De Chocoladefabriek

De wekker stond iets vroeger dan te doen gebruikelijk, daar we met het personeel van de Katwijkse bibliotheek op bezoek gingen bij onze collega's in Gouda. We zouden om half 9 met een touringcar vertrekken naar de geboorteplaats van mijn vrouw.

Om 7 uur stond ik dan ook aangekleed naast mijn bed, zodat we op tijd konden ontbijten voordat we ieder naar ons werk zouden fietsen.

De stemming zat er al meteen goed in, toen een collega, die nog wel eens ietwat aan de late kant is, inderdaad haar faam volledig waarmaakte. De bus, die net vertrokken was, stopte op de Varkevisserstraat. De bewuste collega, die met 2 zieke kinderen een geldig excuus had, zette haar fiets tegen de gevel van een huis en stapte onder hilarisch gelach in.

Redelijk vlot reden we naar Gouda toe, waar we bij de Chocoladefabriek uitstapten.

We werden hartelijk welkom geheten door de directrice en het hoofd frontoffice van de bibliotheek, die ons vertelde over de bezuinigingen, die in een paar jaar tijd leidde tot het betrekken van de oude Chocoladefabriek. Vorig jaar was de bekroning met de verkiezing tot Beste bibliotheek van Nederland 2015.

Na de koffie en thee met boterkoek en een chocolademunt werden we rondgeleid door dit zeer flexibele pand.

Om half 12 vertrokken we weer uit de Chocoladefabriek.

Gelukkig met alle collega's, want ik ken mijn vakliteratuur van haver tot gort. Bij "Sjakie en de chocoladefabriek" van Roald Dahl liep het met diverse personen niet goed af.

Zelf hoefde ik mij natuurlijk nergens druk over te maken.

Ik ben immers van onbesproken gedrag.

The Shoes

Sinds een paar jaar treden "The Shoes" op in "De Gewoonste Zaak" in Lisse. Het is een gezellige ruimte, waar de muziek van de oudgedienden prima klinkt.
Na mij gedoucht te hebben na de Voorschotenloop en met Ada geluncht te hebben op onze trouwdag, zat ik om kwart voor 4 op de fiets naar Lisse. Zo kon ik de beenspieren lekker losrijden.

Na netjes € 10,- betaald te hebben, begaf ik me in de vrij grote zaal, waar ik al snel mijn neef Eric en zijn vriend Cor tegenkwam. Ook "Krasse knarren" Jan Verlind en Berto Hagen waren aanwezig bij het prima concert. Ik heb al aardig wat concerten meegemaakt, maar de kwaliteit blijft goed.

Eén van de eerste nummers in de drie sets, die duurden tot Theo van Es het tijd vond om pauze te nemen, was "Standing and staring". Nu stonden wij wel, maar we staarden niet. We deinden mee met de muziek, net als de ongeveer 200 anderen, die een leuke vooravond hadden.

Het slotnummer was de bekende meezinger "Osaka". Dat gebeurde dan ook massaal.
Ik fietste daarna naar het nieuwe huis van Eric en Welmoed. Samen met Bastiaan en Cor aten we onder het genot van een biertje chili con carne. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd, die zich prima liet smaken.
Tegen tienen zat ik op de fiets naar de Sleutelstad na een dag met de nodige beweging en tijdloze muziek.

Voorschotenloop

Op onze trouwdag zou ik de 10 kilometer gaan lopen bij de Voorschotenloop. Dat past wel bij ons, want op 20 maart 1983 was ons trouwfeest in het inmiddels afgebroken oude gebouw van "Het Kompas" in Noord-Hofland.

