas.

Nova Zembla

2012-01-07T18:28:00.000+01:00

Eén van de prachtigste verhalen, die meester Modderman in de 5e en 6e klas bij geschiedenis vertelde, was dat van de overwintering op Nova Zembla. De strenge winter van 1962-1963 lag nog vers in het geheugen, dus wij konden ons daar wel iets bij voorstellen.
Op de middelbare school passeerde "De overwintering der Hollanders op Nova Zembla" ook nog wel eens de revue, ditmaal als schoolvoorbeeld van de Romantiek. In de Romantiek werd het vaderlandse verleden verheerlijkt, in dit geval door Hendrik Tollens.
Als goed bibliothecaris en als liefhebber van natuurijs stemde ik meteen in met het verzoek, om de verfilming van het avontuur met vrienden te gaan bekijken.

Met Ada fietste ik naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Beverwijk namen. Bij Cineworld hadden we om 5 uur afgesproken. In deze bioscoop heb ik 2 jaar geleden "De hel van '63" gezien. Een week later reed ik op natuurijs, dus wie weet...
Met Tim de Beer, Joep Kapiteyn, Rob en Margriet Ammerlaan, Willem Jongsma en Lotte van Walstijn aten we, kletsend en lachend, onze hertenbiefstuk of andere lekkere gerechten.
Het toetje bestond voor de helft van het gezelschap uit ijs. Zelf ging ik uiteraard voor de variant, die onder de naam "Hollands glorie" werd gepresenteerd en geserveerd. Rob, Margriet, Tim en Joep gingen naar "Sherlock Holmes", eveneens bekend uit de detectiveverhalen van Arthur Conan Doyle.
Met Willem, Lotte en Ada begaf ik me om kwart voor 7 naar de 3D-film "Nova Zembla".

Na de gebruikelijke promotiefilmpjes konden we onze 3D-brillen opzetten, daar Nova Zembla begon. Een overweldigend begin. Doutzen Kroes in 3D. Er is 15 jaar geleden een andere Kroes in beeld gekomen, die met de woorden "It giet oan" het begin van een andere barre tocht aankondigde.
De film was erg mooi. Door de 3D-brillen kreeg je een dieptewerking, die je bij andere films niet zo hebt. Vooral de natuurbeelden kwamen hierdoor goed tot hun recht. De kloven met in de diepte een waterval waren echt overweldigend!
Het ruwe leven aan boord van het houten zeilschip was levensecht, net als de wil tot overleven in "Het Behouden Huys".

Zo kun je geschiedenis weer tot leven brengen. Aan het eind van de film stak Doutzen Kroes haar hand uit, en hoewel ik zeker 20 meter van het scherm af zat, leek het of ze me bijna aanraakte.
De hoofdpersoon, Gerrit de Veer, op wiens logboek het verhaal van de overwintering op Nova Zembla is gebaseerd, schreef de eerste Nederlandstalige bestseller. Hendrik Tollens deed het twee eeuwen later nog eens dunnetjes over, net zoals weer 2 eeuwen later dit verhaal de eerste Nederlandstalige 3D-film opleverde.
"De reis om de noord" werd een mislukking, maar het doorzettingsvermogen van de bemanning van het schip onder leiding van Willem Barentsz en Jacob van Heemskerk, is legendarisch.
Ik vond "Nova Zembla" een overweldigende ervaring en kan iedereen aanraden, om deze film in de bioscoop te gaan kijken. Hij zal ooit wel eens op de televisie komen, maar daar zit je dan zonder 3D-bril....

Carbón de Reyes

2012-01-06T09:41:00.006+01:00

Ieder land heeft zo zijn eigen tradities met Driekoningen. Bij de Oosters-Orthodoxe kerken viert men op 6 januari Kerstmis, maar ja, die vierden de Oktoberrevolutie dan ook in november.

In Asturias vieren ze Tres Reyes oftewel Driekoningen met het geven van cadeaus aan elkaar. Een van de tradities daarbij is "Carbón de Reyes". Het verhaal gaat, dat het gegeven wordt aan stoute kinderen. Zij krijgen dan carbón oftewel steenkool in een mini zak van Zwarte Piet.

Wie schetst mijn verbazing, toen ik een zak Carbón de Reyes als geschenk in de keuken zag staan. Dit zou betekenen, dat Ana denkt, dat ik stout ben.
En daar begint de verwarring met de Spaanse taal.
Stout betekent van oorsprong moedig. Denk maar aan Karel de Stoute uit de geschiedenislessen. En laat nu moedig in het Spaans "Bravo" zijn!

Kijk, dan komen deze Carbón de Reyes al in een heel ander licht te staan....
Maar goed, Ana is nog niet volledig ingeburgerd. De conversatie thuis gaat vooral in steenkolen-Engels. We zullen het haar nog niet euvel duiden.
Wat ik wel euvel duidt is het weer. Een traditionele Oudhollandse weerspreuk luidt: "Driekoningen maakt of breekt de brug".

Dit jaar valt er niks te maken met extreem hoge temperaturen en neerslagcijfers.

Ook al krijgen we waarschijnlijk wat meer hogedrukgebieden in de buurt, winterweer zit er voorlopig niet in. Na december kunnen we januari vermoedelijk ook afschrijven als wintermaand. 2012 zal het, als het er al van komt, van februari moeten hebben.

Kramp

2012-01-05T18:16:00.007+01:00

Terwijl ik de afgelopen week geen bijzondere inspanningen had verricht, werd ik om een uur of 5 gewekt door kramp in mijn rechterkuit.

Rustig mijn kuit lichtjes opgerekt en toen de pijn weg was een paar meter gewandeld. Drie maal raden waarheen. Goed, jammer, jammer.
Ik viel weer in slaap en toen ik om 7 uur uit bed stapte, heb ik mijn kuit ingesmeerd met spiroflor, mijn compressiekousen aangetrokken en om half 9 zat ik op de fiets naar de Leidse IJshal. Voor de 5e en laatste keer gaf ik deze Kerstvakantie schaatsles bij de instuif voor de kinderen.

Met de reguliere training van de IJVL erbij kwam ik op 6 uit in 2 weken. Geen gek gemiddelde. Met 143 kinderen bleef het gemiddelde in de IJshal ook nog hoog.
Ik had dezelfde plek op de binnenbaan en voor een flink deel dezelfde kinderen als op maandag en woensdag. Kennelijk vinden die kinderen mijn schaatslessen leuk.
Speels zijn ze in ieder geval. Vandaag trad de halve dierentuin aan.
Volgende week vrijdag mag de beestenboel, of beestenbende, als u dat liever zo noemt, weer naar buiten, als ik weer schaatsles geef voor de buitenschoolse sport en voor de IJVL. Daar ga ik niet krampachtig mee om.

Muziekles

2012-01-04T18:17:00.005+01:00

Na 150 kinderen op maandag en 160 op dinsdag, kwamen er vanochtend 170 kinderen opdagen voor de schaatslessen in de Leidse IJshal. Zelf had ik hetzelfde plekje op de binnenbaan en de helft van de kinderen van maandag kwam uit zichzelf naar mij toe.
Bij het inrijden kreeg ik een prima inval voor een oefening met diep zitten: pianospelen. Vandaar was het nog maar een klein stapje naar het thema muziek: fluitspelend, drummend, vioolspelend en als dirigent reden de kinderen heen en weer.
Ook tal van andere speelse oefeningen passeerden de revue.
Er was bijna geen oefening, die ik gaf zonder er een speels element aan toe te voegen: boodschappen doen, fietsen, een serie vogels etcetera.
De les werd besloten met "Schipper mag ik over varen!"
Met rode konen en stralende ogen verlieten de kinderen het ijs.

Porta Vitae

2012-01-04T06:49:00.013+01:00

Porta Vitae. De deur of de poort van het leven. Het was een dag, waarop de wind- en regenmeters overuren maakten, getuige ook deze foto van het normaal kabbelende beekje het Lieverse Diep in Drente.

De hemelsluizen stonden op 3 januari dan ook flink open. Het was gelukkig droog, toen ik naar huis fietste. Ana had ons verrast met en vergast op een Spaanse maaltijd: bonensoep met prei en een tortilla.
Om 8 uur werd ik naar de Leidse IJshal geblazen. Het leek in de toegangshal wel een Nieuwjaarsreceptie. Er werden dan ook flink wat handen geschud en "De beste wensen" klonken aan alle kanten.
Zelf raakte ik in gesprek met Lino Podda, de beste schaatser van Sardinië. Om kwart over 8 was het ouderwets druk op de buitenbaan. Dit seizoen heb ik nog niet zo veel hardrijders gezien. De goede voornemens doen hun werk. En kennelijk lonkt de Weissensee ook.
Ik reed in een groot peloton op de 20e plek met een behoorlijk fors tempo. Dat was in het begin dus harmonicarijdenLangzaam maar zeker haakten er rijders af en om kwart voor 9 reed ik op de 4e plek. Vanuit de uitrijbaan kwam een schaatser achter me rijden. Hij legde zijn handen op mijn handen en zei "Gelukkig Nieuwjaar". Ik keek vluchtig achterom en ontwaarde Jan Schoorl, een klasgenoot van me op de toenmalige MAVO "Porta Vitae" in Hoofddorp.
"Margreeth is er ook bij", vertrouwde Jan me toe. We reden nog een tiental ronden mee in het peloton en toen ik Margreeth Pennekamp zag, verlieten we de groep, zodat ik ook deze oud-klasgenote "Gelukkig Nieuwjaar" kon wensen.
We praatten een paar minuten, waarna Jan en ik weer aansloten bij het inmiddels aardig uitgedunde peloton. Margreeth reed in haar eigen tempo verder.
Toen we om kwart voor 9 van het ijs moesten, omdat er gedweild ging worden, was mijn eerste daad het overhandigen van een gesigneerd exemplaar van "Molen- en Merentocht".

Een toepasselijk boek, want de laatste keer, dat ik samen met Jan Schoorl had geschaatst was op de eerste maandag januari 1993, toen ik 's ochtends in de krant las, dat er een Molen- en Merentocht gehouden zou worden. Ik belde met Menno ten Hove, mijn toenmalige directeur, wenste hem een gelukkig Nieuwjaar en meldde, dat ik die dag vrij nam.
Bij het rijden van de Molen- en Merentocht kwam ik Jan 's middags tegen op de Wijde Aa.
Het spreekt voor zich, dat we in de kantine even bijpraatten. Nu wil het toeval, dat Jan en Margreeth die avond Cor van der Geest, eveneens een klasgenoot van "Porta Vitae", aan de telefoon gehad hadden. In een grijs verleden kwamen Jan en Cor zeer regelmatig schaatsen in de Leidse IJshal en lapten ze mij zeer regelmatig. Ergens halverwege de jaren '80 was dat over. Niet zozeer, omdat ik toen zo veel sneller geworden was, maar meer, omdat zij niet meer in Leiden kwamen schaatsen.

Ook de tochten op de Gouwzee en de Westeinderplassen, die we begin jaren '70 met de hele school maakten, kwamen ter sprake. Kom daar heden ten dage maar eens om: met de hele school met bussen naar natuurijs en daar dan lekker schaatsen. Met scholen van minstens 1000 leerlingen is zoiets niet te organiseren. Met een school van ruim 120 leerlingen kan zoiets wel. Hoezo, schaalvergroting levert beter onderwijs op?

Jan had nog een prachtige anekdote. Op de Westeinder Plassen had hij op houten noren gereden. Het jaar erop, toen we naar de Gouwzee gingen, had hij de noren van Harry Jansen geleend. Na 3 rondjes gereden te hebben met Cor van der Geest en Jos Koeckhoven, maakte hij thuis de schaatsen keurig schoon: hij borstelde het roest eraf en poetste de schoenen weer netjes zwart. Harry was helemaal verbaasd, toen hij zijn schaatsen tiptop terugkreeg: "Zijn dat mijn schaatsen?"

Harde wind

2012-01-03T16:27:00.005+01:00

Kennelijk grossiert 3 januari in harde wind. Vandaag kregen we een flinke zuidwesten storm over ons heen.

Het KNMI deed een weerswaarschuwing uit gaan.

Hoe anders was het 15 jaar geleden, toen ik met Jaap de Gorter de Elfstedentocht schaatste. Ook toen stond er een harde wind, alleen kwam deze in 1997 uit het noordoosten.
Wij waren toen stoere rijders in de storm.

Nieuwjaarsreceptie

2012-01-02T17:51:00.008+01:00

Het leek wel een Nieuwjaarsreceptie, na de recordwarme en zeer natte eerste januari, vanochtend in de Leidse IJshal. Een flink aantal vrijwilligers was al aanwezig, toen ik om kwart voor 9 binnen stapte om schaatsles te geven. Na mij kwamen nog een aantal trainers om de ruim 150 kinderen schaatsles te geven.

Voor ik mijn plek op de binnenbaan innam, reed ik op mijn kluunschaatsen de eerste 10 rondjes van 2012. Op een klein stukje baan naast een grote groep kunstschaatsers gaf ik 8 kinderen in de kou speels les.

Na de warme chocolademelk fietste ik naar Katwijk, waarbij ik een tiental mannen op de racefiets tegen kwam. In de gauwigheid ontwaarde ik Jan en Henk Versteegen, Wim van Huis en Richard Dieke. Een flitsende Nieuwjaarsreceptie dus.
Op mijn werk was de eerste werkdag van 2012 ook een soort Nieuwjaarsreceptie was met telkens op andere tijden binnenkomende collega's.

De enige echte Nieuwjaarsreceptie van 2012 hadden we gisterenmiddag al gehad, toen we in Leiden, zoals gebruikelijk, om een uur of 12 met de droogtrainingsgroep bij elkaar kwamen. Het was gezellig en de goede voornemens werden meteen in daden omgezet. Diverse IJVL-leden gaan volgende week zondag mee naar Stompwijk om mee te lopen met de Meerhorstloop.

Mayakalender

2012-01-01T11:14:00.007+01:00

"Feliz año nuevo". Ik heb even op uitspraak van de Spaanse versie van "Gelukkig Nieuwjaar" geoefend, want voor je het weet klinkt het als "Feliz anus nuevo", en dat is toch heel wat anders!
Dus bij deze voor iedereen: "Feliz año nuevo!"

2012. In sommige kringen klinkt het als een angstaanjagend jaar: de Mayakalender schijnt op 21 december af te lopen en volgens sommigen betekent dat het einde van de wereld.

Stel je nu eens voor: de winter valt dit jaar rond 1 december met volle kracht in, we maken de koudste decembermaand sinds 1890 mee en op 21 december wordt de Elfstedentocht gereden. Je draait de Bonkevaart op en moet nog een paar 100 meter na 200 km afzien en dan vergaat de wereld.....

Dat wil je toch niet meemaken! Maar daar zit ook het probleem bij de doemdenkers. Als je gelijk hebt, kun je niemand trots vertellen, dat je het bij het juiste eind had. En als je het fout hebt, is hoon voor de rest van je leven je deel.

Ik bezondig me hier niet aan. Het is al lastig genoeg om het weer voor over 2 weken te bepalen. De eerste helft van januari is het duidelijk: nat en zacht.
Maar heel voorzichtig beginnen er toch wat andere weerkaarten in de berekeningen binnen te druppelen.

Voor het eerst sinds begin december gloort er heel voorzichtig weer enige hoop.

Molen- en Merentocht in een vorstloos jaar

2011-12-31T13:25:00.014+01:00

"Er is in 2011 in De Bilt slechts één dag geweest waarop het de hele dag is blijven vriezen. Dat was, met de hakken over de sloot: want maximaal -0,1º, 31 januari. De laatste keer dat een jaar minder ijsdagen (nul dus!) telde was 1990. Verder in 1989 één ijsdag en in 1988 eveneens geen enkele ijsdag in een kalenderjaar. In 2010 bleef het op 29 dagen de hele dag vriezen. Het langjarige gemiddelde bedraagt 8. Het aantal vorstdagen in 2011 gaat uitkomen op 46. Dat is ongeveer de helft minder dan in 2010. Toen vroor het op 88 dagen gedurende korte of langere tijd. In een doorsnee jaar registreert het KNMI 58 vorstdagen. Het grootste aantal vorstdagen in de 20ste eeuw staat op naam van 1929 en 1996 met 101."
Dit citaat is afkomstig van de site van de door mij hoog gewaardeerde weerman Jan Visser.Normaal gesproken wordt je als liefhebber van natuurijs niet vrolijk, als je het weer van 2011 op deze manier in ogenschouw neemt.
Toch is er genoeg moois, waardoor 2011 voor mij als schaatser met veel genoegen op terug te kijken.

