zondag 1 september 2013

DijkenSport.nl


Het stond al een tijdje in mijn agenda: 1 september Dijkentocht Beneden-Leeuwen. Toch was het geen vanzelfsprekendheid. Niet, dat er conditioneel iets mis zou zijn, maar ruim een maand van te voren weet je niet, wat voor weer het zal zijn. Bij het skeeleren is dat van essentieel belang. Bij regen is het asfalt nat en heb je onvoldoende grip op het wegdek.
Afgelopen week waren de weersverwachtingen, dat zondag een dag met redelijk wat buien zou gaan, maar naarmate de week vorderde, zag het er steeds beter uit.
Zodoende ging op zondagmorgen om half 7 de wekker in Huize Breed. We moesten om half 8 bij Jaap de Gorter zijn.

Ik ontbeet in mijn eentje, haalde Jos Drabbels op en samen fietsten we naar Jaap toe, waar Bauke Dooper al aanwezig was. Met zijn vieren reisden we af naar Beneden-Leeuwen over bijna lege snelwegen. We waren er dus eerder dan gepland.
We schreven ons als KNSB-lid voor € 7,50 in en trokken de skeelers aan om over hobbelige klinkerwegen vanaf de sporthal naar het startvak te rijden. Meteen na het startschot klonk "Dankzij de dijken" van Freek de Jonge en The Nits uit de geluidsboxen.

Daar hadden wij niet zo veel oog en oor voor. We moesten er voor zorgen, dat we elkaar niet in de wielen reden, hetgeen zeer goed kon met zoveel skeeleraars op een kluitje.
Jaap en Jos schoten uit de startblokken. Zelf zat ik vlak achter Bauke tot een treintje van een man of 4 zich er tussen wurmde. Ik raakte het contact kwijt en beetje bij beetje verdween Bauke in het gewoel uit het zicht. De illusie, dat ik Jaap en Jos bij zou kunnen houden, had ik nooit gehad.
Het was erg mooi op de dijk van het land van Maas en Waal.

Daar we vrij voorin gestart waren, werd ik door zeer veel treintjes ingehaald met zo'n hoog tempo, dat ik mezelf binnen de kortste keren op zou blazen. Ik doe, wat elke stayer in zo'n situatie doet: zijn eigen tempo rijden.
Vlak voor Druten verlieten we de dijk en reden over een brede provinciale weg. Deze was, net als de dijken, helemaal verkeersvrij gemaakt voor DijkenSport.nl. Gisteren was er al een fiets- en een wandeltocht en vandaag, behalve de skeelertocht van 50 en 20 km ook nog een steptocht over dezelfde afstanden en diverse hardloopwedstrijden, van 1 km tot en met de marathon. Het bruiste dit weekeinde dus van activiteit in West Maas en Waal.

Dwars door de polder skeelerden we over een brede weg richting Appeltern, bekend van de tuinen.
Ik "zwom" tussen een paar groepen skeeleraars. Af en toe werd ik door zo'n treintje ingehaald, maar dat ging dan met zo'n sneltreinvaart, dat aanpikken geen zin had. Zo reed ik in mijn eentje tegen de wind in. Maar dat vond ik helemaal niet erg. Doordat er goed asfalt was en ik de hele weg ter beschikking had, kon ik me 8 km concentreren op mijn techniek en dan met name de bijhaal.
Elk nadeel heb zijn voordeel. Een dubbel voordeel zelfs, want van het in je eentje tegen de wind in rijden wordt je alleen maar sterker!
Bij het de dijk oprijden bij Maasbommel werd ik ingehaald door een treintje van Mijnten.nl met Jan Verlind en Lenie van der Plas in de gelederen.
"Probeer aan te sluiten", zei Jan.

Dat deed ik en het lukte. Dan merk je meteen het verschil tussen het in je eentje rijden of in een klein peloton. Wetenschappelijk onderzoek heeft berekend, dat de luchtweerstand in zo'n groep 20% minder kan zijn. Ik kon dat meteen beamen. Ik kon makkelijk meekomen, ondanks dat het tempo net even hoger lag als toen ik in mijn eentje zwoegde.
Op de slingerende Maasdijk met uitzicht op de tussen de uiterwaarden meanderende rivier en pittoreske dijkhuizen aan de binnenkant van de dijk was het onontkoombaar, dat het beroemdste gedicht van Hendrik Marsman in mij naar boven kwam: Herinnering aan Holland.
Ik dacht echter niet alleen aan breede rivieren, maar ook zeer praktisch: wanneer kan ik wat drinken. Mijn drinken zat in mijn rugzak, maar deze groep laten schieten was geen optie.

