Het had vannacht in delen van het land matig gevroren. Dat was te zien in de sloot achter het huis. Daar lag een vliesje ijs op. Door windkracht 5 voelde het kouder aan. Ik kwam dan ook met koude vingers bij de huisarts aan, die mijn bloeddruk opmat. Met 146 om 84 was het hoger dan de vorige keer, maar de huisarts was er zeer over te spreken. En wie ben ik om hem tegen te spreken.
Na een vervolgrecept nifedipine opgehaald te hebben bij de apotheek, fietste ik door naar het LUMC, waar mijn rechteroog weer onderzocht ging worden.
Het was een vrij lange zit in de wachtkamer, voor ik aan de beurt was, maar daarna was er alle aandacht voor me. Meer dan me lief was. Het onderzoek was niet pijnlijk, maar wel vervelend. Doch de uitslag beviel mij wel. Er was niets verontrustends te zien. Vermoedelijk zijn het gewoon glasvochttroebelingen."
Ondanks de goede uitslag hield de arts beroepshalve wel een slag om de arm: "Garantie tot aan de deur!"
Beneden in de hal wachtte ik een half uur, voordat ik weer wat normaler kon zien. De combinatie van een openstaande pupil met zeer zonnig weer is niet ideaal. Toen ik het idee had, dat ik veilig kon fietsen reed ik met een zonnebril op naar mijn werk.
Het is onmiskenbaar. In verreweg de meeste gemeenten zijn er komende woensdag Gemeenteraadsverkiezingen. Net als bij de verkiezingen van 2010 en 2014 was ik van plan om een soort Kieswijzer op te stellen rond het behoud van een kunstijsbaan in Leiden.
Halverwege vorig jaar was het heel duidelijk: alle partijen waren voor de bouw van IJshal "De Vliet" behalve de VVD en de Partij voor de Dieren. Maar voortschrijdend inzicht leidde er toe, dat in februari alle partijen in de Leidse gemeenteraad positief stonden tegenover in ieder geval een 250-meterbaan. Sterker nog: een week later was het gewoon een hamerstuk.
Op dit punt maakt het dus niet uit op welke partij u uw stem uit gaat brengen. Wel bestaat de mogelijkheid om een voorkeurstem uit te brengen op commissieleden, die zich gedurende de hele periode met veel inzet hebben ingezet voor de nieuwe ijsbaan.
Bij D66 was dit natuurlijk de vorig jaar overleden Aad van der Luit. Vahit Köroglu was een uitstekende voorzitter van de commissie voor de Sport en heeft op deze wijze een positieve bijdrage geleverd. Voor de SP is dit Thomas van Halm, bij de PvdA Martijn Otten, bij GroenLinks lijstduwer Yvonne van Delft, voor het CDA Julius Terpstra en bij de ChristenUnie Carlijn Bergwerff.
De Leidse schaatsers kunnen op deze manier hun dank uitbrengen aan hun volksvertegenwoordigers.
De werkelijk belangrijke beslissingen komen nu van de omliggende gemeenten. Ik heb totaal geen inzicht in de standpunten van de diverse politieke partijen in de regiogemeenten. Dat zullen de schaatsers zelf in hun eigen gemeenten uit moeten zoeken: hoe staan de partijen daar tegenover het meebetalen aan een 333-meterbaan?
Maak er een punt van en laat dit meewegen in uw stem. De kans op een 333-meterbaan krijgen we maar 1 keer!
Dat de Leidse IJshal een kweekvijver is voor veel schaatstalent mag langzamerhand wel als bekend worden verondersteld. Afgelopen weekeinde grepen IJVL-er Kjeld Nuis en Kai Verbij grepen goud en zilver op de 1000 meter bij de finale van de Wereldbekerwedstrijden in Minsk.
In de schaduw van deze matadoren reed onze eigen Tijmen Snel op de Jaap Edenbaan in Amsterdam een stokoud baanrecord uit de boeken. Tijdens de Ard en Keessiebokaal wist dit IJVL-talent op vaste schaatsen van Ard Schenk op de 1500 meter te verbeteren van 2.04.4 naar 2.03.97.
Nu waren Ard Schenk en Kees Verkerk jeugdidolen van me. Hun jarenlange tweestrijd zorgde voor de doorbraak van het Nederlandse schaatsen na decennialange dominantie van Scandinavische schaatsers.