Allereerst was er de eerste schaatstocht van 200 km, die ik in ruim 2 jaar bij IJsstrijd op Flevonice heb volbracht, met de dag erop schaatsen alle nog levende Elfstedentochtwinnaars op en rond het ijs.

De marathon van Leiden ging, ondanks de mindere tijden in de voorbeeiding, alsnog onder de 4 uur.

Het hilarische hoogtepunt van het jaar viel begin juni, toen ik met een groep vrienden met Hemelvaart ging kamperen in Alkmaar. We trokken veel bekijks met onze strijdwagen!
Ook veel bekijks trokken we, toen we bij de 3 oktober optocht, waar we de Nieuwjaarsduik uitbeeldden, écht in de Zoeterwoudse Singel doken!

De fietsvakantie met Ada in Duitsland was prachtig. De Oranjeroute en de andere fietsroutes door o.a. Sauerland en Münsterland waren onvergetelijk.

Sportief gezien viel het hoogtepunt op 18 december, toen ik bij de 1000 rondjes van Leiden mijn beste tijd op de 200 km omlaag bracht van 10 uur en 5 minuten naar 7.33.27. Een verbetering van mijn p.r. met tweeënhalf uur, en ik had nog over ook. Zo kon ik het baanrecord van het meeste aantal rondjes, dat ik vorig jaar verloren had aan Mart Moraal, weer terughalen. Het staat nu op 1150 rondjes oftewel 230 km.

Tot slot: jarenlang droomde ik ervan, om een boek met schaatsverhalen en toertochttips uit te kunnen geven. En ineens was daar de kans. Ondanks een hele rits technische problemen, die Peter Paul van Bekkum van Mijn Bestseller wist op te lossen, waarvoor uiteraard mijn hartelijke dank, kon ik op 1 november 2011 en de dag erop mijn "Molen- en Merentocht" presenteren.

2011 mag dan als vorstloos jaar de boeken in gaan, voor deze natuurijsschaatser was er genoeg om tevreden over te zijn.
Want eerlijk is eerlijk: vooraf had ik blind voor dit totaalpakket getekend!
En nu maar hopen, dat we in 2012 na 15 jaar afwezigheid eindelijk wel de Molen- en Merentocht kunnen schaatsen.

Bienvenido

2011-12-31T13:02:00.004+01:00

's Ochtends stond er een flinke tegenwind, toen ik naar Katwijk fietste. Mijn eerste taak was een rondje langs de filialen rijden met de biebauto om kratten om te wisselen. Op de radio klonk de Top 2000, die ook dit jaar weer "Bohemian Rhapsody" als nummer 1 heeft.

Dit klassieke filmpje kent iedereen natuurlijk al van haver tot gort. Maar er is goed nieuws voor hen, die van verandering houden: Queen heeft dit jaar een filmpje opgenomen, dat volgend jaar ongetwijfeld hoge ogen gaat gooien!

's Middags hoefde ik slecht een uur schaatsles te geven in de Leidse IJshal. Alleen het uur van de IJVL ging door. Normaal gesproken had ik dus ingegaan op de uitnodiging van Jaap de Gorter om mee te gaan naar Haarlem, waar een grote groep IJVL-leden het schaatsjaar 2011 op gezellige wijze op en rond de kunstijsbaan afsloot.
Ik liet echter verstek gaan. Ik had dan ook een geldige reden. Siebe kwam thuis, samen met Ana. Ik moest dus nog even oefenen op de uitspraak van "Bienvenido", maar dat kwam dan ook vloeiend uit mijn mond.
Om 9 uur zaten we dan ook met zijn zessen aan tafel. Het was erg gezellig. En het smaakte lekker. "Me gusta!"

In een mengelmoes van Engels, Nederlands en Spaans brachten we gezellig koutend de rest van de avond in huiselijke kring door.

Een fout lijstje

2011-12-30T15:27:00.011+01:00

De eerste maand van de meteorologische winter van 2011-2012 zit erop en voor schaatsliefhebbers viel het niet mee. December was door de strakke westcirculatie veel te zacht en veel te nat.
Vooral Tweede Kerstdag sloeg alles. Het leek wel voorjaar.

Zodoende prijkt Kerstmis boven aan een fout lijstje met vooral winters, die niks voorstelden. Het zijn voor het merendeel winters, die je zo zou willen overslaan.
Alleen na Kerst 2002 kregen we nog wat natuurijs, nadat we eerder die maand ook al op natuurijs hadden geschaatst.
De enige uitzondering in dit foute lijstje is 1929. Februari 1929 was verschrikkelijk koud met een barre Elfstedentocht, die winnaar Karst Leemburg een afgevroren teen kostte.

Op 28 februari 1929 is toen nog een tweede Elfstedentocht gereden, de zogenaamde Tolhuister Elfstedentocht.
De weersverwachtingen voor de eerste 2 weken van 2012 beloven veel van hetzelfde: veel neerslag en veel te warm. Zolang het Azoren-hogedrukgebied op zijn plaats blijft liggen, zal er niks veranderen.
Ik vrees, dat ik met mijn winterverwachting slechts gedeeltelijk gelijk ga krijgen. De neiging tot extreem weer is er zeer zeker: extreem warm en nat.
De tijd tikt verder en verder en het gaat erg kort dag worden voor een flinke natuurijsperiode. Het kan nog: februari 1912, 1929, 1956 en 1986 hebben het bewezen. Maar zolang het zowel in Scandinavië als in Rusland veel te warm blijft, levert zelfs een andere windrichting niets op.
Er is dus inderdaad sprake van een heuse horrorwinter.
Zoekend op voorspellingen 2012 trof ik wel iets heel anders aan.
Op www.ijstijd.com is dit te lezen: Of wij het nog meemaken is maar de vraag maar het is goed mogelijk dat er een nieuwe ijstijd op komst is, wellicht in 2012. Nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat een ijstijd zich binnen één jaar volledig kan ontplooien. De laatste ijstijd was de kleine ijstijd welke van de 15e tot tot en met de 19e eeuw heeft geduurd waarbij de temperaturen in West-Europa zo'n 1 a 3 graden onder de huidige waarden lagen. Mocht er zich een nieuwe ijstijd voordoen dan is de kans groot dat deze op de laatste kleine ijstijd zal lijken.
De Noordzee zal wellicht dichtvriezen, het verkeer zal stil komen te liggen en het zal vriezen en sneeuwen zoals wij nooit eerder hebben meegemaakt, al met al met rampzalige gevolgen met name voor onze economie.
En ook paragnost Jan C. van der Heide doet een duit in het zakje: Weer
Het wordt een prachtige, lange, warme, "prijswinnende" zomer met nog niet eerder geëvenaarde uitschieters! De winter 2012 - 2013 wordt polair koud, sneeuwbergen. Kortom een ijsbeer zou zich thuis voelen in Nederland. Maar velen voelen zich als een pinguïn die vergeten is een extra bontjas aan te trekken. Het wordt bitterkoud, met ongekend lage temperaturen.
Het is dus duidelijk: deze zomer allemaal flink gaan trainen voor de strenge winter van 2012-2013.
Om alvast in de stemming te komen is hier een toepasselijk lied bij gezocht.

Instuif

2011-12-29T22:33:00.006+01:00

Zoals de laatste jaren wordt ook in de Kerstvakantie schaatsles gegeven aan kinderen in de Leidse IJshal. Iedere ochtend om 9 uur is er een soort instuif. Kinderen rijden dan een paar rondjes op de binnenbaan en worden dan verdeeld over de binnen- en de buitenbaan, waar dan ongeveer 15 trainers hen inwijden in de beginselen der edele schaatssport.
Een groot succes: dinsdag waren er een kleine 100 kinderen, gisteren en vandaag rond de 150. De instuif voorziet dus duidelijk in een behoefte.
Gisterenochtend had ik een groep snelle schaatsers op de buitenbaan, vanochtend een gemiddelde groep op de binnenbaan. De manier van lesgeven blijft hetzelfde: speels. Toch geef je bij beide groepen verschillende oefeningen. Wel was het thema beide keren hetzelfde: de zijwaartse afzet.
Twee jaar geleden liet Herco Liem in Heerenveen ons een aantal oefeningen doen en hamerde hij op het belang van de puur zijwaartse afzet. Voor die tijd dacht ik, dat ik het deed, maar bij nader inzien bleek dat toch minder het geval dan ik zelf had ingeschat. Sindsdien lukt deze juiste manier van afzetten steeds beter en klinkt het lied van Herman van Veen steeds als een soort mantra in mijn hoofd als ik een oefening met de zijwaartse afzet geef of zelf doe: "Opzij, opzij opzij...."

Ouwe Piet

2011-12-28T18:19:00.003+01:00

Een icoon van de Leidse IJshal is van ons heen gegaan. Gisterenavond hoorde ik het bij het schaatsen op de vaste dinsdagavond. Piet van der Meer is vorige week op 90-jarige leeftijd gestorven.
Jarenlang was hij de nestor, die met een vaste slag een flink tempo had. Tot op 80-jarige leeftijd draaide hij wekelijks zijn rondjes. Toen begonnen zijn knieën te protesteren. Deze tuinder uit "de Veen" viel als schaatser op met zijn armen. Waar vrijwel iedere schaatser zijn rechterarm gebruikt, als hij wil versnellen, gebruikte Piet zijn linkerarm.
"Ouwe Piet", zoals wij hem liefkozend noemden in de IJshal, was ook zeer gezellig. In de kantine wist hij, onder het genot van een glaasje Jägermeister, de fraaiste verhalen op te dissen. Zoals die keer, dat het Leidse Stadhuis in de strenge winter van 1929 was afgebrand. Als bijna 8 jarige ging hij op de schaats naar Leiden om te kijken naar het ijspaleis, dat resteerde na de grote brand. Het bluswater had voor de prachtigste ijspegels gezorgd in de strenge kou.

Ook koningin Wilhelmina passeerde de revue. In de crisisjaren was ze eens naar "de Veen" gekomen om te horen, hoe de tuinders deze moeilijke periode door probeerden te komen.
"Ach majesteit", zei een tuinder, die er niet omheen wenste te draaien: "Het is gewoon klote!"
Tot zijn 80e jaar bleef Piet van der Meer een flink tempo houden. In 1997, het jaar van de door mij uitgereden Elfstedentocht, kon ik hem met moeite bijhouden: Ouwe Piet was toen 75, ik 41.
In 2001 werd aan het eind van het seizoen, vlak nadat ik 200 km geschaatst had op de Uithof, zijn 80e verjaardag gevierd in de Leidse IJshal, onder het motto: "Piet is 80 en hij vindt het leven prachtig".
Het seizoen erna was het helaas gedaan met de lange schaatcarriere van deze tuinder, die beginners aanmoedigde om niet meteen op te geven, als het een keertje niet lukte.
En sociaal bleef hij ook na zijn dood. Hij heeft zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap gesteld.
"Ouwe Piet", bedankt voor alle gezelligheid.
Rust in vrede.

Meerburg

2011-12-26T17:28:00.011+01:00

Op de site van het Leidsch Dagblad stond een interessant artikel te lezen over het weer in onze omgeving. Sinds 1951 is de neerslag met 30% toegenomen. De temperatuur van het zeewater is gemiddeld met 1 graad Celsius toegenomen en er staat meer zuidwestenwind. Beide zorgen ze voor meer verdamping en dus meer neerslag, waarbij de toename het grootst is in het winterhalfjaar. De 200 tot 250 mm extra, die gemiddeld jaarlijks valt, komt dus voor het merendeel in de voor schaatsers cruciale maanden naar beneden.

Hoezo, geen klimaatverandering?
Vandaag hadden we hier gelukkig geen last van. Met wat sluierbewolking en temperaturen, die half maart niet zouden misstaan, fietste ik met Jaap de Gorter naar de voetbalvelden van RKVV Meerburg. We reden naar de oude kantine, maar werden daar vandaan doorverwezen naar het fonkelnieuwe complex van deze voetbalvereniging. Een prachtig clubhuis!
We schreven in voor de 10 km van de Kerstcross, die een kwartier later van start ging. Met Patrick Keizer erbij was de helft van het vorige week zondag bij de 1000 rondjes van Leiden winnende Team de Gorter aanwezig. De eerste ronde liepen we met zijn drieën. Het was met 12 of 13 graden de warmste Kerstdag sinds 1974 en doordat we veelal in de luwte liepen, hadden we vrijwel geen last van de vrij stevige zuidwestenwind.
Jaap kon het tot een kilometer of 4 goed bijhouden, maar moest toen lossen. Hij had zaterdagochtend samen met Jos Drabbels nog 10 km gelopen op het Rapenburg voor "Meters voor Mama's".

Patrick en ik liepen op deze maandagmiddag ontspannen naar 24.31 over de eerste 5 km, met Jaap op een meter of 50 achterstand. Waar we op een drinkpost hadden gehoopt, ontbrak deze, het enige minpunt in de organisatie. Ons plan was om bij het drinken op Jaap te wachten. Nu liepen we maar gewoon door. We liepen voor de tweede keer het onverharde en ongelijke stuk langs de voetbalvelden. Deze veldloop maakt het een echte cross.
In een gelijkmatig tempo en pratend over duursportevenementen als de marathon liepen we samen de tweede ronde van 5 km om uiteindelijk de Kerstcross te voltooien in 48.48. Niet gek, als je je voorneemt om rustig te lopen.
Jaap kwam net boven de 50 minuten uit. Niet gek, als je met een 10 km nog in de benen van start gaat.
In de kantine van Meerburg namen we koffie en warme chocolademelk, terwijl de winnaars in de diverse categorieën bekend werden gemaakt van de Kerstcross, die de afgelopen twee jaar afgelast was wegens weersomstandigheden. Dat klopt. Dit jaar liepen we de Kerstcross van de Rooms-Katholieke Voetbal Vereniging Roomburg, waar we vorig jaar op Tweede Kerstdag onder het enorme Mariabeeld in de haven van Volendam een gezegende schaatsdag hadden.

Serious Request

2011-12-25T11:28:00.006+01:00

Het Glazen Huis is weer gesloten, of eigenlijk beter: geopend. Leiden bruiste van activiteiten om geld in te zamelen.
Gisterenavond is de totaalstand bekend gemaakt: € 8.621.004,-.

De sfeer, die de Sleutelstad jaarlijks kenmerkt op 2 en 3 oktober, hing nu de hele week in deze gezellige studentenstad. Uit deze kringen kwam dan ook de meest originele actie voort.

Zelf gebruikte ik vooral mijn longinhoud: op dinsdagavond in het Miniscratchkoor, maar vooral op zondag 18 december in de Leidse IJshal bij de 1000 rondjes van Leiden, waarbij ik nog genoeg puf over had om aan de 200 km er nog 30 km aan toe te voegen.

In de Kerstvakantie hoeven we niet meer te gaan bedelen, maar dat betekent niet, dat we niet actief zijn.

Kerstkaarten

2011-12-25T11:11:00.011+01:00

Zoals inmiddels gebruikelijk heb ik een kleine selectie gemaakt uit de Kerstkaarten, die ik heb mogen ontvangen. Deze zijn zo mooi, dat ik ze niet voor mezelf wil houden.
De mooiste getekende Kerstkaart ontving ik van Wierd Wagenmakers. Het is van de hand van zijn vrouw Nelleke Mosk en is getiteld "Eerste nachtvorst in 2010".

De mooiste Kerstkaart met foto is zonder twijfel deze schaatsfoto, die ik ontving van Jos Drabbels en Sophia Stein.

Maar verbazingwekkend is dat niet. Jos en Sophia hebben talent voor het maken van natuurfoto's, en dan met name natuurijsfoto's. Het is dan ook geen toeval, dat de omslagfoto van "Molen- en Merentocht" door hen is vervaardigd.

