Olympische Spelen

Als schaatstrainer werk ik regelmatig met een thema rond mijn schaatslessen. Met de Olympische Spelen in Milaan en Cortina d'Ampezzo, die zijn finale nadert, was het een voor de hand liggend thema.
Vanmorgen fietste ik met mijn vrouw en onze kleinzoons naar IJshal De Vliet, waar we schaatsen en een helm voor de jongens huurden en twee toegangskaartjes kochten. Ik trok mijn schaatsen aan in de trainerskleedkamer, waar ik pylonen, een tweetal stokken en een schuimrubber dobbelsteen pakte. Daar de funbaan om 9 uur werd gedweild, schaatsten we in op de ijshockeybaan.


Ada bleef met de jongste op de ijshockeybaan, ik ging met de jongste naar de funbaan, waar ik in mijn eentje aan maar liefst 35 kinderen les mocht geven. In totaal kwamen er 150 kinderen op de schaatsinstuif. Alle rekjes waren op een gegeven moment op!



Na de basishouding, die ik geleerd heb van bondscoach Ab Krook, begonnen we met het inrijden. Na een paar rondjes volgde een paar keer starten, waarna de bobslee van stal werd gehaald. Op je billen zo lang mogelijk doorglijden op de net gedweilde spiegelgladde ijsvloer. Na de bobslee volgde het rodelen. Je deed hetzelfde, maar nu op je buik.
De kunstschaatsster deed een oefening voor, waarna we gingen langlaufen gevolgd door schansspringen. De gele dobbelsteen bepaalde, hoe vaak de oefening werd uitgevoerd.

Met de kleine pylonen gingen we curling spelen. De 4 rozen aan beide zijden van de funbaan waren het doel. Nadat iedereen zesmaal op de roos had gemikt, mochten ze de pylonen kriskras op de baan mikken. Zo konden we de reuzenslalom van het skiën uitvoeren. Daar we de pylonen niet konden laten liggen, haalden de kinderen ze op en deden we de opening van de Olympische Spelen nog eens dunnetjes over. De estafette met de fakkels.

Eerst een ronde solo, daarna in tweetallen met het aan elkaar geven van de fakkels, waarna de jonge kunstschaatsster nog een oefening voordeed.
De biatlon kwam langs. De kinderen gingen langlaufend naar de overkant en moesten driemaal schieten met een virtuele buks. Daarna kwam het spelletjesgedeelte. Eerst moest er onder een tweetal stokken, die lage bruggetjes voorstelden, geschaatst worden, waarna we hetzelfde langs de boarding deden. De eerste maakte een pootje, de volgende deed hetzelfde en met 35 kinderen hadden we een tunnel, die de boarding van het halve rechte eind besloeg.
Als afsluiting deden we tikkertje met 4 tikkers. De dobbelsteen had dit aantal bepaald. Wie getikt was moest in de middencirkel gaan staan. Daar sloten we met de grote kring deze geslaagde Olympische Spelen af.

Want vergis u niet. Ook Jordan Stolz is speels begonnen, net als de kinderen in IJshal De Vliet vandaag.

Absolute beginners

Vandaag begonnen de schaatslessen van de Schaatsschool in IJshal De Vliet. Ik fietste derhalve op tijd naar de Marie Diebenplaats, waar ik wederom de beginnersgroep voor mijn rekening zou nemen. Na de dweilpauze maakte ik mijn eerste rondje met de douchetrekker, waarbij ik constateerde, dat er nog maar weinig water van de kussens af kwam.

Daarna begaf ik me naar de hoek, waar de beginners zich verzamelen. Het bleken absolute beginners te zijn, die komende winter naar de Weissensee gaan om te schaatsen.

Daar ik zelf ook op de Weissensee geschaatst heb, was ik nog meer gemotiveerd om hen in hun streven bij te staan. We gingen dus meteen aan de slag.

De eerste stap was om hen goed op de schaatsen te laten staan. Met een stukje wandelen kregen ze een klein beetje stabiliteit. We stapten over op de fiets, waardoor ze na de trapperbeweging beter gingen glijden. Middels de clownsstap en het laten zien, waarom druk achter op de schaatsen essentieel is, begon het een klein beetje op schaatsen te lijken.

