Absolute beginners

Vandaag begonnen de schaatslessen van de Schaatsschool in IJshal De Vliet. Ik fietste derhalve op tijd naar de Marie Diebenplaats, waar ik wederom de beginnersgroep voor mijn rekening zou nemen. Na de dweilpauze maakte ik mijn eerste rondje met de douchetrekker, waarbij ik constateerde, dat er nog maar weinig water van de kussens af kwam.

Daarna begaf ik me naar de hoek, waar de beginners zich verzamelen. Het bleken absolute beginners te zijn, die komende winter naar de Weissensee gaan om te schaatsen.

Daar ik zelf ook op de Weissensee geschaatst heb, was ik nog meer gemotiveerd om hen in hun streven bij te staan. We gingen dus meteen aan de slag.

De eerste stap was om hen goed op de schaatsen te laten staan. Met een stukje wandelen kregen ze een klein beetje stabiliteit. We stapten over op de fiets, waardoor ze na de trapperbeweging beter gingen glijden. Middels de clownsstap en het laten zien, waarom druk achter op de schaatsen essentieel is, begon het een klein beetje op schaatsen te lijken.

Met de vogelverschrikker bracht ik de valbeweging in, gevolgd door de zijwaartse afzet, waarvan ik toevalligerwijze op een mooi filmpje stuitte op youtube.

Dan is het absoluut nodig om te laten ervaren, dat "hardlopen" op de schaats absoluut niet tot het gewenste resultaat leidt.

Dit leidde ertoe, dat de 2 beginners binnen een uur grote vooruitgang boekten.

Hierbij hielp wel, dat deze Oostenrijkers ski-ervaring hadden, waardoor sommige oefeningen sneller konden worden opgepikt. Desondanks boekten ze voor de allereerste keer op schaatsen opmerkelijk veel vooruitgang. Volgende week gaan we verder met de lange weg naar de Weissensee.
Bij het uitrijden reed ik nog een kwartier met "Krasse knarren" Frits van Huis en Mart Moraal, met wie ik morgen weer ga schaatsen.
Het derde schaatsseizoen in IJshal De Vliet is geopend!

Krokusvakantie

Het was een natte dag. En daar pochen er in het Trump-tijdperk helemaal bij hoort, daar kunnen wij nu de loftrompet steken. KNMI-meetpunt Voorschoten was de natste van het land!
Dat nemen ze ons niet meer af! De Elfstedentocht helaas wel....

Maar goed, je kunt kijken naar wat je niet hebt, maar je kunt beter kijken naar wat je wel hebt. En dat is de mooie en gezellige IJshal De Vliet, waar vanmorgen het vakantieschaatsen in de Krokusvakantie begon.
Met Aad Kleijweg begon ik vanmorgen op de funbaan met 15 kinderen, waaronder een vijftal op kunstschaatsen. Daar het niet meevalt om op kluunschaatsen kunstschaatsoefeningen voor te doen, kon ik hen niet bieden, wat zij wilden. 

Daar er ruimte genoeg was voor 2 kleine groepen op de funbaan, namen de kunstschaatssters na de basisoefeningen het linkerdeel van de baan en wij het rechterdeel. Middels de ooievaar, de kikker en de vogelverschrikker, de slang en de traditionele valoefeningen ging het tiental kinderen snel beter schaatsen, zodat we de lesgedeelte afsloten met "Witte zwanen, zwarte zwanen".

Het slotakkoord was voor standbeeldtikkertje.

Het mooiste verhaal over een standbeeld is zonder twijfel "De gelukkige prins" van Oscar Wilde. De bibliothecaris in ruste (?) brengt graag goede boeken onder uw aandacht. Ook in de Krokusvakantie.

Goed gekapt naar de tandarts

Je kunt in het leven veel dingen plannen, maar lang niet alles. Vandaag kreeg ik weer eens een schoolvoorbeeld van onderstaande spreuk.

Na het ontbijt fietste ik zoals gebruikelijk naar IJshal De Vliet voor het geven van de wekelijkse schaatsles voor de Schaatsschool. Ik had de beginnersgroep met mijn drie vaste klanten, dus ik kon voortbouwen op de oefenstof van de voorgaande anderhalve maand. Dat werkt erg prettig.

