Herfst

De zomervakantie zit er voor de meeste mensen op.

Soms levert een vakantie juist stress op.

Sommigen zochten hun vertier in Amsterdam.

Met een bezoekje aan het casino.

Of aan de kroeg.

In de vakantie zit je vaak wat langer achter je scherm.

Maar in september zijn niet alleen alle kinderen weer naar school, de politiek draait ook weer op volle toeren.

Onopgeloste vraagstukken zijn terug van nooit weggeweest.
Kortom, we pakken de draad weer op.
Tijdens de droogte is flink gebeden om regen.
En zeg maar eens, dat het niet heeft geholpen.
En nu maar hopen, dat er niet teveel gebeden is.....
Op 1 september is trouwens de meteorologische herfst begonnen.

Vandaag kreeg ik bij de 46 kilometer fietsen met diverse korte ritten in de Leidse regio niet alleen te maken met een flinke bui, waar ik behoorlijk nat van werd, maar ook met windkracht 6.
Dit ging gepaard met verraderlijke windstoten.

Het weer kon je vandaag afmeten aan de natuur.

Tijdens de soms felle opklaringen lieten de wespen zich zien.
Slakken gedijen beter in vochtige omstandigheden.
Net als de waterlelies.

Maar het herfstgevoel krijg je het meest bij het zien van paddenstoelen.

Elfenbaan

Na de heftige dag, die we gisteren voor de kiezen kregen, pakten we vandaag de draad weer op. Na het ontbijt ging Ada naar het ouderlijke huis om met haar broers en zussen te overleggen over de uitvaart van haar overleden moeder. Uit eigen ervaring wet ik, dat je dan in een soort snelkookpan terecht komt met alle regelwerk met een in dit geval zeer toepasselijke krappe deadline.

Zelf fietste ik naar Aad Kleijweg toe, met wie ik de wekelijkse looptraining zou gaan doen. Daar de fietspaden in polderpark "Cronesteyn" deze week opnieuw worden geasfalteerd, konden we daar de uitgezette kilometers vandaag niet lopen, dus weken we uit naar het fietspad en het onverharde pad langs het spoor.

Na de regen van vannacht en het begin van de morgen liepen we nu onder een waterig zonnetje.
De eerste kilometer ging over het fietspad onder de A4 door, de tweede begon op het onverharde pad tussen het industrieterrein van Zoeterwoude-Rijndijk en de spoorweg, die we bij de overgang van Zoeterwoude overstaken. Vandaar liepen we de Elfenbaan op.
Zo lichtvoetig als de elfen liepen we niet.

Temeer daar we tegenwind hadden op dit traject.

De derde kilometer wilden we in "Cronesteyn" over de schelpenpaden lopen. Daarvoor moesten we een stuk omlopen voordat dat mogelijk was. We verlieten het polderpark bij deze borden.
U zult het niet geloven, maar uit deze verkeersborden bleek, dat ik in overtreding ben geweest....
Niet verder vertellen, hoor!
Aad en ik liepen naar zijn huis, waar we muntthee dronken en gemberkoek nuttigden.


Daarna fietste ik met een mooie omweg naar de volkstuin.

Thuis douchte ik me, lunchte in mijn eentje, zoog de begane grond en deed de vaat. Vermoedelijk krijgen we komend weekend bezoek uit Spanje en dan mag het huis wel redelijk schoon zijn.

Een heftige dag

Onze jongste dochter was vannacht bij ons blijven slapen. Ze had een afspraak bij de tandarts staan en was gisterenavond nog bij haar oma langs geweest, die ernstig ziek was. Vanmorgen kregen we een appje, dat Ada's moeder vannacht was overleden.

Vandaag stond de crematie van mijn zus Trees op het programma. Er was om het zachtjes uit te drukken sprake van een heftige dag.
Na het ontbijt ging Ada even naar haar oude school om de vrijwilligers voor de schoolbibliotheek te instrueren. Het schooljaar was immers maandag weer begonnen. Daarna fietste ze door naar het ouderlijk huis.

Ik fietste naar de Leidse binnenstad om bij "Water & Bloem" en op de Boerenmarkt wat boodschappen te doen. Met de boodschappen in de fietstas reed ik naar het huis van mijn schoonmoeder. Onderweg moest ik af en toe stoppen om een appje te versturen.

Door de neerslag van de afgelopen weken hadden de paddenstoelen het uitstekend naar hun zin.


Bij mijn schoonfamilie aangekomen condoleerde ik de aanwezigen. Hun moeder was vannacht heel rustig ingeslapen in aanwezigheid van haar zoon. Hiermee kwam een einde aan een ziekbed van ruim een jaar. 

De lange lijdensweg hebben de 5 kinderen haar thuis in 24-uursdiensten bijgestaan. Ik neem mijn petje daar voor af. Daar had ik nu niet veel tijd voor, daar ik thuis nog wat moest regelen, voordat Ada en ik rond het middaguur naar Nieuw-Vennep zouden fietsen.
In het bos van "Huys te Warmont" lunchten we op een bankje. Daar kwam ik er achter, dat ik in de hectiek mijn mobieltje thuis had laten liggen.
Met dreigende wolkenluchten die ten oosten en ten zuiden van ons langs trokken, hadden we met de wind in de rug een fijne fietsrit. We kwamen langs ons ouderlijke huis, waar Trees op haar laatste verjaardag nog even langs geweest was met de wensambulance.