Met de vogelverschrikker bracht ik de valbeweging in, gevolgd door de zijwaartse afzet, waarvan ik toevalligerwijze op een mooi filmpje stuitte op youtube.

Dan is het absoluut nodig om te laten ervaren, dat "hardlopen" op de schaats absoluut niet tot het gewenste resultaat leidt.

Dit leidde ertoe, dat de 2 beginners binnen een uur grote vooruitgang boekten.

Hierbij hielp wel, dat deze Oostenrijkers ski-ervaring hadden, waardoor sommige oefeningen sneller konden worden opgepikt. Desondanks boekten ze voor de allereerste keer op schaatsen opmerkelijk veel vooruitgang. Volgende week gaan we verder met de lange weg naar de Weissensee.
Bij het uitrijden reed ik nog een kwartier met "Krasse knarren" Frits van Huis en Mart Moraal, met wie ik morgen weer ga schaatsen.
Het derde schaatsseizoen in IJshal De Vliet is geopend!

Wintersporten

Vanmorgen fietste ik naar de Oogstwinkel om wat boodschappen te doen. Daar kwam ik Pim Breebaart tegen, één van de oprichters van de IJVL. Uiteraard maakte ik met hem een praatje voordat we ieder ons weegs gingen op deze frisse januarimorgen.

Na alles thuis te hebben weggeruimd fietste ik naar mijn zus Trees en haar jarige man Cor. Er zijn jaren geweest, dat ik over de Kagerplassen naar hen toe geschaatst ben om mijn zwager te feliciteren.
Vrijwel al mijn broers en zussen waren er, zodat we een gezellige familiebijeenkomst hadden met een natje en een droogje. Wat dat laatste aangaat hield ik het op 0,0, daar ik nog schaatsles moest geven.

Om 2 uur fietste ik naar huis, waar ik me omkleedde en met de gisteren geslepen schaatsijzers naar IJshal De Vliet trapte. Daar was de eerste schaatsles van 2025 voor de kinderen van Oegstgeest. Op de heen- en terugweg naar de jarige was ik door Oegstgeest gefietst, dus ik had al sfeer geproefd.

Eén van de kinderen, die ik het eerste sprak, zei: "Ik moet weer even wennen, want ik heb ik de Kerstvakantie niet geschaatst."
"Waar ben je dan geweest?"", vroeg ik?
"Op wintersport", zei ze: "Ik heb geskied."
"Komt dat even goed uit", antwoordde ik: "We beginnen zo met langlaufen."
En zo kwam een hele serie wintersporten aan bod in deze schaatsles. Na het langlaufen gingen we slalommen, waarna we gingen schansspringen.

Het volgende onderdeel was de bobslee: vaart maken op de schaatsen, in de bobslee springen en dan op de billen zo lang mogelijk op het gedweilde ijs doorglijden. De kinderen hadden er zo'n zin in. dat de bobslee nog een rondje van 250 meter reed.

De biatlon stond ook op het programma. Om de zoveel tijd op de buik gaan liggen en in de roos schieten.
We gingen kunstschaatsen, waarna de blauwe pylonen tevoorschijn kwamen. Deze dienden achtereenvolgens als curlingstenen, als ijshockeystick en als de fakkel met het Olympische vuur.

Met de Olympische fakkel gingen we een paar rondjes jongleren, waarna de 14 kinderen de trainer een rondje mochten duwen. De slotsport was schaatsen: tot tweemaal toe een rondje zo hard mogelijk schaatsen. Op het hoogtepunt moet je stoppen....

Met zevenmijlslaarzen naar de reuzenslalom

De dag begon uitermate vroeg. Om kwart voor 5 werd onze jongste kleinzoon wakker en daar we zijn broer zijn nachtrust gunden, namen we de driejarige tussen ons in. Voor zijn doen hield hij zich erg rustig, maar telkens als je wegdommelde kreeg je een por. Ik hield me maar vast aan de spreuk van mijn moeder: "Al slaap je niet, je rust toch!'

