dinsdag 17 oktober 2017

Geef me de vijf

Ook vanmorgen fietste ik naar de Vondellaan, waar ik voor de tweede dag op rij schaatsles ging geven aan kinderen in de Leidse IJshal. Samen met Jacob had ik wederom een groep op de binnenbaan, maar waar we gisteren 8 kinderen hadden, daar konden we vandaag de beginselen van de edele schaatssport aan 5 kinderen overbrengen. 
Met deze 5 gingen we aan de gang. Daar er 3 kinderen van gisteren bij waren, konden we voortborduren op de onlangs aangeleerde oefenstof. Het was een leuke les, waarbij de valbeweging en de zijwaartse afzet in het eerste deel van het lesuur leidraad was. Ook het diep zitten kwam aan bod.
In de tweede helft kregen de vijf uitleg over de juiste manier van de armzwaai. De beste manier is dan om te beginnen met de foute manier, waardoor je jezelf uit balans gooit. Die balans kwam nogmaals aan bod, toen de kinderen met een pilon op de rug een paar rondjes moesten schaatsen zonder dat de pilon eraf viel.
Na een spelletje "curling" met de pilonnen sloten we de training af met de start, waarbij de vijf er al snel vandoor gingen. Als ik zie, hoeveel de kinderen in 2 lessen vooruit gegaan zijn, dan vervult mij dat met blijdschap. Daar doe je het als trainer allemaal voor.
Op weg naar huis viel me op, dat het nog steeds bewolkt was. Dat klopte totaal niet met de weersvoorspelling. Later bleek, dat het geen bewolking was, maar Saharazand in combinatie met rook van de bosbranden in Portugal en Spanje.
Ook de zon kleurde oranje. Zodoende hadden we, nu het Nederlands elftal is uitgeschakeld voor het wereldkampioenschap voetbal, toch nog "Oranje boven"....

maandag 16 oktober 2017

Zomerijs

Wie dacht, dat het gisteren al warm was, vandaag kwamen de temperaturen nog hoger uit. In het zuiden van het land werd de 25 graden overschreden: een zomerse dag in de tweede helft van oktober!
Vanmorgen was het een graad of 10 kouder, maar deze minimumtemperaturen lagen eveneens ver boven het gemiddelde.
In deze temperaturen fietste ik vanmorgen naar de Leidse IJshal, waar op deze eerste ochtend van de Herfstvakantie weer schaatslessen voor kinderen waren.
Er waren voldoende trainers. De vraag was echter, of er wel voldoende kinderen zouden komen. Welnu, dat viel mee. Er kwamen ondanks het mooie weer een kleine 60 kinderen op, zodat we de kinderen geen privéles hoefden te geven. Samen met Jacob Vredenborg had ik een groepje van 8 kinderen.
Het was een leuk groepje en de les liep op rolletjes. Je zag de kinderen gewoon tijdens de les steeds beter schaatsen. De rode draad van mijn les was die van de eerste schaatsles van de buitenschoolse sport en de IJVL. De kinderen hadden de grootste lol. Lachende kindergezichten, wat kan daar tegenop? Wat dat aangaat is ook deze start veelbelovend voor de rest van het seizoen.
En dat aangaat wist IJVL-voorzitter de juiste toon te treffen, toen hij de kleedkamer binnen stapte met de mededeling: "Wie had dat kunnen denken? Zomerijs in Leiden!"
En zo is het maar net!

zondag 15 oktober 2017

Ophelia

Net als gisteren beleven we vandaag een dag met meteorologische hoogstandjes. Vermoedelijk wordt morgen in Zuid-Limburg de grens van 25 graden gepasseerd, hetgeen in oktober slechts zeer sporadisch geschiedt.
Gek genoeg hebben we dat aan een orkaan te danken, die rechtstreeks op Ierland afstevent.

