woensdag 13 november 2019

Greta van Fleet of Led Zeppelin jr.

Gisteren stond de hele planning in het teken van het concert van "Greta van Fleet" in Afas Live in Amsterdam. Anderhalf jaar geleden was ik bij toeval deze Amerikaanse hardrockgroep op het spoor gekomen, toen ik een lied zocht, dat bij de safaritent, waarin we gekampeerd hadden, paste.
In eerste instantie leek het wel of ik naar "Led Zeppelin" luisterde.
Met mijn vriend Bas Warnink had is afgesproken om in het voorjaar naar hun concert in Afas Live te gaan, maar de tournee werd op het laatste moment geannuleerd. Gisteren was het dan eindelijk zo ver.
Helaas was het een kletsnatte dag, waarop ik veel korte fietstochtjes moest maken, waarvan ik geen enkele rit droog volbracht. De eerste rit was naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal met de "Krasse knarren" de gebruikelijke piramide zou schaatsen. Daar ik behoorlijk verkouden was, had ik minder lucht dan normaal en had ik het gevoel, dat ik pap in de benen had.
Ik reed dan ook een kilometer of 2 langzamer dan gebruikelijk. Weinig memorabel dus. Maar dat gold niet voor de "Twee van Breda", die weer eens een list verzonnen hadden om de boel in de war te schoppen. Aad van Tol opende de tweede serie van 15 rondjes. Hij maakt er altijd een lange Steigerung van. In de eerste bocht nam hij deze langzaam en zeer ruim. Henk Distelvelt en Hans den Outer zagen hun kans schoon. Zij doken met veel vaart binnendoor en Aad had letterlijk het nakijken.
Na de thee fietste ik naar mijn werk, waar ik een rondje langs 21 scholen reed met de biebauto om kratten met boeken te wisselen. Om half 4 reed ik naar huis toe, waar ik de laatste spullen pakte en naar Leiden Centraal fietste. In Hoofddorp ontmoette ik Bas. Samen reisden we naar station Bijlmer/Arena, waar we uitstapten en een vorkje prikten, terwijl we het ook hadden over "Led Zeppelin" en "Led Zeppelin jr.", die beide ook een folknummer op hun repertoire hebben staan.
Om half 8 staken we het plein over naar Afas Live. Ik kwam er niet in, omdat ik een kleine rugzak bij me had. Ik moest naar de zeecontainers buiten, waar ik het rugzakje in een kluis kon stoppen. Dit geintje kostte me € 5,-. Dit riekt naar oplichting. Je hebt immers geen keus, anders kon je niet naar het concert toe en niet in een kluis stoppen betekende waarschijnlijk, dat je aan het eind van de avond zonder rugzak naar huis moest.
Het voorprogramma werd verzorgd door de zangeres "Yola" met haar band. Wat een enorm stembereik heeft zij. Het klonk als een klok. Een van de betere voorprogramma's, die ik gezien en vooral gehoord heb. Het had soms wat weg van Linda Ronstadt.
Het hoofdprogramma was nog veel beter. Zo'n anderhalf uur speelde "Greta van Fleet" vol energie het werk uit de "Anthem of the Peaceful Army"-tournee.
We hebben met volle teugen genoten van de heerlijke herrie van "Led Zeppelin jr"!


maandag 11 november 2019

Hendrick Avercamp

Henrick Avercamp is een van de grootste schilders van schaatsers op natuurijs in de Kleine IJstijd. Ik was dan ook blij verrast, toen ik afgelopen weekeinde bij een stand van Amnesty International een set kerstkaarten van deze schilder kon kopen.






Deze set kerstkaarten is ook te bestellen via Amnesty International door HIER TE KLIKKEN.
Want zeg nu zelf: wat is er leuker om bij het versturen van kerstkaarten een goed doel te steunen?

zondag 10 november 2019

Druk met leuke dingen

Je hebt van die periodes, dat je het druk hebt met leuke dingen. Dit weekeinde is daar een voorbeeld van, ook al was de start wel erg nat.
De regen kwam met bakken uit de hemel, toen ik gisterenmorgen naar "De Helianth" fietste om de wekelijkse boodschappen te doen. Nadat ik thuis was, trok ik mijn hardloopschoenen aan en liep naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland om de fiets van mijn vrouw op te halen. Gelukkig was het toen net droog.
Na thuis gegeten te hebben reisde ik met mijn vrouw naar Amsterdam, waar we in de Dominicuskerk een jubileumconcert bijwoonden van het UMA-kamerorkest. Onze jongste dochter speelde als gastmuzikant mee. Het was een prachtige concert met de 9e symfonie van Beethoven als klapper.
We gingen vrij snel door naar het station om met de HSL naar Rotterdam te reizen. Onze oudste dochter was jarig. Haar zoon vond het niet erg, dat opa en oma op bezoek kwamen. Integendeel, hij vermaakte zich uitstekend, vooral toen de andere grootouders ook nog op bezoek kwamen.
Om 11 uur was ik weer terug in Leiden. Vanmorgen zat ik om 8 uur weer op de fiets om wat spullen naar de volkstuin te brengen. Het had licht gevroren en op klomphoogte was het bijna tot matige vorst gekomen.

