woensdag 16 oktober 2019

De geest is uit de fles

Na het boerenprotest van ruim 2 weken geleden is het zonneklaar: de geest is uit de fles.
Massaal trokken trekkers op naar Den Haag. Het Malieveld was een groot parkeerterrein voor deze tractoren.
Voordat het zover was, trok de karavaan uit alle richtingen richting Residentie. Dat leidde op tal van wegen tot lange files. Zo ook op de A44.
Aan het eind van de middag zag ik, toen ik naar huis fietste na mijn werk, een lang lint oranje zwaailichten vrij langzaam over de A44 rijden. Toen mijn vrouw een uur later thuis kwam, vertelde ze me, dat er nog steeds een stoet tractoren over de A44 noordwaarts reed.
Het is duidelijk. De boeren zijn boos. De geest is uit de fles en deze krijg je er niet zomaar meer in. De tractoren zullen de komende tijd regelmatig her en der in het land het stadsbeeld bepalen.
Daar ik als kind ben opgegroeid in de Haarlemmermeer, heb ik al jong geleerd, dat je als fietser in het verkeer maar beter gepaste afstand kunt bewaren van landbouwvoertuigen....




dinsdag 15 oktober 2019

Pilon op het ijs

Oktober is tot nu toe een kletsnatte maand. In de eerste 2 weken is in De Bilt al net zoveel gevallen als normaal in de hele maand. En dan te bedenken, dat meetpunt Voorschoten nog veel meer regen te verstouwen kreeg....
Op een paar spetters na was het droog, toen ik om half 9 onder een grauw wolkendek naar de Vondellaan fietste om met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal te gaan schaatsen.
De neerslag van de afgelopen dagen deed zich ook gelden op het ijs. Het zag er aangeslagen uit, maar het gleed verder goed. Zoals gebruikelijk.
Wat niet gebruikelijk was, was dat er in een van de bochten een pilon op het ijs stond. De druppels, die vanaf een van de spanten telkens op dezelfde plek omlaag kwamen zetten, hadden een klein gaatje in het ijs gemaakt. We moesten die bocht dus wat voorzichtiger nemen.
Net als vorige week was het weer druk vanmorgen. IJsmeester Jan van Rijn telde op een gegeven moment 32 schaatsers op de buitenbaan. Geen gek aantal op een gewone doordeweekse dinsdagmorgen. Onder hen was Jan Pieter Tensen, die zijn debuut maakte bij de "Krasse  knarren".
Het grote verschil met de openingsochtend van ons schaatsseizoen was, dat de snelheidsmeter het weer deed. We spraken af, dat degene, die op kop reed, 25 tot 26 kilometer per uur zou rijden. Zowaar dat deze snelheidslimiet door de meeste schaatsers in acht werd genomen.
Het leek wel, of ik hen wat discipline had bijgebracht!
Zelf had ik wel het goede voorbeeld gegeven door de 25 rondjes met telkens een gemiddelde van 25 tot 26 kilometer af te leggen. Het was een vlakke 5 kilometer.
Maar om nu te zeggen, dat ik plotsklaps over natuurlijk overwicht beschik, lijkt me ook een tikkeltje overdreven....

Herfstvakantie

Volgende week is het weer zo ver. Dan is het Herfstvakantie. Daar het deze maand echt herfst is, is het dit jaar een stuk aantrekkelijker dan vorig jaar om met de kinderen te komen schaatsen in de Leidse IJshal, waar van maandag tot en met vrijdag iedere ochtend trainers klaarstaan om kinderen te helpen om zich te bekwamen in de edele schaatssport.
Ik ben alle ochtenden van de partij. Ik heb er zin in. We gaan er weer een leuk schaatsfeest van maken!

maandag 14 oktober 2019

Zonnevlekken en de komende winter

Het is lastig om de komende winter te gaan duiden. De opwarming van het klimaat doet zich dit jaar weer flink gelden.
Tegenover alle rode pieken staat slechts één maand, die een blauw dat vertoont: mei. Als je in januari eenzelfde periode met een gemiddelde van anderhalve graad te koud hebt, dan komen we zeker op de schaats.
De werkelijkheid is echter, dat we tot nu toe met veel te hoge temperaturen zitten, ONDANKS dat we nu bij het zonnevlekkenminimum zitten.
Maand na maand vertoont de zon weinig activiteit.
Dit vertaalt zich nog steeds niet in lagere temperaturen, terwijl de kans daarop bij het deel van de zonnevlekkencyclus, waarin wij nu verkeren, wel zou moeten.


