Drie bruggen

Op school is het een bekende smoes, als je te laat komt: "De brug stond open!" Daar hoefde ik op mijn scholen in Nieuw-Vennep en Hoofddorp niet mee aan te komen. In de Haarlemmermeer heb je geen bewegende bruggen. Die liggen alleen over de Ringvaart.
In Leiden ligt dat een tikkeltje anders. Daar heb je er aardig wat van. Vanavond vertrok ik om 7 uur naar de skeelerbaan in Leiderdorp. Onderweg kom ik drie beweegbare bruggen tegen. Allereerst bij de Haagweg, dan aan het eind van de Hoge Rijndijk en tenslotte de brug naar Leiderdorp. En geloof het of niet: ze stonden of gingen allemaal open!

Zodoende kwam ik 10 minuten te laat. Nu was ik niet alleen. Gera van Duijvenbode zat in hetzelfde schuitje, zij het dat zij "slechts" twee bruggen tegen had.
Zonder inrijden konden we dus meteen meedoen met de skeelertraining van Dick van Goozen. We hadden vandaag veel Steigerungen. Heerlijke oefeningen, waarbij je je techniek én je conditie goed traint. Aan het eind van de training van vijf kwartier mochten we drie keer 150 seconden voluit en dan 150 seconden uitrijden.
Dankzij de vrij harde wind op de baan had je ook nog eens een stuk, waarbij je moest buffelen en een stuk, waarbij je ontspannen hard kon rijden.
Kortom, na alle buien van de afgelopen dag hadden we een topavond.
In de kantine van schaatsvereniging Leiderdorp bespraken we, hoe de training van volgende week gaat. Het is heel simpel: we skeeleren gewoon om half 8, zodat we om kwart voor 9 in de kantine met elkaar Nederland-Duitsland kunnen kijken.

Wird es doch noch gemutlich!!!

Venusovergang

Venusovergang. De eerste associatie, die ik daar bij had, was dat de vruchtbare periode van de godin van de liefde, nu definitief voorbij was.

Het bleek echter iets heel anders te zijn, een soort mini zonsverduistering, doordat de planeet Venus voor de zon langs schoof. Een vrij bijzonder verschijnsel trouwens: op de volgende Venusovergang moeten we 105 jaar wachten. Het zou zo maar kunnen, dat ik dat niet meer mee zal maken.
Desondanks sliep ik dwars door deze Venusovergang heen. Door de eerste "normale" droogtraining na de marathon van Leiden kon mijn lichaam de nachtrust goed gebruiken. We liepen van "de Bult" naar Cronesteyn, waar we een hele serie coördinatie-oefeningen op de touwladder deden. Voor een buitenstaander ziet het er uit, alsof je weinig doet, maar de kuiten ga je toch echt wel voelen. Je doet meer, dan je denkt.
De tweede helft bestond uit een circuit met een achttal oefeningen, met tussendoor een rondje lopen. Behoorlijk intensief dus.
Maar net als bij voetbal kregen we nog een verlenging met een aantal rugspieroefeningen. Ook hierbij geldt: het ziet er makkelijker uit, dan het is. Een van mijn trainingsmaten zei: "Ik zie sterretjes!"
Die zag ik vanmorgen niet, en niet alleen, omdat ik diep sliep.
Zelfs al had ik de Venusovergang willen zien, mijn ogen zijn niet zo scherp, dat ik door de regenwolken heen kan kijken.

Tennis

Zelf heb ik er niets mee, ondanks dat ik dezelfde initialen heb als Björn Borg en Boris Becker, maar vanmorgen hadden we het in de kantine over tennis, en dan met name over het gekreun, dat vooral met damestennis gepaard gaat.

"Het heeft soms veel weg van een bevalling", zei een van mijn vrouwelijke collega's, waarop een andere ervaringsdeskundige zei: "Wat voor geluid moeten ze wel niet maken, als ze echt moeten bevallen?"
Een derde collega opperde de mogelijkheid, dat ze dan hun tennisracket mee naar bed nemen.

Daarop deed een mannelijke collega als een onpartijdige arbiter een duit in het zakje: "Ik geloof nooit, dat het breedste deel van het racket past!"
Eerlijk is eerlijk, ik moest de tranen van het lachen van mijn wangen vegen.

Vanaf nu roept "een potje tennis" bij mij heel andere associaties op.

De Balans is Zoek!

Het was door het kille en natte weer een totaal andere dag, dan ik voor ogen had. Aanvankelijk zou ik met Jaap de Gorter de Letterenloop gaan doen, maar toen kwam er op de site van de IJVL het bericht, dat er vandaag een skeelertocht zou zijn in Alphen aan den Rijn. Daar gingen we naar toe.

