zaterdag 23 september 2017

"Dag, collega schaatser!"

Om 7 uur werden we wakker. De tent stond in de schaduw van een appelboom, maar was desondanks kurkdroog. We ruimden deze zo netjes mogelijk op, waarna we op de tafelbank ontbeten met een paar croissantjes en bolletjes. Na het afval afgevoerd te hebben vertrokken we onder een bewolkte hemel vanaf camping "De Gastmolen".
We fietsten bij Lemiers iets anders dan op de heenweg, waardoor we een flinke klim voor onze kiezen kregen met wel een prachtig uitzicht over het heuvelland rondom Vijlen. Tijdens de klim werden we ingehaald door een groepje wielrenners uit Sittard. Eén van hen zei in het voorbijgaan: "Dag, collega schaatser!"
Waar een IJsstrijd-trainingsjack al niet goed voor is!
Zo was ik herkenbaar voor iemand, die traint op de ijsbaan in Geleen.
Via Bocholz, Bocholzerheide en Simpelveld reden we weer naar Heerlen. Onderweg bleek, dat de plaspillen prima werkten. Op het kleine stukje moest ik 2 keer een boom opzoeken. Kennelijk werkte het vandaag extra sterk, omdat ik gisteren vanwege de treindag door het Rijndal de plaspil niet had ingenomen.
In Heerlen kwamen we op het terras van "Beer Kompanie" terecht, waar we naast cappuccino en verse jus d'orange Limburgse vlaai namen.
Daarna fietsten we naar het station van Heerlen, waar we nog net de trein konden halen. Ada zou de fietskaartjes kopen, maar de automaat kon ze door de verbouwing niet vinden. Bij de conducteur konden we een kaartje kopen, maar dat kostte € 50,- extra. Gelukkig was hij coulant. Op Schiphol moesten we overstappen. Daar zouden we een kaartje kopen.
Even voorbij Weert kwam hij naar ons toe. In Eindhoven was 8 minuten tijd, daar een andere trein aangekoppeld zou worden. Ik rende de trappen af naar de pinautomaat, waar ik voor € 12,20 een tweetal fietskaartjes kocht en sprintte de trap weer op.
Zo had ik in de Lichtstad een primeur: voor het eerst in mijn leven verdiende ik € 100,- met een sprint!
Voor de rest verliep de thuisreis probleemloos. Ada las "Korte verhalen", ik schreef in het dagboek.
Op Schiphol konden we gelijk overstappen op de stoptrein naar Leiden, waar we om 4 uur weer thuis waren na een fietsvakantie van 1126 kilometer.

Paddenstoelenloop


Het weer is totaal anders dan een jaar terug, toen we in september zowaar een hittegolf over ons heen kregen. Het is duidelijk, dat september uit een heel ander vaatje tapt. De regenmeters draaiden dan ook overuren, terwijl de temperatuur vanaf half juli gemiddeld behoorlijk onder de normale temperatuur voor de tijd van het jaar ligt. Zo ook vannacht, toen we de koudste nacht sinds 11 mei beleefden.
Doordat de zachte wind in de oosthoek zat, werd het heel aangenaam weer. Het was eindelijk nazomer.
Na 's ochtends bij "De Helianth" boodschappen gedaan te hebben inclusief de wekelijkse portie zoutarm brood, fietste ik via de volkstuin, waar Ada aan het werk was, naar het station van Voorschoten, vanwaar ik met Hans Boers een rondje door "De Horsten" ging lopen. Hoewel de haddmaximumtemperatuur onder de 20 graden lag, voelde het in het zonnetje warmer in dit Indian summer-weer.
Via de Velostrada liepen we naar de achteringang van "De Horsten", waar we meteen linksaf sloegen om over een smal bospaadje met veel boomwortels een lichte vorm van hindernisbaan hadden. Aan het eind van het pad, na een viertal smalle houten bruggetjes, sloegen we rechtsaf richting spoorbaan. We liepen voorts het vertrouwde rondje van de vorige keer, tot het moment, dat we een tweetal fotografen met telelenzen langs de kant van het pad zagen zitten.
"Daar is wat te zien", dachten we en we stopten even met lopen om te kijken, wat er was. Heel veel kleine witte paddenstoelen. Minimaal honderd op een vierkante meter.
We liepen via de ventweg van de Papelaan terug naar het station. Aan het kroos dat aan het gras aan de slootkant was blijven plakken, kon je zien, dat het water in de sloot 2 weken geleden anderhalve decimeter hoger stond. Onderweg hadden we het over popmuziek. Deze groepen kwamen ter sprake.

