dinsdag 14 augustus 2018

Bayreuth

Om 6 uur werd ik wakker. Ik ging naar de w.c. Daarbij constateerde ik, dat de tent kletsnat was van de dauw. Nu was het nog fris, maar de onbewolkte hemel beloofde een bloedhete dag.
Ada sliep nog, dus ik ging stilletjes lezen in "Uit de sleur" van Ruth Rendell tot mijn vrouw ontwaakte.
Dat was om kwart voor 7. Zij ging voortvarend aan de slag en haalde de buitentent eraf en hing deze bij het toiletgebouw over een hek te drogen. Ik ontfermde me over de binnentent. In de schaduw van de grote bomen ontbeten we, nadat de  bakker om 8 uur de "Maincamping" kwam opgereden.
In een mum van tijd vormde zich een vrij lange rij. Het ontbijt begonnen we met de uitgespaarde aardbeien van gisteren, waarna de verse bolletjes en het  verse brood werden aangesproken.
Om kwart voor 9 reden we van de camping af. We zaten al snel op de Mainradweg.
Van Lichtenfels trapten we naar Michelau. Vlakke gedeeltes wisselden zich daarna af met klimwerk. De route was mooi en afwisselend.
In het bos bij Strössendorf was de eerste lange klim van de dag, waarna we in Altenkunstadt eindelijk een plek vonden, waar we wat konden. Ada nam koffie en ik jus d'orange bij McDonald.
We reden daarna door een open boerenland naar Wilmersreuth, waar we onder een paar grote linden een korte pauze namen, waarbij we naar het gezang van eksters mochten luisteren.
Ieder vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

Langs de rand van Mainleus pedaleerden we naar de Main-Zusammenflüss, waar de Weisser en de Roter Main als Main verder gingen.


Op een bank in de schaduw namen we een eetpauze, waarbij we een viertal boterhammen aten voordat we in de hitte verder fietsten. Het zwaarste stuk van de dag kwam er nog aan.


Van Katschenreuth tot Melkendorf viel het wel mee, maar na Unterzettlits begon het klimmen pas echt.








Rest verhaal volgt nog.

maandag 13 augustus 2018

Het Romeinse fort als krachthonk

Het was een behoorlijk natte dag geweest.
Dat hield in, dat de droogtraining van de IJVL het moest doen zonder buikspieroefeningen. Maar trainer Elwin den Dulk, met wie ik naar de kleedkamers van "Swift" fietste, had daar rekening mee gehouden. Het zou een training met vrij veel krachttraining worden.
Met de groep van 12 schaatsers liepen we naar het Romeinse fort, waar Obelix graag een robbertje zou willen vechten en zijn door het ultieme dopingmiddel, de toverdrank van Assurancetourix, ontwikkelde kracht ten toon spreiden.
Zo ver waren wij nog niet, maar de eerste aanzet was er wel. We begonnen met een drietal Steigerungen, gevolgd door coördinatieoefeningen op de touwladder. Zolang je niet nadenkt, gaat het nog redelijk goed.....
Daarna begon het pas. Met tweetallen in de elastieken moesten we 4 x 50 seconden achtereen schaatsstappen naar links en rechts en de bochtstappen beide zijden op uitvoeren met 10 seconden tijd om te draaien. Ondertussen werd je tegengehouden door je elastieken partner.
En vergis je niet. Het tegenhouden in de elastieken is net zo zwaar! Temeer daar de oefening dynamisch moest worden uitgevoerd.
Na een serie beenspieroefeningen met statisch zitten en sprongen, kwam de serie in de elastieken terug, maar dit keer minder zwaar: 4 x 30 seconden en met de nadruk op de technische uitvoering.
Toen we het Romeinse fort verlieten, voelden de benen vrij zwaar aan.

10 jaar blogger

Het is vandaag 10 jaar geleden, dat ik mijn eerste blog plaatste.

In het kader van "23 dingen" konden bibliothecarissen zich bekwamen in de toen nieuwe sociale media. De eerste opdracht was het maken van een blog. Deze was bedoeld om de vorderingen op het terrein van de nieuwe media te beschrijven.
Nu was ik al een tijd lang van plan om een eigen sportwebsite te maken, maar tegen het technische deel ervan zag ik eerlijk gezegd wel op. Welnu, met blogspot was dat zo opgelost.
Daar ik veel verhalen klaar had liggen, omdat die al in "IJskout" van de IJVL waren geplaatst, was het simpel het downloaden van deze teksten en ik had meteen al ruim 20 sportverhalen.
Het eerste verhaal, dat ik plaatste was "De marathon als training".
Inmiddels ben ik hard op weg naar mijn eerste miljoen. Views wel te verstaan om in de terminologie van het bloggen te blijven.
Vooral in tijden van natuurijs weet men dit blogspot goed te vinden. Soms heb ik meer dan 2000 lezers op 1 dag. Niet gek voor een eenvoudige amateur.
Ik ben in ieder geval vast van plan om de komende 10 jaar op dezelfde voet verder te gaan.