Na het ontbijt trok ik mijn sportkleding aan om om kwart over 11 fietste ik naar de voetbalvelden van Voorschoten '97, waarvandaan we zouden starten. Ik schreef me zowaar een keer niet in voor de langste afstand, omdat ik bij de Bert Grotenhuis Bokaal toch behoorlijk diep gegaan was.
Bij aankomst werd ik, voordat ik ook maar 1 meter gelopen had, hartelijk verwelkomd door speaker Teun de Reede. Met startnummer 2097 op de buik gespeld begon ik met het rekken en strekken en het inlopen langs de lijn van het hoofdveld, waar ik in de vorige eeuw regelmatig voor grensrechter mocht spelen bij het jeugdelftal, waar Siebe in voetbalde. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden.

Bij het laatste rondje inlopen hoorde ik ineens "Je denkt toch niet, dat je alleen loopt" achter me. Ik keek om en zag Jaap de Gorter met een lach van oor tot oor. Dat was helemaal het geval, toen hij zag, dat hij een langere afstand zou lopen dan mij. Jaap had zich ingeschreven voor de 10 Engelse mijlen.

Onder een zware bewolking begaven we ons naar het startvak, waar we om 10 over 12 mochten vertrekken. Ik liep met Jaap mee. Het tempo was wat rustiger dan bij een 10 kilometer. Het ging me erg makkelijk af. Zodoende rijpte bij mij een plan.
Bij de tunnel onder het spoor door bij de Horstlaan was de scheiding van de 10 KM en 10 EM. Ik liep met mijn Elfstedenmaat mee, ondanks de waarschuwingen van de verkeersregelaars: "U heeft een blauwe stip. U moet rechtdoor!"
Maar het tempo, dat we liepen, was zo lekker, dat ik het wel zag zitten om zo de 16,1 kilometer af te leggen. We liepen met een klein groepje door naar de Northeyweg en vandaar liepen we naar de achteringang van kasteel Duivenvoorden.

(Zie bij 1.32)
Zo kwamen we op een plek, waar ik nog nooit geweest was: de kasteeltuinen. Ondanks dat er nog vrijwel niets in bloei stond, vond ik het al erg mooi.

We slingerden een kilometer of 2 over de wandelpaden voor we het bord met 10 kilometer passeerden.


Via de zijingang liepen we naar de Horstlaan om een stuk langs de Veurseweg te lopen om nogmaals bospaden op te zoeken. Dit keer het bos achter "Rosenburgh". Voor de tweede keer kregen we een buitje op ons. Dit hadden we toch echt niet besteld.....
Over de Velostrada liepen we richting voetbalvelden. Er zat nog een klein slingertje in om de 16,1 kilometer vol te maken. Jaap en ik finishten in 1.23.18. Jaap werd daarmee 135e op de 10 Engelse mijlen. Met die tijd ben ik wel met afstand laatste geworden zijn bij de 10 kilometer! Maar ja, bij de tunnel bij de Horstlaan was ik er voor gewaarschuwd....

Alternatieve Joop Zoetemelk Classic

Vandaag organiseerde de Leidse wielrenvereniging "Swift" voor de 10e keer op rij de Joop Zoetemelk Classic. Voor toerfietsers is dit inmiddels DE openingsrit van het jaar geworden.

Zelf deed ik dit jaar niet mee. Ik moest naar Annie's verjaardag. En dan bedoel ik niet het terras aan het water van de Rijn.

Mijn oudste zus vierde haar 75e verjaardag, een mijlpaal waar je trots op mag zijn. Als goed bibliothecaris zie ik dan meestal wel kans om een toepasselijk boek te vinden. Vanmorgen kocht ik bij De Kler het boek "Anna" van Niccolò Ammaniti.

Daar het deze week Boekenweek is, kregen we het Boekenweekgeschenk "Broer" van Esther Gerritsen er cadeau bij.

