donderdag 12 december 2019

Van slag

Vandaag worden in Groot-Brittannië parlementsverkiezingen gehouden, waarbij het de grootste vraag is of Boris Johnson een meerderheid behaalt of dat hij onderuit gaat, nu hij zich op glad ijs heeft begeven.
Natuurijs is in ons land in geen velden of wegen te bekennen, ook al kwam het vannacht nipt tot vorst aan de grond bij KNMI-meetpunt Voorschoten. Als enige in Nederland.
Met het zicht op een prachtige pastelkleurige zonsopgang fietste ik naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal wederom met de "Krasse knarren" zou gaan schaatsen.
Bij het aantrekken van de schaatsen was ik nog even in gesprek geraakt met een paar schaatsers. Juist op het moment, dat ik het ijs op stapte, was een peloton van 14 "Krasse knarren" al voor zichzelf begonnen. Met 27 kilometer per uur ging men hart van start. Te hard, want aan het eind van de 5 rondjes ging een van de schaatsers onderuit en knalde met zijn rug tegen de boarding.
Met een ambulance werd hij naar het LUMC gebracht voor nader onderzoek. Het spreekt voor zich, dat we allemaal van slag waren. De eerste series gingen langzamer dan gebruikelijk op donderdag. De schrik zat er bij diverse schaatsers goed in.
Maar gaandeweg kwam de snelheid weer terug. Ook bij mezelf. De 5 kilometer ging zelfs goed. Ik begon vlak met de 25 rondjes in 26 kilometer per uur om aan het eind lichtjes in te zakken naar 25 kilometer. Maar vandaag was dit slechts bijzaak.
Zonder verdere brokken rondden we de piramide van 125 rondjes af, waarna we in de kantine bij de koffie en thee bijpraatten over het gebeurde, waardoor we toch wel van slag waren.
Maar als schaatsers onder elkaar weten we, dat het klimaat al jaren van slag is.....


woensdag 11 december 2019

Kerstvakantie

De Kerstvakantie nadert met rasse schreden. Over anderhalve week is het al zo ver. En net als gedurende andere schoolvakanties tussen oktober en maart, organiseert de Leidse IJshal weer een instuif voor kinderen.
Zelf ben ik bij alle schaatslessen voor kinderen van de partij.
We gaan er weer een leuk festijn van maken. Hoort zegt het voort!

Europa League

Het leuke van sport is, dat het zich niet altijd aan de verwachtingen houdt. Soms is er sprake van een positieve verrassing, soms juist van een onverwachtse domper. De afgelopen 24 uur was ervan beide sprake.
Gisterenavond werd Ajax in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam gevloerd in de laatste groepswedstrijd van de Champions League door Valencia.
Vooraf kon het bijna niet meer mis gaan. "We" hadden immers in Spanje met 0-3 gewonnen en hadden aan een gelijkspel voldoende om naar de achtste finales door te stromen. Helaas lagen de Spanjaarden weer eens dwars en wordt Ajax "verbannen" naar de Europa League.
Waarom wordt er zo geringschattend over gedaan? Ruim 2 jaar geleden waren we er trots op, of wellicht is de Vlaamse uitdrukking "waren we er fier op" beter op zijn plek, dat voor het eerst sinds 2002 weer een Nederlandse club in de finale van een Europa Cup stond. Feyenoord won toen de Europa Cup II ten koste van Borussia Dortmund, Ajax verloor in 2017  kansloos van Manchester United.
Het is niet erg, als je een keer op je bek gaat. Het gaat erom, of je er lering uit trekt. Ajax heeft dat gedaan door meer ervaren spelers aan te trekken. Met een veredeld jeugdelftal wordt je geen winnaar van een Europa Cup, hoe talentvol de ploeg ook mag zijn.
Voor nu rest de Ajacieden slechts één ding: jezelf aanpakken.  Zelf moest ik mezelf ook oprapen na de mislukte poging om in 1996 de Elfstedentocht te rijden. Nog geen jaar later kon ik mijn gram halen, door de Tocht der Tochten wel te volbrengen.
Achteraf is het falen in februari het beste, wat me kon overkomen. Vanaf toen pen ik pas écht gaan trainen. Op tal van vlakken heb ik daar profijt van. De mentale kant van de training wordt vaak onderschat, maar voor mij was het niet halen van Ljouwert eens maar nooit weer!
Wat dat aangaat hebben de Nederlandse handbalvrouwen het goed begrepen. Als je drie keer verliest, waarvan twee keer op rij, en je weet je toch te plaatsen voor de halve finale van het wereldkampioenschap handbal, dan zit het mentaal wel goed.
Op een kampioenschap, dat zo bizar verloopt, kunnen ze zomaar het goud pakken. Kampioenen staan immers net een keer meer op, dan dat ze neergaan.