Om 7 uur stapten we uit bed na deze rustige nacht. We ontbeten met zijn vieren, waarna ik om kwart over 8 naar IJshal De Vliet fietste. Daar was het bij binnenkomst al behoorlijk druk. Het was de opmaat van een drukke schaatsles. In totaal zouden er 80 kinderen afkomen op de schaatsinstuif. Aad Kleijweg en ik namen 22 van hen onder onze hoede op de funbaan.
Na het inrijden begonnen we met een korte warming-up met 5 kniebuigingen, een virtuele halter optillen en de molenwieken, waarna we in de basishouding begonnen aan de les.

Soms moet je iets compleet fout doen om inzicht te krijgen, dat het echt anders moet. Wij begonnen met een stukje hardlopen. Je beweegt veel, maar komt nauwelijks vooruit. Wandelen gaat beter. Je zet je voet neer en glijdt door. Nog beter gaat het met de clownsstap.

Een clown heeft immers grote schoenen en tilt zijn been hoog op. Zo landt hij op zijn hak, waardoor je veel beter glijdt.

Hetzelfde geldt voor de reus, die hetzelfde doet met zijn zevenmijlslaarzen. Deze komt neer met een duidelijk hoorbare stamp.

Toen het landen op de hak er goed inzat, gingen we steeds langer in de schaatshouding zitten, maar wel met druk op de hiel.

Er volgde een intermezzo op de fiets. De hoge bi liet ik maar achterwege. We begonnen met de trapbeweging op een gewone fiets. Daarna bootsten we de pedaalslag na op een gewone fiets, een mountainbike, waarop je dieper zit en tot besluit de racefiets, waarop je in de juiste schaatshouding zit.

Van de fiets stapten we over op de lange latten. We begonnen met langlaufen, waarna we vaart maakten en tweebenig langs de lange rechte lijnen op het ijs gleden. 

Vervolgens gingen we schansspringen. Bij alle dwarse lijnen sprongen we over deze lijn heen en gleden door, op naar de volgende sprong. Aansluitend gingen we langs de lijnen in de lengterichting slalommen. Dit was de opmaat naar de reuzenslalom.

Deze voerden we gezamenlijk uit, zodat we in polonaise over de funbaan slingerden. We hielden elkaar vast en deden "De boom wordt hoe langer hoe dikker".

We sloten de leuke les met tweelingtikkerje, waarbij de zevenmijlslaarzen en de reuzenslalom meermaals tevoorschijn kwamen.

Records en verrassingen

Vanmiddag fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik een kinderpartijtje zou geven. Ik zou een kinderpartijtje geven. Met de harde wind in de rug ging de fietsrit makkelijk.
Daar het op de funbaan druk was, gaf ik het partijtje met 9 kinderen op de 250-meterbaan. Door het grote niveauverschil duurde het wel eventjes, voordat het liep, maar uiteindelijk begon het er toch aardig op te lijken. Door de dweilpauze op de drukke 250-meterbaan gingen we naar de funbaan, waar de kinderen lekker vrij gingen schaatsen en ik wat kinderen nog wat individuele aanwijzingen. Met een liedje voor de jarige sloten we het kinderpartijtje af.
Via de Oostvlietweg en Voorschoten reed ik naar huis terug. Onderweg kwam ik Jaap Kroes en zijn vrouw tegen. Met hen praatte ik een tijdje.
Thuisgekomen zag ik, dat Mathieu van der Poel voor de zesde maal wereldkampioen Veldrijden was geworden. Nog één titel en hij komt op gelijke hoogte met Eik de Vlaeminck.
Bij het schaatsen rijd op dit moment ook zo'n fenomeen rond: Jordan Stolz!
Kortom, records en dan vooral wereldrecords doen het altijd goed. Maar minstens zo leuk zijn de verrassingen. Natuurlijk was het voor mij als Ajax-fan niet leuk, dat Hercules Ajax uit de beker knikkerde, maar ja, dat is de sjeu van de sport: een daverende verrassing.
Vandaag was bij het skiën zo'n verrassing. De Zwitserse skiër Daniel Yule heeft in Chamonix op sensationele wijze een slalom in het wereldbekercircuit gewonnen. De 30-jarige Yule had zich als allerlaatste geplaatst voor de tweede run en begon vervolgens als eerste skiër met de beste sneeuwcondities. Daarna smolt de sneeuw en werden de omstandigheden alsmaar slechter. Iedereen beet de tanden stuk op Yules tijd van 1.36,24.
In de tijd van de Bijbel wisten ze het al: "De eersten zullen laatsten zijn en de laatsten eersten!"

