woensdag 17 juli 2019

De polder in

De dag liep ietwat anders dan gepland. Nadat ik naar filiaal Hoornes/Rijnsoever was gefietst, las ik een mailtje van de conciërge met de vraag, of ik langs de filialen wilde rijden. Ik fietste naar de Hoofdbibliotheek, haalde de biebauto op en draaide mijn ochtenddienst alvorens de rest van het rondje filialen te doen.
Met het prachtige zomerweer was dat geen straf. Helemaal niet, toen ik op het terras van "Het Dorpshuis" in Valkenburg afscheid nam van een vrijwilligster. Om half 4 leverde ik 7 kratten met boeken af bij de Hoofdbibliotheek, waarna ik naar fietsenmaker Van Vliet trapte. De nieuwe standaard zat los en werd vastgezet.
Thuis gekomen keek ik naar de finale van de voorlopig laatste sprintetappe in de Tour de France, waarbij Caleb Ewan op de eindstreep Dylan Groenewegen klopte.
Heel opvallend in deze Ronde van Frankrijk is, dat 5 massasprints 5 verschillende winnaars opleverde. Eerlijk zullen we alles delen....
Na de stamppot stapte ik weer op de fiets om naar de skeelerbaan van Leiderdorp te rijden. Daar aangekomen sprak ik met Jos Drabbels, die de G-schaatsers training gaf. Hij wilde met Kevin en Daisy de polder in en vroeg mij, of ik zin had om als begeleider mee te gaan. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

dinsdag 16 juli 2019

Sjouwen

Je hebt genoeg mensen, die na een dag op kantoor 's avonds naar de sportschool gaan om met halters aan krachttraining te doen. Ik val niet in die categorie.
Wat dat aangaat heb ik het beter voor elkaar. Iedere dinsdagmiddag rij ik met de biebauto langs een twintigtal scholen in de gemeente Katwijk om kratten met boeken te wisselen. Waar anderen de sportschool moeten betalen om aan krachttraining te doen, heb ik een keer per week betaalde krachttraining.
In deze laatste schoolweek kwam er gisteren een extra uur sjouwen bij. De openbare basisschool in Rijnsburg houdt na dit schooljaar op te bestaan. Samen met een collega haalde ik 32 dozen met boeken op om deze op te slaan. Bij 2 andere scholen in Rijnsburg haalden we nog 5 dozen en 2 volle kratten op.
Vanmiddag deed ik het met de biebauto nog eens dunnetjes over. Met 15 volle kratten en 4 dozen vol boeken had ik ruim het dubbele van wat ik normaal gesproken ophaal.
Maar in het middagzonnetje met heerlijke temperaturen was het sjouwen niet bepaald een straf. Nu we het toch over weer hebben: halverwege juli ligt de 31-daagse temperatuuranamolie een aardig stukje onder het gemiddelde. En dan te bedenken, dat we de warmste juni ooit beleefden. Deze zit nog voor de helft in deze temperatuuranomalie.
Zou juli de tweede te koele maand van 2019 gaan worden?

maandag 15 juli 2019

Rembrandt en Jantje van Leyden

Leiden heeft diverse beroemdheden voortgebracht. De bekendste is zonder enige twijfel Rembrandt van Rijn, die beter bekend is onder zijn voornaam Rembrandt.
Een andere bekende Leidenaar is beduidend minder populair: Jantje van Leyden.
Hij is de naamgever van de uitdrukking "Zich er met een Jantje van Leiden van af maken."  Hoewel ik mijn best doe om net zo schilderachtig te zijn als Rembrandt, is de praktijk, dat ik soms niet mijn uiterste best doe. Zo ook vanavond met de wekelijkse droogtraining van de IJVL.
Dat laatste laat zich goed verklaren middels de Bijbelse spreuk "De geest is gewillig, maar het vlees is zwak."
Ik geef het grif toe. Tijdens de droogtraining onder leiding van Jos Drabbels ging ik niet voluit. De oorzaak hiervan was, dat ik dat vorige week wel gedaan had bij de oefeningen in de elastieken. Een paar dagen later kreeg ik last van een bilspier. Het begint nu op te knappen en ik kan nu precies voelen welke plek het meest gevoelig is: een aanhechtingspees op de grens van mijn rug en mijn linkerbil.
Zo liet ik vanavond diverse oefeningen schieten, simpelweg omdat ik inschatte, dat deze op dit moment niet goed waren voor de aanhechtingspees. Dan deed ik bij diverse sprongoefeningen alternatieve oefeningen, die veel minder belastend waren.
Aan het eind van dit jaar woon ik 40 jaar in Leiden. Vanavond werd de geest van Jantje van Leyden vaardig over mij aan het eind van de droogtraining. Bij de buikspieroefeningen zat een serie, waarbij de bilspier te veel werd belast. Deze liet ik schieten.
Geheel in de geest van "De anatomische les" van Rembrandt lag ik plat om mijn rug naar de bewolkte hemel te kijken. Gelukkig zat er meer leven in mij. De gevoelige pees getuigde daarvan.

zondag 14 juli 2019

"Als jij met pensioen gaat, komt er ijs!"

