Breder leven en lezen

Ooit heette de Breestraat in Leiden de Breedestraat.

Met schaatsen heb ik een brede slag.

Pardon, een Breede sLach!
Kortom, ik hou de naam Breed in ere.

Ik was dan ook aangenaam verrast, dat in de 10 Geboden in Trouw de schrijfster Pauline Slot aan het woord kwam.

Aan het slot van het Vierde gebod staat te lezen: "Je kan je leven niet langer maar wel breder maken."

Dat ik daar zelf niet op gekomen ben!!!!
Dus vanaf nu ga ik mijn leven breder maken!
Vandaag stond er in Trouw een aanbevelenswaardige column van Gerbert van Loenen. De slotzinnen wil ik u niet onthouden. "Lees liever breed, verplaats je in een ander. Lees desnoods boeken die je tegenstaan."

Zonder de term "Breed lezen" heb ik dat als goed bibliothecaris mijn hele werkzame leven gedaan. Je moest in dit vak een goed beeld hebben van wat er in de maatschappij speelt en had gesprekken met mensen uit alle lagen van de bevolking. Kortom, als goed bibliothecaris was je breed georiënteerd. Allen noemde ik het nooit breed lezen. Derhalve, de bibliothecaris in mij heeft hierbij beide boeken voor u gezocht.

"De migratiemagneet" van Jan van de Beek en "Hoe migratie echt werkt" van Hein de Haas.
Bekijk een probleem van meerdere kanten en verdiep u in de standpunten van anderen en lees erover. 

Breder leven begint bij breder lezen!

Keukenprins

De dag, waarvan je wist, dat die zou komen, nadert met rasse schreden. Dinsdag gaan wij van het gas af.

Vanaf die dag gaan we gasloos koken. Daar we de oude oven vanaf dan niet meer kunnen gebruiken, hebben we een over met kookplaten voor inductiekoken gekocht. Daar onze koelkast op zijn laatste benen loopt, wordt deze ook tegelijk vervangen. Het probleem is echter, dat de nieuwe koelkast wat breder is, dus de passende planken tussen de oven en de koelkast moet aangepast worden.

Na vanmorgen met Ada boodschappen gedaan te hebben bij "De Helianth", ging ik aan de slag met de schroevendraaier. 

U ziet het: ik ben geen keukenprins.

Ik kan u verzekeren: het loskrijgen van schroeven, die ruim 3 decennia letterlijk muurvast in de muur hebben gezeten, viel niet mee. Je moest in een ongemakkelijke houding veel kracht zetten. Niet bepaald prinsheerlijk werk.

Maar uiteindelijk lukte het beweging in de schroeven te krijgen.

Daarna kwam er zowel ruimte om aan de schroeven te draaien als uiteindelijk letterlijk meer ruimte.

Op dat moment voelde ik me heel eventjes een keukenprins met meer ruimte.

Italiaans ijs

In de zomer hoort Italiaans ijs absoluut tot de wereldtop. Maar met de Olympische Winterspelen voor de deur is de kwaliteit van het ijs in Milaan nog een vraagteken.
(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)

Het ijs was zacht en het kraakte als natuurijs. En nu maar hopen, dat kraakijs geen breekijs is....

Ontregeld

De ontregeling begon al bij het ontwaken. Ik mat mijn bloeddruk, maar de app, waarop ik deze altijd invoerde, bleek verwijderd. Het moest opnieuw geïnstalleerd worden, maar dat lukte me niet. 
Bij aankomst in IJshal De Vliet na 5 kilometer fietsen zag ik, dat net als gisteren het scherm niet op het rondetijdenbord stond.

Voor de "Krasse knarren" betekende dit, dat je in den blinde erop moest vertrouwen, dat je een juist tempo reed en niet te hard voor de rest van het peloton.

Deze gave bleek niet iedereen gegeven, zodat het peloton van 12 schaatsers in tweeën en soms zelfs in drieën gespleten werd. Na 40 rondjes schoot het scherm plotsklaps weer op het rondetijdenbord, waarna het schaatsen gelijkmatiger ging. Als er een groepje wegreed, dan zag je rondjes 30 blank verschijnen, hetgeen vermoedelijk in het eerste deel van de training ook geschiedde. De snelste ronde stond van iemand, die uit de groep ontsnapten wegreed: 26 seconden!
Kortom, af en toe was het schaatsen ontregeld.
Wel zagen we onder in beeld verschijnen, dat op donderdag 12 februari de 250-meterbaan gesloten is, zodat die training van de "Krasse knarren" vervalt. Daar ik dinsdag ook niet kan, daar bij ons het gas wordt afgesloten en we voortaan gasloos gaan koken, en een week later het vakantieschaatsen is in de Krokusvakantie, was dit mijn laatste training met deze geroutineerde schaatsers tot 24 februari.

De handmatige rondenteller, die niet ontregeld was, gaf na de 10 trainingen van de "Krasse knarren", 1000 rondjes aan. Een klassieker. In de Leidse IJshal aan de Vondellaan werd diverse keren de 1000 rondjes van Leiden georganiseerd. Meestal kwam ik daar trouwens nog boven uit.

Zie hier het bewijs.

Na de Krokusvakantie beginnen we met een schone lei. Met af en toe wat ontregeling....

