dinsdag 17 november 2026

Verkoudheid

Na gisterenmorgen met een verkouden kop schaatsles gegeven te hebben had ik een last met veel kriebelhoest. Lastig, maar wel een teken, dat je aan het opknappen bent. Desondanks was het niet verstandig om vandaag voluit te gaan schaatsen met de "Krasse knarren".
Vandaag ging het weer verder waar het gisteren gebleven was.
Alleen was er een opmerkelijk temperatuurverschil tussen Noord- en Zuid-Nederland.
Daar het regende toen ik van huis ging om naar IJshal De Vliet te fietsen was het duidelijk, dat ik mijn regenbroek maar beter meteen aan kon doen. Onderweg langs de Korte Vliet deze champignons staan.

Ze zijn eetbaar, maar staan tegen een boom aan in een strook, waar veel honden worden uitgelaten....

Bij de Marie Diebenplaats aangekomen zette ik mijn fiets op een droge plek en om 9 uur schaatste ik mijn eerste rondjes op de 250-meterbaan. Het scherm deed het weer goed, zodat ik de rondetijden af kon lezen. Deze lagen steevast boven de 40 seconden.
Aad Kleijweg zou de "Krasse knarren" vandaag leiden, zodat ik, nu ik toch niet voluit kon schaatsen, goed kon oefenen voor de 200 kilometer, die ik gepland heb om binnenkort te gaan rijden. Het tempo zal dan in de buurt van de 40 seconden moeten liggen, zo'n 22 tot 23 kilometer per uur.


Uit eigen waarneming kan ik u garanderen, dat het peloton van aanvankelijk 12 man een stuk sneller ging.


De schaatslessen van de Sven Kramer Academy waren intussen ook begonnen.
Het was inmiddels ook drukker geworden op de 250-meterbaan. Ook het peloton "Krasse knarren" was gegroeid tot zo'n 20 man.



Ik reed wel de 5 kilometer op kop. Het ging sneller dan ik dacht. De eerste helft ging in rondjes 38, de tweede helft in omlopen van 37 seconden. Desondanks werd ik maar liefst 7 keer gelapt. Eerst in rondjes 31, later 30 en tenslotte in 29 en 28 seconde per ronde werd mijn peloton voorbij gestoven alsof men gecatapulteerd was.

Een prima mentale voorbereiding op de Alternatieve Elfstedentocht op het osmoseijs in IJshal De Vliet. Je moet constant je eigen tempo blijven rijden. Toch reed ik na de 5 kilometer de rest uitsluitend onder de 40 seconden met in de laatste serie van 4 rondjes zelfs een 34,5.


De rustige rijders en de sneltrein reden zij aan zij. Voor een zeer korte tijd althans!
Bij het uitrijden na het voltooien van de 100 rondjes reed ik nog wat rondjes uit. Daarbij reed ik een aantal rondjes op met Finney, met wie ik even bijpraatte.


Schaatsen en gezelligheid gaan hand in hand.
Ik bedankte de ijsmeesters Jan en Marcel voor de perfecte ijsvloer.

Ondanks de verkoudheid had ik moeiteloos 31 kilometer geschaatst.
Na afloop dronk ik een kop thee, terwijl ik met Hans Knegt en Gerrit de Mooij praatte. In de regen reed ik naar "Us Bertus" om met het oog op de Goedheiligman wat inkopen te doen.


Door de vele regen hadden de paddenstoelen bij thuiskomst de kop boven de grond gestoken in de geveltuin.

maandag 16 november 2026

3024

Afgelopen weekeinde was ik verkouden geworden. Lastig, maar door 41 jaar bij de Openbare Bibliotheek gewerkt te hebben, ben ik aardig wat keren verkouden geworden. Als het enigszins kon, ging ik gewoon naar mijn werk. Mijn ziekteverzuim was dan ook laag.
Vanmorgen ging ik dan ook gewoon naar IJshal De Vliet om training te geven aan mijn groep. Onderweg had ik te maken met één van de vele buitjes van vandaag.
Door deze regen was het op het eerste uur vermoedelijk wat rustiger op de ijsbaan als de afgelopen maandagen.

Toen de ijsmeester aan mij vroeg of er gedweild moest worden, zei ik dat dat volstrekt overbodig was. Mijn natuurijsgroep was met 5 schaatsers nagenoeg compleet. Mijn vrouw was er niet bij, daar zij mijn oppasdienst op onze kleinkinderen vanavond overgenomen had en haar programma anders in de war geschopt zou worden.
Van de middengroep was niemand aanwezig, zodat de trainer zich bij ons aansloot. Heel handig, want 4 ogen zien meer dan 2. Het werd zodoende een schaatsles met vrij veel vaart, waarbij de nadruk lag op het achterop de hak staan, het terugsturen en de zijwaartse afzet. Aan het eind deed ik met de gele capjes dezelfde oefeningen, die ik met kinderen vaak doe met de plastic noppen. Zo reden ze een rondje heel diep!

