Mondhygiëniste

Vanmorgen werden we om 7 uur wakker. Dat was ook de bedoeling, want Ada wilde gaan zwemmen in het Valkenburgse meer. We stapten uit bed en mijn vrouw ging op de fiets naar het strandje, terwijl ik  hardlopend de weg naar die plek aflegde. Onderweg kregen we te maken met wat licht gespetter.
Mijn vrouw kon het niet deren, want bij het zwemmen werd je automatisch nat. Ik werd het ook, maar dat was meer van het hardlopen en de droogtraining, die ik aan de oever van het Valkenburgse meer uitvoerde.

Onderweg naar het recreatiemeer werd ik ingehaald door Rob Pijpers. Ik hoorde "Hoi Bert!" achter me en zag hem met gezwinde spoed verder fietsen. Ik mag dan wel een snelle AOW-er zijn, maar zo snel ben ik nou ook weer niet.

Na het zwemmen kleedde Ada zich aan en fietste naar huis. Ik deed het hardlopend, waarna ik me na het uitzweette douchte en me woog: 67,2 kilo. Vervolgens ontbeten we samen.
Na samen koffie en thee gedronken te hebben, fietste mijn vrouw naar de volkstuin, waarna ik me klaarmaakte om naar de mondhygiëniste te gaan. Onderweg er naar toe postte ik een artikel uit Trouw over voeding voor ouderen bij een trainingsmaat, die hier beroepshalve in geïnteresseerd is.
Ik werd door de mondhygiëniste begroet met de vraag, hoe het met me ging. Geheel naar waarheid kon ik zeggen, dat het goed ging, maar om te zeggen, dat het verwijderen van de tandsteen een groot genoegen was, is een tikkeltje overdreven.

Na een half uur bikkelen en polijsten stapte ik met een schoon gebit van de stoel af. Ik stapte op de fiets en reed naar de bierwinkel aan de Zeemanlaan toe, waar ik wat voor mij onbekende speciaalbiertjes kocht. Met een mooie omweg via de Oostvlietweg fietste ik naar huis toe, waar ik lunchte, want van 26 kilometer fietsen was ik toe aan een normale broodmaaltijd.

Pannenkoek pindakaas

Vanmorgen werden we om 7 uur gewekt door onze jongste kleinzoon. Zijn broer kwam een half uur later. Nog een half uur later kwam de regen, die voor gisterenavond was voorspeld, alsnog.
Er viel in korte tijd 8 millimeter. Best veel, maar vergeleken met elders in het land viel het allemaal best wel mee.

Na het ontbijt speelden de kinderen nog even en toen het echt droog was, fietsten we naar de volkstuin, waar we lunchten. Voor de kinderen waren er nog 2 pannenkoeken, die waren overgebleven van gisterenavond. Toen was de jongste al begonnen over een "pannenkoek pindakaas!"
Thuis kregen we de tweejarige zo ver om toch wat anders op zijn pannenkoek te smeren. Nu hadden we alleen potjes met appelstroop, tahin en pindakaas. 

Hij kreeg dus zijn zin en gezien het smakelijke eten was de pannenkoek pindakaas een succes. Wellicht kunnen toekomstige Elfstedenschaatsers er hun voordeel mee doen.....
Kennelijk werkte het ook zeer rustgevend, want op weg naar huis viel hij in slaap in het achteropzitje. Opa trok zijn sandalen uit en legde hem met kleren en al in zijn bedje. Hij sliep rustig verder.

Om 5 over 3 gingen we naar station De Vink, waar we de trein naar Laan van NOI namen, waar we overstapten op de metro naar Blijdorp. De jongens reden op hun fietsjes en wij wandelden naar hun huis toe, waar ze hartelijk welkom werden geheten door hun vader en moeder.
Wij maakten de heenreis in omgekeerde volgorde en waren net op tijd thuis voor de slottijdrit in de Tour de France. De top-3 in het algemeen klassement was ook die van de klimtijdrit. Tadej Pogacar had naast de dubbel Giro d'Italia en Tour de France ook in beide grote rondes 6 etappes gewonnen.
Zo glorieus was de Tour van "Équipe Liturgique" niet. Met 1962 punten was ik op een 1295e plaats beland. Ter vergelijking: het winnende team had 2473 punten bij elkaar gesprokkeld.
Ik was al niet zo groot, maar mij past bescheidenheid.
Maar in de sport geldt: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Over 4 weken begint de Vuelta a España. Misschien moet ik het bij de Ronde van Spanje maar eens proberen met een nieuw voedingssupplement: pannenkoek pindakaas!