Bij de auto van Hans aangekomen luisterden we naar dit nummer van de door mijn trainingsmaat herontdekte Johnny Cash. We waren na de Paddenstoelenloop terug bij het vertrekpunt. De cirkel was weer rond.

vrijdag 22 september 2017

Rijndal

Om 6 uur werd ik wakker. Om niet in slaap te vallen, las ik "Verhalen uit de Tour de France" uit.
Ada werd ook vroeg wakker en we besloten de natte tent op te breken en op het station te ontbijten. Om kwart over 7 verlieten we camping "Kirchzarten" en om 7.24 hadden we de trein naar Freiburg, waar we over moesten stappen. Er waren al een stuk of 6 fietsen in de bagageruimte.
Op weg naar Offenburg ontbeten we, terwijl we keken naar hoe het Zwarte Woud langzamerhand steeds lager werd. De bagageruimte werd steeds voller, want er kwamen nog een paar fietsers bij. De Nederlandse scouts kregen de opdracht om hun bagage weg te halen. In Offenburg moesten we met vertraging overstappen. In Duitsland betekent dat een fiets met bepakking via de trappen omhoog en omlaag zeulen.

De trein naar Karlsruhe kwam aangereden. We kwamen in een bagageruimte met een stuk of 8 wandelwagens, maar ook met zittende mensen, die niet van plan waren om op te staan. Zodoende bleven we midden in het gangpad staan bij onze fietsen. Nieuwe fietsers, die een station verder instapten, maakten ook opmerkingen over de zittenblijvers. Op een gegeven moment werd er een klapstoel vrijgemaakt. Om beurten zouden we gaan zitten.
Een ontwapenend jochie van een jaar of 3 maakte contact met me en het ijs was gebroken. Toen Ada en ik van plaats wisselden, liet ik Niklaus zelfs op Ada's fiets zitten.
Met 5 minuten vertraging kwamen we in Karlsruhe aan. Desondanks haalden we de trein naar Mainz. waar de scouts uit Nederland hun bagage weer massaal in de bagageruimte dumpten. Fietsers op een tussenstation konden er zodoende niet in! Onderweg liep de trein een minuut of 10 vertraging, terwijl wij aardig wat dingen herkenden van de fietstocht langs der Rhein van 4 jaar geleden zoals de Rheinterrassen.
In Mainz hadden we onwijs veel geluk. De trein naar Köln stond er nog. Een jonge machinist hing uit het raam en zei, dat iedereen nog rustig in kon stappen. Hij zou niet eerder vertrekken. Dat instappen ging nog, maar ook hier werden de zitplaatsen in de fietsruimte bezet door een Pools gezin met 5 kinderen. Wij moesten daardoor alle bagage van onze fietsen halen en de fietsen tegen 2 beladen fietsen aan zetten. De reis naar Köln Hauptbahnhof duurde 3 uur.
Ik las "De vrouw met de blauwe mantel" van Deon Meyer, waaraan ik vanmorgen begonnen was, uit. Onderwijl keek ik regelmatig naar buiten tijdens de rit langs de Romantische Rhein vanaf Bingen met de Loreley als bekendste fenomeen.
Na Koblenz, waar we een paar keer gekampeerd hadden, en Remagen met zijn steile afdaling naar de Rijn, gingen we na Bonn de fietsen opladen, daar Köln Hbf niet het laatste station was. Na nog een keer de beladen fietsen de trap af en op gezeuld te hebben, zat de krachttraining er voor vandaag op. Wel moesten we nog een sprintje trekken, daar de fietsruimte helemaal voorin de trein naar Aachen was en wij te horen hadden gekregen, dat deze achteraan te vinden was.
Maar ook deze horde werd genomen, zodat we langs de noordrand van de Eifel  reden met o.a. stops in Düren en tot onze grote vreugde Rothe Erde. Hier was het begin van de Vennbahn Radweg, waar we ruim 2 weken geleden aan begonnen. De cirkel was rond.
In Aken stapten we uit en reden langs een drukke weg naar Vaals. In deze grensstad zagen we geen winkel, maar wel een Landal Green Park. Hier hadden ze een uitgebreide kampwinkel, waar we boodschappen deden voor het avondeten.
We daalden vanaf de Vaalserberg af naar camping "De Gastmolen", waar we net als aan het begin van de vakantie inschreven voor één nacht.
Het was heerlijk weer. De natte tent lieten we drogen over een picknicktafel voordat we ons aan het opzetten ervan wijdden. We hadden vandaag echt geluk gehad met de reis, zodat we 2 uur eerder op de camping waren dan gepland, Nadat Ada zich koud had gedoucht, deed ik dat met een warme. Waar een muntje van 50 eurocent al niet goed voor is.
Met 11,5 kilometer was dit de kortste afstand, die we gefietst hadden deze vakantie, maar we hadden wel de langste afstand afgelegd.
Ada kookte de macaroni met groentemix en tomaten. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Toen we aan het toetje toe waren, reed een ijswagen camping "De Gastmolen" op. "Pauls" verkocht zelfgemaakt schepijs. Met een beker met vanille- en frambozen- of aardbeienijs met flink wat vers rood fruit was dit de perfecte afsluiting van het avondeten bij de tent op de voorlaatste dag van de vakantie. We genoten van de zomeravond op "ons grasveld" met een droge witte huiswijn en een Vaalser blond. Dat hadden we wel verdiend na een toch wel vermoeiende treinreis.