Hoeveel rondjes we gereden hadden, bleef een raadsel voor ons, daar het scherm geen rondjes registreerde, maar die via de transponder vermoedelijk wel geregistreerd werden.
Na de thee, waarbij ik lang met Jan Kant bijpraatte, fietste ik via "De Helianth" met een ommetje naar huis. Daarbij fietste ik door de Seringenstraat, waar een groot huizenblok bijna geheel tegen de vlakte lag.



Het was droog en af en toe even zonnig. Daar ik de rest van de dag thuis zou blijven om rust te pakken, maakte ik onderweg nog wat foto's van laatbloeiers en paddenstoelen.

De reukloze kamille was bij deze verkoudheid natuurlijk helemaal reukloos.

Met het vermoedelijke overschrijden van de grens van 3000 rondjes paste het duizendblad er natuurlijk helemaal bij.





En de krakeenden zorgden er wel voor, dat ze op gepaste afstand van de buizerd bleven.


Thuisgekomen zag ik, dat ik met een verkouden kop met 101 rondjes van 250 meter het totaal van dit seizoen op 3024 had gebracht.

(Klik op afbeelding om te vergroten)

Box 3

 
Sommige cartoonisten slagen erin om een complex probleem op een humoristische wijze met een paar penseelstreken kort en bondig samen te vatten, zoals de Haagse soap rond Box 3.



Denk niet, dat dit een ver van mijn bed show is, want het gaat wel over ons geld.


Een viertal dagen nadat het belastingplan door de Tweede Kamer is geloodst weten we nog steeds niet of het Kabinet Jetten erover gestruikeld is of niet.

In Nederland pakken wij het kneuterig aan. Wat wil je ook anders als je een aantal belangrijke politieke gebouwen aan de Kneuterdijk vestigt.



Nee, neem dan Amerika.


Daar pakt men het tenminste groots aan!

80

In de familie Breed is "Rozen en Radijs" het laatste decennium een soort feestzaal geworden. Zo ook gisteren. Onze zus Tineke was vrijdag 80 geworden en dat moest gevierd worden.

We werden om 1 uur in Burgerveen verwacht, dus we konden het op zondagmorgen rustig aan doen. Bij het ontwaken konden we constateren, dat het op klomphoogte bijna tot matige vorst was gekomen.
Om half 12 stapten we op de fiets. Het was bewolkt maar droog. Via de Haagweg fietsten we naar de nog vrij stille Leidse binnenstad om bij de Lage Rijndijk de route van de Leiden Marathon in omgekeerde richting op te pakken tot Nieuwe Wetering.
Daarbij kwamen we vlak bij Oud Ade langs het "Land van Ons". Tot onze verbazing zagen we daar een paar honderd kieviten in het weiland zitten. In de andere weilanden in de Boterhuispolder en in de polders erna zagen we ze niet. Dat had waarschijnlijk te maken met het vernatten van het laagveen om dit te laten groeien.

Door de warme zomer en het eveneens warme najaar zijn deze kieviten langer gebleven en waren ze nu aan het opvetten voor de lange reis naar Spanje of Afrika.

Om 1 uur waren we na 24 kilometer fietsen bij "Rozen en Radijs", waar we de feestzaal in de kas betraden.

Daar konden we de kersverse Tachtiger feliciteren.

De vorige keer, dat we hier waren, was de laatste keer dat we onze zus Trees levend gezien hebben.
Maar dat is het leven: een lach en een traan. Gisteren was het weer een dag om te lachen. Het was gezellig om weer veel familieleden te ontmoeten. Sommigen had ik jarenlang niet gezien.


Er werden groepsfoto's gemaakt.


Er was een natje en een droogje en er was plek om met anderen te praten.

Zo praatte ik een tijd met Corrin Duivenvoorden over onze gezamenlijke liefhebberij schaatsen, en met Kazuki, die ik in het verleden een tweetal jaren schaatsles heb gegeven in de Leidse IJshal aan de Vondellaan.

Voorts maakte ik kennis met Wil, die net als ik nog ieder jaar de marathon loopt. Zij heeft als regerend Nederlands kampioen Marathon bij de 70-plussers een onoverbrugbare voorsprong op me genomen. Dat gaat mij niet lukken. Maar goed, ik ben nu eenmaal vooral een langeafstandsschaatser.
Nu we het toch over hardlopen hebben. Van mijn marathonmaat Walter Boon kreeg ik een appje, dat hij de Zevenheuvelenloop had gelopen in het nieuwe IJVL-shirt.
Wij hadden het gezellig met de familie tot 5 uur.

Ada en ik stapten op de fiets. Het begon al te schemeren, zodat we bij Nieuwe Wetering onze fietslichten aandeden. We reden nagenoeg dezelfde route als op de heenweg. Bij "Land van Ons" zagen we de kieviten niet, maar we hoorden ze wel. 
Om kwart over 7 waren we weer thuis, zodat we naar "Vroege Vogels" konden kijken.