Broze botten

 Op de site van de NOS staat een interessant artikel over broze botten bij wielrenners onder de titel: De Tour win je juist niet in bed.

De kern van het artikel is, dat je door alleen te wielrennen veel meer kans krijgt op broze botten. Dit komt deels door de nadruk op een zo laag mogelijk gewicht met het oog op de beklimmingen. Te weinig koolhydraten! En te weinig vitamine D3 en calcium.

Daarnaast krijg je door hardlopen en het toevoegen van andere sporten aan fietsen een dichtere botdichtheid. Dat doet deze marathonloper en schaatser deugd.

Kortom, een wintertriatlon is zo'n gek idee nog niet!

Je botten hebben er baat bij.

Vueltastart

De dag, waarvan je wist, dat die zou komen, brak aan. Gisteren begon de Vuelta Holanda 22 in Utrecht. Een kleine maand geleden hadden we al een dagje doorgebracht in de Domstad, maar nu begon het tweede feest.

Om half 12 vertrokken we met een zestal fietsen naar Leiden Centraal, waar vandaan we de trein naar Utrecht namen. Daar wandelden we rond in het gebied van de Jaarbeurs, waar de start en de finish van de ploegenachtervolging was.

Voor onze Spaanse gasten was het leuk, want er werd regelmatig Spaans om ons heen gepraat. Hier kwam ik Willem van Vliet, de secretaris van Stichting Leidse IJshal, tegen. Later sprak ik nog een paar IJVL-ers. 
Maar dit zijn ontmoetingen, die je kunt verwachten. Dat was iets heel anders dan de 2 bij ons logerende Spaanse middelbare scholieren, die bij de finish van de ploegentijdrit hun lerares Engels tegen kwamen!

In Hal 1 scharrelden we een tijdje rond. De Jumbo-fanzone was hier prominent aanwezig.

Rond een uur of half 3 wandelden we naar de binnenstad, waar we in de binnenstad wat wilden gaan eten. Het was voor de meesten een toeristische rondwandeling op deze redelijk warme dag.

Op het terras van "Bada Bing" moesten we verkassen naar een plek onder de grote parasols, omdat het ging regenen. Het was niet de gelukkigste keuze van de dag. Aan de bediening kon je merken, dat er een groot personeelstekort is.

Als je met 6 bestelde gerechten en 6 bestelde drankjes 3 fouten maakt, heb je een score van 25% missers. Dat duidt niet op een goed ingewerkt team.
Het gezegde "Zo zout heb ik het nog nooit gegeten" was volledig van toepassing. Letterlijk dan. Het leek wel, of er patat aan het zout was toegevoegd.
Het was bijna droog, toen we door de mooie historische binnenstad van Utrecht wandelden. Ada ging op bezoek bij haar hier wonende jongste zus, terwijl wij rustig richting Jaarbeurs wandelden.

Inmiddels had ik van Walter Boon een foto gekregen wan het toen nog rustige parcours. Dat zou er ietwat drukker uitzien, toen om half 7 het startschot geklonken had van de Vuelta Holanda 22.
Onderweg had ik een T-shirt met daarop de volledige route van de Ronde van Spanje gekocht.

Daarop staat ook de etappe van Villaviciosa naar Les Preaeres.

Wij wandelden langs de enorme sliert toeschouwers, die in deze dure tijden allemaal waren afgekomen op een gratis uitje.

We liepen langs de ploegenbussen, waar Siebe Alpecin-ploegleider Michel Cornelisse tegenkwam, in het verleden een ploegleider van Koopmans, waar mijn zoon voor gekoerst heeft.

Jetze Bol mocht met Burgos om half 7 de spits afbijten bij de Ploegenachtervolging. Na afloop sprak Siebe heel kort deze in Spanje wonende wielrenner, waar hij regelmatig tegen gefietst heeft.

Bij de Jaarbeurs kregen we een wielerpetje van Vuelta Holanda, waarna we vlak bij de finish het Jumbo-Visma-team de ploegenachtervolging winnen.

Een oorverdovend geluid volgde, zoals je het geluid aanzwol naarmate een wielerploeg dichterbij kwam. De renners moeten 23 kilometer lang kabaal om hen heen gehoord hebben.