dinsdag 10 december 2019

Winterbanden

Na een dag met veel regen was het toch nog tot vorst aan de grond gekomen in een flink deel van het land. In de frisse ochtend met een mooie zonsopgang met pasteltinten, die je meestal alleen in de winter ziet, fietste ik bepakt en bezakt naar de Leidse IJshal.
Met een peloton van 15 "Krasse knarren" en een stuk of 8 losse schaatsers begonnen we op de buitenbaan aan de gebruikelijke piramide van 25 kilometer. Hoewel het nog niet zo lekker ging al een maand geleden, ging het stukken beter dan vorige week, toen het een drama was.
Ook al weet je de oorzaak, je gaat toch aan jezelf twijfelen. Vrijdagmiddag bespeurde ik voor het eerst een verbetering tijdens de 2 uur, waarop ik schaatsles aan de kinderen gaf. Het is trouwens een uitmuntende manier om zelf schaatsles te geven aan beginners. Doordat je het langzaam voor moet doen, wordt je eigen techniek langzaam maar zeker ook beter.
Het meest verbaasd was ik over de 25 rondjes, die ik traditiegetrouw voor mijn rekening nam. Ik begon met 24 kilometer per uur en hoopte dat zo lang mogelijk vast te houden. Dat is niet helemaal gelukt. Halverwege liep de snelheid op naar 25 kilometer om de laatste kilometer te eindigen in 26 in het uur.
In de series daarna moest ik wel wat gas terug nemen, maar de tweede helft van de training ging beter dan de eerste, waarin ik in de twee lange blokken een rondje gelapt werd. Ik ben op de weg terug.
Na afloop van de training stond Hans den Outer een beetje te hannesen met zijn schaatsbeschermers.
"Je kan merken, dat we een dagje ouder worden",  zei hij gekscherend: "Als het schaatsen ook zo stuntelig gaat, moeten we zeker achter een rollator rijden."
"Nou", antwoordde ik: "Ik heb dat wel eens op de ijsbaan in Warmond gezien. Daar schaatsten ze achter rollators."
"Toch wel met winterbanden?", vroeg Hans zich af.
Die vraag houdt ons allen bezig.

maandag 9 december 2019

Laatste OR-vergadering

De afbouw op mijn werk is begonnen. Volgend jaar ga ik met pensioen.
De eerste stap terug zette ik vandaag. Voor de laatste keer hadden we een Ondernemingsraadsvergadering op mijn werk. Dat zal wel even wennen zijn na bijna 15 jaar onafgebroken in de OR gezeten te hebben.
Vanmorgen fietste ik in de regen naar Katwijk toe. Het was weer eens een kletsnatte dag. Zoals zovele in het afgelopen kwartaal. Maar verder geen probleem. Daar heb je een regenpak voor.
Volgend jaar kan ik iets meer mijn momenten uitkiezen, waarop ik naar buiten ga.
Verder ben ik absoluut niet bang voor het zwarte gat, ook al ga ik niet golfen. Ik ga gewoon schaatsen!

10.000 meter

Meestal is de 10 kilometer redelijk voorspelbaar. Maar soms ook niet. Dan komt een schaatser onderweg de man met de hamer tegen.
Dat gebeurde afgelopen zaterdag, toen de gelauwerde stayers Patrick Roest, Jorrit Bergsma en Marcel Bosker alledrie een inzinking kregen op de 10.000 meter. De wereldkampioen allround kon zich in de laatste rondjes nog herstellen, maar dat kon van de andere twee niet gezegd worden. Vooral Bosker ging helemaal kapot.
Dat maakt de langste afstand op de langebaan ook zo meedogenloos. Alleen bij een (Alternatieve) Elfstedentocht slaat de man met de hamer nog harder toe. De stayerafstanden zijn niets voor mietjes.

zondag 8 december 2019

De IJzersterkste

Gisterenavond heb ik voor het eerst kunnen kijken naar "De IJzersterkste", een programma, waarin 12 bekende Nederlanders het tegen elkaar opnemen op het ijs. In een spoedcursus werden zij onder leiding van Marianne Timmer en Rintje Ritsma klaargestoomd voor wedstrijden op de schaats.
Als schaatstrainer was het een feest der herkenning. Alles, wat je van beginnende schaatsers verwachten kan, kwam langs. Maar denk nu niet, dat er geen vooruitgang geboekt kan worden in korte tijd. Een tweetal schaatsers reed de 500 meter in een snellere tijd, dan ik ooit geschaatst heb. Nu is de 500 meter niet mijn specialiteit, maar dan nog....
"De IJzersterkste" is terug te kijken door HIER TE KLIKKEN. Ik kan het van harte aanbevelen.

