woensdag 15 augustus 2018

De gevonden portemonnee

Toen ik naar huis fietste na een dagje werken in filiaal Hoornes/Rijnsoever, viel mijn oog op een portemonnee, die op straat lag. Het was er eentje van het soort, waarmee ik als kind de grootste lol mee had. Voorzien van een nylon vistuig legden we deze op straat om de portemonnee vanachter de heg binnen te halen als er fietsers stopten om deze "verloren" portemonnee op te rapen.
Daar kon vanmiddag geen sprake van zijn. De portemonnee lag op straat op een industrieterrein, niet bepaald een speelplek voor kinderen.
Ik raapte de portemonnee op, keek er vluchtig in en zag, dat er diverse pasjes in zaten. Thuis zou ik wel proberen om het adres van de eigenaar te achterhalen.
Zo gezegd, zo gedaan. Er zaten heel wat pasjes op naam in, waaronder een rijbewijs en een bankpas, maar nergens was een adres te vinden. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de huidige regels rondom privacy.
Gelukkig zat er iets in waarvan ik vermoedde, dat het de werkgever zou kunnen zijn. Ik kon dat telefoonnummer op internet vinden en belde.
Alles ging volgens protocol. De telefoniste gaf geen telefoonnummer, maar zou de werknemer bellen en hem vragen om mij terug te bellen. Hetgeen geschiedde. Een minuut of 10 later ging de telefoon. De eigenaar zou de portemonnee bij mij op komen halen. Hij had zijn rijbewijs morgenochtend nodig.
De bel ging op het moment, dat mijn vrouw en ik zaten te eten. Ik overhandigde de portemonnee en kreeg een mooie bos bloemen met de mededeling: "Gelukkig bestaan er nog eerlijke mensen."
Ik antwoordde uit volle overtuiging: "Ik denk, dat de meeste mensen eerlijk zijn. Alleen krijgen de rotzakken veel meer aandacht, zodat het lijkt of zij in de meerderheid zijn."
Wie de eigenaar van de portemonnee was, verklap ik lekker niet. Dan weet u meteen, wie de volgende minister zonder portefeuille is. Want hij merkte pas, dat hij het miste, toen hij door zijn werkgever werd gebeld....
Door alle telefoontjes en dergelijke aten we later dan gepland. Zodoende zou ik pas tegen half 8 naar Leiderdorp kunnen fietsen, het moment, waarop de skeelertraining begon. Dat hield in, dat ik pas om 8 uur op de skeelers zou staan. Zodoende gooide ik mijn planning om.
Ik trok mijn skeelers aan en ging van huis uit skeeleren. Langs de rand van de Stevenshof reed ik naar de Velostrada tot de Horstlaan. Langs de Veurseweg rolde ik naar de Northeyweg, die ik uitreed. Onder het spoor door pikte ik de Velostrada weer op om in de Stevenshof over de Rijndijk en langs de westrand van deze woonwijk naar huis te skeeleren.
Ik had een rondje van 20 kilometer gereden. Het was onverwachts, maar niet onwelkom.

dinsdag 14 augustus 2018

Fichtelgebirge

Na een diepe slaap werd ik om 6 uur wakker. Nog even gelezen in "Uit de sleur" voor we er om half 7 uit gingen. We pakten alles in en deden de fietstassen al op de fietsen, voordat we naar de ontbijtkamer gingen. 
Tot zaterdag is het tropisch warm, in het weekeinde enige verkoeling met regen- en onweersbuien, waarna het maandag weer "gewoon" 27 graden wordt.
Vandaag zou het tropisch warm worden met temperaturen boven de 30 graden. We waren dan ook blij, dat we na het ontbijt in "Zum Edlen Hirschen" al om 8 uur op de fiets zaten.
We zaten al vrij snel op de route langs de Roter Main. In Bayreuth was het niet al te steil, maar dat veranderde toen we de spoorbaan voor de tweede keer overstaken. We klommen naar Döhlau en daalden daarna af naar Untersteinach, waar we over een onverhard pad de 553 meter hoge Weinberg beklommen. Het was 9 uur en al bloedheet. Klimmen met bepakking kost een hoop energie. 
Daarna volgden we echter de hoogtelijnen zo goed als maar kon. Maar de Fichtelgebirge Radweg loodste ons goed over de slingerwegen door dit berggebied heen.  We werden vergast op fraaie vergezichten.
We passeerden de hele Reuth en Nemmersdorf om in Goldkronach even te stoppen voor wat foto's.


