Pelgrimage naar Kevelaer

De kerkklokken waren onverbiddelijk. Om 5 uur lieten ze al van zich horen.

De slaap was voorbij en kwam niet meer terug, terwijl Ada de slaap der rechtvaardigen sliep tot 7 uur. Ik las verder in "100 mannen" van Mart Smeets.

Om 8 uur verlieten we de tent om te gaan ontbijten. Vandaag wachtte onze pelgrimage naar Kevelaer.

In mijn familie heeft dit Duitse bedevaartsoord enige naam. Enkele (schoon)zussen van me zijn erheen geweest.
Om 9 uur zaten we op de fiets. Via De Horst reden we vanaf camping "Bij ons" naar De Plak, waar we het Reichswald in reden. Wat een prachtig bos!

Langs de rand van Frasselt kwamen we bij de Kranenburger Strasse. Langs deze drukke weg reden we naar Grünewald.

Langs andere drukke wegen reden we via Kessen naar Koch, vanwaar we wat landelijker via Weeze naar Kevelaer fietsten door het voormalige Gelre. Om kwart over 11 waren we er na 34 kilometer fietsen.

Aan het bouwhek bij de kaarsenkapel zetten we onze fietsen vast, waarna we eerst koffie en warme chocolademelk gingen drinken bij Backerei Janssen. De Käsetorte en de Mandelschnitte smaakten prima.

We bezochten de Kerzenkapelle, de Mariabasiliek en de Gnädekapelle. 

Hoe katholiek wil je het hebben?

Uiteraard hebben deze pelgrims naar oeroud katholiek gebruik een kaarsje opgestoken. Er is in deze tijd teveel duisternis in de wereld.

Een beetje extra licht kan geen kwaad.

We wandelden door het mooie centrum van Kevelaer, voordat we om 1 uur op de fiets stapten om richting Limburg te rijden.

Via boerenland met veel kwekerijen kwamen we in Twisteden. Hier ligt "Irrland", een enorm attractiepark met onder andere een Romeinse stad. Rare jongens....

Zonder dat we er erg in hadden, reden we Nederland binnen. Vanaf hier zouden we tegen de wind in moeten fietsen.
Doordat we ons focusten om op tijd voor het bestelde avondeten terug te zijn op de camping, lieten we de knooppunten los en kozen voor de lange rechte weg naar Nieuw-Bergen. Een foute keuze. We reden door het saaie landschap van enorme akkers en graszodenkwekerijen, terwijl een paar kilometer verderop de Maasroute op ons wachtte.

Ter hoogte van Well aten we op een bank aan de rand van een bos ons brood op. We besloten via Well naar de Maas te rijden. "Fleetwood Mac" wist het al: "Oh Well".

De Maas meandert hier enorm, maar het uitzicht was mooi. Via Aijen fietsten we naar de veerpont naar Vierlingsbeek.

Hier namen we op een terras tegenover de bibliotheek een cappuccino en een jus d'orange. Met gevulde bidons begaven we ons in het gebied van de Maasheggen.

Een slingerpad voerde ons door een prachtig gebied. Af en toe moest je vlak voor een haakse bocht bellen.

Via Boxmeer en Beugen trapten we naar de Maasbrug, die ons in Gennep bracht. Over een nieuw fietspad reden we door de uiterwaarden naar Milsbeek, vanwaar we doorstaken naar het Reichswald. Langs de Kartspielerweg kwamen we uit bij De Plak, waarna we snel bij De Horst waren.
We hadden precies 100 kilometer gereden en waren net op tijd om de bestelde falafelmaaltijd af te halen. In de boerenschuur aten we deze smakelijke maaltijd onder het genot van een Zeger Blond, terwijl het mobieltje werd opgeladen.

's Avonds zaten we op de veranda van de boerenschuur. Een heerlijke zomeravond. Ik betaalde de rekening van 3 nachten kamperen, inclusief het eten en de drankjes: € 129,10. Dat viel me erg mee. 

"Bij ons" is één van de leukste campings, waar ik in mijn leven heb gekampeerd. De SRV-wagen is niet de enige verrassende vakantiewoning, die je kunt huren!


Ada las verder in "Terugkeer ongewenst" van Charles Lewinsky.

Op de dag, dat Michael Matthews de 14e etappe in de Tour de France won, las ik verder over een paar van de "100 mannen".

Daarna zochten de pelgrims hun slaapzak op voor een welverdiende nachtrust.

Een koele zomerdag

 In de jaren '70 had "Galaxy Lin" een zomerhit met "Long hot summer".

In 1975, het jaar van de hit, was de eerste hittegolf in 27 jaar. Heden ten dage ligt dat een tikkeltje anders.

Zo beleven we ook nu weer een warme zomer, zeker vergeleken met vorig jaar. Daarbij moet worden aangetekend, dat bovenstaand staatje vertekend wordt door het nieuwe normaal. Doordat iedere 10 jaar een decade afvalt en een nieuwe wordt toegevoegd, wordt de almaar stijgende temperatuur versluierd.

Desondanks telt iedere te warme zomer ook zijn koele dagen. Vandaag was er zo eentje.