zondag 12 augustus 2018

Je eigen boontjes doppen

Het spreekwoord "Je eigen boontjes doppen" krijgt een heel andere dimensie, als je een volkstuin hebt. Vanmiddag was ik met mijn vrouw op de tuin en ik kreeg de taak om zowel sperziebonen als snijbonen te plukken. Tijdens dit werk filosofeerde ik over wat er allemaal bij komt kijken, voor je thuis een maaltijd op je bord hebt. In dit geval konden we het doppen van de eigen bonen letterlijk nemen.
De paar uur op de tuin begonnen met water geven in de kas. De rest van de planten had afgelopen vrijdag genoeg water gehad.
Terwijl Ada een paar courgettes en komkommers oogstte en Nieuw-Zeelandse spinazie plukte, deed ik dat bij de bramen en de frambozen.
Ik had een bakje vol bramen en frambozen. Het hadden meer bramen kunnen zijn. De wespen op een aantal rijpe bramen vond ik een dusdanig sterk argument, dat ik niet voor het maximale aantal bramen ging....


Bij Willink op bezoek in de Achterhoek

Het vakantieritme van vroeg opstaan gaat gewoon door. Zo ook gisteren, toen we om 6 uur 's ochtends de echtelijke sponde al weer verlaten hadden. We zouden de trein naar de Achterhoek nemen voor een familiebezoek. Het eerste lied, dat we op de radio hoorden, was heel toepasselijk "Daytripper" van "The Beatles".
Om kwart voor 8 hadden we de trein naar Zwolle, waarbij we ook door de kaalgevreten steppe van de Oostvaardersplassen kwamen. Serengeti in de polder. Over schaatsen op de Oostvaardersplassen kunnen we in deze extreem warme zomer alleen maar dromen.
In Zwolle stapten we over op de trein naar Zutphen, waar we over moesten stappen op het boemeltje naar Lochem.  Bijzonder verwarrend is, dat je op hetzelfde perron uit moest checken en inchecken. Dat deden we netjes, hoewel enige twijfel mij bekroop, want we moesten overstappen op Blauwnet, terwijl er naast NS alleen Arriva stond. Nadat we toch maar ingecheckt hadden, zagen we op de plek, waar de sprinter naar Lochem stond wel een drietal palen met daarbij die van Blauwnet. Toen we daar uit wilden checken bij Arriva kregen we de melding "U bent al ingecheckt" en daarna bij Blauwnet "U wordt nu opgeladen".
In Lochem aangekomen konden we gewoon uitchecken! De reis hier naar toe werd steeds mooier. Wel zag je, dat het hier veel minder had geregend dan aan de kust. Dat klopt ook wel. Het neerslagkaartje van vrijdag spreekt wat dat aangaat boekdelen.
Het is geen toeval, dat er aan de kust veel meer neerslag is gevallen. Nederland kent namelijk een soort moesson. Als het zeewater kouder is dan de lucht boven het land, dan valt er aan de kust weinig regen. Indien echter het zeewater warmer is dan die boven land, dan krijgt de kust de volle laag. En wat in het westen van het land valt, kan elders niet meer vallen. Het resultaat: aan de kust heb je een droog voorjaar en een nat najaar!
Na een paar boodschappen gedaan te hebben in Lochem, fietsten we door het prachtige coulissenlandschap van de Achterhoek naar "Het Slag" bij Geesteren, waar we op familiebezoek gingen. We herkenden deze prachtige omgeving van een fietsvakantie in 1992, toen we met ons gezin met kinderen in de leeftijd van 2 tot bijna 9 3 weken door de Achterhoek fietsten en ook in trekkershutten in Barchem en Neede verbleven. Later zijn we bij het fietsen van de R1 ook door dit prachtige gebied gefietst.
Het duurde even, voor het hele gezelschap bij elkaar was, maar we konden op deze halfbewolkte dag met Hollandse luchten heerlijk bijkletsen op het terras van deze boerderij.
Om half 2 vertrok de helft van de familie op de fiets naar Ruurlo, terwijl de andere helft met de auto ging. Het spreekt voor zich, dat Ada en ik bij de fietsgroep zaten. Via knooppunten trapten we van "Het Slag" over verharde en onverharde wegen, waarbij we de Berkel passeerden en genoten van het afwisselende landschap, naar Kasteel Ruurlo.
Na in de schaduw van een paar grote bomen met elkaar gepicknickt te hebben, gingen we met nagenoeg iedereen naar de tentoonstelling van Carel Willink in het kasteel.
Nu had de manier, waarop Willink met vrouwen omging wel wat weg van Hendrik VIII getuige zijn uitspraak: "Vroeger was het heel normaal dat een man drie, vier keer trouwde, vrouwen leefden veel korter."

