Boerenkrokus

Vanmorgen ontwaakten Ada en ik om half 8. Ik trok mijn sportkleding aan, daar ik om 1 uur een kinderpartijtje zou begeleiden in IJshal De Vliet. Tijdens het ontbijt luisterden we naar politiek commentator Kees Boonman, die wijze woorden besteedde aan de formatie en het nieuwe regeerakkoord. 

De geest van "Aan de slag!" is mijn inziens goed samengevat in bovenstaande cartoon van Toos en Henk: alle ruimte voor het (grote) bedrijfsleven en voor degenen, die het al goed hebben, de rekening mag betaald worden door de middenklasse en lager betaalden, die meer moeten neertellen voor minder sociale voorzieningen.

Maar goed, het is en blijft een minderheidskabinet.
Na het ontbijt ging mijn vrouw naar de volkstuin, terwijl ik boodschappen ging doen bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Tussendoor stapte ik ook nog even bij drogisterij Bik naar binnen om een tube spiroflor te kopen. Ik had bij de redelijk zware sportdag van gisteren een spier verrekt en uit eigen ervaring weet ik, dat spiroflor bij dit soort lichte blessures prima werkt.
Thuisgekomen ruimde ik de boodschappen weg, waarna ik naar IJshal De Vliet fietste. Ik vergat om een paar boterhammen mee te nemen. Bij de Marie Diebenplaats aangekomen stalde ik mijn fiets tegen een nietje.

Om 1 uur begon het partijtje met een tiental kinderen. Zoals gebruikelijk verliep de les speels en de beginnende kinderen pakten de oefenstof goed op. Toen het kinderpartijtje afgelopen was, wilde ik nog even gaan schaatsen op de 250-meterbaan. Daar de dweilpauze net begon en ik mijn brood thuis had laten liggen, zag ik er van af om een kwartier te wachten en dan te gaan schaatsen. Een hongerklop krijgen hoef je niet op te zoeken.
Op de terugweg naar huis kwam ik op de Vliet eerst een paar muskuseenden tegen.
Dichter bij huis zag ik een veld vol blauwe krokussen staan.
ObsIdentify gaf aan, dat het een Boerenkrokus is. Wie ben ik om hen tegen te spreken?
Met deze laatste fietsrit van januari kwam het maandtotaal op 874 kilometer uit. Een alleraardigst begin voor de doelstelling van 10.000 kilometer fietsen in 2026.

"Je zult maar zo'n afwijking hebben!"

Na de lunch stapte ik op de fiets om naar IJshal De Vliet te pedaleren. Daar zou ik op de funbaan om 3 uur een kinderpartijtje leiden. De baan was op dat moment vrij leeg, zodat we alle ruimte hadden om de jonge kinderen op een speelse wijze de beginselen van het schaatsen bij te brengen.
Voor en na het partijtje reed ik een tiental rondjes op de 250-meterbaan. Daarna werd de baan geschaafd en gedweild. Ik ging naar de kantine, waar ik een warme chocolademelk met een klein beetje slagroom nam. Terwijl ik daar alleen aan een tafeltje zat, kwam Helen langs. Met haar raakte ik in gesprek.

"Hoe vaak sta jij op het ijs?"
"Zesmaal per week. Soms iets meer", antwoordde ik geheel naar waarheid.
"Je zult maar zo'n afwijking hebben!", kreeg ik te horen.
"Ik een afwijking?", luidde mijn weerwoord uit de grond van mijn hart.
Daar ik om 6 uur schaatsles moest geven, had ik de keuze om in de kantine te blijven of te gaan schaatsen. Ik koos voor het laatste.

Om half 5 klikte ik mijn ijzers weer onder en reed in mijn eentje 80 rondjes. Mijn benen voelden zwaarder aan dan gewoonlijk. Dat krijg je als je 's ochtends ruim 7 kilometer gaat hardlopen. Met geen andere schaatsers op de 250-meterbaan moest ik mezelf telkens weer op gang trekken. Gemiddeld gingen de rondjes in 42 seconden. Wat dat aangaat was het mooi vlak. Het was een prima training voor de wintertriatlon van 1 maart.

Met de dobbelsteen als belangrijkste hulpmiddel werd het een speelse schaatsles, waarbij de IJVL-kinderen me zelfs inspiratie voor een paar nieuwe oefeningen gaven.
Want die afwijking heb ik wel: ik zie altijd mogelijkheden om de schaatsles leuker en gevarieerder te maken....

