Het IJVL-smaldeel

Het is vrijwel onmogelijk om niet in de gaten te hebben, dat op dit moment in Milaan en Cortina d'Ampezzo de Olympische Winterspelen aan de gang zijn.
Na de fantastische tweestrijd tussen Jutta Leerdam en Femke Kok op de 1000 meter richt het vizier zich alweer op de kilometer van de mannen van morgen met Kjeld Nuis als Leids uithangbord. We werden als IJVL zelfs nog benaderd of we morgenavond nog iets zouden organiseren met samen kijken naar de wedstrijd.  Dat was echter te kort dag.

Gasloos

Vandaag zouden we van het gas af gaan. Via Portaal zou er iemand komen om het gas af te sluiten. Wij waren er klaar voor.

We belden nog even met de firma, die het fornuis voor inductiekoken zou brengen met de vraag, hoe laat ze zouden komen. Even werd het stil aan de andere kant. Er was iets mis gegaan met de bestelling. Vandaag zou niet meer lukken. Het zou donderdag of vrijdag worden.
Dat werd een koude douche voor ons, net zo fris als de minimumtemperatuur aan de grond. Het was dan ook waterkoud weer. De man, die het gas af kwam sluiten, was wel keurig op tijd en hij was tot 3 uur vanmiddag bezig om het allemaal voor elkaar te krijgen.

Waar Normaal "gas der bi-j" wil, daar willen wij er juist van af. En dat is gelukt.


Maar waar deze mogelijkheid om te koken niet meer bestaat, daar moest de andere mogelijkheid wel geschapen worden. De oude meterkast voldeed niet meer aan de NEN-normen. Alle stoppen werden vervangen door moderne.

Ook het oude stopcontact werd na jaren trouw dienst vervangen.
De stoppenkast is klaar voor de overstap, de keuken ook, maar gasloos leidt helaas nog niet automatisch naar gasloos koken. Na vanmorgen nog even wat spullen in de Leidse binnenstad gehaald te hebben en vanmiddag op de volkstuin, moesten we vanavond noodgedwongen uit eten. Heel vervelend allemaal.
We wandelden in de avondschemering, die veel warmer was dan die vanmorgen, naar Brasserie "Buitenhuis", waar we doradofilet met gamba's aten met Apfelstrudel met boerenroomijs als toetje. Johan Cruijff zou zeggen: "Elk nadeel heb zijn voordeel".
Daar waren we het roerend mee eens!

De morgenstond heeft goud in de mond

Na wat hanenwaken ging ik er om half 8 uit. Er was een prachtige zonsopgang.

Om kwart voor 8 ging ik in het ochtendgloren lopen.

Ik liep langs de boerderij van de buren.

Plots kwamen 2 honden luid blaffend de weg op gerend.

Ik liep terug naar huis. Meestal houdt het op als je bij hun erf vandaan bent. Ze liepen echter achter me aan en de kleinste maakte een happende beweging. De morgenstond heeft goud in de mond, de hondenmond blikkerende tanden....
Ik liep terug naar huis, de honden liepen mee. Ik zocht een stok om de hond mee te slaan, maar kon deze niet zo gauw vinden. Ten langen leste gingen de honden terug, maar langs de boerderij gaan leek me geen goed idee. Ik liep via een andere weg naar Nava onder een nog steeds prachtige zonsopgang.




Via Villabona liep ik naar de panderia voor een integral, een medio en een viertal croissantjes. Via het bosje liep ik terug naar huis. Ditmaal kwam ik veilig langs de boerderij.

Ik dekte de tafel, ging me douchen en daarna ontbeten we. Later op de ochtend ging ik op de mountainbike boodschappend doen bij Alimerka en Dia. Ik reed er via Quintana, Ceneyu, Villa en Villabona naar toe.

Met een redelijk gevulde rugzak klom ik via de San Bartolomé en het station naar Castañera. Daar nam ik het steile klim over het halfverharde pad naar Trescastes om bij Paraes weer op de provinciale weg uit te komen.

Bij het kerkje sloeg ik linksaf om na 14 kilometer weer veilig thuis te komen.
We aten 's middags hutspot met stoofvlees. Aan het eind van de middag gingen Ada en ik wandelen over de paden achter ons huis.

We liepen ruim een uur en na een tijdje met Pedro gepraat te hebben waren we in de schemering weer thuis. 

"Ze ligt nog niet in de sloot!"

Vanmorgen fietste ik na het ontbijt met mijn vrouw naar IJshal De Vliet. Daar zou ik schaatsles geven aan de beginnersgroep. Er waren 2 nieuwkomers, die veel aandacht nodig hadden, maar gelukkig sprong Jaap Kroes bij en kon ik mijn voorbereide schaatsles met de pinguïn en het terugsturen gewoon afwerken met het homogene kwartet.

Deze oefening heeft de naam pinguïn wel meegekregen, maar het heeft meer weg van het voortbewegen als Charlie Chaplin. Als beginnersoefening is het zeker niet de slechtste, maar deze groep was al verder. Maar het was wel een goed uitgangspunt om aan het terugsturen te beginnen. Je begint namelijk altijd zijwaarts. Dat deden we met een rondje stampen en dan met het gewicht op de hak meer naar voren sturen.

Daarna kwamen de olifantenoren tevoorschijn, een zware oefening en tenslotte de "halve olifantenoren". Dan zit je al heel dicht bij het terugsturen. Als je recht naar voren stuurt, ga je zijwaarts afzetten. En dan niet met wegtrappen, maar met wegduwen. Ik moet zeggen, dat de meesten dat al heel aardig konden. Je doet het pas goed, als je voor je gevoel al iets te veel naar binnen bent gedraaid. Dan schaats je meestal recht naar voren en is je zijwaartse afzet het meest effectief.