Vanmorgen had ik dan ook mijn zomerjas aan, toen ik boodschappen ging doen in de Leidse binnenstad. Op de terugweg volgde ik min of meer het oude parcours van de Leiden Marathon.

Thuisgekomen maakte ik brood klaar en fietste naar de volkstuin. Onderweg kwam ik Rob Pijpers tegen, die een artikel uit het Leidsch Dagblad voor me bij zich had.

Dat het de krant van gisteren was, kon me niet deren.

Op de tuin lunchte ik met Ada, waarna ik nog her en der wat water gaf en wat takken knipte. Via een omweg fietste ik naar huis, zodat ik vandaag 40 kilometer op de teller had op deze koele zomerdag.

Leigraaf en Reichswald

Om een uur of 5 werd ik wakker, met dank aan de kerkklokken. De slaap kwam niet meer, maar ik bleef rustig liggen om Ada niet te wekken.

Om een uur of 7 deed zij haar ogen open en konden we plannen maken voor vandaag. Het was een frisse ochtend. Zodra we de tent open deden, keken we naar het ooievaarsnest, waar 2 langpoten in het ochtendgloren stonden.

We aten een kaneelbolletje om de eerste honger te stillen, daar we pas om 9 uur onze bestelde bolletjes op konden halen. In het zonnetje aten we aan de picknicktafel ieder 3 bolletjes, waarna we een stuk gingen wandelen.
Vanaf ons trekkersveld liepen we aan de achterzijde camping "Bij ons" af en over het Precessiepaedje en het Sigeunerpaedje gingen we naar natuurgebied "Ketelbroek", waar we het voedselbos van Land van ons vermoedden.

We zagen echter geen ingang en langs een opnieuw gegraven beek liepen we verder tot de volgende weg. Daar kwamen we een paar autochtonen tegen, die ons haarfijn uit konden leggen, hoe we moesten lopen.

Via de Plakseweg kwamen we uit bij het voedselbos, waar ook een beverburcht in de beek lag.

We konden erop tot de schooltuintjes.

De rest was niet toegestaan, omdat het een kwetsbaar gebied is. We wandelden er een stuk langs en langs een nieuw stuk aangelegde beek.

Zo kwamen we bij de Leigraaf, een oude beek. Langs dit flink meanderende waterstroompje liepen we terug naar de camping.


Daar dronken we op het terras een koffie en een appelsap, waarna ik over het onverharde pad langs de beek naar De Horst wandelde, waar ik bij de bakkerij letterlijk achterom een volkorenbrood en mueslibolletjes kocht.

Deels aten we deze op de camping op na mijn wandeling over het Rensepaedje. Rond half 2 fietsten we naar het Reichswald.
Het was iets frisser dan gedacht, zodat we een extra laagje aantrokken, toen we net op weg waren. We beklommen de Drüller Berg aan de rand van het Reichswald. Hoe hoger we klommen, hoe mooier het uitzicht.

Bij Grafwegen sloegen we linksaf het bos in. Over de Kartenspielerweg, een loodrechte weg over heuveltjes en dalen, reden we tot de drukke weg door het Reichswald.

Hier kozen we voor het fietspad richting Kranenburg. Bij Frasselt zagen we een Bauernladen, waar we inkopen deden voor het avondeten, waarna we afdaalden naar Kranenburg. In dit leuke stadje dronken we cappuccino en jus d'orange met een heerlijke amandelhoorn erbij.
Langs de oude kerk en de behouden gebleven stadsmuur van Kranenburg kwamen we bij het voormalige spoorlijntje naar Nijmegen.

Over het fietspad ernaast reden we naar Groesbeek toe. We vervolgden de route langs de spoorbaan nog een paar kilometer door de prachtige bossen om Groesbeek heen. Daar kruisten we de Maasroute naar Maastricht toe.

Deze volgden we. Het verharde pad werd een onverhard pad door het bos en bij de top van de heuvel sloegen we af richting Groesbeek. Een kilometer of 2 reden we over een zandweg langs maisvelden, die door landbouwvoertuigen volledig aan gort was gereden.
Maar goed, je moet er wat voor over hebben om in Breedeweg uit te komen....

Vanaf hier klommen we weer een stukje om over rustige licht glooiende wegen naar De Horst te rijden. Daar hadden we bij aankomst op "Bij ons" ruim 40 kilometer gefietst.
De renners in de Tour de France reden bijna het vijfvoudige in deze door de Deen Mads Pedersen gewonnen etappe.

Ada kookte de aardappels met gemengde groente, die we met wespen om ons heen bij de tent opaten.

Na de afwas ging ik dagboek schrijven in de boerenschuur, terwijl ik het mobieltje oplaadde onder het genot van een Zeger Blond.


Ada las verder in "Terugkeer ongewenst" van Charles Lewinsky, terwijl ik begon aan "100 mannen". Nee, dit is geen vakliteratuur voor nymfomanen, maar een boek van Mart Smeets over inderdaad 100 renners uit de Tour de France.

Om 11 uur was het donker en lagen we in onze slaapzak.