Helaas, de regen kwam vanochtend met bakken uit de hemel en dat is niet prettig skeeleren: je wieltjes glijden weg. Het is hetzelfde effect als het schaatsen met botte ijzers.
Daar Jaap deze week nog genoeg sportieve activiteiten had, besloten we de Letterenloop te laten voor wat die was.

Na met Ada te hebben ontbeten, liep ik naar de volkstuin van Siebe en Ana. Het regende nog steeds en het was behoorlijk koud.

Sterker nog: het was de koudste zomerdag sinds juni 1975. Persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar de koudste winterdag sinds 1975.

Vanmiddag zou ik meelopen in de protestdemonstratie tegen de aanleg van Rijksweg 11-West, ook bekend onder de naam Rijnlandroute en Zoeken naar Balans. Gezien de middagtemperatuur, die de 10 graden niet haalde en daarmee kouder was dan Eerste Kerstdag en Nieuwjaarsdag, had ik mijn winterjas maar te voorschijn gehaald.
Op het veldje bij de molen in de Stevenshof hadden zich zo'n 400 demonstranten verzameld. Over het fietspad langs de rand van de Stevenshof, 2 weken geleden in heel andere weersomstandigheden nog het decor van de marathon van Leiden, wandelden we gezamenlijk naar zwembad "Het Wedde", waar een stoet van minstens 4 keer zo veel demonstranten vanaf de Hofweg in Voorschoten naar toe kwamen lopen.

Bij de demonstratie van ruim 2000 personen sprak ik mensen, die hun huis moeten verlaten voor deze idioot dure weg. In totaal moeten er 70 huizen gesloopt worden! En dat, terwijl er een goed alternatief is: de Churchill-Avenue. Dit werd door diverse sprekers aangehaald, terwijl de regen uit de lucht kwam vallen. Het voorland van Voorschoten is te zien in Badhoevedorp, een dorp dat in de jaren '70 het lot onderging, wat de provincie Zuid-Holland voor Voorschoten in gedachten heeft. Ook de fijnstof, de vernieling van het landschap en de ecologische hoofdstructuur kwam aan de orde.
Ter illustratie van het belang van de weilanden bij de Stevenshof: we zagen er 2 lepelaars lopen, terwijl we daar in een lang lint langs liepen.

Grote afwezigen bij de manifestatie waren de gemeente Leiden en D'66 en de SP. In het verleden profileerde D'66 zich als een partij, die het milieu hoog in haar vaandel had staan, terwijl de SP vaak aanwezig was bij dreigende aantastingen van het leefmilieu. Kennelijk knellen de college-afspraken dusdanig, dat deze volksvertegenwoordigers anders stemmen, dan dat zij hun kiezers destijds voorgespiegeld hebben.
Maar goed, we laten ons niet van de wijs brengen. In 1979 was ik in het eerste weekeinde van juni afgereisd naar Gasselte om met vijfentwintigduizend anderen te protesteren tegen de proefboringen, die daar gepland stonden om radioactief afval in de zoutkoepels ondergronds op te kunnen slaan.

Die ondergrondse opslag is er nooit gekomen. En die vermaledijde Rijksweg 11-West die komt er, als we het lang genoeg weten te rekken, ook niet. In deze tijd van bezuinigingen is er wel een betere bestemming te bedenken voor de ongeveer 1 miljard euro (€ 1.000.000.000,-), die dit stukje weg, per kilometer stukken duurder dan de toch niet bepaald goedkope Betuwelijn, gaat kosten. Want inderdaad, de Balans is Zoek!

"Ik kan je niet volgen!"

Het gebeurde vanmorgen, toen Ada en ik op de terugweg van het boodschappen doen in de Leidse binnenstad, terwijl we met elkaar praatten, plompverloren tegen me zei: "Ik kan je niet volgen!"

Zo hard reed ik nou ook weer niet....

Noord-Oostpolder

Op het eerste oog zag het weer op Tweede Pinksterdag er hetzelfde uit als op de Eerste: zonnig, een strakblauwe lucht en niet al te veel wind. Toch was er wel wat veranderd. De wind zat nu in de noordwesthoek. Het was vochtiger. Er was veel meer dauw dan de afgelopen dagen.
Na ons gedoucht te hebben braken we de binnentent af. De buitentent was nog behoorlijk nat. Ada en ik hingen deze te drogen over een grote tafel, die we in de zon hadden gezet.
Daar er op deze Tweede Pinksterdag geen brood gekocht kon worden, werden we op noodrantsoen gezet: 3 boterhammen per persoon. We smeerden 2 boterhammen voor onderweg en met 1 boterham en een serie crackers stilden we onze trek. Ik betaalde na het ontbijt de rekening: € 52,40 voor 3 nachten. Zeer redelijk.

