dinsdag 17 oktober 2017

Geef me de vijf

Ook vanmorgen fietste ik naar de Vondellaan, waar ik voor de tweede dag op rij schaatsles ging geven aan kinderen in de Leidse IJshal. Samen met Jacob had ik wederom een groep op de binnenbaan, maar waar we gisteren 8 kinderen hadden, daar konden we vandaag de beginselen van de edele schaatssport aan 5 kinderen overbrengen. 
Met deze 5 gingen we aan de gang. Daar er 3 kinderen van gisteren bij waren, konden we voortborduren op de onlangs aangeleerde oefenstof. Het was een leuke les, waarbij de valbeweging en de zijwaartse afzet in het eerste deel van het lesuur leidraad was. Ook het diep zitten kwam aan bod.
In de tweede helft kregen de vijf uitleg over de juiste manier van de armzwaai. De beste manier is dan om te beginnen met de foute manier, waardoor je jezelf uit balans gooit. Die balans kwam nogmaals aan bod, toen de kinderen met een pilon op de rug een paar rondjes moesten schaatsen zonder dat de pilon eraf viel.
Na een spelletje "curling" met de pilonnen sloten we de training af met de start, waarbij de vijf er al snel vandoor gingen. Als ik zie, hoeveel de kinderen in 2 lessen vooruit gegaan zijn, dan vervult mij dat met blijdschap. Daar doe je het als trainer allemaal voor.
Op weg naar huis viel me op, dat het nog steeds bewolkt was. Dat klopte totaal niet met de weersvoorspelling. Later bleek, dat het geen bewolking was, maar Saharazand in combinatie met rook van de bosbranden in Portugal en Spanje.
Ook de zon kleurde oranje. Zodoende hadden we, nu het Nederlands elftal is uitgeschakeld voor het wereldkampioenschap voetbal, toch nog "Oranje boven"....

maandag 16 oktober 2017

Zomerijs

Wie dacht, dat het gisteren al warm was, vandaag kwamen de temperaturen nog hoger uit. In het zuiden van het land werd de 25 graden overschreden: een zomerse dag in de tweede helft van oktober!
Vanmorgen was het een graad of 10 kouder, maar deze minimumtemperaturen lagen eveneens ver boven het gemiddelde.
In deze temperaturen fietste ik vanmorgen naar de Leidse IJshal, waar op deze eerste ochtend van de Herfstvakantie weer schaatslessen voor kinderen waren.
Er waren voldoende trainers. De vraag was echter, of er wel voldoende kinderen zouden komen. Welnu, dat viel mee. Er kwamen ondanks het mooie weer een kleine 60 kinderen op, zodat we de kinderen geen privéles hoefden te geven. Samen met Jacob Vredenborg had ik een groepje van 8 kinderen.
Het was een leuk groepje en de les liep op rolletjes. Je zag de kinderen gewoon tijdens de les steeds beter schaatsen. De rode draad van mijn les was die van de eerste schaatsles van de buitenschoolse sport en de IJVL. De kinderen hadden de grootste lol. Lachende kindergezichten, wat kan daar tegenop? Wat dat aangaat is ook deze start veelbelovend voor de rest van het seizoen.
En dat aangaat wist IJVL-voorzitter de juiste toon te treffen, toen hij de kleedkamer binnen stapte met de mededeling: "Wie had dat kunnen denken? Zomerijs in Leiden!"
En zo is het maar net!

zondag 15 oktober 2017

Ophelia

Net als gisteren beleven we vandaag een dag met meteorologische hoogstandjes. Vermoedelijk wordt morgen in Zuid-Limburg de grens van 25 graden gepasseerd, hetgeen in oktober slechts zeer sporadisch geschiedt.
Gek genoeg hebben we dat aan een orkaan te danken, die rechtstreeks op Ierland afstevent.

