donderdag 18 januari 2018

Frits

Storm omgedoopt tot Frits

Vanmorgen keek ik, voordat ik naar de Vondellaan fietste, nog even op internet voor de precieze weersverwachting van vandaag. Op www.weerwoord.be stuitte ik op bovenstaande kop. Daar was ik het volledig mee eens. Eindelijk krijgt mijn Elfstedenmaat Frits van Huis de eer, die hem toekomt.
Deze "Krasse knar" was een van de 20 schaatsers, die de storm getrotseerd hadden om te komen schaatsen in de Leidse IJshal. Want de wind loog er niet om.
Maar dat was nog niet de zwaarste windkracht. Het gevaar zat vooral verscholen in de windstoten. Deze gingen richting orkaankracht!
De dakplaten op de ruim 40 jaar oude voormalige Ton Menken IJsbaan kraakten af en toe behoorlijk. We hielden het nauwlettend in de gaten. Net als bij kraakijs. "Kraakijs is geen breekijs", luidt het gezegde, maar of dat voor stalen dakplaten ook opgaat?
Als de wind er onder zou slaan, dan zou ik er niet voor instaan. Af en toe overlegde ik met ijsmeester Jan van Rijn of het wel verantwoord was om door te schaatsen. Ondanks het soms vervaarlijke gekraak zagen we de platen niet op en neer bewegen.
Dat was in 2007 wel anders. Toen moesten we op last van de brandweer het ijs in de Leidse IJshal verlaten. Toevalligerwijze was het ook op donderdagmorgen 18 januari, toen ik met de "Krasse knarren" de piramide van 125 rondjes reed.
Wij deden vandaag het verstandigste, dat wij konden doen. We hielden Frits uit de wind....

woensdag 17 januari 2018

De hel van '63

Over deze "winter" kan ik kort zijn. Tot nu toe is deze waardeloos en het ziet er niet naar uit, dat er in januari nog wat echt winterweer komt. Gisterenavond onweerde het behoorlijk tijdens een van de hagelbuien en vanmorgen kreeg ik op weg naar mijn werk tot tweemaal toe een hagelbui op mijn kop. Dat was het "winterweer" tot nu toe.
Hoe anders was het 55 jaar geleden. Toen stonden we aan de vooravond van de zwaarste Elfstedentocht aller tijden. De hel van '63.
Vanavond is de film op de televisie te zien. In december 2009 heb ik de film van Steven de Jong in de bioscoop gezien. Een paar weken later reden we weer op natuurijs....
Tegelijkertijd kwam het boek "De hel van '63" van Dick van den Heuvel uit.
De film en het boek zijn gebaseerd op de enquêtes, die de onlangs overleden Georg Schweigmann heeft uitgezet onder de toerschaatsers, die de barre Elfstedentocht hebben volbracht. Dit leidde tot het boek "De mannen van '63" van Marnix Koolhaas en Jurryt van de Vooren.
Het boek is een cursus doorzettingsvermogen voor gevorderden. Hetgeen ook goed tot uitdrukking komt in de film "De hel van '63".
Duurwerk begint met doorzettingsvermogen!

dinsdag 16 januari 2018

Passaggio

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van "Passaggio" gehoord tot het moment, dat mijn Elfstedenmaat Wil Verbeij me attent maakte op dit radioprogramma op Radio 4: "Wellicht aan je aandacht ontsnapt, iedere avond tussen 19 en 20 op radio 4 Passaggio thema 11 stedentocht".
Ik was meten klaarwakker. Toen ik vanavond thuis kwam van mijn werk, zette ik de radio op de klassieke zender en ik moet zeggen: ik was aangenaam verrast door deze serie van "Passaggio" over de Tocht der Tochten.
Het is een gevarieerd programma. Zo kwam Lex Bohlmeijer tijdens zijn fietstocht Henk Kroes tegen, die in 1997 met zijn "It giet oan" de Elfstedentocht aankondigde.
Ook de prachtige Friese steden werden uiteraard bezocht.
Uiteraard mocht het "1e Friese Schaatsmuseum" in Hindeloopen niet ontbreken.
Daarnaast was er ook aandacht voor Friese muziek, zowel klassiek als een Fries protestlied, en voor de literatuur. De Elfstedenschaatser en schrijver Hylke Speerstra werd bezocht.
Kortom, ik kan iedere schaatsliefhebber deze serie over de Elfstedentocht en Fryslân van harte aanbevelen. Wie "Passaggio" terug wil luisteren KAN HIER KLIKKEN.

"Je wordt eindelijk een echte schaatser!"

