donderdag 17 augustus 2017

Saarland

Om kwart voor 7 werd ik wakker op de rustige camping "Waldfrieden". Ada hield het nog een half uur langer uit in dromenland. Buiten was het ondanks het vroege uur al aardig warm. We ruimden de tent op. De binnenkant van de buitentent was een beetje vochtig, voor de rest was de tent droog.
We ontbeten om half 9 op een veld bij de ingang van de camping, waar we konden genieten van een ontwapenende kleuter. Mindfulness pur sang.
Nadat een Friezin mij had aangesproken over mijn Friese sokken vertrokken we om kwart over 9 naar die Stadtmitte van Saarburg, een leuk plaatsje. 




Hier gingen we op zoek naar de waterval in het hart van Saarburg.



We daalden af naar de Saar en gingen verder, waar we gisteren gebleven waren. Het was een mooie route met afwisselend wat wijder dal zoals langs de Weser en deels wat smaller dal dat deed denken aan de Rijn bij de Loreley.
Op dit deel waren ook veel druivenvelden voor de wijn te vinden. Af en toe moesten we de Saar oversteken om aan de overzijde verder te kunnen fietsen. Bij Taben Rodt kochten we 4 perziken uit een stalletje langs de kant van de Saar-Radweg. 
Over een soort mountainbikepad reden we het eerste stukje naar beneden om langs de Saar over een gravelpad te klimmen in het Naturschützgebiet tot de Lutwinnskapelle, waar we een prachtig uitzicht hadden op Mettlach.
Deze naam klonk ons als muziek in de oren. Een kwartier later zaten we op het terras van "Hotel Saarblick". Daar bestelden we cappuccino en jus d'orange met Apfelstrudel. Voor € 12,90 werden deze geserveerd met slagroom en vanille-ijs.

We staken de Saar weer over en fietsten langs de bocht in de rivier van ruim 6 kilometer om de 3 kilometer lange Saarschliefe heen. Van de steile klim om dat van boven af te bekijken zagen we maar af.
Ter hoogte van Merzig werd het dal weer wat wijder, maar wij kwamen helaas al snel langs een snelweg te rijden. Bij Fremersdorf verlieten we de route even om bij de kerk in de schaduw, op deze bloedhete dag onontbeerlijk, te gaan lunchen. De kerk was ook opgetrokken uit het hier veel voorkomende natuursteen.
Terug op de route verlieten we deze al snel bij Eimersdorf om langs de Nied te fietsen om via Siersdorf en Siersburg een bocht in de snelweg mis te lopen. We schoten lekker op, want om 3 uur reden we Saarlouis binnen.
We kwamen langs een camping, maar vonden het nog te vroeg. In Saarlouis namen we in het centrum 2 Apfelschorle, terwijl de lucht begon te betrekken. We besloten in Ensdorf een camping te zoeken. Met wat spetters dachten we terug aan Monschau, maar deze bui stelde niets voor. Wat druppels en het was weer over.
Bij recreatiegebied "Berghalde" vonden we pal achter het grootste zwembad van Zuidwest-Duitsland een plekje op camping "Ensdorf".  De beheerder moest gebeld worden en hij kwam een kwartier later aangefietst. Om half 5 stond de tent in de zon. Wie dacht dat het buiten de tent warm was....
Bij Orient Basar kochten we groente en fruit voor het avondeten. Terug op de camping bleek, dat we vandaag 72 kilometer hadden gefietst.

We trokken onze zwemkleding aan en wandelden naar het grote openluchtzwembad. Om beurten zwommen we heerlijk, daar we alle waardevolle spullen niet onbeheerd achter wilden laten. We namen een ijsje, waarna ik een tweede duik nam. Een voltreffer, daar een oudere vrouw in een fluorescerend hesje als een soort K3-oma dansjes voordeed voor aquajoggers.

Ik moest schaterlachen, toen ik 2 kinderen van een jaar of 8 aan onze kant van het enorme zwembad de aquajogster perfect na zag doen op de zwembadrand.
Terug op de camping was er een tweede kampeerder. De beheerder, die 's middags had gezegd: "Du bist viel alter dann ich gedacht hätte", kwam weer aangefietst. Met hem praatte ik een tijdje over de route door Lotharingen: "Todes Land".
Veel te beleven is er niet.
Ada kookte ondertussen de rijst met koolrabi, wortel, knoflook en een gebakken ei. Er was yoghurt met perzik toe, terwijl we beiden een alcoholvrij witbier dronken.

