Startnummer 346

De dag voor een grote sportinspanning is altijd een wat vreemde dag.

Je hebt veel getraind en je moet je rust pakken. Mentaal moet je je voorbereiden op de uitputtingsslag op de volgende dag. Daarbij is het van groot belang, dat je alles piekfijn op orde hebt voor de volgende dag. Het in niet handig om op het laatste moment alles nog te moeten pakken, want dan vergeet je gegarandeerd dingen.
Vandaag was een dag van diverse korte ritjes. Voor het ontbijt reed ik even naar de bakker voor brood voor het weekeinde en 4 mueslibollen voor de marathon. Na gegeten te hebben, fietste ik met Ada naar de Herenstraat om bij "De Helianth" de wekelijkse boodschappen te doen.
Thuis gekomen bezocht ik de slijter om een zestal speciale biertjes te kopen. Als goed katholiek moet ik immers mijn best doen om kloosters te ondersteunen.

Om half 1 trapte ik naar de Pieterskerk om twee startnummers op te halen. Behalve mijn eigen startnummer 346 haalde ik ook startnummer 2272 op, waarmee Hans Boers, mijn marathonmaat van vorig jaar, de halve marathon gaat lopen.

In de prachtige Gothische kerk kwam ik Teun de Reede tegen. Deze speaker bij tal van sportevenementen heeft in het verleden 50 marathons gelopen in alle denkbare weersomstandigheden. Ik ben wat dat aangaat maar een kleine jongen.
Na nog een vijftal zakjes Squeezy energiegel gekocht te hebben fietste ik op huis aan, waar ik in de tuin in het zonnetje ging eten, waarna ik nog even het plastic afval naar de container bracht. De totaalstand van al die korte ritjes in een landerig tempo was 21 km. Morgen ga ik de dubbele afstand lopen.
In een rustig tempo maakte ik ons bed weer op. Wat dat aangaat hebben mijn vrouw en ik een prima werkverdeling. Ada deelt de lakens uit en ik leg ze op bed.

Terwijl mijn vrouw naar de volkstuin was, maakte ik de w.c.'s schoon, scheerde en douchte me en knipte ik mijn nagels. Vooral aan mijn teennagels besteedde ik veel aandacht. Een klein haakje kan bij het lopen van 42 km behoorlijk irritant worden.
Of om de Chinese wijsgeer Confucius te citeren: "Mensen struikelen niet over bergen, alleen over molshopen."

Wat dat aangaat ben ik in de loop der jaren met schade en schande in de duursporten een oude rot geworden.

De vloek van Béla Guttmann

Er zijn aardig wat boeken, waarin een vloek of nauwkeuriger gezegd een vervloeking een cruciale rol speelt. We hebben het verschijnsel allemaal als kind al met de paplepel ingegoten gekregen. Denk daarbij aan een sprookje als "Doornroosje".

Soms komt de vloek nadrukkelijk in de titel terug, zoals bij "De vloek van de Woestewolf" van Paul Biegel.

Deze week werden we weer geconfronteerd met de vloek van Béla Guttmann. De Hongaar Béla Guttman is begin jaren zestig coach bij de Benfica. Hij won in 1961 en 1962 de Europa Cup. Hij wilde daarom salarisverhoging, maar die kreeg hij niet. Guttman vertrok in 1962 boos bij de Portugese club. Hij sprak de legendarische woorden: "Benfica wint de komende 100 jaar geen Europa Cup."
De vloek van Béla Guttman.

En 52 jaar later heeft Benfica acht Europese finales verloren. Zoals deze week de finale van de Europa League tegen Sevilla.
Hierbij moest ik denken aan het televisieprogramma "Waar gebeurd". Eind jaren zeventig maakten Gied Jaspers en Paul Haenen voor de KRO dit programma. De uitzending begon steevast met acteur Ko van Dijk die met zware basstem het aan William Shakespeare ontleende citaat voordroeg: "Er is meer tussen hemel en aarde dan uw geest kan bevatten, mijn vriend Horatio."

In het programma kwamen "gewone mensen" aan het woord met verhalen die niemand wilde geloven. Ik keek altijd graag naar dit programma met bijzondere verhalen vol onverklaarbare zaken.

Wat dat aangaat heb ik altijd een voorliefde gehad voor dit soort verhalen rond Karma en Hogere machten. Al denken ze daar in Lissabon momenteel iets anders over....

Ik hoop, dat Ajax komend seizoen in de finale van de Champions League of de Europa League tegenover Benfica komt te staan!

Wapperende manen

Met het oog op de marathon van Leiden had ik een paar weken geleden al een afspraak gemaakt met Edwin Minnee. Via je hoofd raak je ongeveer de helft van je warmte kwijt en daar je bij het lopen van 42 kilometer wel wat energie verbrandt, kan een kort kapsel geen kwaad.
Na vanmorgen door de duinen naar mijn werk gefietst te zijn, fietste ik na gedane arbeid naar mijn trainingsmaat voor een knipbeurt, waarbij mijn wapperende manen op de vloer van de kapperszaak terecht kwamen.
Toen ik met een aerodynamisch kapsel op de Nieuwe Duinweg reed, werd ik plotseling geconfronteerd met andere wapperende manen. Een losgebroken paard kwam me aan de overzijde van de weg tegemoet gerend.

Gelukkig bleef het op hol geslagen paard aan de overzijde Nieuwe Duinweg lopen.

Met mijn teer gestel zat ik niet te wachten op een krachtmeting met 1 PK. Daar kan ik niet tegen.