donderdag 21 september 2017

Wie van de drie?

Daar sta je dan als hardloper in de Leidse regio. Zo heb je niets, zo heb je ineens keuzestress: "Wer die Wahl hat, hat die Qual". Op zondag is 8 oktober is er een ruime keuze voorhanden.

Als eerste is er de GlibberTreel, die om 11 uur 's ochtends vanaf de Burcht in Leiden vertrekt voor een afstand van 6,5 kilometer. Deze voert dwars door en langs unieke plekjes in het oude centrum van onze fraaie Sleutelstad.
Nummer 2 op de lijst is de 15 van Wassenaar. Deze voert door de dorpskern, de landgoederenroute en de villawijken. De start is om half 3 's middags op de dr. Mansveltkade.  U merkt het: in Wassenaar houden ze van uitslapen.
De derde duurloop is Lopen tegen kanker in Warmond en omgeving. De start is bij sporthal "De Geest". Je moet er vroeg voor uit de veren, want het startschot klinkt om 10 uur 's ochtends. En dan heeft u nog de keuze uit de 5 en de 10 kilometer ook.


Het lijkt wel een aflevering uit het klassieke televisiespelletje "Wie van de drie?"
Mijn keuze valt vooralsnog op Lopen tegen kanker. Deze heb ik vorig jaar gelopen, doordat trainingsmaat Fer Vergeer me er bij het schaatsen in de Leidse IJshal op attent maakte.
Maar dat is geen doorslaggevende reden. Deze loop doe ik ter nagedachtenis aan mijn oudste broer Kees, die op 2 april overleden is nadat een kankergezwel zijn lichaam gesloopt had. Ik hoop, dat de organisatie van Lopen tegen kanker veel geld bij elkaar weet te krijgen voor het goede doel.