zaterdag 7 december 2019

Mestloop

Het was vanmiddag behoorlijk warm voor de tijd van het jaar. Het was bewolkt maar droog. Mijn vrouw was al op de volkstuin. Daar ik nog mijn wekelijkse looptraining af wilde werken, liep ik een kleine 4 kilometer naar de tuin toe.
Daar at ik mijn boterhammen op alvorens ik een zestal kruiwagens met paardenmest bij de mestvaalt op het complex haalde en deze op de plekken in de tuin deponeerde, waar het komende jaar de groenteplanten komen te staan, die deze mest nodig hebben.
Na de gedane arbeid liep ik weer terug naar huis, waar een heerlijke warme douche me wachtte.

Minibieb

Bij aankomst in de toegangshal van de Leidse IJshal zag ik een minibieb staan. Als bibliothecaris vond ik dat een loffelijk streven.
Er zaten heel wat boeken bij, die niet meer in de handel zijn, maar ook boeken, die redelijk recent zijn.
Een loffelijk streven. Vanmorgen heb ik thuis gekeken, welke schaatsboeken ik dubbel had.
Met een twaalftal boeken fietste ik naar de Vondellaan, waar ik deze boeken in de minibieb neerzette en er een paar uit meenam naar huis. Hopelijk zijn er meer schaatsers, die gebruik gaan maken van deze minibieb.

vrijdag 6 december 2019

De armzwaai

Het weer tapte uit een ander vaatje vandaag.
Hoewel anders? We beleefden een kletsnatte herfst dit jaar en na een rustig begin van de meteorologische winter zijn we wat dat aangaat terug bij af.
Vanmiddag gaf ik zoals gebruikelijk 2 uur schaatsles in de Leidse IJshal. Het eerste uur was voor de buitenschoolse sport, het tweede voor de IJVL.
Het thema voor beide schaatstrainingen was de armzwaai. Daar er in Nederland geen schaatser is, die deze kunst beter beheerst dan Willem-Alexander van Buren, ging ik bij deze Elfstedencrack te rade.
Uitgaande van de armzwaai kun je een hele serie  oefeningen gebruiken. Allereerst de uitvoering zelf. Deze moet vanachter de schouder in een vloeiende zwaai voorwaarts gemaakt te worden. Dan buig je je arm en raakt het puntje van je neus aan. Dan zit je namelijk altijd goed.
Veel beginners, en niet alleen zij, zwaaien voorlangs en gooien zichzelf daarmee uit balans. Dat liet ik tussendoor ook een rondje lang doen, zodat de kinderen konden ervaren, hoe dat aanvoelt.
Een variant hierop was bowlen. De kinderen moesten een denkbeeldige bowlingbal gooien. Dit doe je laag boven de grond en, inderdaad, voorwaarts.
Een andere variant was het verplaatsen van het lichaamsgewicht. Je gaat de kant op, waarheen je je bovenlichaam verplaatst. Dit kan met en zonder armzwaai. Bij deze oefening ga je breder schaatsen, maar je glijdt langer door. Kortom, deze trainer kon tevreden terugkijken op de trainingen rond de armzwaai.

donderdag 5 december 2019

De Rijdende Rijmpiet

De nacht was koud, het had licht gevroren,
dat kon iedere schaatsliefhebber wel bekoren,
zodat iedere schaatser met volle teugen genoot
van het dunne vliesje ijs op menig boerensloot.
Met een muts op en een paar handschoenen aan
is de Rijmpiet op zijn fiets naar de IJshal gegaan.
Daar ging hij met de "Krasse knarren" rondjes rijden
door heerlijk op het supergladde ijs te gaan glijden.
Nu tobt de Rijdende Rijmpiet een beetje met zijn vorm
dus de achterstand op de snelsten was soms enorm,
maar dat mocht de pret bij de Rijmpiet niet drukken,
want vroeg of laat zal de aansluiting wel weer lukken.
Het ging wat stroef, net als in de laatste paar weken,
maar het schaatsplezier is echter nimmer geweken.
Dus als binnenkort de andere Pieten naar Spanje toe gaan,
dan gaat deze Rijmpiet lekker naar de Leidse kunstijsbaan!