Dat geluid was ook goed hoorbaar, toen de Jumbo-ploeg gehuldigd werd.

En helemaal toen Robert Gesink, tegen wie Siebe ook gereden heeft in het verleden, gehuldigd werd in zijn rode trui. Iedereen gunde het deze zichzelf wegcijferende routinier.
In het langzamerhand steeds leger wordende plein wachtten wij tot we de trein van half 10 hadden. Het was een waar volksfeest geworden, waar geen wanklank was gevallen.

In de trein zag ik, dat IJshal De Vliet bij Ploegleider 246 punten had gescoord, hetgeen goed was voor een 811e plek. Mijn tijd komt nog wel....
Thuis gekomen aten we nog wat. Als slot van een leuke dag nam ik een toepasselijk drankje.

Vochtcompensatie

Bij sporten is vochtcompensatie heel belangrijk. Je zweet voldoende vocht uit en dat vocht moet ook weer aangevuld worden. Een gevleugelde uitspraak onder (duur)sporters is: "Als je honger of dorst krijgt, ben je te laat!"
De hongerklop is een bekende uitdrukking, die aangeeft wat er gebeurt: ineens kom je niet meer vooruit. De bekende inzinking. Die ook voor kan komen bij vochttekort. De man met de hamer ontvangt je met groot genoegen.

Nu hebben we net een hittegolf achter de rug, die volgde op een periode met een fors neerslagtekort.

Dat geldt niet alleen voor Nederland, maar eigenlijk voor half Europa. We zien dat terug bij de vele forse bosbranden, maar ook door de extreem lage waterstanden.
Welnu, na de 15 millimeter neerslag, die afgelopen maandag de droogtraining danig in de war schopte, kwam daar vandaag in de kuststreek de dubbele hoeveelheid bovenop.

Vanochtend vroeg fietsten Ada en ik naar de volkstuin toe. Een tweetal regentonnen zat helemaal vol, een derde op een andere plek halfvol. Ik hevelde water van de ene volle ton over naar de halfvolle. Daarnaast vulde ik wat lege flessen om dat regenwater mee naar huis te nemen voor de kamerplanten. Gezien de weersvoorspellingen zouden de tonnen vanmiddag wel weer tot de nok toe gevuld zijn.

Voor de natuur kwam deze regen als geroepen. De grond kon deze vochtcompensatie wel gebruiken. Tijdens het plukken van wat groente en fruit konden we constateren, dat de natuur helemaal opgebloeid was. Daar hadden we graag een fietsrit in regenpak voor over.

Startnummer 79

Vanmorgen fietste ik met mijn vrouw naar de markt in Leiden en naar "De Helianth". Het was al druk in de stad en we zagen veel wandelaars, hetgeen klopte.

Vandaag was de wandeleditie van de Leiden Marathon.
Met hun brood reden Ada en ik door naar haar ouders, waar we koffie en thee dronken op deze in het zonnetje warme lentedag. Morgen wordt het misschien wel 25 graden, dus het wordt een zware editie van de marathon.

Mijn vrouw reed door naar de volkstuin, waar ik alles zoveel mogelijk klaar zette voor de marathon: kleding klaarleggen, sportdrank maken en de sportgelletjes. Na geluncht te hebben fietste ik langs de Leidse IJshal, die momenteel fungeert als examenlokaal, naar de Garenmarkt, waar ik startnummer 79 ophaalde.

Voor een duursporter voelt een marathon toch aan als een eindexamen. Je hebt je zo goed mogelijk voorbereid, maar je moet het toch maar waarmaken op het juiste moment. 
Ik hoop, dat dat met lopen beter gaat dan met Ploegleider, want gezien het toch heuvelachtige parcours had ik in Team 333.nl op het laatste moment Biniam Girmay vervangen door Vincenzo Albanese. 
En wie scoorde er vandaag weer punten in de door Thomas de Gendt gewonnen etappe in de Giro d'Italia?

Inderdaad, Grimay, net als de eerder deze week gewisselde Diego Ulissi. Dankzij dit soort "gouden wissels" zakte ik weer 212 plaatsen en sta nu 1940e.

Wat wisten we het als 16 miljoen bondscoaches goed hoe stom was, dat Gerard Kemkers Sven Kramer een verkeerde wissel liet maken op de 10 kilometer in Vancouver.