Bij het crematorium aan de Hoofdweg was het een weerzien met heel veel familieleden en bekenden. Een vroegere burgemeester van Terneuzen zei ooit: "Een begrafenis in Zeeuws-Vlaanderen is gezelliger dan een bruiloft in Middelburg." Dit is sterk aangezet, maar een kern van waarheid zit er wel in. Natuurlijk is er veel verdriet, maar er is ook gezelligheid.

Jan Lange leidde de uitvaart op een ingetogen wijze, zoals hij dat ook bij mijn ouders en bij Leo gedaan had. Katholieke tradities liepen naadloos over in persoonlijke verhalen over Trees. Zus Corry, dochter Meriam en kleinzoon Scott vertelden over het leven van mijn overleden zus. Ik hoorde een aantal voor mij nieuwe verhalen. 
Maar er was één constante. In alle verhalen kwam de behulpzaamheid en de gastvrijheid van deze lieverd naar voren. Deze passage uit het vakantiedagboek van de Waddenfietstocht uit 1978 sluit daar mooi op aan. We hadden met zo'n 100 deelnemers een petitie aangeboden aan Jan Terlouw, indertijd voorzitter van de Tweede Kamercommissie voor de Waddenzee. 

"Na van diverse mensen afscheid genomen te hebben vertrok een groepje van 8 personen naar een chique terras om appelgebak te eten en om half 6 via Scheveningen te trachten in noordelijke richting te geraken via de duinen. Jan, Jaap, Douwe, Trudy, Miranda, Marius, René en ondergetekende. Een bijzonder fraaie tocht voerde via Katwijk, Noordwijk en Sassenheim naar de Buitenkaag, waar om 8 uur naar het journaal gekeken werd. Helaas maar een klein stukje over de Waddentocht. Om half 8 reed ik naar Nieuw-Vennep, de rest over de Ringvaart naar Amsterdam."
Dit stukje was kenmerkend voor de gastvrijheid van Trees. Onaangekondigd stonden er ineens 8 personen voor de deur, die hartelijk ontvangen werden door mijn lieve zus. Een terugkerend fenomeen.
Een tweede verhaal hoorde ik van mijn nicht Marianne. Onze opa was in 1960 op de 15e verjaardag van Trees overleden. In die tijd was het niet gebruikelijk, dat kinderen meegingen naar een begrafenis. En zo was Trees op die dag ineens oppas op een tiental kinderen.

Om 4 uur ging iedereen op huis aan. Ada en ik fietsten de mooie route via Rijpwetering en Oud Ade. Daar we niet zoveel proviand bij ons hadden, kochten we bij "Rozen en Radijs" in Burgerveen een paar bananen en een paar chocoladekoeken. Deze aten we op in parkje in Nieuwe Wetering.
Om 7 uur waren we na vandaag 72 kilometer gereden te hebben weer thuis. Daar lag mijn mobieltje. Ik had aardig wat appjes te beantwoorden op deze heftige dag.

Bevolkingsonderzoek

Bevolkingsonderzoek. We zijn er gek op!

Vooral als we het zinvol vinden. En dat vinden we het bevolkingsonderzoek darmkanker zeer zeker. Mijn zus Trees is eraan overleden. Tot haar 75e deed ze hier aan mee, maar na die leeftijd kom je hier niet meer voor in aanmerking. 

We vroegen ons de afgelopen maand dan ook hardop af, hoe het gelopen zou zijn, als Trees na haar 75e mee had kunnen doen aan de tweejaarlijkse controle?
We zullen het nooit weten....

Vanmorgen deden we onze bijdrage aan het bevolkingsonderzoek op de post in de hoop, dat er niets gevonden wordt. Daarna fietsten we naar de volkstuin, waar ik nog een handvol aardbeien kon plukken. Aardbeien van de koude grond in september!



Ada en ik deden nog wat boodschappen, voor we naar Ada's moeder gingen. Ik fietste door naar "Odin", waar ik mijn bestelde zoutarme brood ophaalde.

Daarmee fietste ik naar huis, waar ik in mijn eentje lunchte, daar mijn vrouw 's middags bij haar moeder bleef. 

Hollandse luchten

Hollandse luchten vormen al eeuwenlang een inspiratiebron voor talloze schilders. 
Gisterenavond vormden ze het decor tijdens de droogtraining van IJVL en VIJL, die we onder leiding van Peter Daleman kregen in de Munnikenpolder in Leiderdorp. Met Jos Drabbels fietste ik er al pratend naar toe.

Bij het strandje langs de Does werden we redelijk afgebeuld. Er zit wat dat aangaat een opbouwende curve in het trainingsschema. Naarmate de opening van het schaatsseizoen in IJshal De Vliet naderbij komt, worden de trainingen iedere week iets zwaarder.

Na een half uur vrijwel alle spieren in het lichaam getraind te hebben op het grasveld, liepen we naar de molens langs de Does.

Hier trainden we voor het schaatsen van de Molentocht, waarbij we ons OP de Does voortbewegen in plaats van erlangs. 

Met dit in gedachten viel de zwaarte van de oefeningen wel weer mee.

Je weet immers, waar je het voor doet.

In bloemrijk taalgebruik kon je zeggen, dat de zon ter kimme neigde.


In de avondschemering trainden wij door tot 9 uur.

Het trainen onder de Hollandse luchten was zwaar, maar wie weet wat voor beloning ons de komende winter wacht?