Gehuld in kleding zoals deze in de jaren '60 door schaatsers werd gedragen, dus met een wollen trui aan en met een muts op, werd er in Amsterdam gestreden voor winst op de schaatsmijl. Bij de vrouwen was Roza Blokker sneller dan het baanrecord van Stien Kaiser, bij de mannen was Tijmen Snel de enige die onder de oude toptijd van Ard Schenk dook.
Als schaatstrainer doet mij dat deugd. In de Leidse IJshal was ik de eerste trainer van Tijmen Snel. Ik volg zijn verrichtingen dan ook met meer belangstelling dan die van andere schaatsers. Tijmen heeft toch een streepje voor bij mij!
Van Wil Verbeij hadden we een paar maanden geleden een uitnodiging gehad voor de 50e verjaardag van Annemarie. Dit werd gevierd bij het clubhuis van "Pegasus". Nu komen voorspellingen en profetieën in mythologische verhalen veelvuldig voor. Wat dat aangaat paste de uitnodiging geheel in deze sfeer. Wil schreef in de uitnodiging: "Trek dan wat warmere kleding aan."
Hij had groot gelijk. De gevoelstemperatuur lag door de harde wind op bijna 10 graden onder nul.
Gelukkig konden we in het clubhuis van motorclub "Pegasus"bij de gezellige barbecue redelijk warm blijven, maar doordat de deur telkens open ging werd het nooit echt behaaglijk.
Ada en ik fietsten na de repetitie van de Leidse Koorprojecten door naar het feest. Onder leiding van Wim de Ru werden alle koorstukken, die we op 21 april gaan uitvoeren van de "Misa Criolla" en "Navidad Nuestra" van Ariel Ramirez, doorgezongen. Er werden aardig wat schoonheidsfoutjes uit gehaald. Maar als geheel klonk het wel aardig.
Beide muziekstukken leggen een verbinding tussen hemel en aarde, net als Pegasus deed. De locatie was dus uitstekend gekozen. In het clubhuis had ik het met mijn schaatsvrienden over het schaatsen op natuurijs aan het begin van maart. Voor ons was dat een hemelse ervaring!
Vanmorgen ging om 6 uur de wekker. Ik sprong min bed uit en deed mijn klaargelegde sportkleding aan. Ondanks een goed huwelijk zat ik in mijn eentje aan de ontbijttafel. Om 7 uur werd ik opgehaald door Hans van der Plas, met wie ik meereed naar Haarlem, waar we ook dit jaar weer meededen aan de Bert Grotenhuis Bokaal.
In de kleedkamer kwamen we Jaap Smit tegen, die vrijwel iedere dag schaatstraining geeft en op topsnelheid aanwijzingen weet te geven om snelle schaatsers nog beter te maken.
Die topsnelheid lieten we vandaag maar achterwege. Niet dat ik die ooit gehad heb. Laat mij meedoen met een sprintwedstrijd en je weet voor wie de rode lantaarn is. Alleen een valpartij van een van de andere deelnemers kan dat verhinderen.
Desondanks ben ik op mijn manier wel een tempobeul. Mijn basissnelheid mag dan niet zo hoog liggen, als ik eenmaal op gang ben, dan kan ik het heel lang volhouden.
Om 8 uur klonk het startschot van de 16e Bert Grotenhuis Bokaal. Vanaf de eerste meters stoof een groepje met hoge snelheid, terwijl ik met een paar anderen in mijn kielzog begon aan iets waarvan ik hoopte dat het zou uitmonden in 200 kilometer kopwerk.
Ik voelde me heel sterk. Een kleine week trainen op natuurijs, waarvan 4 dagen met windkracht 6, had me in de buurt van een topvorm gebracht. Vanaf de eerste slag ging het lekker en zat ik in mijn ritme. Een heel verschil met vorig jaar.
Hans van der Plas was wel met een van de snellere groepen mee gegaan, maar hij had al snel in de gaten, dat hij dit niet lang vol zou houden. Op een gegeven moment zagen we rondjes 40,7 op het scorebord. Dat hou je geen 200 kilometer vol.
Met Hans in mijn kielzog, die 6 rondjes voorsprong op me genomen had, die na de eerste dweilpauze was opgelopen naar 10 rondjes door een sanitaire stop mijnerzijds, zou ik zeer, zeer lang als een tempobeul op kop van een klein peloton rijden zoals een locomotief, die de wagons voorttrekt.