Knotwilgenloop

Ik werd vanmorgen om 8 uur wakker. Mijn vrouw was als mantelzorger bij haar moeder blijven slapen. Na daar gisterenavond gegeten te hebben, was ik pas om 10 uur thuis en sliep ik pas rond middernacht in.

De schade was dus dubbel en dwars ingehaald. Na in mijn eentje ontbeten te hebben ging ik op zoek naar Mini-Bounty's. De laatste zou ik vanmiddag gebruiken, dus het werd tijd om de voorraad aan te vullen. Dat viel niet mee. Bij een tweetal winkels, waar ik deze niet bevriezende reep wel eens gekocht had, was deze Bounty niet meer in het assortiment. Uiteindelijk vond ik het bij de Action in Leiden-Zuid-West.
Ik fietste nog even door naar de volkstuin om het groente- en fruitafval in het compostvat te deponeren. Thuisgekomen trok ik mijn sportkleding en hardloopschoenen aan voor een loopje van een kilometer of 7.

Op de Schenksloot zwommen heel veel eenden en smienten. Ik liep door naar het doodlopende weggetje tussen de knotwilgen richting spoor.

Daar liep ik de 900 meter heen en dezelfde afstand weer terug.



De narcissen stonden bijna in bloei.

En de knobbelzwanen hadden nog wat uit te knobbelen.

Via industrieterrein en de Ommedijkse wildpassage liep ik terug naar huis, waar ik de belangrijkste passages uit het regeerakkoord van het aanstaande kabinet Jetten hoorde op de radio.

De hypotheekrente blijft ongemoeid, maar voor huurders gaat het een koude douche worden. Voor het zo ver is, nam ik toch maar een warme douche.....

De dobbelsteen

Gisteren had ik 's middags bij de schaatsles in IJshal De Vliet al geëxperimenteerd met het training geven met een dobbelsteen als hulpmiddel. Reden om de grote dobbelsteen van schuimrubber opnieuw in te zetten bij de les van de IJVL.

Om beurten mochten de kinderen met de dobbelsteen gooien. Het aantal ogen dat gegooid werd bepaalde hoe vaak de oefening uitgevoerd moest worden.

Teneinde de oefening niet te zwaar te maken voor de kinderen, liet ik eerst de dobbelsteen rollen, waarna ik de oefening bekend maakte. Voor beginnende schaatsers is 250 best een flinke afstand, dus om na een 6 hen 6 rondjes voluit te laten rijden, is niet zo'n geslaagd idee. Een 1 leent zich daar beter voor. Bij de 6 kun je hen tijdens een rondje zesmaal laten vallen of een boekje laten lezen op het toilet.

Een 2 levert de mogelijkheid om in tweetallen de oefeningen uit te voeren, waarbij het ene rondje de ene schaatser voorop rijdt en de andere ronde. Voor de variatie kun je daarbij pylonen of plastic noppen er aan toevoegen. Bijvoorbeeld: de voorste rijdt wijdbeens, de achterste schuift de pylon tussen de benen naar voren. Deze pakt de pylon op en schuift de pylon tussen benen van de inmiddels gepasseerde compagnon naar voren.

Met 3 werk je in drietallen. Voorbeeld: de voorste trekt de middelste, die ook nog eens geduwd wordt door de achterste. Na 1 rondje gaat de voorste naar achteren en na 3 rondjes heeft iedereen elke plek een keer gehad.

Een hele leuke is als er 5 gegooid wordt: dan gaan we een rondje lang elkaar high fives geven. Goed voor het teamgevoel: elk kind wordt erbij betrokken!
Kortom, het wordt een speelse les met als voornaamste hulpmiddel een grote dobbelsteen. Maar de reactie van een kind aan het slot van de les maakte wel duidelijk, hoe doeltreffend dit kan werken: "Gaan we volgende keer weer met de dobbelsteen schaatsen?"

Sneeuwval

Bij het ontwaken keek ik na de gordijnen opzij te hebben geschoven uit het slaapkamerraam. Tot mijn verbazing zag ik, dat er sneeuw viel.

De stoep en de weg zagen er schoon uit, maar de rest was bedekt met een laagje sneeuw.

De sneeuw in de tuin was het best te zien, toen de zon opgekomen was.

Na het ontbijt fietste ik over goed begaanbare fietspaden naar IJshal De Vliet, waar ik met een peloton van 15 "Krasse knarren" aan de piramide van 25 kilometer zou beginnen.