De weilanden waren allemaal berijpt. Deze winterliefhebber genoot met volle teugen van dit vriesweer. Thuisgekomen ontbeet ik en deed wat huishoudelijke klussen.
's Middags zat ik op deze prachtige herfstdag weer op de fiets. Dit keer om naar "Ons genoegen" in Voorhout te trappen, waar Wim Beenakker een feest gaf omdat hij met pensioen gegaan was.
De gebruikelijke geraniums ontbraken natuurlijk niet, maar het was zoals gebruikelijk weer erg gezellig met de families Beenakker en Van den Aardweg. Ik kon weer bijkletsten met diverse mensen en de lachspieren werden weer eens goed getraind.
In het donker fietste ik weer op huis aan. Intussen vroor het aan de grond weer dankzij het hogedrukweer. Zoals gezegd, ik had het druk met leuke dingen.

zaterdag 9 november 2019

Weerribben-Wieden

Gisterenavond was er een uitzending van Vroege Vogels over de Weerribben en de Wieden. Wie de uitzending gemist heeft, kan zijn of haar schade inhalen door HIER TE KLIKKEN.
Bij iedere schaatsliefhebber gaat het hart sneller kloppen als de Wieden en de Weerribben in beeld komen, want het is een van de mooiste gebieden om door te schaatsen.
In de loop der jaren ben ik er diverse keren doorheen gefietst en heb er een paar keer gekampeerd. Een dorp in dit gebied heeft de naam Muggenbeet gekregen. Deze naam komt niet uit de lucht vallen. We zochten de tent vroeg op, en dat was niet voor niets.
In dit gebied kun je goed kanoën. Je moet wel goed op blijven letten, want anders kun je je zwemdiploma tevoorschijn halen. Helaas moest dat ook een keer, toen we op het Belterwiede aan het schaatsen waren.
De Weerribben en de Wieden zijn een waar schaatsparadijs. 


vrijdag 8 november 2019

Hoogmadetoren

Het gezegde "Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken" deed vanmorgen vroeg weer eens opgeld. De wekker stond op kwart voor 6. Ik stapte uit bed, deed mijn sportkleding aan en om 10 over 6 stapte ik op de fiets naar Leiden Centraal. Nadat ik mijn fiets gestald had, wilde ik mijn OV-pas uit de heuptas halen. Ik merkte toen pas, dat ik geen heuptas om had.
Wat was dat stom. Voor ik op de fiets stapte, was ik nog even naar de w.c. gegaan. Daarna ben ik gewoon vergeten om de heuptas weer om te doen. En daar je zonder OV-pas niet zo ver komt, zat er niets anders op dan hard naar huis te fietsen en weer terug. De geplande trein van half 7 kon ik op mijn buik schrijven, maar die van 7 uur kon ik nog wel halen.
Zwetend stapte ik in de trein naar Rotterdam. Ik ging maar in een rustig hoekje zitten om anderen niet te veel tot last te zijn. Om 8 uur was ik op mijn oppasadres. Daar het ondanks de lage maximumtemperatuur heerlijk weer was, wandelde ik een klein uur later met mijn kleinzoon in de wandelwagen naar Blijdorp toe.
Daar was het stukken rustiger dan in de zomermaanden, dus we konden overal makkelijk bij. We gingen als eerste naar Amazonica, waar Faas bij de grote vijver met de meervallen en schildpadden heerlijk in de plassen kon stampen met zijn laarsjes. Hij deed dat ook vol overgave.
Via de olifanten en de zebra's wandelden we naar de krokodillen toe. Hier stond een jongen van een jaar of 3 een Snelle Jelle te eten. Hij gaf Faas een paar stukken er van, hetgeen door mijn kleinzoon zeer op prijs gesteld werd.
Via de giraffen wandelden we langs de apen en de antilopen naar Oceanium, waar we het enorme aquarium met talloze vissen en de zeeleeuwen en zeehonden bekeken, voordat we Diergaarde "Blijdorp" verlieten.
Op weg naar huis deden we nog wat boodschappen alvorens we bij het speeltuintje vlak bij de Hoogmadetoren belandden. De karakteristieke spits van de toren van de Onze Lieve Vrouw Geboortekerk in Hoogmade mag dan maandag bij een verwoestende brand zijn ingestort, de Hoogmadetoren in Rotterdam staat nog fier overeind.
Thuisgekomen aten we met Ada brood, waarna onze kleinzoon een middagdutje ging doen. Ik vertrok naar Leiden om in de Leidse IJshal schaatsles te geven voor de buitenschoolde sport en voor de IJVL. Centraal bij beide lessen stond het glijden. Er is een heel arsenaal aan oefeningen te vinden of te bedenken om kinderen langer op een been door te laten glijden.
Ook al begon de dag met een valse start, de schaatsles verliep gladjes....