"Ophelia" komt daar maandag aan land met alle gevolgen van dien.
Aan de oostzijde stuwt "Ophelia" warme lucht linea recta uit Spanje naar ons land toe. Nu zaten we al een tijdje in voor de tijd van het jaar hoge temperatuur, nu wordt er nog een flinke schep bovenop gedaan.
Nu hoeven deze hoge temperaturen in oktober nog niets te zeggen over de komende winter. In 2011 was oktober ook zeer warm. Er volgde weliswaar een te warme winter, maar met een korte maar zeer krachtige vorstperiode, waarin ternauwernood de officiële Elfstedentocht geen doorgang kon vinden.
Vele duizenden schaatsers reden de Tocht der Tochten op eigen houtje, de zogenaamde Zelfstedentocht.
Zo ver is het nog lang niet. Eerlijk gezegd heb ik het niet zo op herfsten met veel stormen. Op een of andere manier lijkt dat stabiel winterweer tegen te gaan. Maar het is geen wet van Meden en Perzen.
De voorganger van "Ophelia" was "Debbie", die in 1961 in Ierland aan land kwam en naast 18 doden ook flinke materiële schade veroorzaakte.
De winter van 1961-1962 had een Hellmann-getal van 84. Daar zouden we tegenwoordig blind voor tekenen. Bijzonder was, dat de kou vooral in december 1961 zat. De voor 30 december 1961 aangekondigde Elfstedentocht werd op het laatste moment door invallende dooi afgelast.
Voor een definitieve winterverwachting is het nog veel te vroeg. Eerst maar eens de rest van de herfst afwachten. Vergelijkingen met 1961 gaan mank, daar we nu in een heel ander klimaat zitten. Maar met het naderende zonnevlekkenminimum weet je het maar nooit....

Mata Hari-loop

De bekendste vrouw uit de Eerste Wereldoorlog is zonder twijfel Mata Hari. Haar echte naam was Margaretha Geertruida Zelle. Ze was van 1905 tot 1917 actief als exotisch danseres.
Het is vandaag exact een eeuw geleden dat de op 7 augustus 1876 in Leeuwarden geboren Mata Hari in Vincennes stierf voor en door het vuurpeloton, nadat zij wegens spionage ter dood was veroordeeld door de Franse krijgsraad.
Na haar dood werd Mata Hari legendarisch. Over deze mooie Friezin zijn talrijke boeken geschreven.


Vanmorgen ging ik na het ontbijt om 10 uur een blokje van 10 kilometer lopen. Op deze zonovergoten zondagmorgen liep ik langs de A44, waar langs de ventweg waar ik over liep al een gigantische kaalslag heeft plaatsgevonden ten faveure van de Rijnlandroute. Veel bomen zijn gesneuveld, zodat wij het verkeer op de A44 thans veel meer horen dan vroeger.
Het mocht dan wel een warme dag worden, op de weilanden kon je de dauw van vannacht nog zien. De minimumtemperaturen op klomphoogte waren vanmorgen vroeg niet zo hoog. Via de Papelaan, waar zeer veel fietsers genoten van het mooie weer, liep ik via de Velostrada weer op huis aan, waar ik na 55 minuten klaar was met de 10 kilometer lange Mara Hari-loop.
Hoewel de naam misschien niet zo kies gekozen is, daar Margaretha Zelle's dood uit de loop van het geweer kwam.

zaterdag 14 oktober 2017

Een wonder der natuur

Het was vandaag bijzonder aangenaam weer. Nu had ik een maand geleden aan mijn vrouw beloofd om haar te helpen met het leegscheppen van de bak op de volkstuin, waar de compost helemaal klaar was om over de tuin gestrooid te worden. Na de vele natte weken was dit het uitgelezen weer om de belofte in te lossen.
Na thuis in de tuin gegeten te hebben fietste ik met Ada naar de volkstuin, waar ik met een schop en een emmer aan de slag ging. We liepen naar de bak met inmiddels tuinaarde toe en haalden het zeil en een paar houten planken weg. Er schoot een muis weg.
Ik ging aan de slag met het legen van de bak. Daar we deze tuinaarde pas in het voorjaar nodig hebben, leegde ik de emmers in een lege rolcontainer. Toen deze vol was maakte ik met de rest een hoop tuinaarde in een hoek in de kas, die nu leeg was. In de winter kunnen we die tuinaarde dan uitspreiden in de kas.
Toen de bak leeg was, mocht ik van mijn vrouw met de kruiwagen mest gaan halen. Ik ben toch maar een bofkont. Met een riek schepte ik de mest in de kruiwagen om eerst een laag mest in de nu lege bak te leggen. Ada had inmiddels een bodemlaag compost gelegd om verder te fermenteren.
Ik stond erbij terwijl ze bezig was bij het compostvat en ze zei: "Het is een wonder der natuur."
Nu denkt u natuurlijk meteen, dat ze het over mij had. Een logische gedachte. Maar ze bedoelde de compost: "Als je ziet, hoe het groenteafval er boven in het vat uit ziet en hoe het beneden al bijna aarde is, dan zie je hoe mooi de natuur in elkaar zit."
Daar had ik niet zo veel tegen in te brengen, behalve dan, dat ik een nieuwe laag mest uitstrooide boven op de tweede laag compost in de houden bak.
Bescheiden als ik ben ken ik mijn plaats.
Nee, dan had mijn vrouw meer eer van haar werk. Uit het compostvat kwam een sportbril met gele glazen. Ik moet u echter wederom teleurstellen. Ook dit was geen wonder der natuur. Bij het werken op de tuin in de avonduren was ze deze bril kwijtgeraakt....