Het is weliswaar geen wet van Meden en Perzen, maar de vrijwel constant te hoge temperaturen staan in schril contrast met de zonneactiviteit. Met onderstaand staatje van 300 jaar meting bij de hand kun je zien, dat er een soort 11-jarige cyclus is, waarbij de kans op natuurijs flink groter is dan gemiddeld.

De kans op een Elfstedentocht is met het stijgen van de temperatuur flink geslonken. Alles moet een keer goed vallen in de winter, dan kan het. Door ervaring wijzer geworden ben ik veel voorzichtiger geworden, maar ik heb nog steeds een stille hoop. De Rijnsburgse weerman Bas Schijff stak 10 jaar geleden zijn nek ver uit....en hij kreeg gelijk!
Zo ver durf ik niet te gaan, maar ik verwacht wel, dat we de komende winter weer op natuurijs komen. Vooralsnog hou ik het aan de veilige kant. We zien elkaar weer op de Vogelplas.

zondag 13 oktober 2019

Veldlopen tegen kanker

Vandaag stond de negende editie van Lopen tegen kanker op het programma.
Om half 11 zat ik in sportkleding van de aan kanker overleden schaatsvriend Dick van Beelen op de fiets naar Warmond. In de regen. Het was een korte bui, maar het kwam zeer soepeltjes naar beneden.
In de sporthal van Warmond, waar ik me in zou schrijven voor de 10 kilometer, kwam ik Fer Vergeer tegen, met wie ik heel wat keren in de Leidse IJshal geschaatst heb in de afgelopen 40 jaar.
Met startnummer 818  ging ik om 11 uur inlopen. Dat deed ik samen met Rob Oudshoorn, die ik bij diverse lopen in deze omgeving tegenkom. We behoren tot het selecte groepje zestigers, dat nog fit genoeg is om aan deze lopen mee te doen.
Om kwart over 11 klonk het startschot voor de 10 kilometer. Daar Rob en ik bijna op de achterste rij stonden, hadden we wel een goed overzicht over het peloton voor ons, maar duurde het wel even, voor we ons naar de voorste regionen konden begeven. In de mooie maar vrij smalle straten in Warmond was niet bijster veel ruimte om in te halen.
Pas ter hoogte van het bos rondom Huys te Warmont werden de wegen breder en konden we na een kilometer lopen in ons eigen ritme komen. Tot station Sassenheim betekende dat veel inhalen, maar af en toe moesten we goed opletten, want een aantal fietsers en een auto kwamen ons op de vrij smalle weg tussen de bollenvelden tegemoet gereden. Wat deden die fietsers en de automobilist op het parcours?


Dwars door Sassenheim liepen we naar Voorhout toe. De bewolking had even plaatsgemaakt voor het zonnetje, wat meteen aan de temperatuur te merken was. De wisselvalligheid van deze herfst liet zich goed zien, want nog geen kilometer verderop liepen we een klein stukje in de regen. Eerlijk gezegd een heerlijke verkoeling.
























De enige verzorgingspost was, zoals gebruikelijk, pas na 6,5 kilometer. Dit is het enige minpuntje van de organisatie van Lopen tegen kanker. Logistiek zal het wel niet anders kunnen, maar eigenlijk is dit net even te laat in het parcours.
We liepen in de richting van het industrieterreintje, toen een oude vrouw op een elektrische fiets mij tot 2 keer toe hinderde bij een rotonde. Toen ze aanstalten maakte om dit voor de derde keer te gaan doen, zei ik er wat van. Als antwoord kreeg ik: "Dit is een fietspad."
Ik antwoordde terug: "Dit is een hardloopwedstrijd!"
Eindelijk begreep ze het en ging op het fietspad aan de overkant van de weg rijden.
Via het fietspad langs de spoorlijn liepen we terug naar Warmond. De laatste kilometer leek wel een veldloop. Eerst over een grasstrook langs het fietspad, daarna door een door de overvloedige regenval van de afgelopen weken drassig weiland en tenslotte over een niet geheel droog te noemen pad naar de finish op de Bisschopslaan.
In een brutotijd van 50.29 kwam ik over de eindstreep. De nettotijd werd uiteindelijk 49.50. In de winkel zou je zeggen: "Een koopje!"
Met deze tijd werd ik in de totaaluitslag 62e van de 303 gefinishte 10-kilometerlopers in exact 12 kilometer per uur. Rob Oudshoorn werd 80e in 51.11. De oudjes doen 't nog best.
Ik wandelde terug naar de sporthal om mijn spullen op te halen. Bij de ingang kregen we een waterijsje. Je kon kiezen uit perensmaak en abrikozensmaak. Persoonlijk had ik de keuze tussen appel en peer een stuk uitdagender gevonden.