Het weer van vandaag was vergelijkbaar met dat van gisteren. We begonnen met regen, terwijl het 's middags prima weer werd.
Om een uur of 10 vertrok mijn vrouw naar de volkstuin, terwijl ik thuis nog wat klussen te doen had. Een uur of 2 later fietste ik ook die kant op, zodat we samen konden lunchen. De bewolking begon te breken, dus we hadden het juiste moment er voor uit gekozen.
Ada had net een zaailing van een hazelaar tussen de planten vandaan getrokken. Toen ik naar  Leiden terugfietste, zag ik op weg naar het Valkenburgse meer een prima plek om de hazelaar te planten. Met een onderweg gevonden takje maakte ik in een molshoop een gaatje, dat breed genoeg was om de wortel ongeschonden in de grond te kunnen zetten op de grens van gras en een bomenrij. En nu maar hopen, dat de hazelaar gaat groeien.
Bij het Valkenburgse meer gekomen kwam ik Klaas van den Broek tegen, met wie ik heel wat kilometers geschaatst heb, zowel in de Leidse IJshal als op natuurijs. Uiteraard stopte ik om een praatje met hem te maken.
Op een gegeven moment vroeg hij, hoe lang ik nog zou werken. Toen ik dat vertelde, sprak hij de hopelijk profetische woorden: "Als jij met pensioen gaat, komt er ijs!"
Daarna reed ik door naar het centrum van Leiden, waar ik nog een paar boodschappen moest doen. De halve binnenstad was afgesloten voor fietsers vanwege de Leidse Rembrandt dagen.
Bij Bever kwam ik Jos van Teijlingen tegen, met wie ik ook talloze kilometers heb geschaatst aan de Vondellaan en op de Vogelplas. Ook met hem praatte ik een tijdje bij,waarna ik de winkel binnenstapte voor een klein dingetje, maar tevens met een mooie bloes van ecokatoen naar buiten ging.
Met deze aankoop fietste ik naar huis, waar ik naar de etappe van de Tour de France keek. Met een kopgroep van 15 man met 10 minuten voorsprong op het peloton, was het uitsluitend een steekspel om de etappewinst. Maar wel een prachtig schouwspel met snel wisselende kansen.
Uiteindelijk wist de Zuid-Afrikaan Daryl Impey in de slotkilometer het Belgische talent Tiesj Benoot te verschalken. Het blijft een mooie Tour dit jaar.

zaterdag 13 juli 2019

Col des Lilas

Het was vanmorgen buiig weer, toen mijn vrouw en ik bij "De Helianth" onze wekelijkse boodschappen deden. Na de lunch ging mijn vrouw naar de volkstuin, terwijl ik naar het station van Voorschoten fietste, waar ik met Hans Boers had afgesproken om te gaan lopen. Het was ideaal sportweer: half bewolkt en een heerlijke temperatuur.
We begonnen zoals gebruikelijk over de Velostrada naar de Horstlaan, waar we de artiesteningang van het koninklijk landgoed namen. We werden al snel geconfronteerd met rood-witte linten met een waarschuwing voor de eikenprocessierups.
We liepen door naar de Col des Lilas, zoals de Seringenberg ten tijde van de Tour de France genoemd wordt. Voor de bolletjestrui sprintten Hans en ik naar boven. Hans was de beste klimmer.

Boven gekomen genoten we van het prachtige uitzicht, terwijl we wat water dronken. Daarna daalden we de Col des Lilas af.
Via de hoofdingang aan de Papelaan verlieten we "De Horsten" en liepen naar Voorschoten terug over de ventweg. Het was een lekkere loop van ruim 8 kilometer.
Thuis gekomen douchte ik me en keek naar het spannende slot van de Touretappe. Thomas de Gendt, de Belgische aanvaller pur sang, won de heuveletappe nadat hij vanaf het startschot met onder andere Nikki Terpstra, was ontsnapt uit het peloton.
De andere 3 vluchters werden teruggepakt, De Gendt niet. Daarnaast pakte Julian Alaphilippe het geel terug door op de slotklim samen met Thibaut Pinot weg te springen uit de groep met Tourfavorieten. Het is tot nu toe een mooie Ronde van Frankrijk, ook voor mijn Tourploeg.