De extreem extravagante Mathilde de Doelder was zijn derde vrouw. Zij is vaak geschilderd in jurken, die ontworpen waren door Fong Leng.

Tal van bekende en onbekende werken van de magisch-realistische schilder waren te bewonderen.



Ik kan iedereen aanraden deze tentoonstelling in Kasteel Ruurlo te bezoeken.
Toen om 5 uur het kasteel zijn poorten sloot, begaven we ons naar "De Oranjerie", waar we op het terras een drankje dronken. Ik hield het bij Twents witbier.
Na afscheid genomen te hebben van de schoonfamilie, fietsten mijn vrouw en ik via Ruurlo, waar we een zak krentenbollen kochten, Kranenburg en Vorden naar Zutphen toe. Door dit prachtige deel van de  Achterhoek fietsten we naar het NS-station toe, waar het bijzonder druk was. Een paar uur lang was er geen treinverkeer mogelijk tussen Arnhem en Zutphen, waardoor veel reizigers, die al geruime tijd hadden gewacht, met zijn allen in de al volle trein stapten.
Daar er een kinderwagen stond op de plek, waar de fietsen zouden mogen staan, gingen wij naar binnen op de plek van de rolstoelen. Dat was geen doorslaand succes. Er was nauwelijks ruimte. Wat het nog compliceerde was, dat we met onze fietsen precies bij de ingang van het toilet stonden.
Dat leidde af en toe tot hilarische taferelen met veel heen en weer rijden en manoeuvreren in een beperkte ruimte. Aan contact met onze medereizigers hadden we deze reis geen gebrek. Toch waren we blij, dat we in Zwolle onze beperkte staplaats eindelijk konden verlaten.
We hadden treinstel 4061, dat bij mij meteen associaties opriep met "De zaak 40/61" van Harry Mulisch, een van zijn mooiste boeken. Het gaat over het proces, waarin de Duitse oorlogsmisdadiger Adolf Eichmann ter dood wordt veroordeeld.
Het "Befehl ist Befehl" van Eichmann wordt door deze meest kernachtige zin uit het hele oeuvre van Mulisch met uiterst verfijnde ironie gefileerd: "Als niet Adolf Hitler maar Albert Schweitzer rijkskanselier was geweest en Eichmann het bevel had gekregen om alle negers naar moderne ziekenhuizen te vervoeren, dan had hij het zonder mankeren uitgevoerd- hij is niet zozeer een misdadiger, als wel tot alles in staat."
In Zwolle kochten we een vaganistische satéburger, een broodje zalm en een bakje yoghurt, dat we in de trein naar Leiden opaten. Om 11 uur waren we weer thuis na een enerverend dagje Achterhoek.

vrijdag 10 augustus 2018

Geburtstag

Voor het eerst wakker worden in een gevangenis is een bijzondere ervaring, maar als dat op je verjaardag gebeurt is het dat helemaal.
Denk nu niet, dat ik de wet heb overtreden heb of dat ik opgebracht was, want van dat soort zaken hou ik me verre.
Nadat wij gisterenavond geboekt hadden in Hotel "Fronveste", lazen we dat het gehuisvest was in "Das alte Knasthaus", de oude bajes.
Wijlen Herman Kuiphof wist het in 1974 zo mooi te verwoorden: "Zijn we er dan toch weer ingetuind?"
Hoe dan ook waren we een ervaring rijker. Zoals u weet komt wijsheid met de jaren. Vandaag ben ik een jaar ouder, dus ook meteen weer wat wijzer.
Alleen mijn vrouw was daar nog niet helemaal van overtuigd.
Bij het ontbijt kon ik mijn fietssleutel niet vinden. Nu had ik daar gisterenavond opmerkingen over gemaakt, toen zij  haar sleutel kwijt was.
Wie kaatst kan de bal verwachten. Ada bleek zeer goed te kunnen kaatsen. Kortom, ze liet me een toontje lager zingen.
Thuis zeiden wij vroeger altijd: "God straft onmiddellijk."
Dat klopte redelijk. Een uur of 10 later was het raak!
We zaten om 7 uur aan het ontbijt en 3 kwartier later reden we door Meiningen. Het Schloss was snel gevonden, we reden de brug over op deze mistige morgen en gingen al snel de mist in.
Een meter of 500 verder hadden we in de gaten, dat we verkeerd zaten. Een behulpzame Duitser wees ons de weg. Nu namen we wel de juiste brug en we begonnen aan het laatste deel van de Werratal-Radweg.