Daar één van hen volgende maand naar de Weissensee gaat om de Alternatieve Elfstedentocht te gaan schaatsen, had ik vandaag weer een serie oefeningen bedacht rondom het thema natuurijs. Hindernissen, die je bij het schaatsen op natuurijs tegenkomt, vormden de hoofdmoot van de training. Bijzondere aandacht was er voor het rijden in een peloton en voor het op sleeptouw nemen van een andere schaatser: het opleggen!

Wat ik heel leuk vond, was de vraag van een deelneemster over haar eigen techniek. Daar het het net te weinig boven het standbeen komen betrof en dit bij meer schaatsers het geval is, konden we dit goed oefenen. Je moet je heup voor je gevoel net te ver over laten komen, dan sta je pas recht boven je schaats.
Daar we met alle trainers en lesschaatsers in de kantine boven koffie en thee gingen drinken, lieten we het rondjes rijden als afsluiting achterwege.
Op mijn mobieltje zag ik, dat er een voicemail voor me klaar stond van de tandarts. Als ik lesgeef, dan ben ik in principe onbereikbaar. Na de schaatsles belde ik de praktijk. Ik had een afspraak voor 14 januari, maar er was vanmiddag iemand uitgevallen. Of ik vandaag wilde komen? Met enig geschuif bleek dat te lukken.

Na met mijn vrouw geluncht te hebben, fietsten we samen naar Katwijk, waar we om 2 uur een afspraak  hadden met Edwin Minnee. Op weg naar de kapper kregen we tijdens de fietsrit van 8 kilometer maar liefst 3 omleidingen. Zodoende kon ik om 10 over 3 goed gekapt op de fiets naar Leiden stappen, waar een kies een vulling zou krijgen.

Bij zowel de kapper als bij de tandarts is het motto: niet bewegen als je geholpen wordt!
Mijn haar zou eens in de war raken.....

Natuurijstraining

Op maandagmorgen zie je deze trainer steevast gaan
op zijn fiets naar de gloednieuwe Leidse kunstijsbaan.
Daar geeft hij de beginnersgroep dan schaatstraining.
Voor sommigen is het een soort van terreinverkenning,
voor anderen is het dan meer een feest van herkenning.
Voor de laatsten is het het ophalen van de herinnering
van de bewegingen, die deze mensen ooit op hun sloffen
konden maken, doch die daarna toch lagen te versloffen.

Daar één van de schaatsers naar de Weissensee gaat,
had de trainer als snel een thema voor vandaag paraat.

Het zou een natuurijstraining worden deze maandag.
Ze gingen eerst werken aan het verlengen van de slag,
waarna het rijden kwam met tegenwind en wind in de rug.
Bij het eerste ga je langzamer, bij het tweede juist vlug.

Uiteraard was er aandacht ook het schaatsen in een peloton,
waarbij na ieder rondje weer een ander als kopman begon.
Het klûnen kwam ook aan bod een eveneens de wakken:
weet wat je moet doen als iemand door het ijs gaat zakken!
De natuurijstraining was leuk en ook nog eens leerzaam,
maar ja, op natuurijs was de trainer ervaren en bekwaam.
Echter, de verwachtingen voor deze winter zijn niet goed,
het is wederom de klimaatopwarming die ons de das omdoet.

Het is duidelijk, voor schaatsen op natuurijs wordt het te warm.
Vandaar dat de trainer meedeed aan het maandelijkse klimaatalarm.

Heupinzet

Maandagmorgen sta ik voor de beginnersgroep van de Schaatsschool in IJshal De Vliet.

Het loopt tot nu toe niet storm, maar vandaag waren dezelfde vrouwen als vorige week aanwezig. Het duo kreeg dus een schaatsles op maat met veel individuele aanwijzingen. Hierbij gingen we uit van de oefenstof van vorige week: druk op de hak en terugsturen.

De dames reden vrijwel geruisloos en daar wordt een trainer blij van. Ze hadden de druk op de juiste plaats. Na deze oefenstof te hebben herhaald, gingen we verder met behoorlijk rechtop staan met druk op de hak. Zo konden ze voelen, dat deze druk niet afhankelijk is van diep zitten. Bij een Alternatieve Elfstedentocht hou je het ook niet vol om 200 kilometer diep te zitten.

Toen dit goed ging, deden we een verkeerde oefening. Achteromkijken als je schaatst!

Als je dat doet, zet je je heup in: je gaat de kant uit, waarnaar je je hoofd draait. Een mooi beginpunt van de oefeningen rond de heupinzet, waarbij we de handen op de heupen zetten tijdens het draaien. Je voelt dan de kop van het dijbeen naar buiten komen. 
Eén van de vrouwen zei, dat ze stabieler reed met de handen op de rug, waarna ik deze wijsheid opdreunde.