Feliz Navidad

2011-12-25T10:54:00.006+01:00

Bij deze wil ik iedereen het allerbeste toewensen voor deze Kerstdagen, met veel gezelligheid en tijd voor een wandeling in deze voorjaarsachtige temperaturen, waarbij de sneeuwklokjes in onze tuin al een aantal dagen in bloei staan.
Voorlopig zal er hier nog niet zo veel aan veranderen, zoals uit onderstaande pluim blijkt. Deze tientallen berekeningen van de weercomputers tonen de mogelijkheden voor de komende twee weken. Ieder lijntje geeft een andere berekening weer. En nu komt deze voor Kerstmis unieke pluim met niet één lijntje onder nul. Zelfs een simpele nachtvorst zit er nog niet in!

Tot nu toe heeft de Telegraaf volledig gelijk met de door haar aangekondigde horrorwinter!
Wat dat aangaat lijkt het wel, of we het Kerstweer van Spanje hebben.
Feliz Navidad, todo!

Hoe anders was het een jaar geleden. Toen konden we met recht spreken van "Zalig Kerstfeest!".

Groene Kerst

2011-12-23T21:44:00.009+01:00

De sneeuwklokjes in onze tuin staan al in bloei en het moet nog Kerstmis worden. We hoeven ons geen illusie te maken: we krijgen, anders dan in 2010, een Groene Kerst dit jaar!

En als ik de weerkaarten zo overzie, dan hoeven we niet te verwachten, dat het weer zo maar om zal slaan. De eerste 2 weken, de tijd waarin met afnemende zekerheid het weer voorspeld kan worden, ziet het er voor de schaatsers nog niet goed uit.
Dit deel van mijn winterverwachting klopt dus. Ik ga nog steeds uit van het extreme weer van 2011 en in mindere mate ook van 2010. Na een kurkdroge november volgde een kletsnatte december.
Het kan zijn, dat de winter in zijn geheel zo verloopt: nat en te warm, zoals bijvoorbeeld 1990. Toch reken ik er op, dat op enig moment het weer totaal omslaat en we toch nog op natuurijs komen te schaatsen.

We zullen het zien. Over 2 maanden weten we meer.
In ieder geval zitten we vlak voor een Groene Kerst, en dat uitte zich zelfs in de nieuwe voorraad boeken, die ik voor de verkoop had besteld. Ik pakte de doos na de laatste schaatsles van de IJVL van 2011 in de Leidse IJshal uit en zag tot mijn stomme verbazing groene omslagen.

Met de kleur van de omslag valt nog te leven, maar de omslagfoto is door deze kleurstelling behoorlijk verknald.

DeWolff

2011-12-23T21:43:00.001+01:00

Na deze wijze woorden van Fokke en Sukke heb ik geen behoefte om verder nog veel woorden vuil te maken aan de aanval op Esteban van een zich voetbalsupporter noemende doorgedraaide gek.
Ik had betere dingen te doen. Om kwart voor 9 mocht ik in de Leidse IJshal als kersverse houder van het baanrecord van het meeste aantal rondjes, uittesten, hoe het schaatsen zou gaan. Het ging lekker.
Bij de "Krasse knarren" reden we een piramide, die uitkwam op 115 rondjes, toevalligerwijze 10% van de op zondag gereden afstand. Het was de laatste donderdagochtendsessie van 2011, daar volgende week en de week erop schaatslessen gegeven worden aan kinderen.

Tijdens de uitrijrondjes wisselde ik met Wim van Huis de ervaringen van afgelopen zondag uit.
Na de warme chocolademelk in de kantine ging ik naar huis om te douchen. Ik fietste vergeefs naar het huis van mijn jarige schoonmoeder: ze was er niet. Ik reed door naar het station van Leiden, waar ik de trein naar Hoofddorp nam.
Ik ging op bezoek bij mijn vriend en collega Bas Warnink, die me uitgebreid rondleidde in de nieuwe biblioteek van Hoofddorp. Daarnaast kreeg ik de werking van "plankklaar koppelen", de nieuwe service van de NBD, te zien. Daarnaast wisselden we ervaringen uit met frontaal plaatsen, uitleenfrequenties en dergelijke.
Ik bleef bij Bas thuis eten, daar we 's avonds naar Paradiso gingen.

En dan bedoel ik niet dit Paradiso, maar de poptempel in Amsterdam, waar ik in een grijs doch zeer kleurrijk verleden diverse keren ben geweest, onder andere naar het afscheidsconcert van CCC Inc.

En naar Vandergraaf Generator.

Maar dit keer gingen we voor de Limburgse band DeWolff. Met de auto reden we met Gert en Annemieke Dol naar de rand van Amsterdam, waar vandaan we de tram naar het Leidseplein namen. In Paradiso was het behoorlijk druk. De grote zaal was uitverkocht.
Eerst keken en luisterden we naar Voodoo Boogie, een Vlaamse rockgroep, die behoorlijk goed speelde. Daarna was er een klein half uurtje pauze, waarbij in een noodtempo de instrumenten van Voodoo Boogie werden ingeruimd en die van DeWolff werden klaargezet.
Om half 9 ging het concert van Robin Piso en Luka en Pablo van der Poel van start. De nog piepjonge Limburgers brachten met hun psychedelische bluesrock het publiek in vervoering. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn, die dit een takkeherrie vinden, maar ik kon het wel waarderen.

Ze speelden anderhalf uur aan één stuk door. Na het concert kwam na 5 minuten applaus en "We want more" nog een toegift van 4 nummers van in totaal een half uur.
Dit stel jonge honden bedreef topsport. Ze waren al die tijd constant muziek aan het maken met heel hun lijf, waarbij je de invloed van o.a. Jimi Hendrix, Led Zeppelin en Pink Floyd uit deze eigen nummers kon halen.

Er kwamen flink wat crowdsurfers. Maar het meest verrassende was het slot, iets, wat ik nog nooit eerder had gezien. De gitarist ging met zijn elektrische gitaar met een snoer van ongeveer 25 meter lengte al spelend crowdsurfen en werd zo een flink eind van het podium af gedragen en weer terug getransporteerd.

Dat zie ik Shoes-gitarist Wim van Huis nog niet zo gauw doen, en zeker niet met zijn schaatsen aan....

Het IJVL-smaldeel

2011-12-21T21:13:00.010+01:00

Zondagavond kregen de deelnemers aan de 1000 rondjes van Leiden dit mailtje van de secretaris van de Leidse IJshal:
Beste deelnemers en vrijwilligers,

Wat was het een mooie dag in de schaatshal.
Er is geschaatst of ons leven ervan afhing.
Even wat cijfers:
Met z’n allen hebben we 20831 rondjes gereden oftewel 4583 km.
De snelste individuele tijd was van Jos Dohle: 6 uur 9 minuten 19 sec. Hiermee is het record van vorig jaar van Mart Moraal met ruim een uur verbeterd!
De snelste tijd van een team was van het kwartet Andrea Landman, Jaap de Gorter, Patrick Keizer en Marco Tiller : 7 uur 2 minuten en 13 sec.
En de onvolprezen Bert Breed is nu recordhouder van het meeste aantal rondjes: 1150 oftewel 230 km (meer dan een 11stedentocht)
Maar het belangrijkste cijfer is natuurlijk de opbrengst.
Deze is op dit moment € 5233,47,- , een bedrag dat onze verwachtingen ver overtreft.
En we weten dat er nog een aantal bedragen naar de Actie onderweg zijn.
Je kunt dit rechtstreeks doneren via de site: http://www.kominactie.nl/de_1000_rondjes_van_leiden Morgen, maandag 19 december, willen we jullie vragen om 19.00 uur te verzamelen bij de schaatshal.
Daarna willen we de cheque aanbieden bij het Glazen Huis op de Beestenmarkt.
We willen jullie nogmaals bedanken voor jullie inzet en bijdrage om van deze dag een feest te maken.
En we beloven jullie, volgend jaar organiseren we de 3e editie van "De 1000 rondjes van Leiden" .

Met hartelijke groeten,
Bestuur Stichting IJshal Leiden

Bij het lezen van het mailtje viel me één ding op: de prominente aanwezigheid van de IJVL. Zowel de individuele winnaar als de winnaars bij de estafette, zijn lid van de IJssport Vereniging Leiden, net als deze baanrecordhouder.

In januari 1997 was er trouwens al eens eerder een Team de Gorter met succes actief op het ijs.

Al met al was dit een mooie afsluiting van het zilveren jubileumjaar van de IJVL. En wellicht doen Kjeld Nuis, Laurine van Riessen en/of Roxanne van Hemert bij het Nederlands kampioenschap volgende week in Heerenveen ook nog een duit in het zakje.

The armed man

2011-12-21T21:12:00.001+01:00

Het was een kortere werkdag dan anders, want om 6 uur moest ik alweer op de fiets naar Leiden zitten. Met mijn vrouw en mijn collega's Evelien Steenbeek en Janny Zierikzee zouden we mee doen met de Miniscratch van "The armed man" van Carl Jenkins.
Ook Janny's man Arnold en Ada's collega Peri Vos zouden van de partij zijn bij de repetitie in de Pieterskerk en de uitvoering op de Beestenmarkt.
In regenbroek en met de harde wind in de rug werd ik naar Leiden geblazen, waar ik mijn fiets aan een hek bij de Middeleeuwse kerk vastzette om mijn toegangskaart op te halen.
Er stonden nog behoorlijk lange rijen bij de ingang en waar ik al een klein beetje bang voor was, geschiedde: er waren geen stoelen meer. Ondanks dat ik gisterenochtend gewoon kon traplopen na de inspanningen bij de 1000 rondjes van Leiden, was dit niet iets, waar je op hoopte. Dit betekende constant staan bij de repetitie. Niet bepaald bevordelijk voor het herstel.
Om 5 uur begon de repetitie met "Sanctus".

Het ging met het zingen van dit nummer meteen al behoorlijk goed. Het is ook ontzettend gaaf om met een koor van 800 man in een Gothische kerk met een goede akoestiek te zingen. Ik stond naast Bert Staal, met wie ik de commissie Opleidingen van de IJVL vorm. We genoten van het soms kolderieke dirigeerwerk van Hans van der Toorn. Ik kende deze door mij zeer gewaardeerde manier van dirigeren van de "Carmina Burana" van Carl Orff bij de Leidse Scratchdagen.Er hoefden bij "Sanctus" slechts een paar stukken opnieuw gezongen worden, waarna we meteen doorgingen met "Agnus Deï".

Ook hier werden slechts een paar maten uitvoerig doorgenomen. Voor de rest ging het direct goed. Na "Agnus Deï" was er een kwartier pauze, waarbij ik even op een vrijgekomen stoel kon zitten, voordat we ons over het laatste nummer bogen: "Hymn before action".

De tekst van dit lied was geschreven door Rudyard Kipling, die vooral bekend geworden is van "Jungle book". Het oefenen van dit korte nummer duurde het langst, vooral omdat er bij de kopersectie wat haperingen zaten. Maar ja, een triool van 1/32e noten spelen valt niet mee.
Na de repetitie wandelde ik met Bert Staal naar de Beestenmarkt, waar we sfeer proefden bij het Glazen Huis. Het had veel weg van 2 en 3 oktober. Alles gaat zeer gemoedelijk. Langzaam maar zeker verschenen er steeds meer mensen met een oranje sjaal.
Om 8 uur was nagenoeg het hele koor aanwezig. Wij stonden vlak bij de dirigent, zodat we goed konden zien, wanneer we in moesten zetten. Dat was wel prettig, want in de open lucht vervloog het geluid toch wel wat. Zeker nadat je in de Pieterskerk verwend was geraakt met de goede akoestiek.
Voordat we aan de Miniscratch van "The armed man" begonnen, mochten we eerst meedoen met het produceren van zoveel mogelijk decibellen bij het meezingen, pardon, meebrullen van "Nobody's wife" van Anouk.

Dat lukte en leverde derhalve € 5.000,- op voor Serious Request. Daar kwam de cheque van de Miniscratch nog boven op: € 20.000,-. De dj's vielen even stil bij het horen van dit bedrag., maar een van hen herpakte zich en hij begon het "Wilhelmus" te zingen. Wij zetten met zijn allen spontaan in.
"The armed man" ging op zich redelijk, maar je hoorde alleen, wat er om je gezongen werd. Hoe het op de rest van het plein was, bleef voor ons een vraag.
Wat een rethorische vraag was, was of ik een biertje wilde. Uiteraard. De keel moest even gesmeerd worden. Zo bleven we tot 10 uur op de Beestenmarkt met Berts vrouw Wil, zijn jongste dochter en twee leden van het koor, waar Bert Staal op zit.
We wandelden naar de Pieterskerk om de fietsen op te halen, waarna ieder zijns weegs ging na deze gezellige namiddag en avond.
Twee jaar geleden speelde mijn jongste dochter in november bij jeugdorkest Viotta mee met de trompet bij de uitvoering van "The armed man". Een maand later reden we op natuurijs.

Het zou mooi zijn als dat, nu er weer een Breed meedeed met de uitvoering van dit prachtige werk van Carl Jenkins, weer het geval zou zijn...

Het Glazen Huis

2011-12-20T23:32:00.004+01:00

Het was een dag, die volledig in het teken van het Glazen Huis stond. Het begon al bij binenkomst in de bibliotheek, waar diverse collega's vroegen, hoe het gisteren gegaan was bij de 1000 rondjes van Leiden. In de kantine van de ging dit gewoon door.
Op dit moment is er in alle vestigingen van Bibliotheek Katwijk verkoop van afgeschreven boeken en € 100,- ervan wordt geschonken aan Serious Request.
Voor dat bedrag mag je een verzoeknummer aanvragen en dan krijg je discussie tussen diverse personen over welk nummer. Het idee van Ineke Blom, waar ik volledig achter kon staan, werd afgeserveerd, terwijl "Wuthering Heights" van Kate Bush een prachtig nummer is en tevens de titel van een van de mooiste boeken uit de wereldliteratuur.

Ik hield me daarna een beetje op de vlakte, om na de pauze op zoek te gaan naar een nummer, dat wel een link had met boeken en ook nog eens heel mooi was. Een nummer van Peter Gabriel kwam daarbij diep uit het onderbewuste weer langzaam naar boven drijven: "The book of love"

De rest van de dag werkte ik gewoon door, met op de koptelefoon de muziek van "The armed man" van Carl Jenkins van de Miniscratch, die we morgen uit gaan voeren met 800 zangers bij het Glazen Huis.
Om half 6 hadden we een Kerstborrel in "'t Strand". Normaal ga ik als een van de laatsten weg, nu was ik de eerste. Dat had niets met de gezelligheid te maken, maar alles met het aanbieden van de cheque van "de 1000 rondjes van Leiden" bij het Glazen Huis. Ik moest om 7 uur bij de Leidse IJshal zijn. In de regen fietste ik er naar toe.
We vertrokken om kwart over 7 wandelend naar de Beestenmarkt. Voorzitter Jos Arts moest wegens griep op het laatste moment afhaken, dus secretaris Willem van Vliet had leiding en hij had de cheques bij zich. Twee cheques: een van € 4547,- van de schaatsers en eentje van € 961,-, die Kobus Turk in zijn eentje bij elkaar gekregen had. Naast Kobus en zijn vader Jan gingen winnaar Jos Dohle en de laatst finishende Jan Willem Meijboom mee naar het Glazen Huis.
Op de Beestenmarkt kwamen we Lino Podda tegen, die meeging naar de plek, waar we de cheque zouden overhandigen. We moesten eerst een klein kwartier, voor we via de microfoon contact zouden krijgen met de 3 dj's.

De muziek hadden we al uitgezocht. Nee, het werd niet "Bonkefeart"!

Onze keuze viel op "Elfstedentocht" in de uitvoering van Drs. P.
Net voor we aan de beurt waren, kwam K & G luid en duidelijk de Beestenmarkt op en werden we verwezen naar het naast het Glazen Huis gelegen bureau, waar we een videoboodschap van 30 seconden in mochten spreken. Willem van Vliet nam dit voor zijn rekening.