Na nog wat klimmen daalden we lichtjes af naar Bad Berneck, waar we om kwart over 10 bij het Tourist Information waren. Een minuut of 5 later konden we bij  Hotel "Merkel" de bagage achter laten, zodat we zonder bepakking konden beginnen aan de klim naar Bischofsgrün.

Een minuut of 5 later konden we bij  Hotel "Merkel" de bagage achter laten, zodat we zonder bepakking konden beginnen aan de klim naar Bischofsgrün.
Deze was over een oude spoorbaan met een percentage van 3 tot 4%. Dat was ondanks de lengte van 10 kilometer prima te doen. Pas toen de weg bij Glasermühle afboog moest er flink geklommen worden tegen een hoger percentage tot het centrum van Bischofsgrün.
In een parkje aten we 4 boterhammen met Goudse kaas en honing, voordat we aan de klim naar de Weissmainquelle begonnen. De eerste paar kilometer was prima te fietsen, maar de laatste kilometer werd aangegeven over een steil, zeer hobbelig pad met af en toe grote rotsen en boomstronken.
Als het flink geregend heeft, is het een beek.
Toch kwamen we betrekkelijk snel bij de bron van de Witte Main, een klein straaltje uit de oostwand van de Ochsenkopf, met 1024 de op een na hoogste berg van het Fichtelgebergte.




Na de fietsen aan elkaar vast gezet te hebben, wandelden we naar de top van de Ochsenkopf, eveneens over een droge beekbedding.
Hierbij kwamen we langs de Goethefelsen.

Op de top stond een toren, die we uiteraard beklommen. Hier had je 360 graden rond een fantastisch  uitzicht.




In het restaurant op de top schreven we de Ansichtkarten, terwijl we thee, radler en Apfelschorrle dronken.
We liepen terug naar de fietsen, waarmee we over de Winterweg, een breed onverhard pad met los grind, afdaalden.Bij de steile stukken stapten we af en liepen een stukje. Als je op grind onverhoeds moet remmen, ga je zo goed als zeker onderuit.
Via een langere weg kwamen we via een andere zijde Bischofsgrün binnen. Na een mueslireep daalden we af naar Frankenhammer, waar een vrouw met een touw in haar hand vroeg of ze onze fiets mocht lenen. Er was een paard ontsnapt en ze was bang, dat deze de snelweg op zou lopen.
Ze bracht het met dusdanig overtuigend, dat ze Ada's fiets leende. Ik fietste met haar mee, of beter gezegd achter haar aan. Ze reed gewoon harder.
Bij een bocht stopte ze, zette de fiets aan de kant en liep een erf op. Een minuut of 7 later kwam ze met een paard aan de hand terug. Ze vertrouwde de zorg voor het paard aan een meisje van een jaar of 13 en fietste met me terug naar Ada, die de historische woorden "Erst mein Fahrrad zurück" maar achterwege liet.

We namen om beurten een We reden terug naar Bad Berneck, waar we de fietsen in de garage van Hotel "Merkel" stalden. De bagage brachten we naar Zimmer 12. We namen om beurten een verkwikkende douche.
Om 7 uur aten we in het hotel. We hadden allebei Seeheecht met ratatouille en een aardappelpuree, dat door een gehaktmolen was gehaald.
Na het wandelen wandelden we door dit stadje, dat iets weg heeft van Monschau.
We namen bij een Italiaan een ijsje en zwierven zigzag langs allerlei leuke hoeken.





Als afsluiting van deze dag, waarop we 63 kilometer gefietst hadden, namen we op het terras van Hotel "Merkel" nog een afzakkertje. Fietsen met tropische temperaturen maakt erg dorstig.
De tocht door het Fichtelgebirge was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt in onze fietsvakantie.

Bayreuth

Om 6 uur werd ik wakker. Ik ging naar de w.c. Daarbij constateerde ik, dat de tent kletsnat was van de dauw. Nu was het nog fris, maar de onbewolkte hemel beloofde een bloedhete dag.
Ada sliep nog, dus ik ging stilletjes lezen in "Uit de sleur" van Ruth Rendell tot mijn vrouw ontwaakte.
Dat was om kwart voor 7. Zij ging voortvarend aan de slag en haalde de buitentent eraf en hing deze bij het toiletgebouw over een hek te drogen. Ik ontfermde me over de binnentent. In de schaduw van de grote bomen ontbeten we, nadat de  bakker om 8 uur de "Maincamping" kwam opgereden.
In een mum van tijd vormde zich een vrij lange rij. Het ontbijt begonnen we met de uitgespaarde aardbeien van gisteren, waarna de verse bolletjes en het  verse brood werden aangesproken.
Om kwart voor 9 reden we van de camping af. We zaten al snel op de Mainradweg.
Van Lichtenfels trapten we naar Michelau. Vlakke gedeeltes wisselden zich daarna af met klimwerk. De route was mooi en afwisselend.
In het bos bij Strössendorf was de eerste lange klim van de dag, waarna we in Altenkunstadt eindelijk een plek vonden, waar we wat konden. Ada nam koffie en ik jus d'orange bij McDonald.
We reden daarna door een open boerenland naar Wilmersreuth, waar we onder een paar grote linden een korte pauze namen, waarbij we naar het gezang van eksters mochten luisteren.
Ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