De zon loste de mist op, waardoor het landschap met de half benevelde bergen en dorpen een feeëriek aanzicht kregen. Het was wederom een prachtige fietstocht.
In de buurt van Leutersdorf begonnen we te klimmen. Bij Themar werden de klimmen wat hoger, net als de behoefte aan een koffiestop. In Themar en Kloster Vesstra was alles op maandag dicht. Over flink glooiende wegen door een wat opener gebied voelden we, hoe warm het was.
Na ruim 40 kilometer streken we neer op het terras van "Stadtcafé Hildburghausen". Op de Markt van het zoveelste leuke plaatsje dronken we koffie en koude melk, terwijl we genoten van de kruisbessentaart.
In Hildburghausen verlieten we de Werratal-Radweg. Dat ging niet zonder slag of stoot. Eerst stuitten we op een Umleitung. Deze was op de weg, die wij wilden nemen bij een spoorwegovergang.  Doorgaan was hier echt onmogelijk. We reden terug richting Markt en stuitten bij toeval op het lage tunneltje onder het spoor door, wat we moesten hebben voor onze route naar het Maintal.
Had ik voor niets staan mopperen bij de wegonderbreking: "Dat hebben wij weer!"
Je bent nooit te oud om te leren.
We klommen in de zon een paar kilometer naar Leimrieth. Daarna klommen we nog een kilometer door over een onverhard pad door de bossen, waarna een kilometerslange afdaling begon over deze oude spoorbaan.
Op de plek, waar vroeger het station stond van Stressenhausen, vond mijn vrouw de ultieme methode van ontstressen: een middagdutje.
Ik smeerde intussen het laatste brood aan de rand van dit oude bos. Het geheel met het dorp Stressenhausen op de voorgrond en de heuvels daarachter deed me denken aan het Zwarte Woud.
We vervolgden we route van de Werra-Obermain-Radweg, maar een totaal onlogisch bord zorgde ervoor, dat we bij Steinfeld gingen dwalen. Uiteindelijk vonden we bij Eissenhausen de route naar Bad Rodach, waarvandaan we over een soort hoogvlakte met veel boerenland in de hitte des daags bij het plaatsje Elsa uitkwamen.
De route over Grosswalbur e Meeder over het vrij vlakke akkerland was niet het mooiste, maar na het vele klimmen en dalen van vanmorgen vonden wij het wel prettig.
De schoonheid vonden we bij het stadje Coburg.
Het marktplein was een pareltje met het standbeeld van de man van Queen Victoria, Albert von Sachsen Coburg temidden van de vele mooie gebouwen waaronder het Rathaus.
Ada nam een grote koffie bij "Pfannkuchen" en ik een grote jus d'orange om de dorst te lessen met een Apfelstrudel mit Vanille Eis voor de lekkere trek.


Via Creidlitz reden we daarna door een glooiend landschap naar het Maindal. Over een bospad daalden we vrij snel af naar Lichtenfels, waar een Duitse fietser ons naar de toegangsweg naar de "Maincamping" bracht.
Hier schreven we ons na 104 kilometer voor het luttele bedrag van € 10,- in. We zochten een mooi plekje in de schaduw van een paar grote bomen aan de Main.
Ada ging boodschappen doen, terwijl ik de tent verder opzette en inruimde. Onder het utteren kwam een Duitse man van de camper vlak bij ons naar me toe.
We raakten aan de praat over de fietsvakantie en wat ons doel was. Hij bleek uit Warburg te komen.
Op de vraag, hoeveel kilometer we gefietst hadden deze vakantie, zei ik bescheiden: "821".
"Und du hast kein E-bike. Wie alt bis du?"
"Heute 63."
Even later ging hij naar zijn camper en kwam met 2 kleine glaasjes bier terug met een paar fallafelballetjes. We praatten met elkaar en ik nam 1 balletje en Ada de tweede van deze kok.
Hij leende ons 2 regisseursstoelen uit en een klein tafeltje en als klap op de vuurpijl kregen we een in hapklare stukken gesneden Bratwurst.
Dat is nog eens een Willkommen!
Ada kookte snelkookrijst met soepgroenten. Het smaakte prima bij het lokale Wichert Edel Pils.
Om het feestmaal compleet te maken, had Ada naast een pak yoghurt ook een bak verse aardbeien gekocht.
Ik schreef in het dagboek tot het te donker werd om te kunnen lezen. Toen zette ik me aan het laatste deel van de vaat.
Nu os het algemeen bekend, dat op zomeravonden aan de waterkant muggen nogal eens actief willen worden. Welnu, dat waren ze. We smeerden ons dus in met een luchtje, waar muggen niet van houden.
Om 10 uur gingen we onze tanden poetsen en naar bed. De slaap kwam zeer snel.