130

De afgelopen week kwam de forse stijging van het aantal verkeersongelukken op de Nederlandse hoofdwegen uitgebreid in het nieuws.  De stijging van 27% sinds 2013 is inderdaad fors te noemen. De toename wordt in de berichtgeving volledig toegeschreven aan het gebruik van de smartphone in het verkeer. Dat zal ongetwijfeld voor een behoorlijk groot deel meespelen.
Maar ik mis iets in dit verhaal. De stijging valt samen met de verhoging van de maximumsnelheid naar 130 kilometer per uur. In de praktijk gaat zo'n verhoging werken als een soort minimumsnelheid. 
Je "moet" als individuele automobilist immers mee met de rest van het verkeer. En iedereen weet, dat hoe hoger de snelheid is, hoe langer de remweg, maar ook hoe korter de tijd die je hebt om op het overige verkeer te kunnen reageren.
Dit verschijnsel heb ik mogen ervaren in de Leidse IJshal. Bij wijze van proef had de ijsmeester een snelheidsmeter opgehangen om de schaatsers te laten zien, hoe hard ze reden. Nou, als er iets snelheidsverhogend werkte, dan was het dit wel. De "Krasse knarren" gedroegen zich als zestiger als jonge honden. Men wilde graag boven de snelheid uit de vorige serie komen. Er werd kortom op een nieuw snelheidsrecord gejaagd.
Maar dit terzijde. De bezuiniging op de verkeerspolitie heeft natuurlijk ook niet meegewerkt. Er was veel minder politiecontrole op de snelwegen. Voeg daarbij dat veel snelwegen zijn verbreed met veel meer mogelijkheden om van rijbaan te wisselen en er zijn opeens veel meer mogelijke oplossingen.
Nu is het vanuit het oogpunt van het milieu veel beter om de maximumsnelheid terug te brengen naar 100 kilometer per uur. Je hebt veel minder uitstoot van fijnstof en CO2. Dit is de eenvoudigste maatregel, die je kunt nemen om de klimaatverandering tegen te gaan. Nederland ligt nog steeds voor een groot deel onder de zeespiegel!
Dus regering, met 100 kilometer als maximum voorkomt u verkeersongelukken en u kunt makkelijker voldoen aan de klimaatdoelstellingen. Waar wachten jullie nog op?

vrijdag 13 oktober 2017

Vrijdag de 13e

Vrijdag de 13e heeft niet zo'n beste naam. En eerlijk gezegd voelde dat vanmorgen op mijn werk wel een beetje zo aan. Het liep gewoon niet lekker. Allerlei kleine problemen en computers, die niet deden wat ze zouden moeten doen. Op andere dagen kom je dit ook tegen, maar als er 4 klanten voor je neus staan met dit soort zaken en je dit in je eentje op moet lossen, ben je niet echt blij.

In deze stemming fietste ik om half 2 naar huis. Daar trok ik mijn schaatskleding aan en na nog even wat gegeten te hebben vertrok ik naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal 2 uur achter elkaar les zou geven. Het eerste uur was voor de buitenschoolse sport en aansluitend met een dweilpauze van een kwartier het uur van de IJVL.
Mijn humeur klaarde op. Beide groepen kinderen zijn leuk en erg enthousiast. Ik borduurde voort op de les van vorige week en herhaalde een aantal oefeningen en breidde deze wat uit. Een tweetal kinderen uit het eerste uur vroeg, of ze het tweede uur ook mee mochten doen. Zeg dan maar eens nee.
Voor de zoveelste keer dit jaar moest ik een medisch geheim van mezelf bloot geven: "Ik heb een vuiltje in mijn oog!"
Met dit tweetal kinderen meer en een proeflesser begon ik aan de tweede les. Ook deze liep erg lekker. In het tweede deel lag de nadruk op de zijwaartse afzet, terwijl we afsloten met standbeeldtikkertje.
Ik ga niet beweren, dat ik een standbeeld verdien, maar nu we het daar toch over hebben....