zaterdag 12 oktober 2019

De laatste aardbeien

Het was vandaag de hele dag grauw weer. Vanmorgen viel het met de hoeveelheid regen erg mee, maar dat kon niet gezegd worden van de middag en de avond.
Meetpunt Voorschoten was het natste plekje van Nederland. Niet voor het eerst deze oktober trouwens.
We zitten nog niet eens op de helft van de maand en het is nu al een kletsnatte maand. Dat merkte ik bij de diverse fietsritten, die ik vandaag maakte. 
Allereerst deed ik de wekelijkse boodschappen bij "De Helianth". Na deze thuis gebracht te hebben, reed ik door naar de volkstuin, waar ik tomaten, bramen en frambozen plukte en zowaar nog 2 witte aardbeien vond. Dat ze nog niet rijp waren, kon mij niet deren. De laatste aardbeien van de koude grond in oktober is al wonderbaarlijk.
In de "Stevensbloem" deed ik nog wat boodschappen na het oud papier en glas naar de kringloop gebracht te hebben. Van daar fietste ik via de Molentocht door naar Koudekerk, waar mijn vrouw een interessante documentaire bekeken.
Samen fietsten we door de regen terug naar de Sleutelstad. De ritjes bij elkaar leverde vandaag 51 kilometer op. De jassen konden we uithangen om de regendruppels eruit te laten lopen. Maar bij het toetje hadden we wel de laatste aardbeien....

Magische grens

In de sport heb je magische grenzen, waarvan gedacht wordt of werd, dat ze nooit zouden worden verbroken. In het schaatsen had je zeer lang de magische grens van 2 minuten op de 1500 meter en in iets mindere mate die van het kwartier op de 10 kilometer. Beide werden in 1971 verbroken door Ard Schenk.
Het wereldrecord op de 1500 meter was heel bijzonder. Ard Schenk en Kees Verkerk reden op de schaatsmijl tegen elkaar en doken bij die rit allebei onder de magische grens van 2 minuten. Het wereldrecord kwam op naam van Ard met 1.58.7.
Vandaag sneuvelde er weer een magische grens. De Keniaan Eliud Kipchoge liep als eerste mens de marathon binnen de 2 uur: 1.59.40.
Er was op elk detail gelet. Er waren windtunnelproeven gedaan om te berekenen, hoe Kipchoge zo min mogelijk luchtweerstand had.
En zo zag het er in het echt uit.
Ik neem mijn petje af voor het slechten van deze magische grens.
Het is aan de Britten te danken, dat het zo lang geduurd heeft, voordat een marathonloper binnen de 2 uur zou finishen. Het Engelse koningshuis zorgde ervoor, dat tijdens de Olympische Spelen van 1908 in Londen de afstand 42 kilometer en 195 meter werd. Als de eindstreep niet bij de Koninklijke loge getrokken was, was de afstand van de marathon vermoedelijk 40 kilometer geworden, Die ruim 2 kilometer scheelt bij de toppers een minuut of 5.
Er is nu een magische grens minder. Maar geen nood. Er blijven er in de sport genoeg over.

vrijdag 11 oktober 2019

Schommelen

De wekker was hard en onverbiddelijk. Om 6 uur moest ik uit bed om op tijd in Rotterdam te zijn. Opa had oppasdienst en daarvoor kwam hij graag vroeg uit de veren. Na een fietsrit naar Leiden Centraal en eentje vanaf Rotterdam Centraal was de plaats van bestemming bereikt.
Daar het vanmorgen droog was, deden we vroeg boodschappen. Daarbij kwamen we op de heen- en de terugreis langs een speeltuintje, waar onze kleinzoon heerlijk kon schommelen.
In het Engels is de schommel the swing. In veel dansen komt the swing of swinging op een of andere manier terug.
Nu is schaatsen in essentie ook een soort schommelbeweging. Waar je op de schommel een voorwaartse en een achterwaartse valbeweging hebt, heb je bij het schaatsen de zijwaartse. Als je het goed uitvoert tenminste.
Wat dat aangaat was vandaag de eerste kans om het motto van de 3 oktoberviering van dit jaar in de praktijk te brengen: jong geleerd. Vanmiddag startten in de Leidse IJshal de schaatslessen van zowel de buitenschoolse sport als van de IJVL.
Daar ik bij beide groepen de beginners heb, die de meeste aandacht nodig hebben, is het zaak om de basisvaardigheden zo goed mogelijk uit te leggen. Dat probeer ik dan ook, want het grote voordeel bij kinderen is, dat je meteen kunt beginnen bij aanleren. Je hoeft ze niets af te leren.
Als je het aanleren van de schaatstechniek beziet als het beklimmen van een trap naar de hemel, waarbij je bij iedere verbetering van de techniek een treetje hoger komt, dan hebben we vandaag de de eerste stap gezet en sommige kinderen wel 2 of 3.
Als je als trainer de kinderen in een seizoen een aantal treetjes omhoog geholpen hebt, dan heb je het goed gedaan. Je kunt niet in één keer van de kelder naar de zolder springen!