We namen daarna nog een afzakkertje in "Van der Werf" als afsluiting van het fantastische schaatsevenement "de 1000 rondjes van Leiden". Hier haalde ik nog wat leuke herinneringen op met Jos Dohle en Marieke van Hoek aan een optreden van "The Bootleg Doors" in Leiden. En van het Glazen Huis is het dan maar een klein stapje naar het even breekbare "Crystal Ship".

Baanrecord of "Afzien is voor ons een vrije keuze!"

2011-12-18T21:42:00.030+01:00

De wekker was om 4 uur onverbiddelijk: eruit! De spullen lagen allemaal klaar, ik had gisterenmiddag mijn kluunschaatsen geslepen en om half 5 zat ik in mijn eentje aan het ontbijt. En dat op de zondagmorgen....
De regen was net gestopt, toen ik om kwart voor 5 naar de Leidse IJshal toe fietste.

Op een enkele kroegtijger na, die thuis zijn roes uit ging slapen, kwam ik verder niemand tegen.

In de IJshal kreeg ik mijn rug- en beennummer aangereikt: nummer 1.

"Dat schept verplichtingen", vertrouwde Willem van Vliet mij toe.
Dat had ik zelf ook bedacht. Bij het bekijken van de deelnemerslijst had ik ingeschat, dat ik bij de individuele deelnemers aan de 1000 rondjes van Leiden bij de kanshebbers hoorde, hoewel ik nog nooit onder de 10 uur gereden had. Op Flevonice had ik eind november 2008 een tijd van 10 uur en 5 minuten neergezet op de 200 km.
De illusie werd me al snel ontnomen. Jos Dohle stapte de kleedkamer binnen. Hij was gisterenavond na 50 rondjes bij de B-marathon in Breda uitgestapt. Zijn vriendin Marieke van Hoek wist hem met een rake zin te prikkelen: "Wat ben jij voor marathonschaatser? Je hebt nog nooit een 200 km gereden!"
Waar heb ik dit soort opmerkingen eerder gehoord?
Jos vatte het sportief op met een oproep op twitter: als hij binnen een uur € 100,- bij elkaar had voor het Glazen huis, dan zou hij meedoen aan deze zeer Alternatieve Elfstedentocht. Binnen 20 minuten zat hij al op € 250,-.
Om half 6 loste Jos Arts, de voorzitter van de IJshal, het startschot. Ik stond vooraan en mocht zo het genoegen smaken om een paar meter op kop te rijden. Jos had me toen al ingehaald en hij zou de koppositie niet meer afstaan.
Ik had me, na alle gekwakkel de afgelopen anderhalve week, voorgenomen om rustig te beginnen, maar ja, het ijs was superglad en het ging zo makkelijk. Met een peloton van een man of 8 achter me aan kon ik blijven gaan tot de eerste dweil. De eerste 10 km ging in 20 minuten 24, waar mijn officiële p.r. op 23.51 ligt. Ik heb geen meter gestayerd! Uiteindelijk kwam de teller op 30 km in het eerste uur te staan. Nee, ik had me niet aan mijn eigen opdracht gehouden.
Er reden een hoop bekenden mee, o.a. Jaap de Gorter, Hen van den Haak, Sjaak Stuijt, Wim en Frits van Huis, Andrea Landman, Richard Dieke, Marco Tiller, Maria Nieuwenhuis, Jan Annard, Kobus Turk, Jonathan Kloos, Lino Podda en Jos van Teijlingen.

In de eerste dweilpauze bezocht ik het toilet om het diep zitten nog even goed te oefenen. Het tweede uur nam ik geen meter kop, maar reed ik in het kielzog van Vincent Schenkelaars. Op dinsdagavond schaatsen wij vaak samen op, alleen heeft hij een hogere basissnelheid dan deze diesel.

Het tempo ging wat naar beneden. In het tweede uur reden we 26 km. We zaten dus met dit schema dik onder de 8 uur. Het derde uur was het mijn beurt weer om kopwerk te doen. Met een man of 10 achter me aan reed ik 24 gemiddeld, zodat na 3 uur de 80 km gepasseerd was.

Team Fugers was inmiddels ook gearriveerd. Jos schoot mij in de dweilpauze aan: "Ik heb gisteren in jouw boek het stuk over pelotonschaatsen gelezen. Maar jij houdt je niet aan je eigen adviezen. Je neemt veel te veel kopwerk."
Jos had gelijk, maar het ging zo moeiteloos allemaal. Er zijn heel veel woorden voor dit verschijnsel: in topvorm zijn, the flow, het gevoel hebben, dat je vleugels hebt.

Het vierde uur finishten Jan Pieter Tensen en Aat Dolle. Ze hadden samen 1000 rondjes gereden. Jan Pieter ging alleen door. Hij probeerde individueel de 200 km vol te maken. Jos Dohle was ook een eind op streek. Hij zat dik onder het baanrecord van Mart Moraal.

Met 1039 rondes op de teller mocht ik de inwendige mens weer gaan versterken tijdens de vierde dweilpauze. Wederom had ik een aantal schaatsers achter me aan gehad. Ik was begonnen om in eigen tempo te rijden en ik kreeg om een of andere onnavolgbare manier steeds meer volgelingen. Het uur daarna volgde hetzelfde patroon.
Ik kon blijven gaan en met 128 km aan de vijfde pauze beginnen. Dat was wel even prettig, want ik voelde een blaar bij de knokkel onder mijn enkel van mijn linkervoet. Dit was de eerste keer in 7 jaar, dat ik een blaar in de Rossignol-langlaufschoenen had.
Maar pijntjes horen erbij. Afzien is voor ons een vrije keuze. Voor de moeders in oorlogsgebieden in Afrika, waar we vandaag voor schaatsten, is het dat niet bepaald.
Gewoon gedoseerd blijven doorschaatsen, blaar of geen blaar.

Dit uur was het zeer druk op de baan. Naast de teams, die om half 6 gestart waren, kwamen er grote groepen Haarlem-schaatsers en schaatsers uit Koudekerk en Warmond het ijs op. Als je zo'n groep in wilde halen, was je soms een heel rondje bezig, terwijl je zelf door de snellere schaatsers gelapt werd.

Jos Dohle was bezig om het baanrecord van Mart Moraal met meer dan een uur aan te scherpen.

Om hem niet uit zijn ritme te halen, werd de zesde dweil uitgesteld.

Met 6 uur 9 minuten en 19 seconden had Jos een geweldig debuut op de 200 km.

Dat is nog eens overwinnen!

Zelf kwam ik zodoende bij serie op 160 km terecht. Het schaatsen ging nog goed, maar ik begon mijn kuiten toch wel te voelen, maar ook, hoe goed compressiekousen werken.
Ik nam een klein beetje gas terug, maar kon toch nog redelijk vlak door blijven rijden.

Bij de 850 rondjes ging mijn startnummer los te zitten. Hij zat nog maar met 2 speldjes vast en begon te wapperen. Ik ging naar de kant, want als je je startnummer verliest kan iemand er op terecht komen en onderuit gaan. Ik nam meteen een energiegel en dronk een flesje Extran leeg. Bovendien verwisselde ik mijn schaatsen, die niet meer helemaal scherp waren, voor het scherpe reservepaar ijzers: het voordeel van kluunschaatsen!
Door deze extra pauze was de inhaalrace op Jan Pieter Tensen definitief gestrand. Vincent Schenkelaars was de man met de hamer tegengekomen. Heel lang had hij een voorsprong van 4 rondjes op mij, maar in dit blok had ik hem zo vaak gedubbeld, dat ik nu op hem voor lag.
Het was heel even wennen aan de andere ijzers, die iets minder hoog waren en wat meer naar voren uitstaken, maar na 3 rondjes kon ik weer vol gas doorgaan. De grens van 900 rondjes werd gepasseerd en dan ga je echt aftellen. Er was na de 943 rondjes nog een dweilpauze, maar op het supergladde ijs kon ik me op gaan maken voor een tijd dik onder de 8 uur.

Het Team de Gorter en het IJVL-team finishten, dus ik had uitzonderlijk goed gepresteerd: zij reden in estafettevorm 250 of 200 rondjes per persoon en ik zat daar maar een rondje of 50 achter.

Toen ik op 989 rondjes zat, was Jan Peter Tensen gefinisht in 7.27 en als we dezelfde indeling als de Elfstedentocht hanteren en Jos Dohle als wedstrijdrijder kwalificeren, dan was Pieter Jan de eerste toertochtschaatser.
Ik stevende bij de individuele deelnemers af op het brons en een enorme verbetering van mijn persoonlijk record: van 10.05 naar 7.33.27. Een verbetering van 2 uur en 32 minuten! Als je het in verhouding ziet: ik zou de marathon met tijden net onder de 4 uur ineens een uur sneller gaan lopen.

Ik kreeg het certificaat overhandigd door Jos Arts, waarna het mijn beurt was om twee exemplaren van "Molen- en Merentocht" aan speaker Teun de Reede te overhandigen. Het leverde binnen een minuut € 30,- op voor Serious Request.

Normaal gesproken had ik nog een paar ererondjes gereden en dan van het ijs stappen. Maar door het mailtje, dat de NOS kwam filmen voor het journaal van 8 uur, ontsproot in mijn brein een nieuw plan: een baanrecord.

Vorig jaar ben ik mijn baanrecord van 120 km in de Leidse IJshal kwijtgeraakt aan Mart Moraal, die toen de 200 km in 7.17 zette. Ik had trouwens nooit gedacht, dat ik er zo dicht bij in de buurt zou komen, maar de tijd van Jos Dohle van 6.09.02 is dermate scherp, dat ik daar nooit van mijn leven aan zal komen.

Dan maar een ander baanrecord: dat van de grootste afstand, die afgelegd is op het ijs van de Leidse IJshal. Het doel was minimaal 1100 rondjes. Rond de tijd, dat ik die barriere passeerde, werd er net gefilmd, dus ik ging voor mijn ultieme doel: 1150 rondjes oftewel 230 km. Dit lukte, ondanks de pijn in mijn onderrug en de irritante blaar.

Maar zoals ik even later voor de camera van de NOS kon verklaren: "Afzien is voor ons een vrije keuze!" Voor de moeders in oorlogsgebieden in Afrika ligt dat heel anders.

De verslaggever begon nog over het afzien van de 3 dj's in het Glazen Huis. Daar kon ik echter uit eigen ervaring wel wat over zeggen: "Ik ben ooit aan mijn kaken geopereerd. Ik kreeg 6 weken vloeibaar voedsel. Na 3 dagen is het hongergevoel weg."
Het dweilorkest "De Dorstvlegels" speelde nog steeds, toen ik nagenietend van mijn baanrecord nog een stuk of 5 ererondjes reed.

En dat is meteen het leuke van een compacte ijshal: je hebt meteen veel sfeer. Bij de Leidse marathon staan ook her en der muziekgroepen, maar je bent er zo voorbij. Hier ben je na 200 meter weer terug bij de muziek.
Ans van Dijk fungeerde als rondemiss, ik sprak de geblesseerde Hans van der Plas en Ton Kamerling en verdween naar de kleedkamer, waar de blaar inmiddels gehel ontveld was. Een cm in doorsnee.
Ik begaf me naar de kleedkamer twee deuren verder. Hier kon ik mijn kuiten en onderrug laten masseren, voordat ik in de kantine ging genieten van een welverdiende Palm.

In de tussentijd volbracht Jan-Willem Meijboom zijn 200 km in iets meer dan 10 uur. Lino Podda had na 750 ronden er de brui aan gegeven. Gezien de hoeveelheid schaatskilometers, die hij dit seizoen gehaald had, was de 150 een zeer goede prestatie. Er zullen niet veel Italianen zijn, die hem dit nadoen.

Trouwens, vorig jaar kwam ik zelf ook niet verder dan 750 rondjes, dus Lino....
Voor de IJVL was het trouwens een uitstekende dag: naast de individuele winnaar Jos Dohle bestond bij de estafette het winnende Team de Gorter uit de IJVL-leden Jaap de Gorter, Andrea Landman, Marco Tiller en Patrick Keizer.
Na afloop van dit fantastische evenement, raakte ik in gesprek met Willem van Vliet, de mede-organisator van deze gezellige dag, met Jan-Willem Meijboom, die de dag ervoor nog een halve marathon gelopen had in 1.24, met ijsmeester Jan van Rijn en met Piet van Goozen, één van de vrijwilligers, zonder wie de 1000 rondjes niet georganiseerd had had kunnen worden.
Bij deze wil ik alle vrijwilligers, die vaak al om half 4 uit bed moesten stappen voor ONS schaatsplezier, hartelijk bedanken voor hun inzet.
Om 7 uur was ik weer thuis, zodat ik het NOS-Journaal kon bekijken.

Het was een lange dag geworden, dat me een baanrecord van 9 uur en 12 minuten heeft opgeleverd op een vrij incourante afstand. Ik heb niet het idee, dat ik het snel weer kwijt zal raken....

NOS Journaal

2011-12-17T19:52:00.004+01:00

Gisteren kreeg ik als deelnemer aan de 1000 rondjes van Leiden dit mailtje:

Dag allemaal,

Zondagmiddag rond 14.00 uur komt het NOS-journaal opnames maken, die dan ’s avonds in het 8 uur journaal worden uitgezonden.
Natuurlijk een prachtige kans om het schaatsen in Leiden en omgeving op de kaart te zetten!
We willen dan natuurlijk zoveel mogelijk schaatsers op het ijs hebben.
Als er teams zijn, die dan hun rondjes al gereden hebben, krijgen ze een kans om nog een kleine toegift te schaatsen.
Vraag je supporters om in ieder geval om 14.00 uur in de schaatshal te zijn.
En er is overigens nog ruimte op de baan voor meer schaatsers om deel te nemen,dus ken je nog iemand….

Tot zondag!

Met sportieve groeten,
Bestuur Stichting IJshal Leiden

Bij de Elfstedentocht van 1997 lukte het me om het Jeugdjournaal te halen.

Wellicht lukt het me nu om het "Volwassenenjournaal" te halen....

Pijntjes

2011-12-16T20:48:00.008+01:00

Kennelijk was het zweempje griep, dat ik vorige week onder de leden had, nog niet helemaal uitgewerkt. Zondag had ik nergens last van bij de Bruggenloop, maar dinsdagavond voelde ik bij het schaatsen al vrij snel pijn in mijn rug: spierpijn. Niet gebruikelijk. Anders dan veel andere schaatsers heb ik zelden pijn in mijn rug. Het was duidelijk, dat het mijn spieren waren. Een hinderlijk gevoel, maar je kon er prima mee doorschaatsen.

Woensdag heb ik met hetzelfde hinderlijke gevoel gewerkt en ben ik vrij vroeg naar bed gegaan. Donderdagochtend was de spierpijn weg, maar kreeg ik na het ontbijt last van buikpijn. Ook nu weer: hinderlijk, maar ik kon er goed mee schaatsen. Langzaam maar zeker doofde de pijn wat uit, maar na het middageten kwam het toch weer terug, toen ik naar Katwijk fietste. In de loop van de middag verdween de pijn.

Vanochtend werd ik wakker met pijntjes in spieren in mijn armen. Ook nu verdween het in de loop van de dag langzamerhand en kon ik 's middags gewoon twee uur schaatsles geven, eerst voor de buitenschoolse sport en aansluitend voor de IJVL.
Van het trainersgilde van de buitenschoolse sport viel deze week de vierde trainer uit door een blessure of ziekte. Wat dat aangaat vallen mijn pijntjes in het niet, al is er uiteraard geen sprake van een ideale voorbereiding op de 1000 rondjes van Leiden.

Maar ik heb al eerder een 200 kilometertocht voltooid met een soortgelijke voorbereidingsweek: in 1997 de Elfstedentocht en in februari dit jaar bij IJsstrijd. En pijntjes na 4 km weerhielden me niet om de marathon van Leiden uit te lopen.

Ook al is het fysiek misschien niet optimaal, mentaal ben ik in ieder geval klaar voor zondag.