Om 1 uur vertrokken Ada en ik van huis. Naast bovenstaande boeken had ik een zak koetjesrepen bij me< een stukje jeugdsentiment. In onze jeugdjaren werd er op hoogtijdagen in het gezin met 12 kinderen op koetjesrepen getrakteerd.
In Leiden kwamen we diverse groepjes wielrenners tegen, maar het zou een stuk drukker worden toen we op het fietspad richting Oud-Ade reden. Flink wat wielrenners en toerfietsers kwamen ons tegemoet gereden. Dat klopt ook wel, want wij reden tegen de stroom van de Joop Zoetemelk Classic in.

Langs het standbeeld van Joop in Rijpwetering trapten we tegen de wind in naar de Ringvaartdijk, waar we ter hoogte van Leimuiden het parcours van de Joop Zoetemelk Classic verlieten. Daarna was het nog maar een klein stukje naar "Rozen & Radijs" in Burgerveen, waar het feest gegeven werd.

Uiteraard feliciteerden we Annie van harte met het volmaken van driekwart eeuw. Onder het genot van een hapje en een drankje hadden we een gezellige middag met onze familie, waarbij we kennis maakten met Jane.

Daar zij geboren en getogen is in Liverpool, kwam ons Beatles-project uiteraard ook ter sprake.

Met de wind in de rug trapten we weer naar de Sleutelstad toe, waar we om 7 uur met 57 kilometer als dagtotaal onze Alternatieve Joop Zoetemelk Classic beëindigden.

Elastieken

Wie dacht, dat de "Krasse knarren" zomaar aan deze Geuzennaam gekomen is, vergist zich deerlijk. Ondanks dat ik met mijn 60 jaar tot de jonkies behoor, wordt er meestal stevig doorgetraind. Vandaag moest ik langs de filialen van de Katwijkse bibliotheek rijden om de kratten te wisselen.
Op de terugweg kwam ik op de Boslaan een groepje wielrenners tegen met Jan versteegen met zijn wapperende haardos in tweede positie. Het zijn beslist geen mooi weer fietsers, want het was vanmorgen miezerig maar vooral waterkoud weer.
Vanmiddag fietste ik naar de Vondellaan, waar ik met een tegoedbon bij Ooms Sport een paar nieuwe witte handschoenen voor het komende schaatsseizoen kon afrekenen.

Barts basic skigloves passen prima bij mijn witte Salomons.

In de verder lege IJshal had ik om 5 uur alle tijd om de pilonnen uit de kast van de IJVL te halen. In de kast lagen ook enkele oude trainingsjacks. Nieuwsgierig keek ik, wat er verder nog in de kast te vinden was. Onder de kleding vond ik een plastic zak met elastieken. Daar konden we wel wat mee tijdens de laatste training van het seizoen.

Nu komt souplesse bij het schaatsen goed van pas, maar ik moet u eerlijkheidshalve bekennen, dat bovenstaande oefeningen niet helemaal gelukt zijn. Of wat nauwkeuriger gesteld: helemaal niet.
Maar de elastieken brachten wel nieuwe oefenstof. De kinderen konden met pootje over veel meer naar binnen hangen, ze konden elkaar op sleeptouw nemen en met 2 groepen van 6 kinderen konden ze hiermee veel makkelijker "polonaiseschaatsen".

Met een serie gewone oefeningen zoals diep zitten, diverse starts, een estafette en wat valoefeningen was het al snel kwart over 6. Met de groep van Margreet Hetebrij sloten we het seizoen af met "curling". Eén pilon werd midden op een blauwe lijn gezet. De kinderen kwamen met een andere pilon aangeschaatst en moesten deze vanaf een meter of 10 zo dicht mogelijk naar het doel toeschuiven.

Het allerlaatste spel konden we net niet afmaken: de stoelendans. Er waren nog 3 kinderen en 2 pilonnen over op het moment, dat wij plaats moesten maken voor de Zamboni's. Voor het volgende seizoen weten we in ieder geval, dat we oefeningen met elastieken in kunnen plannen vanaf het begin.

B-straal

Wat al anderhalve week werd verwacht, is nu ook daadwerkelijk uitgekomen: ook de B-staal van Pavel Koelizjnikov is positief.