Met de gisteren meegenomen kleding van Dick van Beelen aan fietste ik vanmorgen naar de Leidse IJshal, waar ik met een twintigtal "Krasse knarren" de gebruikelijke piramide zou rijden. Toen Edwin Minnee binnenkwam, merkte hij op: "Wat krijgen we nou? Je wordt eindelijk een echte schaatser!"
Dat idee had ik niet bepaald met het pootje over. In het begin liep het erg stroef. Gaandeweg de training ging het wel beter. Een mentale kwestie. Door de val vorige week rij ik de bochten te krampachtig in. En dan gaat het pootje over ook krampachtig.
Ik moet weer vertrouwen opbouwen. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard.
Gelukkig liepen, ondanks de nog haperende bochtentechniek, de 25 rondjes op kop prima. Met een gemiddelde van 25 kilometer per uur mag ik niet klagen.
In het begin werd ik een paar keer gelapt door het peloton, in de tweede helft van de training niet.
Ik had voldoende mijn best gedaan om na afloop met Edwin Minnee op de foto te mogen. Maar ja, ik ben nu eindelijk een echte schaatser!

maandag 15 januari 2018

Een zak vol kleren

Ooit vroeg een klant eens aan mij, waar ik mijn kleren vandaan haalde: "Uit de zak van Max zeker?"
Het moge duidelijk zijn, dat onze smaak ietwat uiteen liep.
Het heeft enkele decennia geduurd, maar vandaag ging ik met een vuilniszak vol kleren naar huis. Vol sportkleding wel te verstaan.
Dat het in een vuilniszak zat was reuze praktisch. Januari ging verder waar december mee gestopt was. Met heel veel regen en wind. Op deze plek heb ik wel een betoogd, dat Nederland een soort moesson heeft. Onderstaande neerslagkaart geeft dat heel duidelijk aan.
Gezien de weer grote hoeveelheid regen was zo'n vuilniszak heel praktisch. Hij paste precies in mijn fietstas, maar stak er wel een stuk bovenuit. Zo kwam het toch droog thuis, waar ik de sportkleding van mijn veel te jong overleden schaatsvriend Dick van Beelen uitpakte.
Er zat van alles bij. Van thermisch ondergoed tot salopets en trainingsjacks in allerlei diktes. Samen met mijn eigen sportkleding kan ik me nu nog beter aangepast aan de omstandigheden kleden.
Daarnaast zat er in de zak een helm, een skibril en een paar Salomons-schoenen. Deze heb ik al een keer uitgeprobeerd. Voor de Leidse IJshal zijn deze minder geschikt vanwege het pootje over, maar voor natuurijs zijn ze prima.
De schaatsen zullen hoe dan ook gebruikt gaan worden. Dat geldt ook voor de Bou-Ad-kleding. Ik ga er rustig in rijden. Daar ben ik niet zo moeilijk in.
Voor Edwin Minnee en Hans van der Plas is dit een geruststellende gedachte. Mochten zij bij het schaatsen de behoefte hebben om synchroon te gaan zwemmen, dan hoeven ze geen kleding van IJssport Vereniging Leiden meer aan te trekken.....