's Avonds nam ik het originele Franziskaner Weissbier op het terras van de Biergarten tegenover de camping. Het was een heerlijke afsluiting van een fijne vakantiedag in het ons onbekende Saarland.



El Cidloop

Rodrigo Díaz de Vivar was een Spaanse ridder, die beter bekend onder zijn bijnaam El Cid Campeador of kortweg El Cid.
Na zijn dood zijn de daden van Rodrigo vereeuwigd in het heldendicht "Poema del Cid".
Een sterk geromantiseerde figuur van El Cid werd het onderwerp voor talrijke gedichten, romans en toneelstukken. Het beroemdste toneelstuk was de Franse tragi-comedie "Le Cid" van Pierre Corneille uit 1636. Hierop is de gelijknamige opera van Jules Massenet uit 1885 gebaseerd.
Een verfilming kon uiteraard niet uitblijven.
In Leiden is deze week de El Cidweek. Het is de afkorting van Enige Leidse Commissie Introductie Dagen. In het kader hiervan komen duizenden nieuwe studenten naar de Sleutelstad toe. Daar niet voor iedereen meteen een studentenkamer beschikbaar is, is er gezocht naar plaatsen, waar de nieuwkomers kunnen slapen. Een van deze tijdelijke "hotels" is de Leidse IJshal.
Daar ik nieuwsgierig was, hoe dat eruit zag, liep ik vanmorgen naar de kunstijsbaan aan de Vondellaan, waar we over anderhalve maand weer 3 of 4 keer per week schaatsen.
Door de ingang liep ik naar binnen en praatte eventjes met een van de organiserende studenten. De vloer was bezaaid met luchtbedden en slaapzakken. Dit herkende ik van de protestfietstocht langs de Waddenzee uit 1978, toen wij ook vaak in sporthallen sliepen.

Het verhaal van de student van een snurker, die de halve IJshal wakker hield, kwam me bekend voor. In iedere lichting studenten is wel een rare snurker te vinden. En anders zijn er wel de "stappers", die halverwege de nacht binnen komen en die dat niet al te stilletjes doen, hetgeen ook gezegd kan worden van sommige vroege vogels. Nee, voor een goede nachtrust moet je niet in een sporthal zijn.
In de regen vervolgde ik de rest van de loop van 7 kilometer. Het was dit jaar een natte Sint-Margriet.

Eenden in de rui


Het was mij eerlijk gezegd nog nooit opgevallen, maar een tijdje terug was er een vraag in "Vroege vogels" over vogels in de rui. Een van de meest opvallende verschijnselen daarbij is, dat eenden dan tijdelijk niet goed kunnen vliegen. Deze watervogels hebben een prima oplossing voor de mannetjeseenden.
Bij de meeste soorten hebben de woerden een kleurig broedkleed, de vrouwtjes daarentegen schutkleuren. Alleen tijdens de korte ruiperiode hebben de mannetjes ook een camouflerend verenkleed, dat ook wel eclipskleed wordt genoemd.
Nu ik het weet, zie ik inderdaad, dat je momenteel geen woerden ziet met hun opvallende verenkleed. Tijdens het hardlopen en fietsen is mij dat op 62-jarige leeftijd pas opgevallen. Johan Cruijff zou zeggen: "Je haat het pas zien als je het doorhebt!"

woensdag 16 augustus 2017

"Dat gaat de verkeerde kant op!"

Doordat het eten nog niet klaar was, fietste ik later dan gepland naar de skeelerbaan in Leiderdorp.

Daar aangekomen zag ik iedereen rechtsom skeeleren, waarbij er enkelen waren, die heel hard gingen. Ik dacht: "Dat gaat de verkeerde kant op!"

Ik kwam de baan op, toen er weer gewoon linksom gereden werd. Rechtsom pootje over zou niets voor mij zijn. Ik had al genoeg moeite om linksom pootje over te doen. Dat bleek al snel, toen ik in mijn derde rondje van 400 meter in de bocht onderuit ging.
Na vorige week woensdag begon ik net enig vertrouwen gekregen in de bochtentechniek zodat ik hier op voort borduurde. Ik ging met wat meer vaart de bocht in, waarin mijn voorgangers net afremden. Zodoende was ik gedwongen om de bocht wat scherper te lopen en dat wil nog wel eens mis gaan.
En dat deed het ook. Voordat ik het wist lag ik op het asfalt. Ik schoof een klein stukje door op mijn rechter kniebeschermer. Deze was licht beschadigd, maar zelf mankeerde ik gelukkig niets.