De rest van de les besteedden we aan het terugsturen van de schaats vanuit de heup. De slagen werden langer en veel rustiger. In een paar weken een flinke vooruitgang!
Om kwart over 10 was de les afgelopen en reden we met zijn drietjes heel rustig rondjes van een paar seconden boven de minuut.
Twee vrij schaatsende vrouwen, die geen les gevolgd hadden, haalden ons met veel gekras in. Dit deden ze met een prikslag.
"Zie je, hoeveel slagen ze maken: tweemaal zoveel als jullie!"
Op school zouden ze dit aanschouwelijk onderwijs noemen.

Klimaatalarm

We zitten in een jaar, waarin de warmterecords over elkaar heen buitelen. 
Dat vertaalt zich in steeds minder natuurijs in de winter. Waar wij groot geworden zijn met ijspret, is dat voor veel kinderen een ver van mijn bed show.

Na een week lang alleen kinderen les gegeven te hebben, zou ik vandaag in IJshal De Vliet voor de Schaatsschool les gaan geven aan volwassenen. De oefeningen zijn voor een flink deel hetzelfde, maar je brengt het anders over. Met lichte vorst aan de grond was het een frisse rit naar de Marie Diebenplaats.

Mijn beginnersgroep bestond uit een tweetal schaatssters, van wie er eentje de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee wil gaan schaatsen. Mijn taak is het om hen een zo efficiënt mogelijke slag bij te brengen. 

Met slechts een duo onder je hoede, kun je veel individuele aandacht geven. Beiden reden aan het eind van het trainingsuur beter dan aan het begin. 
Nu de dweilpauze niet meteen na de schaatslessen was, ging ik een half uur door met de Weissenseeganger. Ik reed een tiental rondjes op kop in een vlak schema van rondjes net boven de 50 seconden, het tempo dat je nodig hebt om de Alternatieve Elfstedentocht uit te rijden. Daarna reden we rechtop en gaf ik nog wat andere toertochttips.
Na een kop thee gedronken te hebben, fietste ik naar het Stadhuisplein, waar iedere eerste maandag om 12 uur gelijk met het alarmsignaal het klimaatalarm was. 
De overstromingen in Zuid-Spanje van vorige week met meer dan 200 doden is het zoveelste voorbeeld van het voorspelde extreme weer als gevolg van de klimaatopwarming.
Vorige week was het Valencia en omgeving, dat de volle laag kreeg. De ergste overstromingen van deze eeuw in Spanje!

Vandaag kreeg de omgeving van Barcelona de volle laag. In september was het raak in de Alpenlanden en Oost-Europa, terwijl Limburg 3 jaar geleden blank stond.

Denk maar niet, dat dit niet in de Randstad kan gebeuren. Als de Noordzee warm is en er een koudeput boven ons hoofd hangt, kunnen wij de klos zijn. Zolang de klimaatopwarming doorgaat, wordt de kans op zulke extreme buien steeds groter!

Vlak

Ik fietste vanmorgen in een miezerregentje naar IJshal De Vliet, waar ik met een vijftiental "Krasse knarren" zou beginnen aan de traditionele piramide van 25 kilometer. Bij binnenkomst zei één van de ijsmeesters, dat het ijs niet goed was. Het zag er inderdaad dof en aangeslagen uit.
Na de dweilpauze zag het er stukken beter uit. Op een tweetal "rails" na was de ijsvloer vlak.
We begonnen vrij rustig aan de eerste serie, maar langzamerhand werd het tempo aardig opgevoerd, van rondjes 38 naar 37 en een serie 36-ers. Af en toe zat er een rondje 35,7 tussen.
De 20 rondjes, die ik op kop reed, ging goed vlak. Op een rondje 36,8 en een drietal 38 blank, ging de rest in 37 seconden en wat tienden. Een vlak schema!

In de tweede helft van de piramide ging het wat harder en reed ik vaker 36-ers, omdat het peloton harder reed. Aan het slot zelfs rondjes 33,8. Bij deze versnellingen moest ik passen. De rondetijden in dit gedeelte waren wat grilliger.
Bij het uitrijden gaf ik een vrouw, die aan het trainen is voor de Weissensee, een paar technische aanwijzingen.