Aan het slot reden we nog een tiental rondjes met de hele groep met telkens een ander op kop. Na de koffie en thee gingen we ieder ons weegs. Ada en ik lunchten thuis en gingen op deze waterkoude middag naar de volkstuin.

Daar zaagde Ada wat zaailingen van bomen langs de steile slootkant weg. Ik bracht de stammetjes naar onze tuin om als bonenstaken dienst te gaan doen.

Op de terugweg om nieuwe takken en stammetjes op te halen kreeg ik van een medetuinder te horen: "Ze ligt nog niet in de sloot!"
Een hele geruststelling! Ze kan zwemmen, maar de watertemperatuur lijkt me nog niet echt aangenaam.
Wie ook niet nat gingen waren Jutta Leerdam en Femke Kok. Beiden waren topfavoriet op de 1000 meter en die favorietenrol maakten ze volledig waar in Milaan.

Wat een fantastische ontknoping in de laatste 3 ritten. Dit maakt schaatsen zo mooi. Letterlijk op het scherpst van de snede. Met goud en zilver is de eerste honger gestild.

Van der mollenfeeste

Bij de lessen literatuur op de middelbare school werd bij de Middeleeuwen het gedicht "Van der mollenfeeste" van Anthonis de Roovere ook behandeld.
Neerlandicus Peter Burger maakte een moderne vertaling van dit eeuwenoude gedicht. Ik zal bij deze eerlijk vertellen, dat ik decennialang niet aan dit gedicht gedacht heb, maar bij de jaarlijkse mollentelling, waaraan ik dit weekeinde meedeed, kwam dit gedicht plotsklaps weer bovendrijven uit mijn geheugen. Zo ziet u: ik het toch goed opgelet op de HAVO van "De la Salle".
Nu moet u de mollentelling natuurlijk niet letterlijk nemen. Het ging meer om een inventarisatie van waar molshopen voorkomen. Tijdens de fietsritten van vandaag en gisteren maakte ik er foto's van.





Bij de identificatie kreeg je bij molshopen de benaming Europese mol. U ziet het, we beginnen ons al los te maken van die Amerikaan, die alles molt!


De foto's van de molshopen is slechts een deel van mijn inzending. Tijdens de fietsritten had ik ook nog een mooie bijvangst: 2 ooievaars in een weiland aan de andere kant van de sloot.

Maar net zoals gisteren was het vandaag behoorlijk warm in onze omgeving.

Hierdoor waren de bijen in onze achtertuin actief.






De bijen haalden nectar uit de boerenkrokussen en de sneeuwklokjes. De bijen staan bekend als een nijver volk. Denk maar aan uitgeverij De Bezige Bij. Maar de enorme lange gangen, die mollen graven, kosten ook veel arbeid. Alleen zien wij dat niet, daar dat ondergronds gebeurt.

Meijendelloop

Voor vanmiddag had ik met Hans Boers afgesproken om te gaan lopen in Meijendel. Voor het zo ver was, ging ik eerst boodschappen doen in de Leidse binnenstad. Het gras onderweg zag er nat uit van de dauw na de frisse start van de dag.

We sliepen wat langer, doordat we gisteren ook later naar bed gingen, daar we naar de opening van de Olympische Spelen in Milaan en Cortina d'Ampezzo hadden gekeken. Laat theater maken maar aan de Italianen over! Zelfs bij voetbalwedstrijden krijg je op het veld soms hoogstandjes te zien....

"Nessun Dorma" van Andrea Bocelli was wat mij betreft het hoogtepunt van de openingsceremonie.
Ada ging na het ontbijt naar de volkstuin, ik haalde brood bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket voor mijn echtgenote en bracht dat naar de volkstuin, waarna ik via de Landgoederenroute naar de tunnel onder de A44 ter hoogte van het  voormalige Dierenpark Wassenaar fietste. Daar had ik met Hans afgesproken. 

Ik had thuis dunnere sportkleding aangedaan, daar de temperatuur behoorlijk was opgelopen. 12,6 graden Celsius begin februari is een tikkeltje aan de hoge kant.

Dat was de eerste duin, die we in Meijendel moesten beklimmen, ook.

Klimmend en dalend over onverharde paden was het best een pittige training. Een beetje vergelijkbaar met lopen in Asturias.

Niet zo hoog, maar dat werd gecompenseerd door het mulle zand. We liepen naar het strand toe. Daar zochten we de branding op.

Na de mulle strandopgang te hebben beklommen, kwamen we voor de tweede keer langs de konikpaarden.



Na een kleine 10kilometer waren we weer terug bij onze fietsen. Daar zagen we bijzondere duinplanten.



We fietsten over dezelfde route samen terug. Ter hoogte van de spoortunnel namen we op de Horstlaan van elkaar. De polders ten zuiden van de Stevenshof zag de polder er heel anders uit dan de duinen van Meijendel. 

Na me gedoucht te hebben lunchte ik in mijn eentje, waarna ik naar de eerste schaatsafstand op de Olympische Spelen ging kijken. De Winterspelen leveren altijd verrassingen op, maar dit was wel een hele grote. De jarige Francesca Lollobrigida won de 3000 meter en geen van de favoriete Nederlandse vrouwen wist op het podium terecht te komen.

Een valse start voor Oranje.

Maar Nederland kan natuurlijk het échte Oranje nog inzetten.

Aan strijdlust zal het hen niet ontbreken.....