Langs de rand van Mainleus pedaleerden we naar de Main-Zusammenflüss, waar de Weisser en de Roter Main als Main verder gingen.


Op een bank in de schaduw namen we een eetpauze, waarbij we een viertal boterhammen aten voordat we in de hitte verder fietsten. Het zwaarste stuk van de dag kwam er nog aan.


Van Katschenreuth tot Melkendorf viel het wel mee, maar na Unterzettlits begon het klimmen pas echt. Bij Neudrossenfeld moesten we meteen na een bocht steil omhoog. Ada  schakelde verkeerd en haar ketting liep eraf.
Daarna was het eigenlijk steeds een stuk dalen en dan 2 keer zo lang klimmen tot we van Altenplos naar Bayreuth reden. Daar de jeugdherberg buiten de stad lag, gingen we naar het Tourist Information om te vragen, of daar nog kamers vrij waren.
"Es wird leider renoviert."
Op onze vraag, of er elders in de stad iets beschikbaar was, kregen we nul op het rekest. Vanwege de Bayreuther Festspiele was alles volgeboekt.
Met deze hitte hadden we geen puf meer om nog eens 20 kilometer in de heuvels te moeten fietsen. Maar een meisje van het VVV kwam aanlopen met een adres, waar mogelijk nog een kamer was. De vrouw, die ons hielp, belde naar "Zum Edlen Hirschen" en zowaar, we konden terecht. En omdat we op de fiets kwamen, betaalden we € 100,- in plaats van € 115,-.
We fietsten naar Richard Wagnerstrasse 75, waar we kamer 7 kregen. Bij het inschrijven lieten we het boek "Fietsen naar Praag" zien. De eigenaar van "Zum Edlen Hirsch" wilde het adres van de uitgever, opdat hij in de volgende editie zou worden vermeld.
We douchten ons, zodat we om kwart over 5 fris door het centrum van Bayreuth konden wandelen. Vanuit de Richard Wagnerstrasse liepen we de Maximilianstrasse in, waar we op een terras in de schaduw een Maisels Weizen en een Radler bestelden. Een Ierse folkzanger speelde een klein half uur bekende deunen zoals "Whiskey in the Jar".
We zaten zo lekker in de schaduw en in de wind, dat we besloten om hier maar te gaan eten.  Ik had een schotel met zuurvlees, Ada nam vegetarisch menu met een carpaccio van bladerdeeg en diverse paddenstoelen.
Daar alle tafels bezet waren, vroeg een Duits echtpaar of ze bij ons mochten zitten. We raakten met hen aan de praat. Zij kwam uit Wesel, hij uit Arnhem, maar hij woonde al 50 jaar in Duitsland. Hij had zodoende ook een Duits accent. We wisselden allerlei tips uit over fietsroutes.
Dit zijn de leuke onverwachte ontmoetingen, waardoor wij beseften, dat we vandaag veel geluk hadden met het vinden van een kamer. Dit paar uit Köln had een paar maanden geleden al de grootste moeite om een kamer te vinden in deze Beierse muziekstad.
Om half 8 betaalden we € 37,- voor de rekening en zwierven we door het centrum van Bayreuth met zijn talrijke leuke hoeken.

Zo zagen we 200 meter verder op het plein mensen dansen op een klassieke versie van "Stairway to heaven".





Richting Richard Wagnerstrasse kochten we bij een Italiaan schepijs. Kennelijk had hij zo'n goede naam, dat er een rij stond. Op de stenen trappen aan het water likten we het ijs weg.
Via een deel van de prachtige Hofgarten wandelden we terug naar "Zum Edlen Hirschen", waar we op Zimmer Sieben nog wat schreven en lazen. De 65 kilometer fietsen in de hitte hadden er behoorlijk ingehakt.