Na de koffie en de thee fietste ik naar huis. De temperatuur was voor half oktober gewoon buitengewoon hoog te noemen.

De temperatuur was niet bepaald vlak te noemen.

Elfstedentochttraining

Dinsdag had ik de training van de "Krasse knarren" laten schieten, maar voor vandaag stond er een kinderpartijtje in de agenda. Wellicht dat het beter was nog een dagje rust te pakken, maar ik wist, dat ik geen vervanger kon vinden. 
Bij een kinderpartijtje kun je rustig aan doen. Dat deed ik dan ook na een fietstocht in waterkoud weer naar IJshal De Vliet. Met een vrij grote groep van 13 kinderen had ik een leuke les, waarbij een groot deel van de grotendeels uit beginners bestaande groep aan het einde zich aardig over het ijs kon voortbewegen.
Het duurde nog anderhalf uur voor ik weer het ijs op moest. Deze tijd benutte ik door wat praktische zaken rond de Mini-Elfstedentocht annex Elfdorpentocht te regelen. Zelfs de oude vertrouwde sneeuwhoop keert op de nieuwe locatie terug.

Daarna trok ik me terug in de trainerskleedkamer, waar ik nog wat dronk en at en een stuk in de krant las, voordat ik begon aan de voorlaatste schaatsles van de kinderen van Oegstgeest. Daar we de lescyclus afsluiten met een Mini-Elfstedentocht. Om hen daar op voor te bereiden, werd het een Elfstedentochttraining.
We begonnen met rustig 3 rondjes inrijden, we kropen onder lage bruggen door, schaatsen met meewind en tegenwind, een rondje of 4 rijden met een stuk klûnen over het platform.
Waar je met een Elfstedentocht ongetwijfeld mee te maken krijgt zijn pijntjes en eventueel blessures. Hoe ga je daar mee om in the middle of nowhere?

Dit oefenden we, deels door onszelf te helpen, deels door anderen te helpen. Je eigen rug masseren, terwijl je schaatst met een ander op sleeptouw nemen. Eén iemand trok de "gewonde", de ander duwde deze. We hielden het bij huis- tuin- en keukenblessures. Zo ver als Toon Dobbe gingen we niet!
Nu is het lastig om op een goed verlichte ijsbaan schaatsen in donker is lastig te goefenen, maar met een hand voor één oog komt een beetje in de buurt. Min trainingsgroep is klaar voor de Elfstedentocht.
Van mezelf kon ik dat niet zeggen. Een tweetal trainingen geven was net even te veel van het goede. Ik was gewoon op, op de dag, dat de Alternatieve Weissensee op de Weissensee werd verreden.
Christan Haasjes won de sprint van een kopgroep van 3 man, waarin ook zijn broer Ronald zat. Stefan Wolffenbuttel legde beslag op het zilver.
Op de radio hoorde ik, dat de jongste winnaar ooit op de Weissensee helemaal gesloopt over de finish kwam. Een mengeling van pijn en euforie overviel hem.

Zelf had ik vandaag onmogelijk een Alternatieve Elfstedentocht kunnen volbrengen. De basisvoorwaarde is toch lichamelijke fitheid. En daar is vooralsnog geen sprake van....

Klap stuk met de hamer

Vanmorgen fietste ik rond 9 uur naar IJshal De Vliet, waar ik vrijwel tegelijk aankwam met Jaap Kroes. Deze "Krasse knarren" mochten flink wat water op de funbaan spuiten. Voordat we daar aan begonnen, haalde ik een hamer op om wat stalagmieten weg te tikken. Een flinke klap en het is stuk.

Na de eerste laag water met de brandspuiten op het ijs gespoten te hebben, mochten we op 20 punten de dikte van het ijs meten. De dunste plek was 2 millimeter, de dikste 3,3. Een behoorlijk verschil voor een kleine ijsbaan. In theorie moet de  betonnen vloer egaal zijn, maar de praktijk is ietwat anders. Sommige stukken zijn bijna droog als je net gespoten hebt. Daar water altijd het diepste punt opzoekt, verdwijnt een deel van het water daarheen.

Na het meten gingen Jaap en ik verder met het spuiten van de volgende laag. Ik vertrok om kwart voor 12 naar het Stadhuisplein, waar tijdens het testen van de sirenes het maandelijkse klimaatalarm was.
Bij terugkomst begon ik aan een derde laag. Ik was net klaar, toen Aad Berg langskwam. 