"Dit is de leukste schaatsles, die ik ooit heb meegemaakt!"

De minimumgrastemperatuur was vanmorgen met bijna 10 graden Celsius erg hoog.

Het was een hemelsbreed verschil met de minimumtemperatuur op klomphoogte van gisteren.

Hoewel het nauwelijks geregend heeft in Nederland lukte het me toch om op weg naar IJshal De Vliet dat ene buitje in de Leidse regio mee te pikken.

Als sporter moet je op het juiste moment weten te pieken!

De neerslag en de temperatuur weten dit jaar trouwens ook flink te pieken.


Desondanks betrad ik met een zonnig humeur de nieuwe kunstijsbaan. Na een wat rommelige start van het vakantieschaatsen gisteren was het toen een leuke les geworden. De funbaan had veel plezier gegeven.

Vandaag zou het niet anders zijn. Het aantal kinderen in de groep, die Aad Kleijweg, Marja van Swieten en ik onder onze hoede hadden, was vanmorgen zo'n 30 beginnende schaatsers.



We begonnen na het inrijden met skiën.

Eerst recht vooruit glijden, daarna de slalom, waarbij zoetjesaan de zijwaartse afzet erin sloop.

Tenslotte kwam het schansspringen erbij. Niet in één keer natuurlijk.



Eerst mochten de kinderen vaart maken en daarna diep zittend naar de overzijde van de krabbelbaan glijden.


Toen dat erin zat, konden we kleine sprongetjes maken en dan tweebenig verder glijden, dieper inzakken en weer springen tot de overzijde was bereikt.

Uiteraard moest er af en toe een baan geveegd worden....
De rode konen gaven aan, dat het tijd werd voor een beetje afkoeling. Daar ijs het beste koelmiddel is, deden we een serie valoefeningen. Eerst op de billen, daarna op de zij en tenslotte voor degenen, die dat durfden de buikschuiver.



We vervolgden met plastic noppen, die we in tweetallen doorgaven aan elkaar. Eerst zijwaarts uitstrekken, dan naar binnen, de nop overgeven aan de anderen dan dit riedeltje helemaal uitvoeren.
De tweede oefening was om de nop tussen de benen door te geven aan degene, die achter je reed. Deze schaatste tot voor je en gaf deze nop op dezelfde wijze door.



Het duo reed weer naast elkaar en de nop werd van de ene zijwaarts naar de ander gegooid. Deze moest de nop vangen en op dezelfde wijze teruggooien. Als de nop viel, moest je deze oprapen.
Datzelfde was het geval als de voorste met een nop op de rug door de achterste naar de overzijde werd geduwd. Dat ging ook niet altijd goed.
Het leuke van deze oefeningen is, dat de kinderen zo geconcentreerd zijn op de nop, dat ze vergeten, dat ze schaatsen en dan gaat het meestal beter, dan dat ze op het schaatsen zelf letten!

We sloten af met tikkertje. Standbeeldtikkertje om precies te zijn. Wie getikt was, veranderde in een standbeeld en moest stil blijven staan, tot de bevrijder hem of haar aantikte. binnen Als de bevrijder werd getikt, was het spel afgelopen. 
Een paar bevrijders verder was het bijna tijd. Nu waren de drie trainers tikker. Wie getikt was, kreeg een korte technische oefening, die het kind uit moest voeren.
We sloten af in een kring., die we eerst groot maakten, waarna we naar binnen schaatsten.
Een kind kwam naar me toe met de opmerking: "Dit is de leukste schaatsles, die ik ooit heb meegemaakt!"

Als trainer kan je dag dan niet meer stuk!