De terugkeer van Spuit Elf

Gisteren is begonnen met het leggen van de ijsvloer in de Leidse IJshal aan de Vondellaan.
Vandaag zou ik acte de présence geven. Om kwart over 1 fietste ik naar de IJshal en ik was bij terugkeer aangenaam verrast over hoe het ijs er al bij lag.
Doordat met de Zamboni telkens een laagje water op het 3 millimeter dikke ijs werd aangebracht, hoefden Wim Noteboom en ik alleen maar in de hoeken te spuiten, waar de dweilmachine niet bij kon komen. Dat schiet lekker op. We konden zodoende vanmiddag in 4 laagjes water aanbrengen.
Na de theepauze was wel duidelijk, dat de combinatie van drinken, plaspillen en de kou in de IJshal het toiletbezoek danig verhoogt. Deze ervaring zal ik in het schaatsseizoen zeker gebruiken bij het moment van de inname van deze medicijnen. Anders moet ik bij het schaatsen telkens van het ijs af.
Het is al tot daar aan toe, dat anderen het heen en weer krijgen van Spuit Elf, pardon, van mij....

woensdag 20 september 2017

Piet Paulusma: binnen 8 jaar een Elfstedentocht


Er zijn niet veel mensen, die kunnen zeggen, dat ze individueel de 1000 rondjes van Leiden volbracht hebben. Paul de Kruijff is een van die doordouwers, die het flikten om dit koude kunstje te volbrengen.
Deze sportieve arts volbracht in mei ook nog eens de marathon van Leiden. Van hem kreeg ik het volgende bericht doorgestuurd: "Piet Paulusma: binnen 8 jaar een Elfstedentocht".
Hoewel het klimaat warmer wordt, denk ik, dat de Friese weerman wel eens gelijk kan krijgen. De komende jaren gaan we namelijk naar een zonnevlekkenminimum.
Hoewel dit er uitziet als een sinaasappel, is het wel degelijk de zon. Uiterst links en een klein beetje verder naar het midden aan de rechterkant zie je een zwart puntje. Dat zijn zonnevlekken. Dan is de zon veel actiever. Kort door de bocht, dat kun je wel aan een schaatser overlaten, kun je zeggen dat hoe meer zonnevlekken er zijn, hoe meer energie de zon uitstoot en hoe warmer het op aarde wordt.
Om de 11 jaar heb je een zonnevlekkenminimum. Rond zo'n minimum is de kans op een koude winter, en dus de kans op een Elfstedentocht een stuk groter. Momenteel stevenen we af op zo'n zonnevlekkenminimum. Rond de winters van 2019 en 2020 zou dat punt wel eens bereikt kunnen worden. In mijn ogen zijn dat ook meteen de kansrijkste jaren op de Tocht der Tochten.
Het is echter geen wet van Meden en Perzen, dat de Elfstedentocht ook daadwerkelijk gaat komen. Er zijn genoeg winters te vinden, waarop het koud genoeg was voor de rondrit van 200 kilometer door Fryslân, maar dat het allemaal net niet goed viel.
De winter van 1979 was koud genoeg, maar een overdosis sneeuw belemmerde de Elfstedentocht.
Hoe het dit jaar gaat worden? Er van uitgaande, dat weerpatronen zich nog wel eens willen herhalen, is de 30 dagen temperatuuranomalie wel interessant.
Het patroon is duidelijk: de warme en koude perioden wisselen elkaar af. De warme perioden pieken veel hoger dan de koude, maar het is een totaal ander weerpatroon dan de afgelopen 2 jaar.
Op grond hiervan verwacht ik een winter met in ieder geval een natuurijsperiode. Hoe koud het gaat worden en hoe lang deze gaat duren? Geen idee. Laten we ons gewoon maar eens verrassen.

Opening Leidse IJshal

Prinsjesdag ligt net achter ons en de meevallers vliegen ons om de oren. Vandaag was daar het goede nieuws, dat het eigen risico bij de ziektekostenverzekering NIET omhoog gaat.
Daar wil ik zelf ook een meevaller aan toe voegen. Op zaterdag 30 september opent de Leidse IJshal haar deuren voor alle schaatsers en schaatssters uit Leiden en wijde omtrek. 
De toegangsprijs bedraagt op 30 september slechts € 1,-.
Als dat geen meevaller is!
Goedkoper krijg je het niet. Kom dus met de hele familie schaatsen, want met hoe meer schaatsliefhebbers je komt, hoe groter de meevaller is.
Begin het feestweekend van 3 oktober dus in de "Menkenbaan" aan de Vondellaan!
Plezier gegarandeerd.