Maar bij Alphen was een drinkpost, waar de hele groep stopte. Behalve een sportdrank nam ik op de Maasdijk ook een stroopwafel.

Met de Mijntengroep reed ik verder door het oer-Hollandse rivierenlandschap. Het was dus dubbel genieten: van het skeeleren en van de omgeving.

Daarnaast werd je overal langs het parcours toegejuicht. Het had iets weg van de Elfstedentocht.

Via Dreumel en Wamel reden we weer op Beneden-Leeuwen aan.


Even sloeg de schrik mij om het hart, toen ik, verscholen achter een paar brede ruggen, ineens hoorde roepen: "Veerooster!"
Voor mijn geestesoog verscheen al een met bloed besmeurd rooster.

Maar gelukkig viel het erg mee. Het rooster was met brede planken afgedekt.
Onder de brug, waar we op weg naar Beneden-Leeuwen waren gekomen, lag het tweede afgedekte rooster.

Vrijwel constant reed Evelien Korlaar op kop. Die positie verliet ze alleen, als ze foto's ging maken!
Intussen was het veel drukker op de dijk met allerlei skeeleraars. We reden nu op met degenen, die de 20 km deden. Hoewel, oprijden? Het was gewoon inhalen.
Maar het mooiste moest nog komen op deze perfect georganiseerde Dijkentocht. Op het hele parcours van ongeveer 50 km reden we volgens mij slechts een enkele keer vlak langs een sloot.
We reden vanaf de dijk naar beneden over een provinciale weg en maakten een bocht naar rechts om Beneden-Leeuwen binnen te rijden. Eén van de Mijnten-rijders reed aan de uiterste linkerkant, toen hij in contact kwam met een andere rijder. Hij gleed het asfalt af en kwam in het gravel pal naast de weg en stond bijna stil. Door de vaart, die hij had, rolde hij in het gras en vervolgens in slow-motion vanaf de steile helling de sloot in.


Bij het kunstschaatsen zou hij voor deze uitvoering een 9,9 gehad hebben!
Dubbel van het lachen reden we de laatste 3 km met een skeeleraar, die tot zijn knie onder het kroos zat, naar de finishlijn, die we in 2.25 passeerden.


Jaap en Jos zaten zeer strategisch op een terras bij de finish. Zij hadden over dezelfde afstand 1.40 en 1.43 gereden. Ook Bauke was met 2.09 een stuk sneller dan mij. Maar ja, zij moesten die prachtige duikeling in de sloot missen....

Sijthoff


Daar ik na de tocht in de Drakenboot over de Kaag pas om 1 uur thuis was, namen we de gelegenheid te baat om een beetje uit te slapen. We waren dus wat later met boodschappen doen.
Bij "De Helianth" aangekomen zagen we een man en een vrouw, die alle courgettes mee wilden nemen.
Daar onze oogst de volkstuin zoveel courgettes oplevert, dat wij dat onmogelijk weg kunnen eten, begon Ada hier spontaan over.
"Als jullie ze over een half uur bij "Sijthoff" af kunnen leveren, dan willen wij ze van jullie overnemen.
Nadat we hadden afgerekend, fietste ik zo snel mogelijk naar huis, deed de melk in de koelkast en trapte met gezwinde spoed terug naar de Leidse binnenstad, waar ik het oude gebouw van uitgeverij Sijthoff binnen stapte met 6 courgettes.
Momenteel is uitgeverij Luitingh-Sijftoff in Amsterdam gevestigd, maar in de 19e eeuw begon Albertus Willem Sijthoff in Leiden een eigen uitgeverij. Hij gaf ook het Leidsch Dagblad uit.
Uitgeverij Sijthoff bewoog zich vooral op de markt van de detectives en de thrillers. Hun boegbeeld was niemand minder dan Agatha Christie, the Queen of crime.
In het oude pand van de uitgeverij aan de Douzastraat zit sinds afgelopen vrijdag cultureel centrum annex eetcafé "Sijthoff". Het is verrassend, wat je allemaal met oude bedrijfspanden kunt.