Maar dat wisten jullie natuurlijk al jaren.

Ik was dan wel met de schrik vrijvekomen, maar ik reed wel de volgende rondjes met schrik in de benen. Het komt er op aan om jezelf "te herpakken". Als je niet meteen de bochten oppakt, dan durf je het vermoedelijk langere tijd niet.
Dat ging makkelijker, doordat Tjeerd Siersma een Coopertest van 12 minuten had ingepast. Dat was natuurlijk een kolfje naar de hand van deze stayer.

In een rustig maar zeer gelijkmatig tempo lukte het pootje over steeds beter.
Aansluitend gingen we bochten lopen in de kleine cirkel. Langzaam lukt het wel. Voorlopig moet ik hiermee tevreden zijn.
Terwijl de meesten gingen voetballen op skeelers, leek het mij beter om op eigen houtje de bochten én het rechte eind nog maar te trainen. Zodoende kwam ik in een uur uit op ruim 12 kilometer.

Uiteraard skeelerde ik wel linksom....

dinsdag 15 augustus 2017

Maritiem festival

Soms gaat het snel. Er zijn keren, dat het heel lastig is om iets af te spreken met 10 personen. Gisteren lukte het binnen een dag om te regelen, dat we op zondag naar Enkhuizen naar het Maritiem Festival in het Zuiderzeemuseum te gaan.

Om in de stemming te komen draaide ik de cd van "Fungus" in de voorafgaande dagen een paar keer. Shantykoren hebben in het algemeen een hoog "Kaap'ren varen"-gehalte. Maar "Fungus" heeft mooiere nummers op het repertoire dan deze enige hit.

Met Bas en Nel Warnink treinden we naar Enkhuizen toe, waar we onder leiding van gids Rob Ammerlaan door dit prachtige Zuiderzeestadje naar de plaats van bestemming wandelden.
Toen iedereen er was lunchten we gezamenlijk voordat we naar het Zuiderzeemuseum liepen.


Het was na een behoorlijk regenachtige week heerlijk zonnig weer. Het was dus volop genieten van de plek, waar het Maritiem festival gehouden werd.

De eerste muzikanten, die we hoorden, was het shantykoor "De Boekaniers" met een nummer van "Fungus"....

We kuierden rustig door het fraai aangelegde openluchtmuseum.





















Zo kwamen we bij de muziektent uit, waar "Enkhuizen 4" een optreden verzorgde.

Onderweg was het voor deze oudere jongeren een feest van herkenning.


















De sfeer was muzikaal weer te geven met dit nummer van Wim Sonneveld.















Zo was er ook een wasserij met een muziekinstrument, waarop ik in onze jeugdjaren op gespeeld heb, ook al was ik lang niet zo goed als Ernst Jansz.





De beste groep was bewaard voor het laatste. "Gjalt & Paul" waren muzikaal en qua aankleding de uitschieters. Het was wel heel toepasselijk, dat het optreden van deze Friezen plaatsvond op het terras van de herberg uit Hindeloopen.



Om 5 uur vertrokken we met de veerpont naar het station van Enkhuizen, waar we na een korte wandeling belandden op het terras van herberg "De Compagnie" met 20 soorten bier van de tap. Na de eerste dorst gelest te hebben gingen we om 6 uur naar binnen, waar we met 10 vrienden een zeer gezellige maaltijd hadden met de nodige lachsalvo's.

Gezeten naast Margriet Biemold kwam ik er natuurlijk niet onderuit om als laatste drankje een "Dulle Griet"-bier te bestellen. De meeste mensen zullen "Dulle Griet" alleen maar kennen als een Suske en Wiske-stripverhaal.

Maar als bibliothecaris word ik geacht om de cultuur uit te dragen. De "Dulle Griet" is ook een schilderij van Pieter Bruegel de Oude, waar een heel verhaal aan vast zit.

U ziet het: ik ben een fijnproever....