Roots

Zodra ik iets zie over schaatsen op natuurijs, dan word ik er als door een magneet door aangetrokken. Zo ook het januarinummer van het tijdschrift Roots. Hierin wordt een Top 10 van mooiste schaatsplekken van Nederland gegeven met prachtige schaatsfoto's erbij.
In de door het magazine gegeven volgorde zijn dit het Paterswoldse Meer, het Giethoornse Meer, de Oudegaaster Brekken, de Elandspolder, de Oostvaardersplassen, de Nieuwkoopse Plassen, de Vinkeveense Plassen, de Blauwe Kamer, de Biesbosch en Kinderdijk.
Ik kan slechts over 4 van de 10 gekozen tochten een oordeel vellen, daar ik de andere 6 niet ken als schaatsgebied. Wat dat aangaat valt er in ons lage landje nog genoeg te ontdekken, zoals ook bleek bij de keuze, die Margriet deze winter haar lezers voorschotelde.

Margriet noemde de Eilandspolder ook, net als de omgeving van Giethoorn.

Kinderdijk kwam ook in beide tijdschriften door de ballotage.

De door mij geopperde Nieuwkoopse Plassen werden volkomen terecht ook gekozen in de Roots Top 10.

Ook de keuze voor de Oostvaardersplassen kan ik volledig billijken.

Blijven de overige 6 gebieden voor mij als schaatsliefhebber over als terra incognita. Hopelijk kunnen we komende winter de schade inhalen. Vorig jaar was het jaar zonder lente, dit jaar beleefden we een winter zonder winter, dus logischerwijze zouden we dit jaar de herfst over moeten slaan en van de nazomer meteen de winter in moeten duiken.
Tijdens die ruim 3 maanden durende winter kunnen we dan de 6 in Roots genoemde gebieden schaatsend gaan verkennen.

2010 light

Met komende week mogelijk nog een staartje van deze winter kunnen we toch weer terugblikken op een mooie natuurijsperiode. Een winter, die veel trekken had van de winter van 2009-2010, die met 4 natuurijsperiodes de meeste schaatsdagen van deze eeuw opleverde.
Ook deze winter kenmerkte zich door 4 natuurijsperiodes, maar het vroor 3 keer te kort en/of te licht om de ijzers onder te kunnen binden. Rond Sinterklaas werd er wel in Fryslân geschaatst in de Rypstsjerksterpolder, in onze omgeving was dat absoluut niet mogelijk.
Na een zeer natte maar zachte periode van half december tot half januari was het de tweede helft van januari goed raak. We konden 10 dagen op rij op natuurijs schaatsen.

De eerste dag was een dubbelslag. 's Ochtends schaatsen op de ijsbaan van Voorschoten, 's middags op de Vogelplas. Daar er in de verre omtrek nergens betrouwbaar natuurijs te bekennen was, fietste ik 6 dagen op rij met veel plezier naar de Vogelplas toe.

Het hoogtepunt van deze winter waren de 2 dagen, waarop we heerlijk geschaatst hebben in de Wieden.

Ook het altijd mooie Giethoorn werd door ons op de schaats bezocht.

De natuurijsperiode werd afgesloten met schaatsen op de Rottemeren en een heuse sneeuwstorm op de Gouwzee.

Het zag er in februari 2 keer naar uit, dat we nogmaals het ijs op zouden kunnen, maar helaas, het was het twee keer net niet. Behalve telkens terugkerende vorst kenmerkte deze winter zich vooral door de grote hoeveelheid sneeuw. Een verschijnsel, dat tegenwoordig min of meer standaard is geworden.
Met 1 schaatsperiode en een 47e plaats op de ranglijst van winters sinds 1900 zat ik goed met mijn in september gedane voorspelling voor de winter van 2012-2013. Het was wat dat aangaat 2010 light. Ook de Enkhuizer Almanak scoorde redelijk goed met haar voorspelling.
Als het weer zich houdt aan het "spoorboekje" van 2010, dan kunnen we een koude decembermaand verwachten. Volgens het Vogezensysteem van de vorig jaar overleden weerman Bas Schijff heeft december helder weer. In december uit zich dat in koude nachten en daar de dagen kort zijn, is de kans op natuurijs groot als dit uit mag komen. Ook de Enkhuizer Almanak tendeert hier naartoe.