"Ophelia" komt daar maandag aan land met alle gevolgen van dien.
Aan de oostzijde stuwt "Ophelia" warme lucht linea recta uit Spanje naar ons land toe. Nu zaten we al een tijdje in voor de tijd van het jaar hoge temperatuur, nu wordt er nog een flinke schep bovenop gedaan.
Nu hoeven deze hoge temperaturen in oktober nog niets te zeggen over de komende winter. In 2011 was oktober ook zeer warm. Er volgde weliswaar een te warme winter, maar met een korte maar zeer krachtige vorstperiode, waarin ternauwernood de officiële Elfstedentocht geen doorgang kon vinden.
Vele duizenden schaatsers reden de Tocht der Tochten op eigen houtje, de zogenaamde Zelfstedentocht.
Zo ver is het nog lang niet. Eerlijk gezegd heb ik het niet zo op herfsten met veel stormen. Op een of andere manier lijkt dat stabiel winterweer tegen te gaan. Maar het is geen wet van Meden en Perzen.
De voorganger van "Ophelia" was "Debbie", die in 1961 in Ierland aan land kwam en naast 18 doden ook flinke materiële schade veroorzaakte.
De winter van 1961-1962 had een Hellmann-getal van 84. Daar zouden we tegenwoordig blind voor tekenen. Bijzonder was, dat de kou vooral in december 1961 zat. De voor 30 december 1961 aangekondigde Elfstedentocht werd op het laatste moment door invallende dooi afgelast.
Voor een definitieve winterverwachting is het nog veel te vroeg. Eerst maar eens de rest van de herfst afwachten. Vergelijkingen met 1961 gaan mank, daar we nu in een heel ander klimaat zitten. Maar met het naderende zonnevlekkenminimum weet je het maar nooit....

Mata Hari-loop

De bekendste vrouw uit de Eerste Wereldoorlog is zonder twijfel Mata Hari. Haar echte naam was Margaretha Geertruida Zelle. Ze was van 1905 tot 1917 actief als exotisch danseres.
Het is vandaag exact een eeuw geleden dat de op 7 augustus 1876 in Leeuwarden geboren Mata Hari in Vincennes stierf voor en door het vuurpeloton, nadat zij wegens spionage ter dood was veroordeeld door de Franse krijgsraad.
Na haar dood werd Mata Hari legendarisch. Over deze mooie Friezin zijn talrijke boeken geschreven.


Vanmorgen ging ik na het ontbijt om 10 uur een blokje van 10 kilometer lopen. Op deze zonovergoten zondagmorgen liep ik langs de A44, waar langs de ventweg waar ik over liep al een gigantische kaalslag heeft plaatsgevonden ten faveure van de Rijnlandroute. Veel bomen zijn gesneuveld, zodat wij het verkeer op de A44 thans veel meer horen dan vroeger.
Het mocht dan wel een warme dag worden, op de weilanden kon je de dauw van vannacht nog zien. De minimumtemperaturen op klomphoogte waren vanmorgen vroeg niet zo hoog. Via de Papelaan, waar zeer veel fietsers genoten van het mooie weer, liep ik via de Velostrada weer op huis aan, waar ik na 55 minuten klaar was met de 10 kilometer lange Mara Hari-loop.
Hoewel de naam misschien niet zo kies gekozen is, daar Margaretha Zelle's dood uit de loop van het geweer kwam.

zaterdag 14 oktober 2017

Een wonder der natuur

Het was vandaag bijzonder aangenaam weer. Nu had ik een maand geleden aan mijn vrouw beloofd om haar te helpen met het leegscheppen van de bak op de volkstuin, waar de compost helemaal klaar was om over de tuin gestrooid te worden. Na de vele natte weken was dit het uitgelezen weer om de belofte in te lossen.
Na thuis in de tuin gegeten te hebben fietste ik met Ada naar de volkstuin, waar ik met een schop en een emmer aan de slag ging. We liepen naar de bak met inmiddels tuinaarde toe en haalden het zeil en een paar houten planken weg. Er schoot een muis weg.
Ik ging aan de slag met het legen van de bak. Daar we deze tuinaarde pas in het voorjaar nodig hebben, leegde ik de emmers in een lege rolcontainer. Toen deze vol was maakte ik met de rest een hoop tuinaarde in een hoek in de kas, die nu leeg was. In de winter kunnen we die tuinaarde dan uitspreiden in de kas.
Toen de bak leeg was, mocht ik van mijn vrouw met de kruiwagen mest gaan halen. Ik ben toch maar een bofkont. Met een riek schepte ik de mest in de kruiwagen om eerst een laag mest in de nu lege bak te leggen. Ada had inmiddels een bodemlaag compost gelegd om verder te fermenteren.
Ik stond erbij terwijl ze bezig was bij het compostvat en ze zei: "Het is een wonder der natuur."
Nu denkt u natuurlijk meteen, dat ze het over mij had. Een logische gedachte. Maar ze bedoelde de compost: "Als je ziet, hoe het groenteafval er boven in het vat uit ziet en hoe het beneden al bijna aarde is, dan zie je hoe mooi de natuur in elkaar zit."
Daar had ik niet zo veel tegen in te brengen, behalve dan, dat ik een nieuwe laag mest uitstrooide boven op de tweede laag compost in de houden bak.
Bescheiden als ik ben ken ik mijn plaats.
Nee, dan had mijn vrouw meer eer van haar werk. Uit het compostvat kwam een sportbril met gele glazen. Ik moet u echter wederom teleurstellen. Ook dit was geen wonder der natuur. Bij het werken op de tuin in de avonduren was ze deze bril kwijtgeraakt....