De Rijdende Rijmpiet.
Beste Feyenoordfan,

Je hebt er destijds weliswaar zelf voor gekozen,
maar het leven als Feyenoordfan gaat niet over rozen.
Ieder seizoen kijk je er weer reikhalzend naar uit,
maar vaak heeft aan het eind een andere club de buit.
Iemand heeft het piekfijn voor Sinterklaas uitgezocht:
Feyenoord werd even vaak kampioen als de Elfstedentocht
in Fryslân werd verreden. Hoe langer je moet wachten,
des te meer ga je naar de gouden jaren smachten.
Dit jaar viel de appel niet bijster ver van de stam
en begon Feyenoord aan het seizoen stijf en stram.
Wellicht dat het de rest van het jaar beter gaat,
na het inroepen van de hulp van een advocaat.
De Goedheiligman zag dit gebeuren met lede ogen aan
en is in gestrekte draf naar de Feyenoordwinkel gegaan.
Daar kocht hij een fles Feyenoordwijn voor jou,
waarmee, dat berekende de bisschop heel gauw,
je de clubkas van je  favoriete club kunt spekken.
Zo kunnen ze spelers kopen voor de zwakke plekken.
Als alle Feyenoordfans dat massaal gaan doen,
dan wordt de club uit Rotterdam weer kampioen.
De nieuwe slogan voor volgend jaar wordt: "Zuip
met alle clubfans de kampioensschaal naar de Kuip!"

Juich dus als hij zit,
de bisschop uit Madrid

Beste bankier,

In deze tijd is het voor de Sint niet echt genieten
met de discussies over Zwarte en Witte Pieten.
Maar van dit gekrakeel weet jij natuurlijk alles al af,
want je liep met zwart geld in kas kans op een straf.
Zodoende had je de zaak goed in kruiken en kannen
en scheidde je dus de Witte en Zwarte Pietermannen.
Over zwart geld maakte je je derhalve geen zorgen:
“Dat stroomt terug in de economie, nu of morgen.”
Het geld moet rollen, dat is zodoende jouw devies,
het geld stinkt niet en het smaakt absoluut niet vies.
Dus gaat onze bankier hiermee meteen flink tekeer:
dit soort geld smaakt hem straks duidelijk naar meer.
Daarna wordt door hem het finale oordeel geveld:
betreffen deze Pietermannen zwart of wit geld?

De Rijmpiet

Beste tuinders


Sinterklaas is weer in Holland aangekomen.
Aldaar heeft de bisschop zich voorgenomen
om bij jullie een pretpakket te laten bezorgen,
die naar believen in de avond of in de morgen
is te nuttigen. De bedoeling is om het te delen,
dus de inhoud verdwijnt dan in diverse kelen.
Dat is zeer zeker nodig als de wilde zwijnen
de halve aardappeloogst laten verdwijnen.
Deel dus de pepernoten en ook de marsepein,
maar ook de kruidnoten zijn weer erg fijn.
Alleen bij de letters ging het niet zo goed.
Zo zien jullie naast de S ook de B tegemoet.
Het had dit moeten zijn: de P van Pieterbaas.
maar Sint was zijn leesbril vergeten helaas.
Uiteraard had de Sint daar flink de P over in,
maar hopelijk is de smaak wel naar jullie zin.
Klachten hierover worden, als het even kan
vanaf morgen afgehandeld door de Kerstman.

Zwarte Piet kan nu niet meer hier,
dus de Rijmpiet zette het op papier.
Beste fietsenmaker,


Sinterklaas komt uit het warme Spaanse bergland
en krijg je daar een lekke band dan ben je onthand.
Dat zal je niet gebeuren in Noordwijkerhout,
want gaat er daar met je fiets iets goed fout,
dan kun je altijd bij deze fietsenmaker aankloppen.
Begint hij aan de reparatie, dan zal hij niet stoppen
voordat je rijwiel weer piekfijn in orde is.
Nee, met de service van jou is niks mis.
Zijn klanten zullen dat volmondig kunnen beamen,
net als de “Krasse knarren”, waarmee hij samen
wekelijks zijn rondjes draait op de Leidse ijsbaan.
Twee keer per week zie je eeuwen ervaring gaan,
met, en dat is iets, waar men om heeft gevraagd,
met een trainingsjack dat jouw achternaam draagt.
Een fiets kan rijden door een ketting en tanden,
dus neem nu dit cadeau van Sint in je handen.
Je mag het uitpakken en dan er aan ruiken.
Om te proeven zul je je tanden moeten gebruiken.