vrijdag 12 juli 2019

Onweer

In Frankrijk greep de Amsterdammer Dylan Groenewegen, die zaterdag nog keihard op het asfalt was gestuiterd, in de zevende etappe van de Tour de France de zege.
In Rotterdam kregen we tussen de middag alle zegen van boven. Er werd rijkelijk met de wijwaterkwast gesprenkeld. 
Nadat er 's ochtends diverse buitjes waren overgetrokken, leek het om 11 uur op te klaren. Met onze kleinzoon in de wandelwagen liepen we naar het winkelcentrum in de buurt. Toen we uit de supermarkt kwamen, begon het hard te regenen. Een paar deuren verderop was een bakker, waar we cappuccino, warme chocolademelk en 2 mueslibollen namen, terwijl het buiten onweerde. 
De bui hield een half uur aan.In die tijd kwam er behoorlijk veel regen naar beneden zetten. Maar vergeleken met wat elders in het midden van het land aan neerslag omlaag kwam, viel het erg mee.

donderdag 11 juli 2019

Rondje Ter Wadding

Het was na de regen van gisteren weer droog weer.
In deze periode van het jaar maak ik graag een tochtje op de skeelers, maar dat zat er niet in. Het asfalt was niet overal droog, dus de kans op wegglijden met je wieltjes was niet denkbeeldig. Op nat wegdek is skeeleren soms vergelijkbaar met schaatsen met botte schaatsen.
Zodoende viel de keuze op hardlopen.
Over het fietspad aan de rand van de Stevenshof liep ik naar "Ter Wadding". In dit park liep ik slingerend heen en weer over de bospaden, voordat ik over de Rijndijk naar de Schenksloot liep. Vandaar liep ik door de woonwijk terug met de straat met de mooiste straatnaam van Leiden: IJsbaan.
Over de fietsbrug over de Stevenshofdreef rende ik door naar het Stevenspark, waar ik nog een rondje doorheen liep, voordat ik weer naar huis ging. De geplande 6 kilometer lopen was uiteindelijk een kleine 8 kilometer geworden. Wat meer dus.

woensdag 10 juli 2019

De Vogezenetappes

Vandaag en morgen trekt de Tourkaravaan door de Vogezen en een stukje door de Elzas.
 Vandaag waren de verschillen in het top van het klassement verwaarloosbaar klein met de finish in het vlakke Colmar.
Morgen zal dat heel anders zijn, als de finish is op La Planche des Belles Filles, de plank van de mooie meisjes.
Dan pas kunnen we zien, welke klassementsrenners in vorm zijn en welke niet. De Tour valt morgen in de eerste plooi.
Deze twee Touretappes zijn voor mijn vrouw en mij dan ook een feest der herkenning. Er zijn stukken van de route, waar wij ook op gefietst hebben.
Bij het woord feest wil ik wel een kanttekening plaatsen. Het had heel anders af kunnen lopen, toen er stenen naar beneden werden gegooid. Ik ben mijn beschermengel nog dankbaar!
Zo beklommen we tot 2 keer toe de Col de Donon, een keer zonder en een keer met bepakking. Gek genoeg ging het met bepakking een stuk makkelijker. Wellicht een idee voor het Tourpeloton?
Ook op de grens tussen de Elzas en de Vogezen heb je wijdse uitzichten.
De meeste indruk maakte 2 jaar geleden de omgeving van de Ballons op ons. We beklommen op mijn verjaardag le Petit Ballon.
Een paar dagen later was le Grand Ballon aan de beurt.
Hoewel minder hoog vonden we le Petit Ballon zwaarder.
We daalden in gele hesjes af via le Markstein, een onderdeel van de hooggelegen verdedigingslinie van de Fransen tegen de Duitsers, de Route des Crêtes.

In de Eerste Wereldoorlog was dit parcours letterlijk een slagveld, morgen zal het dat figuurlijk zijn.

Regendag

Na weken zonder noemenswaardige neerslag hadden we vandaag weer een ouderwetse regendag. Voor onszelf minder fijn, maar voor de tuinen en de natuur was het hard nodig.
Vanmorgen was het nog droog toen ik naar mijn werk in Hoornes/Rijnsoever fietste, ook al zag het er toen al grauw uit. Aan het eind van de morgen regende het. In regenpak gehuld fietste ik om half 2 naar Valkenburg, waar ik 's middags in de uitlening stond.
Af en toe was het even droog, maar feitelijk regende het de hele middag. In regenpak reed ik om 5 uur naar huis. Gezien de voorspellingen van buienradar kon ik er van uitgaan, dat de skeelertraining, die ik vanavond aan de G-schaatsers zou geven, niet door zou gaan.
Hetgeen klopte. Thuis gekomen had ik een mailtje ontvangen, dat de skeelertraining was geschrapt. Wat dat aangaat is het wel een mooi weer sport!

dinsdag 9 juli 2019

"Je moet weer via de sluiproute!"