Lino Podda

2011-12-15T18:30:00.007+01:00

Ik had hem al een tijdje niet meer op de gladde ijsvloer van de Leidse IJshal gezien, maar vanochtend was hij er weer: Lino Podda.
Terwijl we met een stuk of 20 krasse knarren een piramide van 10, 20, 30, 30, 20 en weer 10 rondjes reden in een vrij strak, maar wel gelijkmatig tempo, kwam deze Italiaan trainen voor "de 1000 rondjes van Leiden". Enrico Fabris is gestopt met schaatsen, maar Lino Podda nam het stokje van hem over onder het Olympische motto: deelnemen is belangrijker dan winnen!

Lino Podda deed vaak mee aan de wintertriatlon en wij zaten bij elkaar in de buurt: ik liep en schaatste beter dan deze Italiaanse doorzetter, maar hij was een betere wielrenner. Zo ontliepen we elkaar niet veel.

Na de finish reed hij dan wel eens een ererondje, gedrapeerd in de Italiaanse vlag.

Ik ben benieuwd, of hij daar na de 1000 rondjes nog puf voor heeft....

Remproef

2011-12-14T20:33:00.008+01:00

Aan het eind van het seizoen gaan de kinderen altijd een paar oefeningen uitvoeren voor het schaatsdiploma. Naast de slalom en een x-aantal rondjes rijden, afhankelijk van leeftijd en snelheid, moeten ze de start en remproef doen, een oefening met 2 bochten van 180 graden.

Zelf had ik mezelf gisteren de remproef opgelegd, zij het een iets andere dan de hierboven beschreven remproef. Ik wilde, met het oog op de 1000 rondjes van Leiden, de dinsdagavondtraining gebruiken voor het vinden van het juiste tempo. Deze moet wat lager liggen, dan je gebruikelijke tempo, maar wel dusdanig snel, dat je toch lekker door kunt rijden.
Zodoende kwam ik na een rondje of 10 op de derde plek in het peloton te zitten, met Rein als de kopman met een constant tempo. In een uur tijd schaatsten we 125 rondjes oftewel 25 km. In dit tempo zou ik de 200 km in theorie in 8 uur kunnen volbrengen.

In theorie, want je moet ook af en toe van het ijs af om even wat te eten of te drinken en een sanitaire stop valt ook niet helemaal uit te sluiten.
Het ging behoorlijk makkelijk, met 188 rondjes op de teller in minder dan anderhalf uur op het moment, dat de Zamboni het ijs op kwam rijden.
Je zou niet zeggen, dat ik de hele training met de handrem erop mijn rondjes heb geschaatst.

Kerstvakantie

2011-12-14T20:22:00.006+01:00

Net als in de andere schoolvakanties ben ik in de Kerstvakantie regelmatig in de Leidse IJshal te vinden voor het geven van schaatsles aan kinderen.
Wie het leuk vindt om ook 's ochtends een uur schaatles te geven, kan zich aanmelden via emailadres jsvanschie@hetnet.nl bij Jan van Schie, die deze instuif voor kinderen mede organiseert.
En wie weet mag u als rendier de slee van de Kerstman duwen.....

IJsclub Oegstgeest

2011-12-13T19:39:00.007+01:00

Maandagavond fietste ik na het avondmaal naar het clubhuis van IJsclub Oegstgeest, waar de jaarlijkse ledenvergadering gehouden zou worden. Achter de bestuurstafel zaten twee "Krasse knarren", Frans van Rijn en Bas Koster.
Tegen de trend van teruglopende ledenaantallen in, is deze schaatsvereniging de laatste 10 jaar als kool gegroeid: van 400 naar 1100 leden. Een twintigtal actieve leden was op deze vergadering aanwezig, waaronder Sam Star, de oud-voorzitter, die in de jaren '70 een feitelijk failliete vereniging met 40 leden overnam en deze uit het dal wist te krijgen met ruim 200 leden aan het eind van zijn bestuursperiode.
Verder trof ik Frans Ballering, wiens dochter Gea ik aan het eind van de vorige eeuw schaatsles heb gegeven in de Leidse IJshal.
Na de pauze, bij punt 11, mocht ik een korte boekpresentatie doen, waarbij ik uiteraard het een en ander over de toertochttips vertelde. Het viel, gezien de enthousiaste reacties, bij het publiek in de smaak.
Hierna droeg Frans van Rijn, na 12 jaar bestuurslid te zijn geweest, waarvan 11 jaar als voorzitter, de voorzittershamer over aan Bas Koster. Uiteraard werd Frans in het zonnetje gezet met wat cadeaus, waarbij deze ingelijste foto, genomen op de ijsbaan van Oegstgeest, thuis een ereplaats zal krijgen.

Na de rondvraag kon ik weer wat gesigneerde exemplaren van "Molen- en Merentocht" verkopen. Om 12 uur verlieten we, na weer een gezellige avond, het clubhuis van IJsclub Oegstgeest.

Op pad

2011-12-12T18:06:00.010+01:00

Ik bespreek niet zo vaak een tijdschrift, behalve als er interessant materiaal in staat. En dat is zeker het geval bij het nieuwste nummer van Op pad.

Er staat een uitgebreide test van kluunschaatsen in, met een prachtige video.

Test toerschaatsen 2011 from Op Pad on Vimeo.

Ik kan me wel in de test vinden, al ontbreken de Rossignol-kluunschaatsen, het merk waar ik al 7 jaar tot volle tevredenheid op schaats. En ik heb er al vele duizenden kilometers mee gereden!
Grappig is verder de test van de ijsmutsen, eveneens met een video.

Op Pad test mutsen from Op Pad on Vimeo.

Zelf blijf ik, en daar heb ik geen test voor nodig, rondrijden met mijn handelsmerk, de vertrouwde Fryslân-muts.

De Scheurbuikloop oftewel "De Kuip" en nog wat bruggen

2011-12-11T20:34:00.014+01:00

Op deze bewolkte zondagmiddag stond de Bruggenloop in Rotterdam op het programma. Vorig jaar en het jaar ervoor trouwens ook rond deze tijd, maar beide keren werd de loop afgelast vanwege hevige sneeuwval.

December 2011 verloopt dan ook totaal anders. Dit is een maand met onvervalst herfstweer en voorlopig zie ik daar nog geen verandering in komen. Dus gingen Hans Boers en ik voor de verandering nu maar wel naar Rotterdam. Om half 1 fietste ik over de Velostrada naar Leidschendam. Bij kasteel Duivenvoorde groef ik een kleine kerstboom uit, die ik, na € 15,- betaald te hebben, in mijn fietstas vervoerde. Bij Hans werd de spar geparkeerd en samen fietsten we naar station Voorburg-Leidschendam, waar we de Randstadrail, nu omgedoopt als metrolijn E, namen.
In Rotterdam-Centraal stapten we uit en hadden de overvolle tram 24 naar "De Kuip". Hier konden we de armlichtjes ophalen en ons omkleden in een geïmproviseerde kleedkamer in het loopgedeelte tussen twee tribunevakken in. We hadden een prima plek, recht voor een blower, die warme lucht onze kant op blies.

Hans was wat naar het Feijenoord-station geweest vanwege wedstrijden van het Nederlands Elftal. Voor mij was het pas de tweede keer. In een grijs verleden ben ik ooit naar een optreden van Pink Floyd geweest.

We deden onze startnummers op, zetten de tassen onder de bank op de grens van vak S en T en wandelden naar de uitgang. Hierna liepen we een rondje om het Feijenoord-stadion. We zagen er vanaf om er 7 rondjes omheen te lopen, daar dat in Jericho een keer slecht ietwat uit de hand is gelopen.

Vanaf de zijkant van startvak B konden we na het startschot invoegen bij de vele duizenden lopers, die op weg gingen voor de 15 km lange Bruggenloop. De eerste wat serieuzere klim was de Erasmusbrug, waar mijn zus Tineke en mijn zwager Johan stonden te wachten. Ik keek, of ik hen zag, maar daar er aan beide kanten van de horde lopers behoorlijk veel publiek stond, maar ik zag mijn familie niet. Omgekeerd ging dat voor hen ook op.
Wie ik wel zag op dit gedeelte van het parcours, waren een drietal lopers in een zeemansuniform, inclusief een bijbehorende pet. Ik kon niet nalaten om hen bij het inhalen dit toe te voegen: "Straks nog even het dek schrobben!"
"Dat heb ik vanmorgen al gedaan", antwoordde een van dit trio met zeemansbenen: "Maar voor het ontbijt hebben ze me al gekielhaald!"
Ik moest lachen om deze snedigheid: "Die was ik inderdaad nog vergeten", waarna de stoere zeebonk me nog toevoegde: "En nu doe ik dus mee met de Scheurbuikloop!"
Vanaf de Erasmusbrug liepen we langs de noordoever van de Maas. Het uitzicht was mooi. Zo'n rivier heeft toch altijd iets speciaals. In dit geval was dat een vrij stevige zijwind.

In een vrij rustig tempo liepen we gezamenlijk naar letterlijk het hoogtepunt van de Bruggenloop: de Van Brienenoordbrug.

De klim over het fietspad is een lastige. Het is heel lang vals plat. Je komt nooit echt lekker in je ritme. Mijn voorkeur gaat uit naar een wat hoger stijgingspercentage. De afdaling daarentegen loopt wel heel lekker. Het is een mooi gezicht om vanaf de hoog boven de Maas gelegen brug een lang gekleurd lint van lopers de bocht aan het eind van het fietspad te zien draaien.

Daar Hans en ik in het begin trager hadden gelopen dan normaal, hadden we in de laatste 5 km nog wat extra's. In dit gedeelte hebben we nog behoorlijk wat mensen ingehaald, vooral in de laatste 2 km. Hier konden we nog behoorlijk aanzetten. Jaap de Gorter zou, ware hij hier bij zijn geweest, trots zijn geweest op het tempo, dat deze Ajax-fans ontwikkelden richting "De Kuip".

Daar we niet gekeken hadden, hoe lang het duurde, voor we over de startstreep kwamen, moesten we de eindtijd gaan schatten.

Vermoedelijk lag deze rond de 1.13. We hadden in ieder geval lekker gelopen. Het zou uiteindelijk 1.15.34 worden.
Hans had zijn armlamp onderweg verloren en hij kreeg bij de informatiestand zo een nieuw lampje. Met het oog op een Elfstedentocht leek een extra armlamp me geen kwaad kunnen. Ik liep dus zonder armlamp om naar dezelfde stand en zonder dat ik wat hoefde te zeggen, kreeg ik er al eentje overhandigd.
Met een overvolle tram 23, waarin veel makke schapen bleken te gaan, reden we terug naar het Centraal station, waar we met de lift naar de metro gingen. Op het perron bleek een controle plaats te vinden. Wij hadden nog niet ingecheckt, maar onze sportkleding redde ons. We kwamen er zonder boete vanaf.
Om half 7 waren we in Leidschendam, waar we na even wat gedronken te hebben, de kerstboom weer in de fietstas deden. Vlak voor ons huis zaten wat hangjongeren op een bankje. In plat Leids kreeg ik te horen: "Heb je die kerstboom geplukt?"

Beste Joep

2011-12-11T10:29:00.008+01:00

Het is een aantal jaar geleden alweer,
dat je met je verjaardag elke keer
met een prachtig poëem werd verblijd.
Dus het werd langzamerhand weer tijd
om een heldendicht voor jou te maken.
Om alvast in de stemming te geraken:
het heeft te maken met de edele schaatssport,
als de ijslaag op plassen en sloten zo dik wordt,
dat we er lustig op los kunnen zwieren.
Ooit heeft dat ons vaak kunnen plezieren,
waarna we in Kaagzicht nog wat dronken
en al waren we beslist niet beschonken
toch kregen we de deur van de auto niet open.
Om niet naar Nieuw-Vennep te moeten lopen
haalden we dan bij mijn zus kokend water
en het slot ontdooide onder luid geschater.
Een paar jaar later was je een echte sportman,
die met een mooie slag 100 km schaatsen kan.
Van Hoogmade werd gereden naar de Kagerplassen
en zonder verder nog een lange pauze in te lassen,
reed je met Kikker de Molentocht nog een keer.
Ja, Joep, en wie weet keert de tijd ooit weer,
dat Joep Kapiteyn dringend wordt verzocht
mee te rijden met de Molen- en Merentocht.

IJsclub Kagermeer

2011-12-10T12:30:00.008+01:00

Net zoals iedere vrijdagmiddag vertrok ik rond kwart voor 4 naar de Leidse IJshal om 2 uur schaatsles te gaan geven: eerst een uur voor de buitenschoolse sport, aansluitend voor de IJVL. Net zo gebruikelijk stond het speelse evenement voorop.
Na de les wachtte ik nog even op een schaatser, die bij mij een "Molen- en Merentocht" besteld had.
Met de harde wind in de rug fietste ik naar de Buitenkaag, waar ik bij mijn zus Trees ging eten, terwijl mijn zwager Cor al naar "Kaagzicht" wandelde. Ik kreeg boerenkool met worst voorgezet. Echte winterkost, in tegenstelling tot het herfstachtige weer.

Nadat ik mijn bord netjes had leeggegeten, begaven mijn zus en ik zich ook naar "Kaagzicht", waar de jaarvergadering van IJsclub Kagermeer zou worden gehouden.

Bij binnenkoms kreeg iedereen een lotnummer. In mijn geval was dat 761, hetgeen inhield, dat er al 60 belangstellenden waren bij de ledenvergadering.
Achter de bestuurstafel, die gedrapeerd was met een prachtig meterslang spandoek met "Molen- en Merentocht" zaten 11 personen. Deze Raad van Elf had er flink de sokken in. Niets ellenlange discussies. De eerste contributieverhoging sinds eind jaren '70 was een hamerstuk.
Ook het draaiboek van de Molen- en Merentocht, dat goedgekeurd was, kwam aan de orde. De vergunning voor de komende 5 jaar is rond. Nu het ijs nog!
Na de rondvraag kreeg ik kort het woord om mijn boek te presenteren.

Dat deed ik aan de hand van het korte verhaal op de achterflap van "Molen- en Merentocht" over de schaatstocht, die ik in 1979 gemaakt heb over de Hoofdweg, waarna ik de grote voordelen van de kluunschaatsen liet zien bij de Alternatieve Molentochten van 2009 en 2010. Vooral bij de Boskade bij Hoogmade moet je tegenwoordig bij de A4 en de HSL een flink eind klûnen.
Terwijl alles werd klaargemaakt voor de verloting, verkocht ik nog een zevental boeken, waarna het eerste lot getrokken werd. Nummer 761. Mijn "binnenkomer"!
"Dat had ik afgesproken met de voorzitter!", zei ik.
De plant, die ik gewonnen had, schonk ik aan mijn gastvrije zus.
Na de verloting sprak ik nog met diverse mensen, waaronder Corrin Duivenvoorden en Maup Honcoop, terwijl de Steenbrugge Abdij Bock nog steeds hemels smaakte.
Voor ik om 12 uur met de wind tegen richting huis fietste, raakte ik in gesprek met een van de ouderen, die de winter van '62-'63 bewust had meegemaakt, Hij vertelde me, dat er toen op de Kaag met vrachtwagens een parcours werd geveegd voor een autocross, die gehouden zou worden. Een vrachtwagen weegt toch al gauw een ton of 8....
Ik heb niet het idee, dat deze race komende winter opnieuw gehouden zal gaan worden.
Maar hopelijk komt het na 15 jaar wel eindelijk tot een heuse Molen- en Merentocht.

Een Breede sLach

2011-12-09T09:42:00.011+01:00

Onder de naam "Een Breede sLach" doe ik dit jaar weer mee aan IJsstrijd, het vervolg op de Nierstichting Elfstedentocht.

Vorig schaatsseizoen deed ik met Hans van der Plas mee met de 24 uur op Flevonice, het jaar ervoor strandde onze poging op dooiijs.
De datum die geprikt is, is zondag 4 maart.
In begin 2012 ga ik bedelen om sponsorbijdragen. Eerst ga ik me op de 1000 rondjes van Leiden storten ten behoeve van Serious request.