130

De afgelopen week kwam de forse stijging van het aantal verkeersongelukken op de Nederlandse hoofdwegen uitgebreid in het nieuws.  De stijging van 27% sinds 2013 is inderdaad fors te noemen. De toename wordt in de berichtgeving volledig toegeschreven aan het gebruik van de smartphone in het verkeer. Dat zal ongetwijfeld voor een behoorlijk groot deel meespelen.
Maar ik mis iets in dit verhaal. De stijging valt samen met de verhoging van de maximumsnelheid naar 130 kilometer per uur. In de praktijk gaat zo'n verhoging werken als een soort minimumsnelheid. 
Je "moet" als individuele automobilist immers mee met de rest van het verkeer. En iedereen weet, dat hoe hoger de snelheid is, hoe langer de remweg, maar ook hoe korter de tijd die je hebt om op het overige verkeer te kunnen reageren.
Dit verschijnsel heb ik mogen ervaren in de Leidse IJshal. Bij wijze van proef had de ijsmeester een snelheidsmeter opgehangen om de schaatsers te laten zien, hoe hard ze reden. Nou, als er iets snelheidsverhogend werkte, dan was het dit wel. De "Krasse knarren" gedroegen zich als zestiger als jonge honden. Men wilde graag boven de snelheid uit de vorige serie komen. Er werd kortom op een nieuw snelheidsrecord gejaagd.
Maar dit terzijde. De bezuiniging op de verkeerspolitie heeft natuurlijk ook niet meegewerkt. Er was veel minder politiecontrole op de snelwegen. Voeg daarbij dat veel snelwegen zijn verbreed met veel meer mogelijkheden om van rijbaan te wisselen en er zijn opeens veel meer mogelijke oplossingen.
Nu is het vanuit het oogpunt van het milieu veel beter om de maximumsnelheid terug te brengen naar 100 kilometer per uur. Je hebt veel minder uitstoot van fijnstof en CO2. Dit is de eenvoudigste maatregel, die je kunt nemen om de klimaatverandering tegen te gaan. Nederland ligt nog steeds voor een groot deel onder de zeespiegel!
Dus regering, met 100 kilometer als maximum voorkomt u verkeersongelukken en u kunt makkelijker voldoen aan de klimaatdoelstellingen. Waar wachten jullie nog op?

vrijdag 13 oktober 2017

Vrijdag de 13e

Vrijdag de 13e heeft niet zo'n beste naam. En eerlijk gezegd voelde dat vanmorgen op mijn werk wel een beetje zo aan. Het liep gewoon niet lekker. Allerlei kleine problemen en computers, die niet deden wat ze zouden moeten doen. Op andere dagen kom je dit ook tegen, maar als er 4 klanten voor je neus staan met dit soort zaken en je dit in je eentje op moet lossen, ben je niet echt blij.

In deze stemming fietste ik om half 2 naar huis. Daar trok ik mijn schaatskleding aan en na nog even wat gegeten te hebben vertrok ik naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal 2 uur achter elkaar les zou geven. Het eerste uur was voor de buitenschoolse sport en aansluitend met een dweilpauze van een kwartier het uur van de IJVL.
Mijn humeur klaarde op. Beide groepen kinderen zijn leuk en erg enthousiast. Ik borduurde voort op de les van vorige week en herhaalde een aantal oefeningen en breidde deze wat uit. Een tweetal kinderen uit het eerste uur vroeg, of ze het tweede uur ook mee mochten doen. Zeg dan maar eens nee.
Voor de zoveelste keer dit jaar moest ik een medisch geheim van mezelf bloot geven: "Ik heb een vuiltje in mijn oog!"
Met dit tweetal kinderen meer en een proeflesser begon ik aan de tweede les. Ook deze liep erg lekker. In het tweede deel lag de nadruk op de zijwaartse afzet, terwijl we afsloten met standbeeldtikkertje.
Ik ga niet beweren, dat ik een standbeeld verdien, maar nu we het daar toch over hebben....