Het was een normale werkdag. Vanmorgen was ik thuis, waar ik wat huishoudelijke klussen deed, die in het propvolle weekeinde waren blijven liggen. Daarna deed ik wat boodschappen in de wijk.
Om kwart over 11 fietste ik naar mijn werk toe. Onderweg kwam ik "Krasse knar" Hans Knegt toe, die aan het skeeleren was. Daar was het prima weer voor.
Vanmiddag reed ik langs de scholen in de gemeente Katwijk om de kratten met boeken te wisselen. Daar werd op heel wat scholen door groep 8 geoefend op de traditionele musical.
Bij een van de scholen moest ik net als vorige week door het magazijn naar de bibliotheek. De conciërge zei bij binnenkomst: "Je moet weer via de sluiproute!"
Daar de scholen volgende week vrijdag voor 6 weken sluiten, kwamen er meer boeken terug dan gebruikelijk. Het was dus behoorlijk sjouwen, waardoor ik langer onderweg was dan gebruikelijk.
Want met de biebauto was geen sluiproute mogelijk.


maandag 8 juli 2019

Elastieken

Vanavond hadden we de wekelijkse droogtraining van de IJVL. Ik haalde Jos Drabbels op, met wie ik samen naar het clubhuis van wielervereniging "Swift" reed. Toepasselijk, want Mike Teunissen, die net als Jos geboren en getogen is in Ysselsteyn, had 2 dagen in de gele trui rondgereden.
Vanmiddag verloor hij de gele trui aan etappewinnaar Julian Alaphillipe. Teunissen reed aan een elastiek aan de staart van het peloton. In de laatste 30 kilometer knapte dat elastiek.
Onder leiding van Jaap de Gorter hadden we in "Cronesteyn" hadden we een training, waarbij elastiek de hoofdrol speelde.
Eerst werden de beenspieren flink getraind. We moesten schaatsstappen doen, terwijl het been werd teruggetrokken door het aan de balken van een houten brug vastgemaakt elastiek. Een korte maar pittige krachttraining. Tussendoor liepen we telkens een rondje van een meter of 300 voor de volgende serie elastiekoefeningen.
In tweetallen deden we schaatsstappen en bochtstappen in de elastieken, terwijl je werd tegengehouden. Ook pittig voor degene, die "alleen" moest tegenhouden. We kregen van deze training inderdaad elastieken benen.

zondag 7 juli 2019

Taizé

Frankrijk stond vandaag centraal. Het begon rond het middaguur in de Hooglandse kerk, waar in de dienst van de Leidse Studenten Ekklesia een Taizé-viering was. Afgelopen donderdagavond had ik bij de repetitie van het Schola Cantorum onder leiding van Wim de Ru geoefend om een zevental vierstemmige Taizé-liederen onder de knie te krijgen.
Vandaag zongen we deze liederen met diverse solo's van Dick van Rijn en zijn vrouw. Het Boissy-gevoel was weer helemaal terug. Met een korte voorbereidingstijd was het toch gelukt om alles vierstemmig te zingen.
Met Ada en mijn zus Annie wandelden we daarna naar de Stille Rijn. Daar streken we neer op een zonnig terras aan de voet van de Catharinabrug. We lunchten daar, terwijl we luisterden naar de muziek van "Woodstock op het Water" met het ultieme hippienummer "Aquarius/Let the sun shine in".
Ik liep met mijn zus mee naar Leiden Centraal, waarna ik naar huis fietste. Daar kon ik het mooiste en moeilijkste onderdeel van de Tour de France zien: de ploegenachtervolging.
Voor Nederland verliep het fantastisch. In Brussel prolongeerde Mike Teunissen zijn gele trui door een ruime winst van Jumbo-Visma in de ploegenachtervolging, ooit het handelsmerk van de TI-Raleigh-ploeg, die toen de Post-trein genoemd werd.
Vrijwel meteen na de finish van de Tour was het derde paneel van het Franse drieluik aan de beurt: de finale van het Wereldkampioenschap voetbal voor vrouwen. Oranje moest aantreden tegen torenhoog favoriet USA. Nota bene op de dag, dat het Oranje van Johan Cruijff  exact 45 jaar geleden de finale van West-Duitsland verloor.
Helaas is het trauma van 1974 nog steeds niet weggespoeld. Voor de vierde keer verloor het Nederlands elftal een finale van het wereldkampioenschap.
De leeuwinnen gingen strijdend ten onder. De teleurstelling bij de Oranje-vrouwen was groot. 
Terecht. Want hoe trots ze ook mogen zijn op wat ze bereikt hebben, zo vaak kom je niet in een WK-finale terecht.