Herfstvakantie

Maandag is het weer zo ver. Het is Herfstvakantie en dan is er in de Leidse IJshal weer iedere morgen schaatsles voor kinderen. Uit eigen ervaring weet ik, dat het heel gezellig is.
De komende week ben ik 4 ochtenden van de partij. De vijfde ochtend moet ik werken....
Heb je kinderen of kleinkinderen: neem ze mee naar de ijsbaan aan de Vondellaan. U zult er geen spijt van krijgen!

donderdag 12 oktober 2017

Nynke Laverman

Het staatsbezoek van Willem-Alexander van Buren en Máxima aan Portugal heb ik met meer belangstelling gevolgd dan eerdere staatsbezoeken. Dat kwam, doordat de Friese zangeres Nynke Laverman en Cristina Branco de fado, de typisch Portugese muziek, zouden zingen.
De belangstelling voor Nynke Laverman is bij toeval ontstaan. Op mijn blog had ik een paar liedjes van de Friese folkgroep "Irolt" staan, die ik in de jaren '70 en '80 diverse keren op heb zien treden.
Op een keer kwam Wierd Wagenmakers naast mij rijden na de gebruikelijke piramide.
"Wat leuk, dat je de dochter van een vriend uit Fryslân op je blog hebt gezet", zei deze "Krasse knar".
"Welke zangeres?", vroeg ik.
"Nynke Laverman", kreeg ik als antwoord.
Helaas moest ik mijn trainingsmaat teleurstellen. De stem op de Friese liederen was van Inez Timmer, de zangeres van "Irolt". Deze is ook duidelijk te horen op "Kattekwae", het volgende lied, waarvan sommigen beweren, dat dit mijn lijflied is.
Toch had Wierd niet helemaal ongelijk. De stemmen van Nynke en Inze hebben wel wat van elkaar weg.
Dit muzikale misverstand kwam weer terug bij het staatsbezoek aan Portugal, waar Nynke de fado ten gehore bracht.

Nu wil het toeval, dat Wierd vanmorgen voor de eerste keer  dit seizoen weer meereed met de "Krasse knarren". Uiteraard nam hij de eerste en de laatste 5 rondjes voor zijn rekening. Met een peloton van 18 man reden we onze rondjes, terwijl op de binnenbaan een paar kunstschaatssters wat kleinere rondjes draaiden. Af en toe ging het serieus hard, maar op een tweetal uitschieters na kon iedereen mee in het peloton.
Het muzikale plaatje had compleet geweest, indien Jan en Henk Versteegen en Wim van Huis van "The Shoes" vanmorgen ook mee hadden geschaatst. Maar helaas. Zij schitterden door afwezigheid.
Helaas. Want muziek en schaatsen gaan heel goed samen.