donderdag 7 november 2019

Een bloedrode verjaardag

Het was door vakantie van een aantal "Krasse knarren" en een paar blessures wat rustiger op het gladde ijs van de Leidse IJshal dan we dit seizoen gewend zijn. Desondanks was er een drietal nieuwkomers, die dit seizoen nog niet met ons meegeschaatst had. In de hoek, waar we altijd verzamelen gaf ik hen een hand om hen te verwelkomen.
Eén van degenen, die alle keren aanwezig was, riep daarop: "Je bent zeker jarig vandaag?"
Waarop iedereen me kwam feliciteren. Ik kon ontkennen, wat ik wilde, maar dat hielp niet. Ik moet er mee leren leven. Volgens Bartjens ben ik, met 2 verjaardagen per jaar, inmiddels 128 jaar oud. Inderdaad, ik ben een échte "Krasse knar".
Wierd Wagenmakers opende de piramide, waaraan we met een peloton van 15 man begonnen. Er reed nog een tiental losse schaatsers op de buitenbaan, terwijl op de binnenbaan een stuk of 5 kunstschaatssters hun rondjes draaiden.
Mijn benen wilden vandaag niet, wat mijn geest wilde. Ik had wat spierpijn. Daar moest ik doorheen schaatsen tijdens de 5 kilometer, die ik traditiegetrouw op kop reed. Met de snelheid zat het nog wel goed, maar het ging niet bepaald soepel.
Bij het latere blok van 15 rondjes viel een van de schaatsers voorover en schoof in de bocht richting boarding. Hij kwam er vanaf met een bloedneus. Er lag wat bloed op het ijs. Na afloop moest ik hem als coördinator een vervelende mededeling doen: "Je hebt geen blauw bloed!"
Het was een hele schok voor hem.

woensdag 6 november 2019

Rood

Ajax is de club van rood en wit, maar gisterenavond was het de club van rood. Twee rode kaarten krijgen in een en dezelfde aanval is ronduit bizar.
Het was dan ook een knotsgekke wedstrijd, waarbij de scheidsrechter een zeer cruciale rol speelde. Maar het is te simpel om de scheidsrechter de schuld van alles te geven. Het is namelijk niet de eerste keer, dat Ajax een riante verspeelt. Met de tweede helft van Ajax-Tottenham Hotspur in de halve finale van de Champions League als meest pregnante voorbeeld.
In de Eredivisie is dit namelijk ook al een paar keer gebeurd en meestal kwamen de Amsterdammers dan met de schrik vrij. Er zit dus iets in het spel, waardoor het op een of andere manier mis kan gaan. Bravoure kan de Ajacieden niet ontzegd worden, maar het lijntje tussen zelfvertrouwen en arrogantie is soms akelig dun. Hoogmoed komt voor de val.
De oorzaak is vermoedelijk, dat de concentratie wegebt, als het te goed gaat. Concentratie is uiterst belangrijk in de sport. Te weinig concentratie is niet goed, overconcentratie ook niet. Je moet de juiste balans tussen spanning en ontspanning weten te vinden. Dat is simpel gezegd, maar het is uiterst moeilijk.
Wat dat aangaat heeft Ajax gisteren wel een flinke stap gezet op het vlak van mentale weerbaarheid. De riante voorsprong ging verloren, maar de manier, waarop tegen Chelsea voor iedere meter geknokt is en met 9 man nog kansen werden gecreëerd, is van onschatbare waarde. Nooit opgeven!
Als Ajax-fan vond ik het waardeloos, dat de 4-1 voorsprong verloren ging, maar als voetballiefhebber heb ik met volle teugen genoten van de wijze, waarop de 4-4 over de streep werd getrokken. Het was een krankzinnige wedstrijd, maar juist dit soort wedstrijden maakt de sport zo leuk!