Knipoog

2011-12-08T19:21:00.009+01:00

Ja, Ajax was al geplaatst voor volgende ronde van the Champions League. Ze hoefden, met een gehavend elftal, alleen nog maar tegen Real Madrid 2 te spelen, en zelfs met een niet al te grote nederlaag waren ze geplaatst.
Zelf heb ik gekeken naar de opkomst van beide teams. Martijn Houwaart, de jongste zoon van mijn collega Nelina, mocht de spelers het veld op begeleiden. Na de 1-0 voor Real geloofde ik het verder wel. Mijn lichaam had rust nodig en net als de avond ervoor ging ik vroeg naar bed. Volgende week moet ik fit aan de start van de 1000 rondjes verschijnen.

Vermoedelijk ben ik een van de weinige Ajax-fans geweest, die lekker geslapen heeft. Zodoende miste ik de knipoog.

De uitzonderlijke score van 1-7 van Olympique Lyon in Zagreb, na de rust tot stand gekomen, deed me ergens aan denken: december 1983. Het Nederlands elftal was al zo goed als geplaatst voor het Europees kampioenschap in Frankrijk. Na rust rolde Spanje echter Cyprus alsnog met 12-1 op, waardoor Oranje alsnog het EK op doelsaldo miste.
Mijn vermoeden is, dat er in beide gevallen in de kleedkamer flink wat geld rolde. Er gaan in de voetbalwereld zulke hoge bedragen rond, dat daar niet altijd eerlijk volk op afkomt.
Wat dat aangaat kun je beter op donderdagochtend in de Leidse IJshal zijn, waar we vanochtend met een stuk of 20 krasse knarren de gebruikelijke piramide reden. Het ging wat rustiger dan vorige week en het werd zeer op prijs gesteld, dat ik geen dobbelsteen had meegenomen.

"Het lag niet aan de dobbelsteen", antwoordde ik met de scherpe blik van een tijger: "Maar meer aan enkele donderstenen!"
Wat dat aangaat: wij kunnen onze sport nog met een knipoog bekijken!

Lek

2011-12-06T20:06:00.007+01:00

Vanochtend bij het fietsen naar mijn werk voelde ik al diverse spieren, vooral in mijn bovenlichaam. Daar ik geen bijzondere inspanningen verricht heb de laatste dagen en Ada al een paar dagen wat grieperig is, was mijn conclusie duidelijk: ik ben ook aangestoken.
Het werk ging redelijk, al was ik wat gammel. In een wat lagere versnelling, maar dan hou je het wel op de been. Wel twijfelde ik er zeer sterk aan, of ik vanavond zou gaan schaatsen. Met de harde wind in de rug werd ik naar huis geblazen, tot ik een vreemd gevoel kreeg: mijn achterband werd zacht. Lek.

Vanaf de "Haagsche Schouw" wandelde ik met mijn fiets in de hand naar huis, waar ik mijn achterband probeerde te plakken. Het gat was snel gevonden: er zat een punaise in. Het plakken lukte, maar ik hoorde gesis. Ernaast zaten nog 2 gaten. Ik deed de band erin, draade mijn fiets om en zag, dat de voorband ook lek was. Er zaten 2 punaises in.
Morgen naar de fietsenmaker voor nieuwe anti-lekbanden. Niet alleen mijn banden, maar ik had zelf ook 't lek.
Over het schaatsen vanavond hoefde ik niet meer na te denken. Het zou toch niets worden. Ik kan beter nu wat rust pakken, want volgende week zondag wacht de 1000 rondjes van Leiden, en dan moet ik fit zijn.

Het was trouwens toch mijn dag niet: van de NBD kreeg ik "Molen- en Merentocht" teruggestuurd, met als enige motivering: "te persoonlijke verhalen".
En dan te bedenken, dat er in de bibliotheken enorme hoeveelheden waargebeurde verhalen te vinden zijn. Volgens mij zijn die vaak nog veel persoonlijker.
Maar goed, de NBD is een monopolist, dus mijn boek zal zijn weg niet meer eenvoudig naar de openbare bibliotheken vinden.

Die mogelijkheid valt dus weg.
Ik zal het dus volledig op eigen houtje moeten doen.
Maar dat is het lot van iedere Elfstedentochtrijder.

De lachende loper

2011-12-05T20:26:00.017+01:00

Gisterenavond vierden we in huiselijke kring, met een Skype-verbinding met Spanje, en met veel gelach, Sinterklaas.

De titel van dit stuk had zo in de stripserie van Suske en Wiske kunnen verschijnen. Veel van deze albums hebben een beginrijm.

Gisterenmiddag fietste ik over de Velostrada naar Den Deyl, waar Hans Boers me oppikte voor een loop door de duinen en over het strand. In de auto hoorden deze Ajax-fans, dat Feyenoord nog steeds voor stond tegen PSV, de ploeg, die via een goocheltruc met de gemeente met € 30.000.000,- gemeenschapsgeld flink wat talent bij andere voetbalclubs weg kon kopen en zo een fraai staaltje competitievervalsing kon plegen. Deze nederlaag van PSV voelt toch als een stukje gerechtigheid.
Vanaf ons vaste parkeerplekje vertrokken we onder een dik wolkendek in de harde wind naar de Klip. Voor Hans was het pas de derde keer na zijn debuut op de marathon, dat hij liep. Een overbelaste knie dwong hem tot het nemen van rust.
Desondanks was er niets van te merken, dat hij nauwelijks getraind had. Hij liep zeer soepel over de schelpenpaden naar Meijendel en vandaar over het strand terug naar Wassenaarse slag. We liepen anderhalf door dit prachtige natuurgebied op korte afstand van de overvolle Randstad.
Ik geniet, maar Hans loopt te GENIETEN. Het is dan ook geen toeval, dat noch Jaap de Gorter, noch ik bij alle foto- en filmbeelden, die gemaakt waren bij de marathon van Amsterdam, iets anders zagen dan een brede lach op het gezicht van Hans Boers.

Als je 42 km achter elkaar met een lach op je gezicht kunt hardlopen, dan ben je met recht een lachende loper.

De training was door het geaccidenteerde terrein en de ondergrond goed vergelijkbaar met de Bruggenloop, die Hans en ik volgende week in Rotterdam gaan lopen. Qua zwaarte zal deze duin- en strandtraining niet veel onder doen voor de 15 km, die we dan voor onze kiezen krijgen.
Waar we met de Amsterdam Marathon finishten in het Olympisch Stadion, bij de Bruggenloop mogen we ons omkleden in "De Kuip", het stadion, waar voetbalhistorie werd geschreven!

Dat wordt weer genieten, volgende week. En een mooie test voor een week later, als voor mij in de IJshal het hoofdgerecht van december op het programma staat: de 1000 rondjes van Leiden.

Dan kunnen jullie zien, of er in 2011 naast de lachende loper ook nog sprake is van de schaterende schaatser.

Kjeld Nuis

2011-12-04T22:02:00.004+01:00

De IJVL beleefde een uniek weekeinde: voor het eerst won Kjeld Nuis een wereldbekerwedstrijd, hetgeen er na de diverse podiumplekken aan zat te komen. Ja, en als je tweede kunt worden, kun je ook de eerste plaats bereiken.
In het Sinterklaasweekeinde zorgde Kjeld op de 1000 meter voor een prachtige surprise: goud op de kilometer.

Ik hoop op mijn blog nog vaak aandacht te kunnen besteden aan overwinningen van Kjeld Nuis, maar ook aan de andere IJVL-toppers: Laurine van Riessen en Roxanne van Hemert.

Nooitgedagt

2011-12-04T11:10:00.008+01:00

Ik had gisterenmiddag net het stukje Pietloos klaar, of de telefoon ging. Gerard van Tol belde, of ik in kon vallen bij het G-schaatsen. Uiteraard kon dat. Ik was toch al in de IJshal, daar ik het uur ervoor de les van Carl Flaman overgenomen had.
Gerard vertelde erbij, dat het een beetje een chaotische les zou worden, daar Sint en Piet langs zouden komen. Net alsof mijn lessen anders niet chaotisch verlopen....

Maar eerlijk is eerlijk: ik had Nooitgedagt, dat er zo snel een einde zou komen aan het Pietloze tijdperk.
Om kwart voor 7 zat ik op de fiets naar de IJshal, waar ik om 7 uur samen met Hen van den Haak, die het lesschema in elkaar gezet had, een groep van 12 IJVL-schaatsers weer wat techniek bij gingen brengen.
Ik concentreerde me op individuele begeleiding: een paar ronden achter iemand schaatsen, een paar aanwijzingen geven en dat dan voordoen en daarna controleren door er weer een paar ronden achter aan te rijden. Een prima methode, als je met zijn tweeën les geeft!
Tijdens deze les kreeg ik trouwens het grootste compliment, dat ik als schrijver kon ontvangen. Gabriëlle had "Molen- en Merentocht", mijn boek, waarvan ik Nooitgedagt had, dat het zo snel uit zou komen, in de trein gelezen en zei: "Ik moest me af en toe inhouden om het in de volle coupé niet uit te schateren van het lachen!"

Een betere recensie kan een schrijver niet krijgen.
Na de dweilpauze was het G-schaatsen aan de beurt, waar na een kwartier Sinterklaas en twee Zwarte Pieten aan kwamen zetten. Het was wat minder uitgebreid dan twee jaar geleden, zoals uit de filmbeelden blijkt, maar het was erg gezellig.

Sinterklaas had hoge noren aan, en niet de schaatsen uit zijn jeugdjaren.

De rest van de les was speels, met o.a. Zwarte Piet als starter, en Sinterklaas, die al schaatsend een slalom deed op het ijs. "Onder het poortje doorrijden", waarbij 30 schaatsers de boarding vast hielden en iedereen er onder door gleed om dan weer achteraan aan te sluiten als poort, was een groot succes.
Aan het eind was er nog een wedstrijdje achteruitschaatsen. Ik ben hier redelijk bedreven in, maar ik werd door een Katwijkse trainer ingehaald alsof ik stil stond.
Aan het eind van de les kregen we de chocoladeletter, waarvan ik 's middags niet had gedacht, dat ik die zo snel nog zou krijgen.

Dat had ik Nooitgedagt.
Maar wellicht komt de Tocht der Tochten wel net zo onverwacht!

Pietloos

2011-12-03T09:11:00.007+01:00

Ik geef al een jaar of 20 schaatsles op vrijdagmiddag bij de IJVL, en al die jaren stond één traditie als een huis: de laatste schaatsles voor Sinterklaas kwamen er een paar Zwarte Pieten de schaatsles opvrolijken.

Ik was dan ook onaangenaam verrast, toen ik afgelopen weekeinde dit mailtje ontving:
SINTERKLAAS IN DE IJSHAL
Voor alle in Leiden trainende G- en jeugdschaatsers van de IJVL komt Sinterklaas aanstaande woensdagavond in het restaurant van de IJshal. Oók voor de kinderen die niet op woensdag trainen! De Sint komt speciaal voor ons na de training, dus om half zeven. Hij vindt het natuurlijk leuk om een zaal vol met leden van de mooiste club van Leiden aan te treffen.
Behalve chocoladeletters deelt hij ook de prijzen uit voor de IJVL-ers die twintig of meer loten hebben verkocht bij de Grote Clubactie, waaronder natuurlijk de Hoofdprijs! Was de voorsprong van Olav groot genoeg of zou hij nog zijn ingehaald door.........
De Pieten komen jullie aan het eind van de training van het ijs halen. Zeg maar tegen je moeder dat ze 't eten voor je warm houdt, want voor zeven uur zijn we niet klaar..
Andere jaren kwamen in de week vóór 5 december elke training Pieten op het ijs met chocoladeletters. Dat gebeurt dit jaar niet. Ze komen alléén op de woensdag!

Bovenstaand mailtje gaat er van uit, dat degenen, die op andere dagen schaatsen, allemaal op woensdagavond op kunnen komen draven.
Daarnaast staat niet ieder IJVL-lid op de IJVL-flitslijst.
Voor de les van de IJVL had ik een uur schaatsles gegeven voor de buitenschoolse sport, en ook deze verliep Pietloos. In de dweilpauze voor we aan de IJVL-les konden beginnen, hoorden Monica, die gelukkig weer voldoende hersteld was om schaatsles te kunnen geven, en Marieke, die voor de tweede keer stage kwam lopen bij mij, voor het eerst van het ontbreken van de Zwarte Pieten.
"Als we dat hadden geweten", klonk het als uit één mond: "Dan hadden wij als Schaatspieten op kunnen treden!"
Door de miscommunicatie ging deze mogelijkheid om het Pietloze tijdperk te omzeilen, verloren.

En dat, terwijl ik in de jaren, dat ik in "De Hobbit" achter de bar stond, diverse avonden in het weekeinde gezellig kon bomen met stamgast Piet Loos, die samen met zijn zwager Joop van Egmond een vaste plek had aan de bar in het smalle gangetje.
Een van de snaakse opmerkingen van Piet, die in die jaren net zo veel geld aan de kapper besteedde als ik, was: "Geef je me een biertje, of zullen we er even om dobbelen?"
Dat Piet Loos tijdperk beviel me beter dan het huidige Pietloze tijdperk.

Surprise

2011-12-01T19:44:00.013+01:00

De Rijmpiet kwam op zijn fiets naar de IJshal gereden,
waar hij met zijn schaatsen het gladde ijs zou betreden
voor het rijden van rondjes met de Krasse knarren,
wier oogleden je langzaam maar zeker zag verstarren,
toen Zwarte Piet met een dobbelsteen aan kwam zetten.
Het schema van de dag, het was een soort roulette.
Het aantal rondjes werd door het aantal ogen bepaald:
voor elk oog moest een vijftal rondjes worden gehaald.
Ton mocht als eerste werpen met de grote dobbelsteen
en met drie ogen vertrok een vijftiental rijders meteen
om gezamenlijk vijftien ronden te rijden op het ijs.
Maar Henk dacht: "Ik verlang dit keer de hoofdprijs!"
Zo rolde de drummer van "The Shoes" met veel succes
naar het hoogste aantal ogen en zo mochten we zes
kilometer gaan schaatsen in een veelkleurig lint
onder het toeziend oog van de knecht van de Sint.
Ook de gitarist van "The Shoes" was goed bij de les
en dus rolde Wim de dobbelsteen met gemak op de zes.

De volgende die de steen mocht gooien, dat was Wiet
en hij kreeg te horen: "Dit geloof je toch niet!"
Want ook Wiet wist de dobbelsteen op de zes te krijgen,
en mochten we wederom dertig rondjes aan elkaar rijgen.
Het begon in een gematigd tempo, aangegeven door Wiet,
die het estafettestokje toen overgaf aan de Rijmpiet.
Maar halverwege greep een stoere zeebonk zijn kans,
want na een volle week op de Noordzee wilde Hans
de trainingsachterstand van zeven dagen goedmaken,
dus moest de ene na de andere schaatser afhaken.
De hoge snelheid van een voortrazende westerstorm
werd de overgehaalde landrotten opgelegd als norm.
De helft van het peloton had reden tot klagen,
toen ze terecht om een lager tempo kwamen vragen.
Tussen alle gemor door gooide Ans zowaar een drie.
Dat betekende derhalve vijftien rustige rondes, die
dit keer door ons zonder afhakers werden gereden.
Er werd vooral op techniek op het ijs gegleden,
net als bij de toegift van vijftien extra ronden,
omdat de meesten er geen genoeg van krijgen konden.
De dobbelsteen leverde een verrassend schema op,
maar in de kantine kreeg de zeebonk op zijn kop.
Nu wordt dit verhaal besloten door onze Pieterbaas
met deze moraal: "Schaatsers, staakt uw wild geraas!"

Sint en Piet

Horrorwinter

2011-11-30T20:55:00.013+01:00

Gisterenavond weer heerlijk geschaatst in de Leidse IJshal, hetgeen vanochtend van Ada niet gezegd kon worden. Zij liep al na een paar rondjes een zweepslag in haar linkerkuit op. Aan de vooravond van de meteorologische winter kun je dan inderdaad spreken van een horrorwinter.
Het was gisterenavond ouderwets druk. Op de buitenbaan zie je het met de week drukker worden, maar op de binnenbaan was het pas echt druk met een grote groep studenten. Kennelijk begint het bij iedereen te kriebelen. Een goede zaak, al zie ik het de eerste twee weken nog niet tot vorst van betekenis komen en kunnen we de 2011-Stedentocht op onze buik schrijven. Deze winter zal het van de eerste 2 maanden van 2012 moeten hebben.
De toon werd een maand geleden gezet in "De Telegraaf", die een heuse horrorwinter aankondigde, die al zeer vroeg in zou vallen. Vooralsnog is niets, dat daar op duidt, maar het leidde in het boekenvak tot koortsachtige activiteit.