Pak uit en ga genieten
Sinterklaas en zijn Pieten

woensdag 4 december 2019

Winterverwachting

Terwijl op de site van de NOS een bericht stond over een mogelijk nog scherper hitterecord in de zomer van 2019, buig ik me over de winterverwachting voor 2020. Bij het bepalen hiervan kijk ik vaak terug naar het weer in het afgelopen jaar en de patronen, die daarin te ontdekken zijn.
Het patroon is duidelijk: veel te warm met af en toe een koelere periode tussendoor. Maar je ziet ook, dat de pieken minder hoog worden. Iets om in de gaten te houden, want er is een tweede gegeven, dat in ogenschouw moet worden genomen: het vrijwel geheel ontbreken van zonnevlekken, zowel in heel 2019 alsook in de laatste maand.
Daarbij wil ik de voorspelling van de Rijnsburgse weerman Bas Schijff in herinnering roepen, die hij deed aan de vooravond van de winter van 2009-2010. Geheel tegen de trend in voorspelde hij een koude winter op basis van het gebrek aan zonnevlekken. En gelijk kreeg hij!
We zouden nu blind tekenen voor zo'n winter. Als je onderstaand staatje met zonnevlekkenminima en koude winters naast elkaar legt, dan zie je toch wel een grote gelijkenis.
Wat dat aangaat wijkt december toch wel af met het begin van december in de afgelopen jaren. De warmtepieken ontbreken vooralsnog.
De kans, dat we in december op natuurijs komen te schaatsen, schat ik zeer laag in.
Maar door de regelmatig terugkerende nachtvorst, en vooral de vorst aan de grond, kan het buitenwater alvast lekker afkoelen.

Als de vorst dan in januari of februari intreedt, dan kan het stollen van het water snel gaan.
Ik verwacht dan ook, dat we komende winter op de Vogelplas en/of de Gouwzee kunnen schaatsen.
Alles wat we meer krijgen is mooi meegenomen.


dinsdag 3 december 2019

Zwabberbenen

Met zware benen stapte ik vanmorgen uit bed. Hoewel 10 kilometer hardlopen en 80 kilometer schaatsen, uitgesmeerd over 2 dagen, geen extreme inspanningen zijn, voelde ik het toch wel. Mogelijk heeft de flinke verkoudheid van een paar weken geleden er meer ingehakt, dan ik had verwacht.
Om half 9 zat ik op de fiets naar de Leidse IJshal na een nacht, waarin het zowaar nipt had gevroren. Op klomphoogte was het bij meetpunt Voorschoten zelfs 2 graden onder 0 geworden.
Dat gold voor mijn schaatsen ook wel een beetje. Het wilde vandaag gewoon niet. Ik kan niet zeggen, dat ik niet in mijn slag kon komen, maar ik kon het gewoon niet vasthouden. Bij de eerste 10 rondjes werd ik gelapt en bij de series van 20 rondjes zelfs 2 keer.
Niet dat ik daar mee zit. Ik heb altijd de 5 kilometer nog, waar ik in een gelijkmatig tempo op kop rijd. Zo ook vandaag. Alles ging goed, al ging het niet van harte. Ik kon nog 24 kilometer in het uur rijden tot de 20e ronde. Het tempo zakte iets in, waarna ik 2 rondjes verder van het ene moment op het andere last kreeg van zwabberbenen.
Er zat maar één ding op: van kop af gaan. De kans op een misslag was nu behoorlijk groot geworden en als ik onderuit zou gaan, dan zou ik een paar "Krasse knarren" meenemen.
Het is al heel wat jaren geleden, dat ik last had van zwabberbenen. In een ver verleden trainde ik op dinsdagavond 2 uur aan een stuk door in de "Ton Menken IJsbaan".
Aan het eind van de avond, als de baan vrij leeg was, testte ik mezelf door een 10 kilometer zo snel mogelijk te rijden. Vaak lukte het, maar soms was het mezelf testen meer mezelf pesten.
En een enkele keer kreeg ik last van zwabberbenen. En dat gebeurt van de ene meter op de andere. Uit ervaring weet ik, dat je dan het beste even overeind kunt gaan en rustig rechtop gaan schaatsen. Na een paar rondjes kun je vaak weer verder, maar een hoog tempo kun je op je buik schrijven.
Aan het slot van de training ging het wel wat beter, maar veel was het niet vandaag.
Gelukkig is schaatsen een sociale sport en was het met een peloton van een kleine 20 "Krasse knarren" op de buitenbaan en een kleine 40 scholieren op de binnenbaan gezellig druk.
Hoewel politiek volledig incorrect moest ik hard lachen om de mop, die ik hoorde.
Een man was met zijn vrouw naar een kledingwinkel. Zij paste diverse jurken en bij een ervan zei ze vol trots: "Deze vind ik mooi."
"Nou, dat is goed", zei de man: "Dan gaan we er morgen toch nog een keer naar kijken...."