De weersverwachting voor 8 december 2013, die ik op www.weerwoord.be vorige week zag, laat een heuse blokkade op de Atlantische Oceaan zien.

De voorpret voor de komende december van 2010 light is in ieder geval alweer aanwezig!

Filmster

Wie heeft er in zijn jeugdjaren niet van gedroomd om als filmster door het leven te mogen gaan?

En dan stelde je je voor, dat iedereen ondersteboven was van jouw acteerprestaties.

Afgelopen woensdag was een soort opnamedag in de Kop van Overijssel.

Waar in onze jonge jaren de films meestal alleen te zien waren in de bioscoop en slechts mondjesmaat op Nederland 1 of 2, want meer televisiezenders waren er niet, heden ten dage is de situatie totaal anders.

De enorme camera`s van vroeger hebben nu plaatsgemaakt voor compacte lichtgewicht exemplaren, die minstens zo scherpe beelden opnemen.

Zo kun je tegenwoordig al schaatsend filmen, een mogelijkheid, die vroeger technisch onmogelijk was.

Afgelopen woensdag trad Jan Annard op als cameraman bij onze toertocht door de prachtige Wieden.

Het is een puike prestatie van deze schaatsende cameraman om in een paar minuten filmmateriaal een hele dag schaatsplezier en het schitterende landschap van de Kop van Overijssel te "vangen".

En waar vroeger het bereik van filmpjes als deze beperkt bleef tot de huiselijke kring, daar behoort in theorie een miljardenpubliek tot de mogelijkheden.

Zo gek hoefr het van mij ook niet te worden. Ik ben allang blij met mijn figurantenrol als schaatser in de Wieden.

Voor mij is cameraman Jan Annard de échte filmster!

Vijfmerentocht

Voor vandaag was de Vijfmerentocht aangekondigd in de omgeving van Giethoorn. Daar moest je dus niet zijn. Dat kwam mooi uit, want wij waren van plan om net als gisteren naar Blokzijl af te reizen.
Om half 9 waren Jaap de Gorter, Robert Nozeman en ik bij Frits van Huis. Met zijn auto haalden we Martin Raamsman op en met zijn vijven reden we de toeristische route door de Noord-Oostpolder naar Blokzijl. Het parkeerterrein voor dit Zuiderzeestadje stond al bijna vol, maar we konden nog net een plekje vinden middels creatief parkeren.
We liepen een paar 100 meter en trokken onze schaatsen aan. Het was even over 11 uur, dat wij aan de prachtige tocht door de Wieden begonnen. De 5 IJVL-ers waren traditiegetrouw allemaal in andere kledij gehuld. Het is een kleurrijke schaatsvereniging.

Via het Giethoornse meer schaatsten we onder mijn bezielende leiding door naar de Beulaker Wijde. Niet dat ik zo bezielend ben, maar ik kende gewoon de weg. Over de geveegde baan, waarop we gisteren teruggeschaatst waren naar Blokzijl, reden we nu naar de kluunplaats naar de Belterwijde.
Hier hoorden we, dat de Vijfmerentocht vanwege de enorme toeloop was afgelast vanwege te schecht ijs op sommige stukken. Er waren 17.000 schaatsers op af gekomen, waar er op 10.000 was gerekend. Dat krijg je, als je de enige toertocht in het hele land organiseert.

Op de Beulakerwijde hadden we niks van de drukte gemerkt. Op het grote meer had je alle ruimte op de brede banen door het sneeuwlandschap. Op de Belterwijde was het wat drukker, maar het was op deze heerlijke schaatsdag met weinig wind, temperaturen net onder het vriespunt en sluierbewolking prima weer.