zondag 14 januari 2018

Flevonice

Gisteren ontving ik een mailtje van Willem van Vliet met de vraag, of ik vandaag mee wilde naar Flevonice. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Per kerende post antwoordde ik, dat ik mee wilde.
Zodoende fietste ik om 20 voor 9 naar de Vondellaan, waar ik mijn fiets bij de Leidse IJshal vastzette aan een rek. Buiten zag ik Willem niet, binnen evenmin. Wel veel andere bekenden, die hun rondjes rondreden op het gladde kunstijs..
Om 9 uur kwam Willem aangereden met Wim Slootweg en Luciënne in de auto. Ik had geluk gehad, dat ik "allen beantwoorden" had aangeklikt, want bij Willem was ik in de spam terecht gekomen.
Gelukkig, want anders was met rechtstreeks naar Biddinghuizen gereden en was ik een heerlijke schaatsdag in de buitenlucht misgelopen. Bij aankomst om kwart over 10 was het al behoorlijk druk. We spraken af om om 1 uur te gaan eten in de kantine. Tot die tijd kon eenieder in eigen tempo zijn of haar rondjes rijden.
Ik begon gelijk met Willem aan de eerste ronde van 2,5 kilometer. Het tempo lag net iets te veel uit elkaar. Na de eerste ronde lag ik op 100 meter achterstand. Dat lijkt weinig, maar het is voldoende om jezelf op te blazen als je probeert om dat gat dicht te rijden.
Er reden diverse pelotons langs, maar daarbij gold hetzelfde: voor het rijden van een langere afstand ging het net te hard voor het mooie. Ik deed dus waar ik goed in ben: stoïcijns mijn eigen tempo rijden!
Na een rondje of 5 kwam ik Walter Boon en Dirk Zwitser met zijn dochter Maartje rijden. Uiteraard temporiseerde ik even. Schaatsen is immers ook een gezellige sport, waarbij je af en toe een praatje maakt met schaatsvrienden. Dat deed ik ook na 14 rondjes. Ik begon dorst te krijgen na 35 kilometer op het werkijs. Daar zag ik Willem van der Laan, de auteur van "Spoordood".
Ik reed nog 5 rondjes door, zodat ik me om 1 uur met 19 rondjes op de teller naar de kantine begaf. Die 12,5 kilometer waren trouwens heerlijk om te rijden. De zon was eindelijk door de wolken gebroken. We konden dus genieten van de winterzon.
In de kantine nam ik een warme chocolademelk en een kop erwtensoep met roggebrood en spek. Ook al is deze winter tot nu toe weinig winters, schaatsen is en blijft een wintersport.
Edwin Minnee kwam ook binnen. Hij was klaar voor vandaag. Hij had er 85 kilometer op zitten.
Om kwart voor 2 klikte ik mijn ijzers weer onder de Salomons, maar wel onder de andere schoen. Zo begon ik weer met scherpe binnenkanten.
De eerste 2 rondjes moest ik weer op gang komen, maar daarna ging het weer lekker. Ik haalde Walter Boon in, die aangaf, wat schaatsen op een gedweilde baan iets heel anders is dan schaatsen op natuurijs, waarmee het ijs van Flevonice het beste mee te vergelijken is. Ik kon dat volmondig beamen. Op zulk ijs heb je gewoon een andere slag nodig. Ook de ouderwetse prikslag moet je beheersen!
Terwijl ik mijn rondjes reed haalde ik in mijn eentje een paar schaatsers in, die tegen elkaar zeiden: "Die Hollanders zijn allemaal stronteigenwijs!"
Dat ze dat zeggen is tot daar aan toe, maar om dat te doen op het moment, dat er een Hollander langs schaatst die juist niet eigenwijs is....
Met nog ruim 3 ronden te gaan om de 80 kilometer vol te maken haalde ik Luciënne in. Ik nam haar op sleeptouw en in een gelijkmatig tempo reden we op de nog steeds drukke 3 kilometerbaan. Vlak langs ons reden mountainbikers, die het parcours van de wintertriatlon aan het testen waren. Om 4 uur moest iedereen van het ijs af zijn voor dit evenement.
Een half uur eerder verlieten we het ijs. In de kantine dronken we een Texels bockbier als afsluiting van een leuke schaatsdag op Flevonice.
De terugreis duurde 3 kwartier langer dan gepland. Een auto-ongeluk zorgde voor een file. Stapvoets kwamen we dichter bij de flessenhals. Toen we die eindelijk gepasseerd waren, konden we probleemloos naar de Leidse IJshal rijden.

zaterdag 13 januari 2018

Project Opus Cuatro

Vanmiddag begonnen we met het Leidse projectkoor aan "Project Opus Cuatro". Het is een relatief kort project. Op zaterdag 21 april is de uitvoering van de "Misa Criolla" en "Navidad Nuestra" in de Marekerk. Helemaal nieuw was dit niet, want in 2014 mochten we meezingen met "Opus Cuatro".
Daar dit de laatste Europese tournee is van deze 4 Argentijnse rasmuzikanten, die alles met hun stem kunnen, mochten we ons opnieuw gaan verdiepen in de "Misa Criolla" van Ariel Ramirez.
De hernieuwde kennismaking viel niet tegen.
Het "Kyrie" ging best wel goed, zeker als je in aanmerking nam, dat de meeste koorleden het nog nooit gezongen hadden. Wat dat aangaat was het "Gloria" al lastiger.
Als slotnummer van deze eerste repetitie onder de bezielende leiding van Wim de Ru werd "El Nacimiento" uit "Navidad Nuestro" doorgezongen.
Er zijn nog wel wat puntjes op de i te zetten. Zo geniaal zijn we nou ook weer niet....
Dat zullen we met het Spaans ook niet worden. Maar het oefenen op Spaanstalige teksten kwam wel op het juiste moment. Vanmorgen hadden we net een treinreis naar het prachtige Asturias vastgelegd.
Vliegen is veel voordeliger, maar veel vervuilender. Vanmorgen was net op de radio hoeveel. Met een vliegreis naar Bali of Thailand met je gezin stoot je net zoveel CO2 uit als met 4 jaar autorijden. Dit alles is mogelijk, doordat er geen cent accijns zit op de kerosine. Vandaar ook de ongebreidelde groei van Schiphol.
En als schaatsers ergens last van hebben, dan is het wel het mede door vliegverkeer veroorzaakte broeikaseffect.
Het kwam dus mooi uit dat ik aansluitend op de koorrepetitie door kon fietsen naar "Het Koetshuis" voor de nieuwjaarsreceptie van GroenLinks. Daar sprak ik diverse mensen waaronder scheidend raadslid Yvonne van Delft en CDA-raadslid Julius Terpstra, die zich beiden met hart en ziel hebben ingezet voor de komst van IJshal "De Vliet". Waarvoor onze hartelijke dank.
Yvonne was heel blij, dat ze de afronding van de 3 grote sportcomplexen in deze raadsperiode nog mocht meemaken.
Daarin staat ze beslist niet alleen. Alle schaatsers uit de Leidse regio delen dit standpunt!