Goed wisselen is toch lastiger, dan ik dacht.....

Omloop van Noordwijkerhout

Zondag stond na een afwezigheid van 2 jaar de Omloop van Noordwijkerhout weer op het programma. De start en finish waren op een andere plek, daar sporthal "De Schelft" in de coronatijd was afgebrand.

De voetbalvelden van VVSB waren nu het begin en het eindpunt van de halve marathon. In eerste instantie zag het nieuwe parcours er veelbelovend uit.

We zouden 3 kilometer over het strand lopen. Van Duindamse slag naar Langevelderslag. In mijn jeugdjaren ging ik vanuit Nieuw-Vennep vaak naar laatstgenoemde strand, waar ik dus goede herinneringen aan bewaar.

De avond ervoor ontving ik een mailtje, dat dit feest geen doorgang kon vinden. Een deel van de halve marathon ging over particulier terrein en de toestemming om daar overheen te lopen was op het laatste moment ingetrokken.

In plaats ervan zouden we tweemaal het parcours van de 10 kilometer gaan lopen. 

Saaier, maar het was niet anders. Daarnaast was de starttijd 20 minuten later, zodat we tegelijk met de 10 kilometer zouden vertrekken. Zodoende konden Ada en ik wat later ontbijten, hetgeen na de 72 kilometer fietsen van de dag ervoor best prettig was.

Het was fris weer, toen ik om half 10 via Rijnsburg naar Noordwijkerhout fietste, maar het warmde al snel op.

Na startnummer 6451 te hebben opgehaald, wandelde ik naar Rob Pijpers, die de laatste lange loop in aanloop naar de Leiden Marathon zou filmen en fotograferen.

Terwijl Rob een interview afnam, at ik een banaan, goed voor de magnesiumvoorraad, nam een energiegelletje tot me en dronk een halve liter sportdrank.


Daarna kwam er een Friezin op mij afgestapt, die in het Fries tegen me begon te praten. Ik kon uitleggen, dat ik de Fryslân-klep had, omdat ik train voor de Elfstedentocht. Zij was geboren aan de Elfstedenroute en ging als kind wel eens op de schaats naar school toe.

Ik zorgde ervoor, dat ik achteraan in het 100 meter lange peloton startte. Ik loop bij lange lopen meestal niet in en gebruik de eerste kilometers om de spieren warm te lopen. Je spaart energie, die je later in de loop prima kunt gebruiken. Bovendien begin je niet te snel.

Langzaam maar zeker schoof ik van de achterste regionen wat op naar voren.

Op de gewone wegen kon je makkelijk inhalen. Dat werd anders op het fietspad langs het zweefvliegveld in de duinen. In hardloopwedstrijden is het gebruikelijk, dat je aan de linkerkant inhaalt. Maar telkens kwamen fietsers en wielrenners ons tegemoet gereden, terwijl de weg was afgezet!
De verkeersregelaars boezemden kennelijk niet voldoende ontzag in. Wellicht kan men er de volgende keer een politieagent posteren.

Bij de Ruigenhoek waren de verkeersregelaars niet op hun best. Midden in een wedstrijd werden de lopers tegen gehouden om een paar auto's door te laten!

We kwamen over de ventweg langs de tulpenvelden te lopen.

De eerste ronde van ruim 10 kilometer ging in 55 minuten. Tijd voor een tweede energiegelletje en twee bekers water.


Een groot deel van de groep, waarmee ik opliep, was gefinisht. Zodoende liep ik in mijn eentje tussen een paar groepjes lopers.


Zo liep ik voor de tweede maal naar het fietspad door de duinen. Nu had ik wel de ruimte en kon zodoende de fietsers makkelijk ontwijken.

Bij de Ruigenhoek was de laatste drinkpost, waar ik gezien de zon en de temperatuur graag gebruik van maakte. Als je dorst krijgt, ben je te laat!


Het lopen ging de tweede ronde soepeler dan de eerste. De vorm is dus goed.



Zo kwam ik in de brutotijd van 1.50.58 over de eindstreep.



De nettotijd was 1.50.16, waarmee ik 94e ben geworden. De generale repetitie voor de marathon van Leiden was goed verlopen.

Met Rob Pijpers evalueerde ik deze halve marathon en bij deze bedank ik hem voor de foto's en het prachtige filmpje van de Omloop van Noordwijkerhout, dat ik later op de dag mocht ontvangen.