woensdag 11 oktober 2017

Vertrouwen in de toekomst

Het kabinet Rutte 3 is er nog niet, maar het gaat er wel komen, nu de fracties van VVD, CDA, D66 en ChristenUnie akkoord zijn gegaan met het regeerakkoord, dat de welluidende titel "Vertrouwen in de toekomst" heeft meegekregen. Voor het nieuwe kabinet is het weinig hoopvol, dat als je op titel zoekt, de eerste treffer deze is.
Een streekroman. Nog voor de start legt het kabinet Rutte 3 het af tegen een streekroman!
Als bibliothecaris moet ik hier wel om gniffelen. Anderzijds verbaast het me niet echt. Streek- en familieromans zijn in de bibliotheek, en niet alleen in Katwijk, nog steeds het meest geleende genre. Op zich niet zo gek, daar de grootste groep betalende leden bestaat uit vrouwen boven de 50 jaar.
Maar hiervoor ik zocht niet op "Vertrouwen in de toekomst". Ik wilde als sportliefhebber weten, wat het nieuwe kabinet voorheeft met de sport.
Dit is op pagina 19 en 20 te lezen onder het kopje 1.6 Sport:
Sport bevordert de gezondheid en brengt plezier, trots en saamhorigheid. Sport verdient daarom onze aandacht, te meer omdat bonden en verenigingen het steeds lastiger hebben om vrijwilligers te vinden en de financiële mogelijkheden voor verdere professionalisering van de breedte- en topsport beperkingen kennen. Samen met de sportsector en gemeenten willen we de sport in Nederland financieel en organisatorisch versterken. Sportbonden en een bloeiend verenigingsleven hebben hierin een centrale positie.
We willen een sportakkoord sluiten. Belangrijke partners hierbij zijn de sportbonden, sportverenigingen, sporters met een beperking, en gemeenten. Doel is om de organisatie en financiën van de sport toekomstbestendig te maken. Daar hoort in onze tijd ook diversiteit in de samenstelling van sportbonden bij, net zoals de ontwikkeling van open sportclubs in wijken en een laagdrempelige toegang voor kinderen. Voor het versterken van de positie van de sportbonden trekt het kabinet structureel 10 miljoen euro uit. De regeling Energiebesparing en duurzame energie sportaccommodaties wordt daarnaast verlengd.
Het kabinet verdubbelt de in 2016 afgesproken structurele intensivering voor de topsport van 10 miljoen euro per jaar naar 20 miljoen euro per jaar om meer kansen te bieden aan onze Olympische en Paralympische teams. Daarnaast komt er meer ruimte voor topsport talenten om onderwijs en topsport combineren.
Het kabinet trekt structureel 5 miljoen euro extra uit ter ondersteuning van de organisatie van sportevenementen in Nederland, waaronder EK’s, WK’s en multisportevenementen. Het initiatief voor de organisatie van een evenement ligt altijd bij de sport en haar partners. Het kabinet zal het gesprek met de bonden aangaan over de handhaving van de openbare orde bij evenementen en de omgang met gedragingen tijdens evenementen en risicowedstrijden.
Het kabinet gaat steviger inzetten op de aanpak van dopinggebruik, matchfixing, corruptie en misbruik in de sport.
Op zich staan er geen gekke dingen in, maar het is niet bepaald een enthousiaste duik in het diepe. Het legt de verantwoordelijkheden terecht bij sportclubs en sportbonden. Toch mis ik hier iets in. Waar vroeger sporters veel makkelijker lid van een vereniging werden, is die vanzelfsprekende binding tegenwoordig veel minder en veel meer ad hoc of zelfs helemaal buiten verenigingen om. Veel sportverenigingen, met name die in de individuele sporten, hebben daardoor steeds meer moeite om de financiën op orde te krijgen, terwijl het daarnaast steeds lastiger wordt om voldoende vrijwilligers en kader te vinden. Voor veel verenigingen is dit de achilleshiel.
In de kop wordt dit punt aangesneden, maar verder dan een constatering komt het helaas nog niet, terwijl het vrijblijvend hoppen voor veel verenigingen de bekende achilleshiel is. De culturele verandering, die hieraan ten grondslag ligt, blijft onbenoemd. En dat is jammer, want als sportclubs kopje onder gaan, komt er van een sportakkoord weinig terecht.
Vertrouwen in de toekomst is mooi, maar eigenlijk moet er op korte termijn al een cultuuromslag komen naar minder vrijblijvend consumentengedrag. En dat is lastig als de hele maatschappij daarmee doordrenkt is.

dinsdag 10 oktober 2017

Schaatsmaten

Hoewel het de goede kant op gaat met IJshal "De Vliet", zijn we er nog niet.
De gemeente Leiden legt miljoenen op tafel, van de omliggende gemeenten is een aantal bereid om mee te betalen, zodat wij in de toekomst ook kunnen blijven in de Sleutelstad.
Het gaat dus de goede kant op, maar de financiering is nog niet rond, zeker niet voor een 333-meterbaan, terwijl de "Menkenbaan" ook nog in de lucht gehouden moet worden.
Nu kunnen we dus als schaatsers achterover gaan leunen en denken: "Dat moeten de gemeentes dan maar voor ons oplossen!"
Maar het is beter, als we zelf een steentje bijdragen. Bij de gemeentes kom je stukken beter voor de dag als je laat zien, dat de schaatsers zelf ook bereid zijn om jaarlijks een bedrag te betalen voor het behoud van een kunstijsbaan in de Leidse regio.
Welnu, dat kan. Voor het luttele bedrag van € 33,33 per jaar kun je Schaatsmaat worden van de Stichting IJshal Leiden. Een paar keer naar Den Haag of Haarlem om te schaatsen en je bent dit bedrag al kwijt aan reiskosten. En voor dit symbolische bedrag krijg je ook nog eens deze mooie sporttas. Iedereen, die regelmatig aan de Vondellaan schaatst, hoort hier aan mee te doen.
Laat je Schaatsmaten dus niet in de steek. Wordt ook Schaatsmaat!