Het ijs was goed hard en gleed goed. Dat had te maken met de vrij lage temperatuur. De wind was matig, maar in de loop van de middag begon deze steeds meer op te steken.
Ik had daar geen last van. Ik kon heerlijk op techniek schaatsen en liet de ijzers het werk doen. Het tempo was heel gelijkmatig. Verreweg de meeste rondjes gingen tussen de 53 en 57 seconden. Als er net gedweild was, ging het was sneller, vlak voor de dweil wat langzamer.
Dat was ook af te lezen uit de tussenstand na de eerste dweil na anderhalf uur en vervolgens telkens om het hele uur: 92, 151, 219, 289, 344 en 398 rondjes.
Langzamerhand zag je, dat van de eerste snelle groep niet veel meer over was. Evert Jan van Dijk, die uiteindelijk met 630 rondjes de Bert Grotenhuis Bokaal zou winnen, hield het het langste vol, maar uiteindelijk kwam ook hij in het treintje achter mij te rijden, net als Hans Huizinga, zijn naaste belager.
Kees Straathof, de latere nummer 3 en clubgenoot van Bob de Jong en Esmee Visser, had al eerder zijn conclusies getrokken en ook hij reed mee in de luwte achter de tempobeul.
Nu was ik van plan om de volle 500 rondjes op kop te rijden. Alles ging goed en ik lag keurig op schema in de laatste 2 uur. Na 452 rondjes moest ik nog een kleine 20 kilometer schaatsen. Dat moest ik redden binnen de tijd.
Tot 480 rondjes ging alles nog steeds in rondjes tussen de 55 en 57 seconden, maar toen stokte het een beetje. Met 59 seconden bleef ik net onder het uur. Evert Jan van Dijk nam na 490 rondjes de kop over en langzaam ging bij mij het kaarsje uit. Na 198 kilometer kopwerk had ik een inzinking. Wat dat aangaat was ik in het zicht van de haven gestrand.
Een verbeterpunt voor de volgende editie van de Bert Grotenhuis Bokaal. Gelukkig had ik voldoende marge op weten te bouwen, zodat ik na 8 uur 50 de afstand van de Elfstedentocht had volbracht.
Na de huldiging, met bij de vrouwen een verrassende podium met José van Galen op de hoogste trede en Ecki Hallo eentje lager, namen we in de gezellige kantine van de ijsbaan warme chocolademelk en een Jopen Bockbier, voordat Hans en ik naar huis reden. De verdeling was vandaag perfect. In de auto bepaalde de chauffeur de snelheid, op het ijs een kleine tempobeul.
Vanmorgen reed ik bepakt en bezakt met 2 tassen vol drank naar de Vondellaan, waar ik de fiets aan het fietsrek vastmaakte en in de Leidse IJshal bij Ooms Sport naar binnen stapte om deze tassen even in bewaring te geven voordat ik aan de laatste training van dit mooie schaatsseizoen ging beginnen.
De opkomst was verbazingwekkend groot. Met een peloton van ruim 30 "Krasse knarren" begonnen we aan het "apenkooien". In plaats van de gebruikelijke piramide met om de 5 rondjes een andere schaatser op kop van het peloton, begonnen we met afbouwen met telkens een rondje minder, maar wel zonder aflossing.
Wierd Wagenmakers beet de spits af met 15 rondjes. Dat liep nog goed, maar toen de tweede schaatser aan de 14 rondjes begon, terwijl de helft van het peloton nog aan het uitrijden was op verschillende plekken op de buitenbaan, was de chaos na 1 ronde al compleet. Kleine groepjes van 2 of 3 schaatsers reden achter een op hol geslagen peloton van 7 man aan.
Gelukkig herstelde Ans van Dijk de orde, door een paar groepsfoto's te laten maken van dit zooitje ongeregeld. Zelf nam ik de 13 én de 12 rondjes voor mijn rekening, zodat ik toch nog de 25 rondjes op kop kon rijden.
Vrij probleemloos gleden we zo naar de 8 rondjes toe.
Deze serie mocht de 80-jarige Ans op kop van het lange peloton rijden, terwijl ze werd gefilmd door Sleutelstad FM.
Daar de series daarna steeds korter werden, snelden we af op het slot van deze glijdende schaal.