De 0,6 millimeter neerslag, die bij KNMI-meetpunt Voorschoten gevallen was, komt overeen met 6 centimeter sneeuw. Tijdens de fietsrit kon ik constateren, dat dit niet ver bezijden de waarheid was.

Op de heenweg lag de sneeuw er nog door temperaturen onder het vriespunt, na 128 rondjes te hebben geschaatst was de sneeuw goeddeels gesmolten met temperaturen net boven het vriespunt.
We kunnen dus stellen, dat het kabinet Jetten koeltjes is ontvangen in Nederland.

Maar met het motto "Aan de slag" gingen we wel aan de slag. Het ging hard, maar net iets minder hard dan afgelopen dinsdag. De pieken waren wat minder hoog, maar met vrijwel constant rondjes 36 waren we dik tevreden. 
Opvallend was echter, dat waar we het hele seizoen slechts eenmaal een valpartij hadden meegemaakt met de "Krasse knarren", we vanmorgen in anderhalf uur tijd driemaal een valpartij in onze gelederen hadden. Kennelijk had de sneeuwval enkele van onze schaatsers geïnspireerd.

Het kabinet Jetten is gewaarschuwd. De kans op een drievoudige val hangt in de lucht...

"Ik mis opa!"

Doordat onze jongste kleinzoon vanaf de herfstvakantie naar school gaat, hoeven we 's ochtends niet meer op te passen. Mijn vrouw gaat er om de week naar toe. Ik niet, daar ik op woensdagmiddag om half 5 schaatsles geef, zodat je betrekkelijk lang reist voor een betrekkelijk korte tijd.
De vorige keer zei de jongste kleinzoon tegen mijn vrouw: "Ik mis opa!"
Opa smolt!

Zodoende gooide ik het gebruikelijke woensdagprogramma vandaag overhoop en zou aan het eind van de ochtend met de trein naar Rotterdam reizen. De treinen tussen de Sleutelstad en de Maasstad rijden tegenwoordig 6 keer per uur, dus je hoeft niet meer persé een bepaalde trein te halen. Bij aankomst in Rotterdam Centraal werd ik in de grote hal verwelkomd door een spreeuw, die vrolijk tussen de grote menigte rond hipte.

Met een OV-fiets reed ik naar het huis van mijn oudste dochter, waar ik een fiets met een stoeltje haalde, waar de jongste achterop kon zitten, terwijl de oudste zelf op zijn kinderfiets van school naar huis trapte. Daar lunchten we met oma. Na de lunch speelden de jongens met een korte onderbreking, daar we op dat moment telefonisch contact hadden met Spanje.

Om half 3 nam opa afscheid, daar hij op tijd bij IJshal De Vliet moest zijn. Op weg er naar toe kon ik op het Rapenburg nog even de reeds betaalde bestelling bij Jeugdboekhandel "Silvester" ophalen.

In de trainerskleedkamer zag ik een grote schuimrubberen dobbelsteen. De 8 kinderen van mijn groep mochten om beurten gooien. Het aantal ogen bepaalde hoe vaak een oefening gedaan moest worden. Dankzij de dobbelsteen werd het een leuke en zeer gevarieerde schaatsles!

Rode wouwen

Om 8 uur trok ik mijn sportkleding aan om bij de panaderia een integral brood te kopen.


Ik stak ter hoogte van het station de weg over om via Villa, de Rio Viau  en Villabona naar Nava te lopen.



Onderweg had ik een paar stevige klimmetjes.




Met het brood in een klein rugzakje liep ik naar huis. Thuisgekomen ontbeten we met zijn vieren. Na de koffie en thee wandelden Ada en ik na een bui afgewacht te hebben via Paraes naar Orizon, waarna we de steile afdaling namen naar de spoorwegovergang buiten Nava. Daar deden we boodschappen, die in de grote rugzak gingen. Op een bankje langs de beek namen we een banaan en een chocoladecroissant. 
Toen we thuis waren, maakten we onze lunch klaar, die we in de serre opaten. Nu waren de boeren naast ons een weiland aan het omploegen.


Een twintigtal grote roofvogels kwam er op af. 
Daar viel wat te halen!



Foto's maken om ze te kunnen identificeren viel nog niet mee. Ze waren vaak te ver of te snel om met een mobieltje een foto te kunnen schieten. 

Uiteindelijk lukte het om via ObsIdentify om de roofvogel te herkennen.


Het betrof de rode wouw.







Na een uur natuurfotograaf gespeeld te hebben, ging ik om 5 uur de was ophangen.
Maar wel met een wouws gevoel....

Of was het een wauws gevoel?