Ik wist een goede schaatser was, maar niet, dat hij wereldkampioen was geweest. Dat bleek wel degelijk het geval. In 1993 is hij op de Weissensee wereldkampioen marathonschaatsen op de 100 kilometer bij de veteranen geworden. 
Na een tijd met deze "Krasse knar" gepraat te hebben, terwijl ik mijn brood opat, ging ik voor de vierde maal naar de funbaan om een laag water te spuiten. 

Op het warmst van deze oktoberdag fietste ik naar huis, waar ik me omkleedde en met het eten, dat Ada had voorbereid, naar mijn schoonouders fietste. Daar maakte mijn vrouw de hutspot af. Deze maandag met een bijzonder warme avond begon met klap stuk met de hamer en eindigde met klapstuk.

Aad Grimbergen

Vandaag bereikte mij het droevige bericht, dat Aad Grimbergen op Oudejaarsdag aan de gevolgen van een hartstilstand is overleden. De fietsenmaker van Zoeterwoude werd slechts 54 jaar.

Aad was de telg van een sportieve familie en werkzaam in de fietsen- en schaatsenwinkel van De Grim Sport in Rijnsburg. Zelf was hij een verdienstelijke schaatser. Als je bij de A-rijders een marathon weet te winnen, dan tel je echt mee.

In de Leidse IJshal stond hij ook af en toe in de winkel van De Grim Sport, die meestal gerund werd door zijn broer Henk. Daar heeft hij op 15 maart 1989 een baanrecord gevestigd, dat nooit meer zal worden gebroken: 205 rondjes in een uur tijd!

Boven hem staan zijn zussen Jolanda en Petra. Zij kwamen allebei tot 97 ronden in een half uur!

Jolanda schopte het tot kernploeglid bij de allrounders, Petra was met viermaal winst op de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee een regelrechte topper.

Aad, je bent veel te vroeg bij de finish aangekomen.

Bij deze wens ik de familie en andere nabestaanden sterkte in deze moeilijke tijd.

Schaatsmuseum of "Schaatsen is de enige bezigheid, waar men met de handen op de rug tot grote prestaties kan komen!"

Vanmorgen fietste ik naar schaatswinkel Jan van der Hoorn in Ter Aar. Na een frisse start van de langste dag was het heerlijk fietsweer.

Om 9 uur reed ik via de Leidse binnenstad, de Munnikenpolder en Hoogmade langs de Wijde Aa naar Woubrugge, vanwaar ik langs de Braassemermeer naar de Langeraarse plassen fietste. Net voorbij Papenveer kwam ik op de sportwinkel aan.

Met een rugzak met 4 paar kluunschaatsen ging ik naar binnen. De ronding moest opnieuw in de 8 ijzers gezet worden. Daarnaast moesten de slijpstenen opnieuw ruw gemaakt worden. Kortom, ik had minstens een uur de tijd  Ik hoefde me niet te vervelen, want de schaatswinkel is tevens een schaatsmuseum.

Jan van der Hoorn, de oprichter, was één van de 5 winnaars van de Elfstedentocht van 1956.

De schaatshistorie van de afgelopen eeuw was in dit voor velen verborgen museum te zien.


Ook een familielid van me was te zien in de permanente tentoonstelling.

Peter Baars, de zoon van mijn nicht Jenny Breed, is zowel Nederlands kampioen marathonschaatsen op kunstijs als op natuurijs en winnaar van de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee.

Kortom, voor een schaatsliefhebber was hier genoeg te zien, zoals ook deze wijsheid.

Na anderhalf uur in dit schaatsmuseum te hebben doorgebracht, betaalde ik voor de verrichte arbeid en kan ik in het najaar goed beslagen ten ijs komen in de Leidse IJshal.

Het was inmiddels heerlijk fietsweer en ik reed dwars door de Langeraarse plassen.

Via Bilderdam en Leimuiden reed ik naar de Ringvaart, waar ik tijdens Molentochten op geschaatst had.

Zoek de zeven verschillen.


Ik ging bij mijn zus Trees en haar man Cor op bezoek, waar ik in de tuin mijn brood opat. Ook zus Corrie en zwager Henk kwamen op bezoek. 
Via Warmond en Oegstgeest fietste ik naar huis, waar ik via de mail van Rob Pijpers dit beeld uit Soestduinen ontving. 


De langste dag stond in het teken van het schaatsmuseum.