De laatste twee rondjes waren, hoe toepasselijk, voor de "Twee van Breda", die ieder een rondje kopman waren, waarna de slotronde voor Kees Lelieveld was. Na afloop kon ik zeggen: "Klaar is Kees!"
Ans en ik werden geïnterviewd voor Sleutelstad FM. Het gesprek met Ans is HIER TE BELUISTEREN, het gesprek met de coördinator van de "Krasse knarren" is HIER TE BELUISTEREN.
We begaven ons met alle "Krasse knarren" naar boven, waar Ans ons trakteerde op een stuk appeltaart en koffie en thee.
Daar wat geblesseerde schaatsers en wat genodigden ook aanschoven zaten we met een man of 40 aan een serie tafels.
Als eerste nam de net 80 jaar geworden schaatsster het woord.
Gelukkig waren de "Krasse knarren" vergevingsgezind, zodat ik ook volgend seizoen weer als coördinator aan mag blijven.
Daarna was het mijn beurt om een toespraak te houden.
Allereerst had ik een cadeau voor de tachtiger.
Daarna zouden de ijsmeester en de vrijwilligers in het zonnetje gezet worden. Dat was de enige smet op deze leuke ochtend. Alleen Teun de Reede was aanwezig. Doordat ik er klakkeloos van uitging, dat men via mailverkeer van datum en tijd op de hoogte was van het moment, waarop wij hen wilden bedanken, ontbraken de anderen.
Ik trek hier het boetekleed aan. Als coördinator had ik dat beter moeten terugkoppelen. Mijn fout. Dit zal me geen tweede keer gebeuren.
Teun zorgt er voor, dat de dranken en de cadeaubonnen van € 3,33 met een knipoog naar www.333m.nl, op de juiste plek terecht komen.
Na een aantal "Krasse knarren" met een toepasselijk biertje bedankt te hebben voor hun gezellige inbreng, werd ik in het zonnetje gezet op een wijze, die ik niet snel zal vergeten.
Veel middelbare scholieren hadden op hun boekenlijst Duits "Der zerbrochne Krug" van Heinrich von Kleist staan. In het Nederlands is de titel van dit blijspel "De gebroken kruik".
Welnu, deze bibliothecaris kreeg hier mee te maken, toen hij een kruik Beerenburger kreeg met een etiket van de Elfstedentocht van 1986.
Ik pakte de kruik bij de hals en tilde deze uit de verpakking. Ik had alleen het bovenste deel boven de cadeauverpakking, of de hals brak en de kruik viel op de vloer. Ik zette deze snel overeind. Ik wil immers niet beschuldigd worden van drankmisbruik.
Het bleek, dat er bij het overschenken van Beerenburger uit een nieuwe fles in deze kruik een barst was ontstaan. En zoals eenieder weet: een kruik gaat zolang te sterk water, totdat hij barst.
Wat gaan we in ons land toch geweldig om met onze sporthelden. Een kleine maand geleden genoten we volop van een van de succesvolste Olympische Winterspelen ooit. En dit weekeinde was het volop genieten van het WK allround in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Met 2 verrassende winnaars nog wel. Meteen werden Sven Kramer en Ireen Wüst in sommige kranten al afgeschreven.
En niet alleen in sommige kranten, ook door de eigen sponsor: Justlease.
Dit doet me denken aan 2006, toen Bob de Jong een gouden medaille won op de 10 kilometer en daarna op zoek mocht naar een andere sponsor. Het lokale bedrijf Bloksma keukens hielp deze stayer door die moeilijke periode heen.
Ook al zullen de sponsoren het nooit hardop zeggen: zowel Wüst als De Jong werden te oud bevonden om nog goede prestaties te kunnen leveren.
Goud op de Olympische Spelen en zilver op het WK allround. Er zijn genoeg sporters, die het met minder moeten doen. Maar ja, in de top van het bedrijfsleven is voldoende opportunisme te vinden om sporthelden meteen af te serveren na bewezen diensten.
De mentaliteit van de topbankiers is niet alleen daar te vinden.
Teneinde de imagoschade rond "good old"Ireen te beperken, stopt Justlease nu maar met de hele schaatsploeg. En zo doolt de sportvrouw, die al 12 jaar lang Nederland heel veel schaatsplezier heeft geboden op topniveau, nu in de woestijn. Of om het in het Duits te zeggen: Wüst in die Wüste.
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