Code rood

Gisterenmiddag was er gewaarschuwd voor ijzel. Na in IJshal De Vliet met de "Krasse knarren" te hebben geschaatst, had ik mijn kluunschaatsen meegenomen om thuis te slijpen. Als je er toch niet met je fiets op uit zou trekken, kon je die tijd thuis nuttig kunnen besteden. Ik had nog 2 paar thuis liggen om te slijpen, zodat ik het slijpblok efficiënt kon gebruiken.

Vanmorgen hoorden wij bij het ontwaken, dat het KNMI voor de noordelijke provincies Code Rood had afgekondigd. De laatste keer was in juli 2023, toen storm Poly over Nederland trok. Wij waren toen gedwongen om met "De Luchtfietsers" een dag langer in Delfzijl te verblijven.
Er lag dermate veel ijzel, dat er op straat geschaatst kon worden.

Zelf heb ik dat in 1979 op de Hoofdweg in de Haarlemmermeer gedaan. Door een dikke laag ijzel reed er geen verkeer over deze normaliter drukker doorgaande weg. Maar ja, er is altijd baas boven baas. Bij gebrek aan ijs op de sloten werd de Elfstedentocht vandaag over de weg verreden.

Jammer voor al die westerlingen, die Fryslân vandaag niet konden bereiken....

De tandarts was wel bereikbaar, dus ik fietste er naar toe voor een kleine behandeling en het maken van een scan van mijn gebit. Deze dient om een juiste beslissing te kunnen nemen om het gat in mijn gebit na het trekken van 2 kiezen op te kunnen vullen.
Na de behandeling fietste ik naar huis, waar ik mijn schaatskleding aantrok, in mijn eentje lunchte en naar IJshal De Vliet fietste voor een kinderpartijtje. In de trainerskleedkamer kwam ik er achter, dat ik mijn geslepen schaatsen thuis had laten liggen. Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken. Zo had ik om 1 uur een niet geplande trainingsrit naar de Stevenshof en terug!

Nu was er op hetzelfde tijdstip nog een kinderpartijtje op de funbaan. Gerard van Tol was al begonnen. Met mijn groep....
De simpelste oplossing was, dat ik zijn groep onder mijn hoede zou nemen. Aan het eind van de leuke schaatsles voegden we de groepen samen om de partijtjes met spelletjes af te sluiten.

Ik vertrok met heel wat kinderen naar de 250-meterbaan om daar rondjes te gaan schaatsen. Later op de middag kwam Hans Boers, met wie ik een tijd samen schaatste.



Na een onwennig begin kwam gaandeweg de Schwung bij Hans terug. Op de gedweilde baan ging het, voorafgaand aan de laatste schaatsles voor de kinderen van Oegstgeest, steeds beter met mijn trainingsmaat.




Nu was er de hele dag op radio en tv aandacht voor Code Rood. En wie was weer de enige, die zich aan deze code hield....

Beste Friezin

 

Zal het ooit nog eens geschieden,
in Fryslân 200 kilometer kunnen reedriden?
“It giet oan!” of anders “It sil heve!”,

zullen we dat nog eens gaan beleven?

Die vraag kunnen wij niet beantwoorden,
maar wat verlangen we naar die woorden!
Nu zitten veel schaatsers al decennia te wachten
op de tocht over Friese sloten, meren en grachten.
Deze schaatstocht langs Elf Friesche steden
heb je natuurlijk niet zomaar even gereden,
er zijn duizenden kilometers training aan vooraf gegaan

voordat je bij de Zwettehaven aan de start kunt staan.
Zelfs dan kom je onderweg nog tegenslagen tegen,

een Elfstedenkruisje heb je nimmer cadeau gekregen.
De lange afstand vraagt veel van je lijf en je leden,
dus op het traject wordt er door de rijders pijn geleden.
Mentaal wordt er veel van Elfstedenrijders gevraagd,
die een pijntje hier en daar zonder morren verdraagt.
Zij gaan de uitdaging aan met hoop en zonder vrees,
als het moet rijden ze de Tocht op hun tandvlees.
En dat is voor u als een frisse Friese meid
niet geheel toevallig uw eigen specialiteit!
Er zijn hordes mensen die de tandarts vermijden,

maar vroeg of laat moet je op je tandvlees rijden.
Jarenlang trainen voor de Alvestêdetocht lijkt soms saai,

echter, een beetje Elfstedenschaatser is taaier dan taai!

Een Elfstedenschaatser in training
met heel veel wachtkamerervaring!

Sierra

Om half 8 werden we wakker na een droomrijke nacht. Ik droomde over jazzmuziek en een kleurrijke processie.

Om 8 uur ging ik hardlopen. Het was op dat moment net zonsopgang. 

Ik liep naar Quintana, waar ik de provinciale weg overstak.

Ik begon met een flinke klim en daalde onder een steeds lichter wordende hemel af naar een beek.



Daar deze beek op het wegdek behoorlijk breed was, nam ik het smalle bruggetje aan de zijkant.


De onverharde weg was hier nat en modderig, dus ik keek goed uit, waar ik mijn voeten zette.
Er volgde een lange en steile halfverharde klim naar Sierra toe.


Begeleid door luid blaffende honden liep ik het steilste stuk omhoog.


Er volgde een lange afdaling van Sierra naar Quintana over een slingerende weg.



De zon scheen af en toe in je ogen.


Het uitzicht op de omringende bergen was mooi te noemen.


Na ruim een uur was ik terug van bijna 8 kilometer op het zwaarste parcours van deze week.

De ochtendloop was vrij fris. Later op de novemberdag zou het 18 graden Celsius worden.