Ledenstop

Jarenlang werkte de Koninklijke Vereniging "De Friesche Elf Steden", beter bekend onder de naam "Elfstedenvereniging" met een ledenstop. Na de Elfstedentocht van 1985 was de toeloop zo groot, dat de vereniging, die een jaar ervoor nog maar 4.000 leden had, binnen de kortste keren vol met 16.000 leden. Geen gek resultaat na 22 jaar wachten op de Tocht der Tochten.
Er volgde onmiddellijk een ledenstop. Pas een jaar of 5 later kon je je weer aanmelden voor de Elfstedenvereniging. Je werd potentieel lid, later omgezet in lotend lid. In de beginjaren was de kans, dat je ingeloot werd 1 op 7. In de loop der vele zachte winters werd de kans op inloten telkens wat groter. Een jaar of 10 geleden was de kans 1 op 2. Het ene jaar was je ingeloot, het andere jaar niet.
Een paar jaar geleden kwam het verlossende woord: voortaan mochten alle leden meedoen. Nieuwkomers kwamen nog wel op een wachtlijst. Er is dus toch nog een soort ledenstop.
Het goede nieuws is, dat deze nog niet geldt bij de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal, die iedere dinsdag- en donderdagmorgen 125 rondjes rijden op de buitenring. Aan een ledenstop doen we niet. Als kind uit een gezin met 12 kinderen ben ik thuis opgegroeid met deze spreuk van mijn moeder: "Er gaan veel makke schapen in een hok."
Nu kun je van de "Krasse knarren" een hoop beweren, maar niet, dat het altijd makke schapen zijn. Of zou dat dan toch aan de coördinator liggen? Dat oordeel laat ik wijselijk aan anderen.
Waar ik wel een oordeel over heb is de opkomst dit seizoen. Deze is tot nu toe prima. Vanmorgen reden we in een peloton van 25 man. In de wintermaanden heb je dat wel een enkele keer, maar in de eerste helft van oktober heb ik dat nog niet vaak meegemaakt. Meestal is het rustiger.
Met nog een tiental "losse" schaatsers was het gezellig druk in de Leidse IJshal, waar we heerlijk geschaatst hebben. Kom gerust eens met ons meerijden. Vooralsnog hebben de "Krasse knarren" geen ledenstop.

maandag 9 oktober 2017

Onbewezen ideeën

De voorraad nifedipine was op. Derhalve fietste ik naar mijn huisarts, die volgens Arjen Lubach onbewezen ideeën verkoopt. Hij is namelijk een antroposofische huisarts en hij schrijft regelmatig antroposofische geneesmiddelen voor. En dat mag niet van deze cabaretier, die daarmee Youp van 't Hek probeert te overtreffen, die in zijn eentje met de term "Gereformeerd biertje" Buckler in Nederland om zeep hielp.
Nu heeft iedere cabaretier het recht om uit de bocht te vliegen, maar zo ongenuanceerd als Lubach dat gisteren deed met zijn onbewezen ideeën over alternatieve geneeswijzen heb ik het zelden gezien. Op voorhand wordt alles, wat niet van de farmaceutische industrie afkomstig is en waar soms ook grof op wordt verdiend, weggezet als niet werkend.
Welnu dr. Lubach, in de praktijk werken deze vaak prima. Ik wil een voorbeeld geven, dat ik liever voor me had gehouden. De marathon van Leiden heb ik gelopen met aambeien. De dag erna ben ik naar mijn huisarts gegaan en daar hoorde ik, dat aambeien ontstaan, doordat de wanden van de bloedvaten te soepel worden. Dat kon kloppen. Een dag of 10 voordat ik de aambeien voelde, was de dosering van de nifedipine door de internist verdubbeld.