Koelizjnikov is de laatste twee seizoenen ongenaakbaar op de 500 meter. In november was hij de eerste schaatser die op de 500 meter onder 34 seconden wist te rijden. Het wereldrecord staat op 33,98. Met meldonium.
Ook zonder gebruik van doping zou Pavel Koelizjnikov nog van iedereen winnen. Dat is de sterke overtuiging van de Russische schaatsbondscoach Kosta Poltavets. "Deze man heeft geen enkele vorm van doping nodig. Koelizjnikov is het allergrootste schaatstalent dat ik ooit heb gezien."

Daar kan ik het wel mee eens zijn. Koelizjnikov heeft een perfecte schaatstechniek in huis. Dat hij desondanks op 21-jarige leeftijd voor de tweede keer betrapt is op doping, zegt genoeg. Kjeld Nuis zal nu wel met terugwerkende kracht wereldkampioen sprint worden.
Maar de kater blijft. Bij Koelizjnikov denk ik nu niet meer aan A-straal of B-straal maar aan lamstraal!

Afsluiting seizoen

Hoewel het nog ruim een week duurt, voordat de Leidse IJshal haar deuren sluit, hadden wij als "Krasse knarren" vanmorgen de afsluiting van het schaatsseizoen.

Bepakt en bezakt vertrok ik met een volle fietstas naar de Vondellaan, waar Hermien Ravensberg mij dit hoopvolle bericht uit het Leidsch Dagblad liet lezen.


Na een kwartiertje ingereden te hebben, begonnen we om 9 uur met een kleine 20 "Krasse knarren" met een aflopend schema. We begonnen met 15 rondjes, daarna 14 en zo liep het terug tot we aan 1 rondje begonnen, waarbij uiteraard mijn luide "Laatste ronde" door de hal schalde. Het is maar goed, dat ik hier in "De Hobbit" vroeger veel op getraind heb.

Het schaatsen ging redelijk goed met dat verschil, dat er op donderdag veelal harder gereden wordt dan op dinsdag. Zo ook vandaag. Vooral bij een hogere snelheid in de bochten had ik daar in het begin wat last van. Je moet met een hogere snelheid meer druk zetten en daarbij lieten de beenspieren voelen, dat ik afgelopen vrijdag toch aardig diep was gegaan.
Ik maakte er geen enkel probleem van en liet me rustig afzakken naar de staart van het peloton en af en toe liet ik een gat vallen. De bochten probeerde ik zo goed mogelijk te lopen. Volgend seizoen moet ik het pootje over weer gaan automatiseren zoals voorheen.

Na afloop werden de vrijwilligers in het zonnetje gezet. Maar voor het zo ver was, nam Arthur van Winsen het woord.


Als coördinator werd ik bedankt door mijn tandarts en door Wierd Wagenmakers. Als voedselpakket om de zomer door te komen ging ik naar huis met sportvoeding: een blik erwtensoep en een Fries suikerbrood. Altijd lekker.

Daarna kon ik de vrijwilligers van de IJshal einderlijk geven, wat we de laatste jaren zo vreselijk missen.

Naast dit prachtige boek behorend bij de gelijknamige tentoonstelling had ik een fles cider of speciaalbier voor de vrijwilligers. Ook een aantal "Krasse knarren" werden hiermee verrast, wat mij de gelegenheid bood om het bijna afgelopen schaatsseizoen in vogelvlucht de revu te laten passeren.
Toen we buiten kwamen na de gezellige afsluiting van het seizoen, voelde je de lente. Het was heerlijk.

In het zonnetje fietste ik met Hans van der Plas richting huis.

Ik heb zo'n vaag idee, dat ik zondagmiddag om een uur of 5 diverse "Krasse knarren" tegenkom als "The Shoes" optreden in "De Gewoonste Zaak" in Lisse.