Een aantal weken gelden heb ik op dit blog mijn winterverwachting gepubliceerd, en daarbij gerefereerd aan het extreme weer van het laatste anderhalve jaar.

Hier kunnen we weer een maandrecord aan toe voegen: november 2011 was de droogste slachtmaand ooit. Op de site van het KNMI is een lijstje te vinden met de andere zeer droge nevelmaanden, waarop de novemberregen achterwege bleef.

Bij de Top 10 zie je dan interessante jaren er tussen staan: 1955, 1953, 1941 en 1962. Allemaal jaren met een Elfstedentocht!
De daar op volgende winters komen ook terug in de lijst met koudste ijsperioden, die Cees van Zwieten heeft opgesteld.
Dat ziet er dus veelbelovend uit. Er staan in de lijst echter ook twee novembers tussen, voorafgaand aan winters, die een schaatser het liefst zou overslaan: 1989 en 1997. Twee zeer natte winters zonder natuurijs.

Dat noem ik pas een horrorwinter!!!

Beste Ana en Siebe

2011-11-30T20:49:00.007+01:00

Sint-Nicolaas, die goede oude heer,
reist telkens weer heen en weer
tussen Spanje en Nederland
en vindt dat dan heel plezant.
Jullie volgen het goede voorbeeld na
en komen af en toe van het hoge España
naar het land, lager gelegen dan de zee
en nemen dan de zon uit Spanje mee.

“Asturias, paraiso natural”,
dat wist deze bisschop al,
net zo goed als dat vier eeuwen geleden
er door Holland en Spanje werd gestreden.
Dat was de 80-jarige oorlog,
die herinnert de Sint zich nog.
Ana was bij de feesten rond Leidens ontzet
en deelde volop mee in feestvreugde en pret.
Daarom wil de Goede Sint jullie dit geven:
Dat jullie samen 80 jaar in liefde mogen leven!
Het feest van Sint draait om het samen delen,
dus deel de chocoladeletters met velen,
zodat de traditie van Sinterklaas
en zijn trouwe Zwarte Pieterbaas
ook in zijn thuisland wortel schiet,
zo hopen Sint en zijn Zwarte Piet.
Gezelligheid met gedichten en surprises erbij,
dat maakt ooit ook de Spanjaarden ook blij.
Laat deze traditie dus beginnen in Asturias
en is de familie Diez Bueno in haar sas
dan verspreid het zich van de berg naar het dal
en over een aantal jaren hoor je in Spanje overal
“Zie ginds komt de stoomboot uit Holland weer aan”,
terwijl de kinderen aan de kade in de haven staan.
Mocht Ana het eind van dit gedicht niet halen,
dan wil Siebe het vast wel voor haar vertalen.
Het uitpakken, dat zal haar vast wel alleen lukken:
Ana, breek de letters maar in hapbare stukken
en deel met veel plezier dan tot besluit
de chocolade hier aan je familie uit!

Pak maar uit en geniet,
Sinterklaas en Zwarte Piet.

32 jaar

2011-11-30T10:17:00.014+01:00

De grote doorbraak van Doe Maar kwam met het nummer "32 jaar", met daarin de zinsnede: "'t Is wel een beetje raar, 32 jaar, trillend op mijn benen".

Wat mij betreft klopt dat wel. Ik ben op 1 november 1979 in Leiden komen wonen, waar ik aan de Witte Rozenstraat op nummer 58a een kamer in onderhuur kon krijgen. Peter Nierop, destijds een collega van me bij de Openbare Bibliotheek, ging in die tijd iedere dinsdagavond schaatsen op de "Menkenbaan". Ergens in de tweede helft van november ging ik met Peter mee. Vergeleken met nu was ik een echte krabbelaar.
Ik keek enorm op tegen René de Vroomen, die altijd op kop van het peloton reed, dat ik niet bij kon houden, en vooral tegen Martien Wijnands, die meestal de snelste groep in zijn kielzog meenam.
Een goede techniek had ik nog niet, en volgens sommigen nog steeds niet, en de conditie was ook niet wat het zou moeten zijn, maar doorzettingsvermogen en gedrevenheid des te meer. In die beginjaren kon je zelfs tweeënhalf uur achter elkaar trainen en zeer regelmatig deed ik dat.
Ik kwam dan ook regelmatig de man met de hamer tegen.

Van de ene slag op de andere voel je dan je benen trillen. Het enige wat je dan kunt doen is langzaam rechtop rijden en eventueel even zitten, hetgeen ik voor andere schaatsers camoufleerde door dan mijn veters even te strikken, en dan rustig weer doorgaan. Langzaam maar zeker kwamen de inzinkingen later en waren ze minder diep.
Na een jaar of 3 kon ik het peloton bij houden, eerst 5 minuten, toen 10 en op een gegeven moment zelfs een uur. Het duurde echter heel wat langer, voor ik zo ver was, dat ik het peloton kon passeren en aan kon sluiten bij de snelle groep van Martien Wijnands. Maar zowel conditioneel als technisch ben ik in die 32 jaar met sprongen vooruit gegaan.

De proeve van bekwaamheid mag ik afleggen op zondag 18 december bij de "1000 rondjes van Leiden", waar ik nog een openstaande rekening uit 2010 heb te vereffenen.

Beste Toerschaatser

2011-11-29T18:30:00.005+01:00

Sinterklaas is weer in de Lage Landen gekomen
en heeft gehoord, dat jij al volop zit te dromen
van prachtige tochten over sloten en over meren.
Nu kan de Goedheiligman je wel veel leren
over hoe je om moet gaan met je medemensen
en hoe je kunt voorzien in hun lijst met wensen,
maar de bisschop op zijn mooie schimmelpaard
is op de smalle ijzers niet bepaald veel waard.
Maar Sinterklaas is niet voor één gat te vangen,
dus om te voorzien zin jouw diepste verlangen,
ging Sint met zijn tabberd, zijn mijter en zijn staf
op zijn paar in gestrekte draf op de boekwinkel af.
Daar trof Sint-Nicolaas naar het boek, dat je zocht:
een schaatsboek met de titel “Molen- en Merentocht”.
In dit boek tref je best veel toertochtverhalen aan,
maar de Sint zag ook een serie toertochttips staan.
Zo kun je lezen, wat je kunt drinken en kunt eten,
en het is ook nog bijzonder handig om te weten,
welke kleding je aan kunt trekken en hoe je gezwind
vaart kunt maken met mee-, maar ook met tegenwind.
Voorts kun je nog wat lezen over veiligheid op het ijs,
en met welke schaatsen je kunt rijden en hoe je dan wijs
kunt werken met vaseline en waar je dat moet smeren,
om tenslotte ook nog iets over mentale training te leren.
Kortom, mijn Zwarte Piet heeft goed gezocht,
toen hij “Molen- en Merentocht voor je kocht.
Laat Koning Winter nu maar rap het water doen bevriezen,
dan weet jij, welke hulpmiddelen je het beste uit kan kiezen
om deze winter goed beslagen ten ijs te kunnen komen
bij het rijden van al die mooie toertochten uit je dromen.

Sint-Nicolaas

Kaagzicht

2011-11-27T18:27:00.020+01:00

Het weer was totaal anders dan de afgelopen weken, toen een hogedrukgebied zorgde voor zeer rustig en regelmatig windstil weer, met mist als gevolg. Dit weekeinde overheerste de zuidwestenwind, die vaak hard was en zachte lucht en buien aanvoerde.
Vanmiddag een klein uur wezen hardlopen van huis uit. Eerst met de wind in de rug langs de rand van de Stevenshof, daarna een stuk over de Velostrada en langs de sportvelden in Voorschoten richting "Allemansgeest" voor het hoofdmenu van deze training: 2 km tegen de harde wind in lopen langs de Korte Vliet. Een uitstekende training.
Gisterenavond hadden Ada en ik een soortgelijke training, toen we met de fiets vanaf de Buitenkaag naar huis trapten. We hadden in café/restaurant "Kaagzicht" een feest ter ere van het 40 jarige huwelijk van mijn zus Trees met Cor Baars.

Het was erg gezellig, het eten was prima verzorgd en de kleinkinderen van Cor en Trees voerden een paar stukjes op.

Ik deed mijn katholieke opvoeding alle eer aan. Ik ondersteunde, zoals gebruikelijk, een kloosterorde, in dit geval de abdij in Steenbrugge. Ik offerde me op en dronk de rest van het feest Steenbrugge Abdij Bock.

Na het buffet raakte ik aan de praat met iemand, die betrokken is bij de organisatie van de "Molen- en Merentocht".

De papierwinkel is rondom het organiseren van een toertocht is de laatste jaren enorm toegenomen, vooral door het fileklûnen en de verkeerschaos rond de Molenviergangtocht in en rond Aarlanderveen in 2009.
Rond half 10 verlieten Ada en ik "Kaagzicht" voor onze fietstocht naar Leiden, waar we inderdaad de hele tijd zicht op De Kaag hadden. Zicht op winterweer hebben we tot half december in ieder geval nog niet.
In een grijs verleden was "Kaagzicht" trouwens vaak onze uitvalsbasis voor een toertocht op de Kagerplassen. Eind jaren '70 woonde ik nog in Nieuw-Vennep en mijn sportieve activiteiten waren zeer beperkt. Ik speelde in DIOS 8 in de laagste klasse van de Haarlemse Voetbalbond. Daarbij stond ik in die jaren ook nog op doel, dus je kunt veel van me zeggen, maar niet, dat ik me bovenmatig heb ingespannen.
Dat brak me toch wel een beetje op bij het schaatsen op de Kagerplassen, dat toen 2 jaar op rij kon.

Met Bas Warnink, Joep Kapiteyn, Tim de Beer en een aantal stamgasten van "De Hobbit" reden we naar de Buitenkaag met de oude Eend van Tim en de nieuwe Mini van Joep.
"Een Mini, Joep?" zeiden we dan: "Dat geeft niet, hoor. Dan rij je toch gewoon twee keer!"
Het verzamelpunt was "Kaagzicht". We reden over de Kagerplassen naar het Vennemeer en via de Koppoel weer terug naar de Buitenkaag. Dat was voor ons zo'n beetje de limiet. Een Molentocht van 50 km zat er voor ons niet in. Zo niet voor Dick Melman, de broer van de veel te jong overleden Peter, die met een paar "echte" schaatsers naar ons gevoel over het ijs stoof!
Daar Dick het veel langer op het ijs volhield dan wij, brachten we de wachttijd door in "Kaagzicht". Ook daar hadden we het prima naar ons zin, trouwens.
Toen we weer terug wilden naar Nieuw-Vennep, hadden we een klein technisch probleem. Het slot van de deur van de Mini was bevroren en we kregen deze met geen mogelijkheid open. Uiteindelijk ben ik bij mijn zus Trees een ketel met kokend water gaan halen, een probaat middel.

November 1979 verhuisde ik naar Leiden en werd Hoogmade mijn uitvalsbasis voor het rijden van de Molentocht. In december 1981 had ik op een zaterdagmiddag met Bas Warnink afgesproken. De week ervoor had ik in mijn eentje een Molentocht gereden, die zaterdagmiddag had ik met mijn vriend afgesproken in "Kaagzicht". We zouden samen 50 km gaan schaatsen. Het dooide die middag echter, zodat de volledige 50 km er met de zachte bovenlaag niet in zat.
De rest van de middag brachten we in "Kaagzicht" door. Het rondje over de Kagerplassen werd gevolgd door iets meer rondjes. In die tijd had je nog geen mobieltjes, dus toen ik niet op tijd thuis kwam voor het avondeten, begon Ada zich toch een klein beetje ongerust te maken. Dat ging echter vrij spoedig over. Ze leerde me wat beter te kennen....

Warmondse IJsclub

2011-11-26T12:08:00.009+01:00

Met een drietal tassen vertrok ik om half 9 op de fiets naar de ijsbaan van Warmond, waar onderstaande foto van kortebaanwedstrijden in 2009 gemaakt is.
Het betreft niet zo maar een wedstrijd, maar het betreft het WK.

Er wordt met inzet van alle middelen gestreden om als winnaar uit de strijd te komen bij dit WK: het Warmonds Kampioenschap.
Bij binnenkomst viel mij de enorme opkomst op. Een kleine 50 man telde ik. In de uitnodiging, die ik ontvangen had, was aangegeven, dat de ledenvergadering naar verwachting tussen kwart over 9 en half 10 afgelopen zou zijn. Het werd ietsje later.
Om kwart over 11 was het mijn beurt om van wal te steken bij een van de organiserende verenigingen van de "Molen- en Merentocht".

Dat het zo laat werd, was geen probleem. In de pauze sprak ik met diverse mensen, die ik van de Leidse IJshal ken, zoals Ruud Vermeulen, Aad Heemskerk en Bas Koster, mede auteur van "Vier eeuwen schaatsen in Oegstgeest".
Nu is het leuke, dat je door de boekpresentaties te houden bij ledenvergaderingen, je ook een beetje zicht krijgt in het reilen en zeilen van verschillende ijsclubs.
En mijn eerste voorzichtige conclusie: bij alle ijsclubs spelen dezelfde problemen en doen zich dezelfde kansen voor.
Maar goed, twee uur later dan gepland, kwam ik aan het woord. Bij vroegere vorstenhuizen was het gevleugelde gezegde: "Hoe later op de avond, hoe schoner het volk!"

Laat ik me daar maar aan vastklampen.
De korte lezing over toertochttips verliep prima. Ik had de lachers op mijn hand en de boekverkoop verliep boven verwachting.
Tijdens de verloting kwam ik naast Fer Vergeer te zitten, die bevriend is met mijn broer Leo. Zo zie je maar, de wereld is soms klein!
Tijdens de loterij wist de lokale slager, die een aantal worsten ter beschikking had gesteld, tot grote hilariteit van iedereen, zelf tot 2 keer toe een worst te winnen.
Na de verloting bleef ik nog met een paar leden van de WIJC praten. Om half 2 was ik weer thuis, na weer een gezellige avond.
Maar dat wist ik natuurlijk allang: schaatsen en gezelligheid gaan hand in hand.

Dobbelsteen

2011-11-25T19:12:00.008+01:00

Onlangs hoorde ik, dat Paula van Hoek wel eens een dobbelsteen gebruikt in de lessen. Kinderen moeten dan iets raden, en is het fout, dan moeten ze met de dobbelsteen gooien en net zoveel rondjes schaatsen als er ogen zijn gegooid.
Een dobbelsteen! Dat ik daar zelf niet op gekomen ben!!!

Met een grote dobbelsteen vertrok ik naar de Leidse IJshal. Onderweg haalde ik een vader in, die tegen zijn fietsende zoontje zei: "Twee handen aan het stuur!"
Zelf gaf hij het goede voorbeeld, want al fietsend verzond hij een sms-je vanaf zijn I-pad....
De kinderen van de buitenschoolse sport keken verbaasd op, toen ik het ijs op kwam met een dobbelsteen.

Om beurten mochten ze gooien. Het aantal ogen bepaalde, hoe vaak ze de oefening moesten doen, die ik in gedachten had. De les werd nog speelser dan anders en zowel de kinderen als de trainer hadden het prima naar hun zin.
De plastic dobbelsteen iets minder, want er zat een grote scheur in.
Aansluitend was er de schaatsles van de IJVL. Met een complete nieuwe trainersstaf. Nadat Sjaak en Monica geblesseerd hadden afgemeld, kwam daar woensdagavond Bert de Boer bij met een familieweekend. Je zou bijna denken, dat niemand met mij wil werken....
Maar met Wil Verbeij, Jaap de Gorter en Jos Drabbels begaf ik me op de binnenbaan, waar de dobbelsteen in twee delen uiteenviel.
Stagiaire Marieke kreeg haar eerste klus. Met plakband de dobbelsteen provisorisch repareren. De rest van de les was super: de dobbelsteen bepaalde het aantal keren, dat de oefening uitgevoerd moest worden en aan het eind waren er zoveel geheime tikkers, als dat de dobbelsteen mij vertelde. De kinderen wisten het niet, dus het gevaar loerde van alle kanten: de ene keer met slecht 1 tikker, maar ook een keer met 5.
Eén ding is zeker: die dobbelsteen hou ik erin!