Wij gingen op avontuur in de slootjes tussen de rietvelden. We slingerden door dit prachtige natuurgebied, namen een doodlopende sloot, die we uiteraard weer terugreden, en na nog wat slingers kwamen we uiteindelijk bij de Arembergergracht in Belt-Schutsloot uit. In zaal "De Belt" namen we om half 1 een drinkpauze met koffie en chocolademelk.
Ons plan was om naar Zwartsluis te schaatsen, maar daar we achteraf via de Boschwijde naar Belt-Schutsloot gereden waren en aan de andere kant van de brug zaten, reden we weer terug naar een ander deel van de Belterwijde.
Jaap herkende dit, daar hij vorig jaar een lang weekeinde in Wanneperveen gelogeerd had met een groep trainingsmaten, die nu aan de Weissensee heel wat minder schaatsplezier hadden. De Alternatieve Elfstedentocht wordt morgen met 1000 man verreden op een parcours van 4 km lengte. Iedere rijder heeft dus 4 meter ter beschikking!
Wij hadden veel meer ruimte ter beschikking, ondanks dat wij nu de bordjes met "Merentocht" volgden. We schaatsten over papijs onder de brug van de provinciale weg door en tussen de rietkragen door schaatsten we naar Zuideinde. Via twee tuinen, die grondig omgeploegd werden voor veel scherpe ijzer, kwamen we op de route naar Giethoorn.

Martin filmde hier al schaatsend om deze Oerhollandse sport in dit Oerhollandse dorp aan zijn Amerikaanse collega's te kunnen laten zien.

Het ijs in Giethoorn was trouwens van mindere kwaliteit door de vele schaatsers, die hier hun sporen achtergelaten hadden.

Na een tocht onder de vele houten bruggen door draaiden we de Bovenwijde op. Op dit meer reden we langs Smits Paviljoen, bekend van de scene met de koe in "Fanfare" van Bert Haanstra.

Aan de overzijde van dit meer reden we weer naar het zuiden toe, waar we tussen het riet vlak bij Wanneperveen kwamen bij de sloot, die vanmorgen uit het parcours gehaald was. Wij keerden ons om en reden via de route van eerder vanmiddag weer terug naar de Belterwijde. Hier kwamen we Willem van Vliet, Hans van der Plas en de licht beschadigde René Strelzyn tegen.
Het ijs was op dit meer was her en der uitgetrapt. Dit gaf aan Martin de gelegenheid om ons zijn valtechniek te laten zien. Ik kan u verzekeren: daar is niets mis mee! Hij had kennelijk de smaak te pakken, want een kilometer verderop deed hij dit nog een keer. Het "voordeel" van de klapschaats op natuurijs.
Bij een stukgereden stuk papijs volgde ik zijn voorbeeld. De nieuwe binding van de Rossignolschaats is minder robuust. Bij langlaufschoenen is het een voordeel, als je ski losschiet als je valt, bij schaatsen ligt dit wat anders. Mijn schaats kwam vast te zitten en schoot los. Dan kun je als schaatser een heleboel willen, maar dan ga je gewoon onderuit. En als keurig getrouwde man kan ik u verzekeren, dat het geen pretje is, als er een andere vrouw op je valt!

We staken bij de kluunplaats de provinciale weg weer over op weg naar de Beulakerwijde, die we op de nog breder geveegde baan van vanmorgen overstaken langs de kant. Via de Walengracht passeerden we Jonen en bijnet Giethoornse meer reden we langs de noordoostkant op Blokzijl aan. We haalden onze schoenen op en schaatsten naar café "Sluiszicht", waar we de prachtige dag gezellig afsloten.
Bij het verlaten van dit drukke schaatscafé zagen we net René, Hans en Willem van het ijs af komen.

Na de groepsfoto wandelden we door mooi Blokzijl naar de auto. We zagen toen een wel heel bijzondere zonsondergang. Toen de zon bijna onder was, zagen we een brede rode streep vanaf de zon omhoog wijzen.
Zoals ik gisteren al zei: kennelijk heeft de Biblebelt toch een streepje voor. Hoe het ook zij, wij hadden in ieder geval een schitterende dag gehad tijdens onze 66 km lange Alternatieve Vijfmerentocht.

De Wieden

Ik moest vanmorgen om half 8 bij de Leidse IJshal zijn. Niet om daar te schaatsen, maar omdat het zo'n handig punt is om af te spreken, als je elders in Nederland op natuurijs gaat schaatsen.
Een terloops gesprek met Willem van Vliet gisterenmiddag op de Vogelplas leidde tot om half 7 opstaan, ontbijten en weggaan naar de ijsbaan. Daar stonden Willem van Vliet, Jan Annard, Hans Post, Maria Nieuwenhuis, Klaas van den Broek en chauffeur Wim Slootweg op de afgesproken tijd, zodat we met zijn zevenen in een auto naar Blokzijl konden vertrekken.