In overleg met de huisarts is deze verdubbeling weer teruggedraaid en met de volgens dr. Lubach onbewezen antroposofische zetpillen en een eveneens volgens hem onbewezen zalfje was ik binnen 2 weken van de aambeien af. Toch knap, want volgens dr. Lubach berust de werking op een placebo-effect, zodat ik middels een placebo van de aambeien afgekomen ben. Wie doet mij dat na?
De genezing verliep precies, zoals mijn huisarts voorspeld had dat die zou verlopen. Wat dat aangaat heb ik oneindig veel meer vertrouwen in mijn eigen huisarts, dan in een cabaretier, die ongenuanceerd mij mijn geneesmiddelen ZONDER bijwerkingen wil onthouden, die in de loop der jaren prima bleken te werken IN DE PRAKTIJK.
En als die middelen er niet zijn voor de desbetreffende kwaal, dan schrijft de huisarts gewoon de reguliere middelen voor zoals in het geval van de hoge bloeddruk. Daar heb ik geen enkel probleem mee, ook al was het even zoeken naar de juiste dosering. Die hebben we inmiddels gevonden.
Vanmorgen was de bloeddruk 138 om 78, Ik ben er tevreden mee. Maar dat ben ik niet met de onbewezen ideeën, waarmee een cabaretier als een volleerd hoogleraar geneeskunde alle alternatieve geneeswijzen denkt af te kunnen serveren.

Kunstronde Rijnwoude

Na me gisterenmiddag gedoucht te hebben, maakte ik wat brood klaar en fietste naar de bibliotheek aan de Nieuwstraat, waar Ada in het zonnetje op me zat te wachten. Samen met mijn vrouw fietste ik via Leiderdorp naar Koudekerk aan den Rijn over het jaagpad langs de rivier. Altijd leuk, zeker op een zonnige dag met weinig wind.
We staken de brug over om aan de overzijde van de Rijn door te fietsen naar de kerk, waar de tentoonstelling van amateurschilders was. Het bleek de bij Groenendijk gelegen Scheepjeskerk te zijn.
In het naast de kerk gelegen voormalige Karmelietenklooster was de tentoonstelling, die wij wilden bezoeken. In diverse kamers en zaaltjes waren de exposities van de deelnemers. Als eerste bezochten we die van Annelies van Wijk, een vriendin van mijn vrouw.
We praatten bij terwijl we genoten van landschapsschilderijen zoals bovenstaande. Er kwamen nog een paar andere bezoekers, waarna het gesprek ging over het karakteristieke landschap van de Britse eilanden en dan met name over Ierland.
Je krijgt meteen weer zin om er naar toe te gaan.
Aan het eind van de gang zat Sierk Blakenburg, Hij had de visuele verreweg het best vorm gegeven.
En hij had er ook het meeste werk van gemaakt om zo ver te komen. Hij begon met het maken van een figuratief schilderij. Daar maakte hij foto's van, die hij vanuit het midden viermaal afbeeldde.
Van daaruit ging hij ze in waaiervormen over elkaar laten lopen. Deze zette hij in de computer en met muziek eronder liet hij de cirkels in elkaar lopen. We kwamen de zaal ingelopen, terwijl dit multimediaproject met een beamer op een scherm werd vertoond, terwijl de muziek uit de geluidsboxen klonk.

Sierk Blakenburg verdient met deze prachtige kaleidoscoopkunst een groter podium dan een achterafzaaltje in een klooster!
We wandelden rustig langs de andere zalen boven om tenslotte de trap af te dalen, waar ons de koeien opvielen van Nelleke van Walbeek. Ik mag het eigenlijk nog niet verklappen van Dick Advocaat, maar dit is de verdedigingslinie van Oranje morgenavond tegen Zweden. Niet verder vertellen, hoor!
De laatste zaal, die we bezochten hing vol met zeer kleurrijk werk van Annette van den Bosch. Wij begaven ons daarna naar de buitenlucht, waar we in het herfstzonnetje via een gedeelte van de route van de marathon van Leiden naar Zoeterwoude Weipoort fietsten, vanwaar we via Cronesteyn op huis aan reden. Inclusief de fietstocht naar en van de 10 kilometerloop in Warmond kwam het dagtotaal op 46 kilometer. Sport en kunst kunnen prima samen gaan.