donderdag 10 oktober 2019

Vouwfiets

De aankomst bij de Leidse IJshal was vanmorgen al verrassend te noemen. Het begon al bij de ingang. De man achter de kassa had dinsdagavond ook deelgenomen aan het Eisstockschiessen en zei, dat hij spierpijn in zijn benen had.
Nu kreeg ik gisteren bij het fietsen op de Nachtegaallaan in Katwijk een lichte krampscheut in een kuit. Nota bene in de afdaling!
Ik had de link nog niet gelegd met het Eisstockschiessen, maar toen ik mijn kluunschaatsen aantrok, schoot er weer een lichte krampscheut door mijn linkerkuit. Dat bedoelen ze dus met kuitschieten....
Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik moest dus op mijn tellen passen en vandaag niet tot het uiterste gaan.
Voordat ik het ijs kon betreden, kwam Wierd Wagenmakers naar mij toe. Hij had een prachtig boek voor me: "Rhynlands fraaiste gezichten" van Abraham Rademaker.

Het boek bevat 100 litho's met hoe het er rond 1732 in onze prachtige Sleutelstad en de wijde omtrek uitgezien heeft. De Herenpoort en de Koepoort getuigen hiervan.
Bij de piramide van 125 rondjes kwam Aad Berg na een paar series op de proppen met de 21e eeuwse vorm van lithografie: digitale fotografie.
Hij deed dat op het moment, dat Jan Versteegen en Wim van Huis het ijs betraden. Ik vroeg aan laatstgenoemde, of hij het erg vond, dat hij de eerste series gemist had. Anders zouden we gewoon van voren af aan beginnen.



Inmiddels had Mart Moraal ook zijn mobieltje tevoorschijn gehaald, zodat de grote groep "Krasse knarren" diverse keren op de foto werd gezet.

Ik heb in de kleine 20 jaar, die ik bij de "Krasse knarren" meeschaats, nog nooit zo'n hoge opkomst meegemaakt in de openingsweek als dit jaar. Als dit de voorteken is van een koude winter, dan zitten we in de winter van 2019-2020 gebeiteld. Dan krijgt Piet Paulusma toch nog gelijk met zijn voorspelling van een koude winter met wellicht een Elfstedentocht.
De training verliep net als dinsdagmorgen. Het peloton had wisselende aantallen en dat gold ook voor de "uitrijders", die toch ook lekker doorreden.
Met een grotere groep als eergisteren gingen we na de training van 25 kilometer naar boven. In de kantine van de IJshal kwamen de verhalen los met de nodige kwinkslagen.
Als rasmuzikanten zetten Wim van Huis en Jan Versteegen de toon. Zij gaan vaak naar Spanje op vakantie, wat ik ook aan kan bevelen. Daarbij komen zij vaak bij dezelfde camping.
Wim vertelde daar smeuïg over met als slotzin: "Op die camping komen heel wat zotten."
De gitarist en de basgitarist van "The Shoes" lieten zien, dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld. Jans antwoord was er een van perfecte schoonheid: "Vandaar dat jij er zo vaak komt!"
Maar je hebt altijd baas boven baas. Een van de schaatsers vertelde, dat hij een keer per jaar naar hetzelfde casino in Spanje ging. Daarbij liet hij een foto zien van zijn auto, die voor het casino geparkeerd stond.
Gekscherend zei ik: "En toen moest je zeker met de fiets naar huis?"
Tot mijn stomme verbazing kreeg ik als antwoord: "Ja, met mijn vouwfiets."
Ik lag voorover gevouwen van het lachen over de tafel....