We namen afscheid van onze vrienden en konden nog één keer genieten van het mooie uitzicht op "De Landerije". Om 10 voor 11, nog voor Joep weg was, zaten we op de fiets.
Ondanks het ontbreken van de strijdwagen hadden we een zeer gezellig Pinksterweekeinde gehad.

We reden dezelfde route als gisterenochtend. We wilden onder Kalenberg door gaan. Dat ging prima. Alleen zaten we aan de verkeerde kant van het kanaal, zodat we met een niet geplande bocht toch weer in Kalenberg uit kwamen. Ada had de kaart van Noord-West Overijssel al verder gevouwen, anders had ze het wel opgemerkt.
Via Nederland fietsten we op Blokzijl aan. Dit Zuiderzeestadje lieten we echter links liggen. Via de Noord-Oostpolder passeerden we het meertje om bij Kraggenburg uit te komen. Op het terras van hotel Van Saaze nam Ada een cappucinno en een broodje gezond, terwijl ik het hield bij een tosti met ananas en een koude chocomel.

Met de wind zij-tegen trapten we naar Ens. Dit deel van de Noord-Oostpolder deed mij denken aan de Haarlemmermeer uit mijn jeugd: grote akkerlanden, om de paar kilometer een kaarsrechte weg met om de paar honderd meter een boerderij en heel in de verte een dijk.
Vanaf Ens reden we naar Schokland.

Dit voormalige eiland is nu Werelderfgoed. Over een schelpenpad reden we hier langs.Zo kwamen we uit bij de dijk langs het Keteldiep. Aan de waterzijde reden we over een fietspad met de wind pal tegen. Dat ging zo door tot we bij de Ketelbrug waren.
Boven op de brug was het door de wind flink wat koeler. We daalden af, nadat de brug weer dicht was. Dit voorkwam een duik in het koude water.
In Flevoland reden we over stille wegen en smalle fietspaden naar Lelystad toe. Het viel niet mee om hier de weg naar het station te vinden.
Om 4 uur hadden we de trein naar Leiden, zodat we om half 6 onze bepakking van de fiets konden halen. Door de koude zeewind was het een stuk frisser dan in het noordoosten van ons mooie land.
De afgelegde afstand was precies 77 km, dus in totaal hebben Ada en ik 216 km afgelegd in het besef, dat we onwijs geluk gehad hebben met het prachtige weer in de omgeving van Basse.

Pioenrozen

Vrijdagmiddag ben ik vanaf 2 uur vrij. In de wintermaanden geef ik dan schaatsles aan kinderen, zowel voor de buitenschoolse sport als voor de IJVL. In het zomerseizoen ligt het aan het weer, wat ik ga doen. Als het droog is, wil ik nog wel eens een stuk gaan skeeleren, als de straten nat zijn, is dit niet zo'n geslaagd idee en dan ga ik als het zo uitkomt een stukje hardlopen.
Vanmiddag was het goed weer, in tegenstelling tot vanmorgen, toen ik in regenpak gehuld naar mijn werk fietste. Hou het er maar op, dat het groeizaam weer is.
Om kwart over 3 skeelerde ik wat onwennig langs het Stevenshofpark naar De Vink. Het was pas de eerste keer dit jaar, dat ik "in het wild" skeelerde.

Op de Velostrada had ik de slag weer goed te pakken en haalde ik diverse fietsers in op mijn weg naar Leidschendam. Ik fietste naar het huis van Hans Boers om een hardloopshirt van zijn bedrijf af te geven.

Over het fietspad skeelerde ik langs de alcoholcontrole, die op de Veurse weg gehouden werd.
Op de terugweg was het een drukte van belang op de kruising van de Veurseweg en de Horstlaan. Diverse mensen kwamen pioenrozen kopen bij kwekerij "De Horsthoek". Dit leek mij een goed plan en met een bos witte pioenrozen skeelerde in de rugzak, die door Ada ooit in "het tuigje" was gedoopt, skeelerde ik over de Velostrada op huis aan.

Die 20 km skeeleren in het verkeer is een mooi begin van het skeelerseizoen. Ik hoop er deze zomer nog veel kilometers aan toe te voegen.