De verschrikkelijke ijsman

2011-11-24T11:51:00.007+01:00

Afgelopen dinsdag zijn de schellen van mijn ogen gevallen: de "Krasse knarren" konden dus wel ordelijk en gedisciplineerd in een rustig tempo schaatsen. En dan kun je als trainer maar tot 1 conclusie komen: "Het ligt aan mij!"
Ik moest dus aan de slag met de didactiek en zo stuitte ik op het ideale boek, als je streng wilt zijn: "De verschrikkelijke schoolmeester" van Dolf Verroen.

Nu werkt strengheid alleen, als je een voorbeeld kunt stellen. Dat is met Wim van Huis in de gelederen geen enkel probleem.

En zoals met iedere bekering, geschiedde het ook met mij: een bekeerling is Roomser dan de Paus!

De keerzijde van de medaille is, dat ik een nieuwe bijnaam heb gekregen van het morrende volk: de verschrikkelijke ijsman!

Lissesche IJsclub

2011-11-23T10:51:00.009+01:00

Gisterenavond fietste ik aanvankelijk in de mist, maar vanaf Warmond in de eerste regen in de maand november naar Lisse toe. Hier zou ik het een en ander vertellen over de toertochttips en aansluitend "Molen- en Merentocht" mogen verkopen.
Na een slingerweg door de buitenwijken van Sassenheim, daar overal stond aangegeven, dat het fietspad langs de A44 was afgesloten voor de aanleg van het NS-station, kwam ik via deze omweg op het fietspad langs de molen naar Lisse.
De landijsbaan was snel gevonden. Een mooi complex trouwens.
Binnen was het behoorlijk druk. Een kleine 40 man bevolkte de ledenvergadering van de Lissesche IJsclub. Dat kon niets met mijn aanwezigheid te maken, daar ik niet op de agenda van de in de strenge winter van 1891 opgerichte schaatsvereniging stond vermeld.

Na de vergadering en voor de verloting van de prijzen, vermoedelijk wel de oorzaak van de drukte op deze ledenvergadering, mocht ik een kwartier het woord voeren. Uit reacties uit de zaal merkte ik op, dat men het leuk vond.
Na afloop heb ik met diverse leden van de LIJC staan praten over schaatsen en kon ik diverse vragen over het meegebrachte materiaal beantwoorden. Dat gedeelte liep erg goed. Dat kon niet gezegd worden van de boekverkoop. Ik verkocht slechts 1 exemplaar.

Dat is het "ondernemersrisico".
Desondanks heb ik een leuke avond gehad: een lekkere trainingsrit in de avonduren, die ik anders niet gemaakt zou hebben, ik heb diverse schaatsers gewezen op materiaal, dat een toertocht een stuk aangenamer maakt en heb met diverse andere toertochtschaatsers ervaringen uitgedeeld.

Om 1 uur lag ik eindelijk in bed voor een ietwat korte nacht, om 's ochtends in de krant te lezen, dat Ajax zich in Lyon zo goed als zeker geplaatst had voor de volgende ronde van de Champions League.

Een hele prestatie, aangezien de top van de terechte landskampioen in een paar maanden tijd is veranderd in een slangenkuil.

Orde

2011-11-22T18:43:00.008+01:00

Daar ik vanavond een korte lezing over toertochttips mag geven bij de Lissesche IJsclub, was het niet echt mogelijk om vanavond te gaan trainen in de IJshal. Ik zou ongeveer een half uur op het ijs kunnen staan. Derhalve had ik mijn werkschema wat aangepast. Gisteren een half uur langer gewerkt, morgen een uur langer en zo kon ik op dinsdagochtend mijn rondjes draaien bij de "Krasse knarren".
Toen ik om even voor half 9 het ijs op stapte, was er 1 schaatser bezig: Kees Borst. Deze schaatser is ooit Nederlands kampioen bij de veteranen op natuurijs geweest en als je achter hem rijdt, weet je meteen waarom: buiten veel kracht heeft hij een uitstekende techniek. En een prima manier om je eigen techniek te verbeteren is om achter zo iemand aan te rijden en de slag zo veel mogelijk te kopiëren.
Om een uur of 9 werd het druk en het druppelde daarna nog even door met nieuwkomers, zodat we om kwart over 9 in een treintje met 30 man reden.

In een rustig tempo. Zelfs mensen, die op donderdag nog wel eens op hol slaan, hielden zich hier in.
Ik kan er dus niet omheen: orde houden is niet mijn sterkste punt.
Nooit geweest trouwens. Dit was een van de redenen, waarom op de Pedagogische Academie aan mij geadviseerd werd, om een ander beroep te gaan zoeken.

Met schaatsles compenseer ik dit mindere punt met een hoop enthousiasme en een speelse aanpak.
Op donderdagochtend zou ik eigenlijk wat strenger moeten zijn. Ik ga mijn best doen, maar steng zijn ligt niet echt in mijn aard.

Leestips door de Rijmpiet

2011-11-21T13:05:00.007+01:00

Sinterklaas kwam ook dit jaar weer over de Noordzee
en hij nam voor de Katwijkers menig mooi boek mee.
Ook de bibliotheek heeft hij van nieuwe boeken voorzien,
waar de Rijmpiet nu uit put, zodat u thuis misschien
al een keus kunt maken om deze boeken te gaan lenen.
Ga dus snel naar de dichtstbijzijnde bibliotheek benen
voor het prentenboek met de titel “Mama kwijt”.
Van het voorlezen hiervan krijg je nooit spijt,
net zo min als van “Kas bij opa en oma” van Pauline Oud.
Bij voorlezen zit je altijd goed en nooit eens een keer fout!
Dat geldt ook voor de serie boeken van “Spuit elf”.
Leen en lees “Lente, zomer, herfst en winter” zelf
aan je eigen kinderen voor en ze zullen genieten.
Op de daken zijn het helden, Sint en de Zwarte Pieten,
dus zoek “Het grote heldenboek” op in de bibliotheek
en speur dan ook naar het ander heldenboek deze week,
het boek met de titel “Meester Jaap is een held (op sokken)”.
Verder zijn er ook nog mensen, die onverschrokken
een heus wereldrecord ergens in weten te vestigen
en dat in “Guinness World records” weten te bevestigen.
Een veelgelezen kinderboekenschrijver is Paul van Loon.
Met “Super Dolfje” trof Van Loon weer de juiste toon.
Bij deze laat de Goedheiligman u allen weten,
dat hij de volwassen lezers niet is vergeten.
Sinterklaas wil het liefst over “Stille wateren” varen
en de plot van de detective van Viveca Sten niet verklaren,
want dan is de “Glansrol” niet voor de goede Sint,
als u aan deze thriller van Loes den Hollander begint.
Sinterklaas doet beslist niet mee aan iets als “Overspel”,
maar maakte in zijn jeugd wel kennis met “De leprozenbel”.
Elisabeh Musser schreef de roman “Sinds ik jou ken”,
een boek dat menig Katwijker graag wil hebben.
Verder is er van Eleanor Moran “Ontbijt op bed”,
waarbij de gelukkige nu pepernoten krijgt voorgezet!
Arie Jonkind zocht het dit keer in “’t Spel met de waarheid”,
terwijl Tinus Udding veel woorden aan “Doemnevel” wijdt.
“Blijf!”, smeekte Alice Larkin in haar debuutroman.
“Nou vooruit”, zei Sinterklaas: “Tot 5 december dan.”
Want dan gaat deze bejaarde bisschop weer naar Spanje op reis
en maakt hij sporen op het water en geen “Sporen op het ijs”.
Nu we tenslotte over het glanzende ijs komen te praten,
de Rijmpiet kon natuurlijk deze leestip niet achterwege laten:
hier is het boek waar menig toerschaatser naar zocht
en dat getooid is met de titel “Molen- en Merentocht”,
en waarvan u dacht het nooit te mogen beleven,
maar het is door de Rijmpiet eigenhandig geschreven.

Tot slot: Marianne Grandia schreef “Witter dan sneeuw”
en dat is de baard van de Goedheiligman al menig eeuw!
Daar was het “Badwater” van Guurtje Leguijt niet voor nodig.
Maar beste mensen, het is na deze leestips overbodig
om u aan te sporen om naar de bibliotheek te gaan,
waar het personeel u vriendelijk te woord wil staan
om u te helpen aan de door de Rijmpiet aanbevolen boeken.
Ga allen dus in gestrekte draf de bibliotheek bezoeken
om er daarna thuis met volle teugen van te genieten.

Sinterklaas en al zijn Zwarte Pieten.

"Ervaring is vooral weten, wat je niet moet doen!" of "Hup Papa!"

2011-11-20T20:53:00.019+01:00

Een aantal jaren geleden vertrouwde Frits van Huis mij in een filosofisch moment toe: "Ervaring is vooral weten, wat je niet moet doen!" Deze volzin schoot mij door mijn hoofd, toen ik in de trein naar Nijmegen ene Hans uit Voorschoten mijn ervaringen op het gebied van duursporten doorgaf. Godfried Bomans heeft een boek geschreven met de hierop van toepassing zijnde titel "Adviezen van een oude rot".

Hans liep zijn eerste Zevenheuvelenloop, terwijl ik in de buurt van de 10 kom.
Het zat potdicht door de hardnekkige mist. Het zicht was ongeveer 200 meter, maar bij de Waal aangekomen, die door het kurkdroge najaar zeer laag stond, begon het zicht beter te worden.
Om half 12 brak de zon door de mist heen en je voelde het warmer worden. We wandelden naar de parkeergarage van de Rabobank, waar we de steile afdaling nu nog makkelijk namen. In de parkeergarage kwam ik Max Blondeau, bestuurslid van de IJVL, tegen. Hij zou starten in de bypass, dus ruim een half uur na mij vertrekken voor de 15 km.
Bij het inlopen kwam ik Peter Zwart tegen, die in het startvak voor mij mocht vertrekken. Hij begon in geel, ik in oranje. Ik wandelde naar het startvak, waar ik een plek in de zon zocht om te wachten tot het moment, dat wij van start mochten gaan.

Eerst vertrokken de Afrikaanse atleten, met Haile Gebrselassie, die snode plannen had. Zij waren het 5 kilometerpunt al gepasseerd, voordat wij bij de staartstreep waren. Deze passeerde ik na 16.59.

De vorm was goed, mogelijk doordat ik 3 tot 4 kilo lichter ben dan deze zomer en nog maar 66 kg weeg.

Ik ging dus maar meteen in een voor mijn doen pittig tempo van start. Het was bijna windstil, zonnig en een ideale temperatuur om te lopen. In een inhaalrace liep ik met startnummer 3351 op mijn buik naar het punt, waar de toplopers nog geen kwartier over liepen. Met mijn 23.20 was ik best tevreden. Over de wat smallere bosweg richting Groesbeek ging het nog steeds prima. We passeerden het houten huisje met "Free Tibet", terwijl de yoga-muziek uit de geluidsboxen schalde. Ik had echter geen tijd voor een meditatief moment. Ik was op weg naar de Zevenheuvelenweg, waar ik vooral in de afdalingen, dankzij het slap langs het lichaam het houden van de armen, flink wat mensen in wist te halen.

Op het 10 kilometerpunt zag ik, dat ik met 45.49 goed op schema lag voor een tijd onder de 1.10.

Ik bleef dus maar gaan. Als je in vorm bent, kun je dat.

Vooral als je door het vele publiek langs de kant af en toe persoonlijk wordt aangemoedigd. "Hup Bert", hoorde ik af en toe. Daar ik er niet van uit ga, dat ik in de omgeving van Nijmegen zo beroemd ben, vermoed ik, dat mijn voornaam op het startnummer daar debet aan is.
Bij het passeren van de 12 kilometer begon ik mijn linkerkuit wat te voelen. Het was nog geen kramp, maar als ik in hetzelfde tempo door zou gaan, zou het dat wel kunnen worden. En daar komt de gevleugelde uitdrukking van Frits van Huis weer om de hoek kijken: "Ervaring is vooral weten, wat je niet moet doen!"
Ik moest dus niet zo hard blijven lopen. Ik nam dus wat gas terug om de kuitspier zich wat te laten ontspannen. Dat ging vrij makkelijk, want het liep lichtjes bergafwaarts, dus zonder veel moeite kon je nog een behoorlijk tempo lopen.
En zo liep ik richting finish, terwijl ik voor de zoveelste keer naar de meest gehoorde aanmoediging van de Zevenheuvelenloop luisterde: "Hup, Papa!"
Ik wist niet, dat ik zoveel fans had....

Bij de eindstreep aangekomen zag ik, dat ik met een brutotijd van 1.25.34 dik onder de 1.10 was gedoken. Netto zou het uitkomen op 1.08.35, twee minuten onder mijn beste tijd op de Zevenheuvelenloop.

Hoe goed de vorm was bleek al ras bij de parkeergarage. Zonder al te veel problemen nam ik de steile afdaling. In de parkeergarage kwam ik Peter Zwart tegen, die met 1.05.35 ook een prima tijd gelopen had. Ik overhandigde hem, geheel volgens afspraak, "Molen- en Merentocht" en wandelde met hem mee naar de Schouwburg, waar hij met vrienden van zijn atletiekclub had afgesproken.
Met zijn zessen vertrokken we naar het station, waar we de trein naar Utrecht namen. Het was intussen weer helemaal dicht getrokken. We hebben onwijs gemazzeld met het weer tijdens de 28e editie van de Zevenheuvelenloop.
In de Domstad stapten we uit om in een café nog wat te drinken. Onderweg en in de kroeg praatten Peter en ik weer even bij. De laatste keer, dat ik hem gezien had, was bij Tim de Beer.
De atletiekvereniging bleef in het café eten, terwijl ik richting Leiden ging met de trein, waar Ada op me zat te wachten met het warme eten. In de dichte mist reed ik op huis aan.

Missie voltooid

2011-11-19T20:44:00.010+01:00

Vanmiddag was er een signeersessie bij Boekhandel Van den Berg in Katwijk aan den Rijn.

Met een tweetal Katwijkse schrijvers zat ik aan een tafel om boeken te verkopen en te signeren.

De eerlijkheid gebiedt me te vertellen, dat Harry Fennes met zijn boek "Missie voltooid" over de geschiedenis van "De Wilbert" in Katwijk aan den Rijn en de door Zwarte Piet vergezelde Bert van der Meij met het 5e stripalbum van de in Katwijk razend populaire "Kappie" aanzienlijk meer aanloop hadden van deze toertochtschaatser.

Ondanks dat ik slechts een paar boeken verkocht heb van "Molen- en Merentocht", waaronder eentje aan Jos Fugers, die nu al aan het trainen is voor de winterbiatlon van de IJVL in maart om Jaap de Gorter en mij te kloppen, was het een gezellige middag. Als bibliothecaris, die bijna zijn halve leven werkzaam is in Katwijk, kwam ik aardig wat bekenden tegen.
Maar ik had vandaag dan ook iets, wat iedere schrijver dolgraag wil: aanschuiven bij Witteman!
Vanochtend reed ik op mijn fiets naar het huis van de familie Witteman, waar ik op bezoek ging bij mijn trainingsmaat Peter, die bij een bedrijfsongeval naast diverse snijwonden ook een been had gebroken.

Nog voor het schaatsseizoen begonnen was, zat het er voor Peter al weer op.
Het "ziekenbezoek" was uitermate gezellig en we kletsten weer helemaal bij. Peter kon vertellen, dat alles met zijn been weer helemaal goed zou komen. Vergeleken met veel andere patiënten was hij uitermate opgewekt, want hij besefte, dat het heel wat slechter af had kunnen lopen.
Maar gelukkig voor ons allemaal is Peters missie op aarde nog niet voltooid!