Blij dat ik zonder kleerscheuren het losgeslagen paard gepasseerd was, zag ik 500 meter de oorsprong van dit alles.

Langs de kant van de weg lag een sulky op zijn kant. Een vrouw van een jaar of 18 stond erbij, die tegen een omstander zei: "Normaal gesproken doet het paard dat nooit!"

Dat had er nog bij moeten komen....

Rustig doorlopen

De laatste week voor de marathon is het niet verstandig om nog lange afstanden te lopen. Rust is het devies.

Je moet jezelf sparen voor de slijtageslag, die de 42.195 meter hardlopen toch is. Wat dat aangaat heb ik me daar deze week keurig aan gehouden.
Zondagmiddag heb ik met Hans Boers 8 km gelopen in de Horsten, dinsdag 7 km in de Krimwijk en vanmorgen, nadat ik boodschappen gedaan had in de wijk, liep ik 6 km langs de rand van de Stevenshof.
Het ging erg makkelijk, temeer daar ik bewust in een marathontempo langs de nu nog groene rand van de Stevenshof liep. Wat dat aangaat is het bij lange afstanden de kunst om steeds in de comfort zone te blijven.

Je moet dus gewoon constant rustig doorlopen. Dan haal je gewoon de eindstreep. Aan de finish zie je je eindtijd wel.
Na dit laatste rustige trainingsloopje neem ik nog 2 dagen rust voor de start van de marathon van Leiden.

Ik ben er klaar voor. En ik heb er zin in!

De strafschop: een intikkertje

Nu het Wereldkampioenschap voetbal met rasse schreden naderbij komt, komt het nationale trauma ook weer boven drijven: de strafschoppenserie. Hoe vaak tet Nederlands elftal of Nederlandse voetbalclubs uit een toernooi zijn geknikkerd na gemiste strafschoppen, ik zou het niet weten, maar het is beslist veel vaker dan dat "we" doorgingen.

Gisteren stond er een leuk artikel op de site van de NOS onder de kop "Een goede penalty: iedereen kan het". Het leuke van dit stukje is, dat er filmbeelden van diverse opmerkelijke strafschoppen getoond worden.

Wat dat aangaat is het artikel over de strafschop een intikkertje.

Na de Klip

Het weerbericht voor vanmorgen zag er wisselvallig uit. Om 8 uur was het vrijwel onbewolkt, dus het was prima weer om een extra lus naar mijn werk te fietsen. Langs het Valkenburgse Meer trapte ik naar de Klip, een redelijk steile klim.
Deze toegangsweg naar de duinen ken ik maar al te goed. Het is regelmatig een onderdeel van mijn hardlooptrainingen, vaak samen met Hans Boers. Zo hadden we kunnen constateren, dat het asfalt van het fietspad langzaam maar zeker steeds meer gaten en scheuren begon te vertonen.

Ik was dan ook aangenaam verrast, dat er gloednieuw asfalt lag van goede kwaliteit. Het is volgens mij skeelerasfalt. Voor de waaghalzen wel te verstaan, want als je een rondje skeelert moet je vroeger of later toch afdalen van de Klip.

En dan is de vraag altijd, of je nog heelhuids bent na de Klip.

Marathon Plus

Het eerste dat ik vanmorgen na het ontbijt deed was de achterband van mijn Batavus Galibier oppompen, zodat ik naar de bakker kon fietsen.

Thuis surfte ik nog even op internet voor de juiste model Ortlieb-stuurtas. Tijdens de vorige fietsvakantie hadden we afgesproken, dat Ada net zo'n stuurtas zou nemen als ik al heb.

Om kwart voor 9 fietste ik naar fietsenmaker Van Vliet in Voorschoten. De tas, die ik op het oog had, was niet op voorraad, maar kon besteld worden. Eind deze week zou de stuurtas opgehaald kunnen worden.
Gelukkig hoefde ik niet zo lang te wachten op de Marathon Plus. De afgelopen 5 jaar heb ik op deze Schwalbe-banden rondgereden en mijn ervaring is, dat je er een jaar of langer op rond kunt rijden voor je een lekke band krijgt. En dan heb je het toch over zo'n 10.000 kilometer fietsplezier!

Daar ik na 2 lekke banden in een week tijd niet zo tevreden was over de Schwalbe Energizer, liet ik deze banden vervangen door de Marathon Plus. Als je op fietsvakantie gaat, dan moet je kunnen vertrouwen op je materiaal. En kennelijk kan dat niet op de Energizer. Daarmee wil ik niet mee op weg gaan naar Praag.

Terwijl de gebroeders Van Vliet de fiets onder handen namen en de Galibier voorzagen van Marathon Plus, werkte ik de voorlaatste training voor de Marathon van Leiden af.
Langs de Korte Vliet liep ik naar de Krimwijk. In deze nieuwbouwwijk woont de dochter van de Russische president Vladimir Poetin. We hadden dus kunnen weten, dat hij een voorliefde voor de Krim had en er op aasde!

Door deze nu nog Nederlandse wijk liep ik over het schelpenpad langs de Vliet en langs de ijsbaan. En waar wielrenners in de zomer rondjes om de kerk rijden, liep ik nu een rondje om de ijsbaan. Hopelijk kunnen we in december weer rondjes op de ijsbaan van Voorschoten rijden.

Na nog een half rondje door de Krimwijk liep ik terug naar de Leidseweg, waar ik mijn gerepareerde fiets ophaalde om na een training van ruim 7 kilometer in marathontempo naar huis te rijden op Marathon Plus.