De reis verliep voorspoedig, zodat we de eerste gasten waren in café "Sluiszicht", waar we na de koffie en warme chocolademelk het ijs op liepen voor de eerste slagen van deze fantastische schaatsdag. Het vroor een graad of 7, maar de wind was niet al te sterk. Het ijs was dat wel: prachtig zwart ijs!
We trokken onze schaatsen aan bij een bordje "Gevaarlijk ijs".

Via de Valsche Trog schaatsten we naar het Giethoornse meer. Een gevoel van euforie beving ons: wat is het hier prachtig en wat is het heerlijk om dan over zwart ijs te schaatsen. Zou de Biblebelt dan toch een streepje voor hebben? Voor ons voelde het in ieder geval als een stukje hemel op aarde.

De popgroep Angel zong dat ook in Winter song: "Heaven on earth".

Zo reden we door tot de Kleine Beulaker Wijde, waar we even overlegden over de te volgen route.

We reden over geveegde banen de Beulaker Wijde op en staken deze langs de kant over.

Op een gegeven moment hield het pad op. Op een meter of 100 afstand zag je een enorm wak liggen. Gezien de onprettige ervaringen hieromtrent op de Beulaker Wijde keerden we om en staken over een veilig pad dit grote meer over naar de sloot tussen de rietkragen, die we eerder al gehad hadden, ook al was het ijs hier van mindere kwaliteit.

We kozen ervoor om dit ijs langs het riet te vervolgen. Af en toe waren er stukken opgevroren sneeuwijs.

In een poging Giethoorn te bereiken, reden we over slecht ijs bij Dwarsgracht, maar dat liep dood.

Rechtsomkeer gemaakt, en een sloot verder kwamen we uit bij "De Otterkooi".

Hans Post deed de Leidse Sleutel, eerlijk verdiend bij de Run-skate-run, alle eer aan. Hij droeg steevast de rode lantaarn.

Tussen de middag was hij, terwijl wij nog een stuk van de Wieden verkenden, alvast teruggereden naar Blokzijl, waar hij in Sluiszicht alvast een erwtensoep nam.
Toen Willem meldde, dat hij 7 snert besteld had, zei Hans snedig: "Doe mij er ook maar 7!"

Na een rustpauze van een uur kost het altijd even enige tijd, voor je weer in je ritme zit. We reden over het Giethoornse meer naar de Thijssengracht. In het eerste stuk reden we regelmatig over schotsen, het tweede deel richting Giethoorn was een stuk beter. Maar ook nu liep het pad dood in de sneeuw.

We keerden om, en waar ik vanmorgen al veel op kop gereden had, zou ik vanaf dit punt alle kopwerk op me nemen.

Langs de noordkant van de Beulaker Wijde was nu ook een baan geveegd als voorbereiding op de Vijfmerentocht van morgen. Dit nieuwe pad volgden we tot we bij een recreatiepark kwamen. Hans had ons inmiddels verlaten en reed in zijn eentje terug naar Blokzijl.
Van de altijd enthousiaste en innemende Maria kreeg ik de vraag voorgelegd: "Weet jij trouwens wat Rossignol betekent?"
Ook al reed ik al 8 jaar op mijn Rossignol-kluunschaatsen, ik moest het antwoord schuldig blijven.
"Het betekent nachtegaal."

Ik had een hoop verwacht, maar dat toch niet.

De zon was doorgekomen en we genoten van het schitterende landschap.

Bij de watervilla's staken we de weg over en reden een stuk over de Belterwijde, tot we bij de laatste kluunplaats weer terug gingen naar de Beulaker Wijde.

Over vers geveegde banen reden we over de Beulaker Wijde weer erug op Blokzijl aan. Af en toe kraakte het ijs vervaarlijk, maar als het 5 grote veegmachines op rij kan dragen, dan zal het bij 6 schaatsers ook wel lukken.

Zo reden we in een zon, die het ijs een oranje gloed gaf, op Blokzijl aan. We hadden een schitterende schaatsdag gehad gehad in de Wieden.