Zware benen

De dagen voor een zware inspanning zijn altijd een beetje raar. Je moet tegelijkertijd jezelf sparen én je spieren goed blijven bewegen. Vrijdag wacht de Bert Grotenhuis Bokaal en dit was de laatste keer, dat ik nog redelijk diep zou kunnen gaan.

Vanaf het begin af aan kwam ik niet lekker in mijn slag. Het voelde, alsof ik met zware bovenbenen rondreed. Ik moest regelmatig het peloton laten gaan. Ik schommelde veelal tussen de 37 en 38 seconden per ronde. Niet echt slecht, maar soepel schaatsen was het bepaald niet.
Mogelijk had het te maken met het hardlopen op vrijdag en zaterdag in combinatie met vrij veel fietsen, maar exceptioneel veel heb ik niet gelopen.

Zelfs de 5 kilometer op kop liep niet zo soepel. De eerste helft ging vlak met rondjes 37, maar door een valpartij in het peloton van 15 man achter mij reed ik een paar rondjes rustiger, daar ik eerst wilde weten of iedereen weer door kon schaatsen. Gelukkig bleek dat het geval, alleen de rondjes 38 kon ik niet ombuigen naar beneden. 
De serie van 16 rondjes daar op volgend liep het ineens wel. Met 10 rondjes 35 en 2 van 34 seconden leek ik het lek boven water te hebben, maar de series daarna gingen weer in 37 en 38 seconden per omloop.

Geen reden tot paniek. De snelheid van vanmorgen levert op een 400-meterbaan rondjes van net onder de minuut op. Zo kom ik op precies 500 rondjes uit. Maar zonder zware benen gaat het makkelijker.