Nu hoeven we soms maandenlang geen groente te kopen sinds we de volkstuin hebben, maar er daadwerkelijk nog een klein beetje aan verdienen is toch weer wat anders.
Nadat ik de eerste geldelijke verdiensten van de volkstuin in ontvangst had genomen, dronk ik nog een kopje thee en fietste naar huis, waar ik 's middags nog een blokje van 8 km ging hardlopen. Het was, de voorspellingen voor een regendag ten spijt, weer een heerlijke zomerdag. Het zonnetje scheen, de zonnepanelen deden hun werk en de elektriciteitsmeter liep terug. Zelf liep ik vooruit. Dat hou je toch het langste vol....

zaterdag 31 augustus 2013

De Drakenboot


De datum voor het uitje van de IJVL-droogtrainingsgroep was in het begin van de maand al vastgelegd. Het programma kregen we 2 weken geleden doorgemaild. Het was echter onder voorbehoud, daar het weer mee moest werken. Bij te veel wind of zware regen zou het varen met de Drakenboot worden afgelast.
Zoals de hele zomer was het ook op de voorlaatste dag weer heerlijk zomerweer. We konden dus met een gerust hart om 5 uur op de fiets stappen. Samen met Jos Drabbels en Jaap de Gorter fietste ik naar het Waardeiland, waar vandaan we met de sloep van Frank Damen naar Kaageiland zouden varen.


Het was een feest van herkenning. Op vrijwel alle plekken, die we nu in het zonnetje met de boot aflegden, hadden we de afgelopen 5 jaar wel een keer geschaatst.
Twee jaar geleden was "'t Dobbertje" ons uitgangspunt.
Een kleine 4 jaar geleden was de kantine van Watersportvereniging "Vennemeer" onze tweede huiskamer.

Met zijn elven zaten we in de boot, die af en toe aardig schommelde op de boeggolven van grotere schepen, die op de Kagerplassen rondvoeren. Zodoende kon je opmaken, door de reactie van de opvarenden op de sloep op de deining, wie een zeebonk was en wie een landrot.

En dan was zo'n sloep vermoedelijk veel stabieler dan een Drakenboot. Jaap bleek niet over zeebenen te beschikken. Het kwam dus mooi uit, dat ik even later in het "bibliotheekje" bij "'t Oppertje" stuitte op het boek "Gekapseisd".

Ach, voor een opbeurend woord draai ik mijn hand niet om.
Om kwart voor 7 was iedereen aanwezig, die mee zou varen op de Drakenboot.

Wij kregen uitleg van leden van de Kaagdragons over hoe we moesten roeien en vooral ook over de veiligheid.




Voordat we daadwerkelijk in de boot stapten, kregen we een warming-up. Deze vond plaats vlak voor een jacht uit het wat luxere type. Er zaten aan boord 3 mannen en een vrouw te eten. Dat we opmerkingen naar ons hoofd zouden krijgen, dat had ik wel verwacht. Maar dat een van de mannen keer op keer herhaalde: "Hier word ik geil van", daar had ik niet op gerekend. Kennelijk heeft hij zich te veel geïdentificeerd met de Geilneef van Koot en Bie.
Wij lieten onze prima stemming niet bederven door dit soort flauwiteiten en begaven ons naar de Ringvaart, waar een enkeling al nattigheid voelde.


Eén voor één moesten we instappen. Pas als iedereen zat, mocht de volgende aan boord.



Toen iedereen een plekje had, mochten we van start gaan.

Daarbij moesten we letten op de twee slagmensen: Geoffrey van Heerde en een vrouw van de Kaagdragons. Zij werden ondersteund door een trommelaarster. Het gaf een beetje de sfeer van een boot met galeislaven.

Met dat verschil, dat wij dit uit eigen verkiezing deden. Voor ons eigen plezier nog wel!

Er werden wel geen shanties gezongen, maar het was niet bepaald een fluisterboot, waar we op beland waren.


En nu komt het hele verrassende. Over het algemeen zijn schaatsers redelijk eigenwijs. Maar tot mijn stomme verbazing deed iedereen, wat de stuurman zei!

Hij had dan ook meteen in onze gelederen de bijnaam "Drill instructor".




Over de Kagerplas roeiden we met een behoorlijke vaart naar Sassenheim toe. Daar kregen we nog wat oefeningen, zoals de start: 3 slagen kort en dan 17 slagen steeds sneller.




Ook kregen we een oefening, hoe we de peddels het beste in het warme water konden steken.

Ik zat naast Gera van Duijvenvoorde, die achter Jaap zat, die zorgde voor deskundig commentaar. En ik maar denken, dat de beste stuurlui aan wal stonden.
Aan de rechterkant van de boot zat ik ingeklemd tussen Gon Schiereck en Frank Damen. De kunst was om in elkaars slag te vallen en naarmate de avond vorderde, ging het steeds beter. De Drakenboot met 19 passagiers aan boord stoof steeds sneller over de Kagerplassen.

We kwamen veilig weer terug bij de jachthaven van Kaageiland. Droog was echter een heel ander verhaal.

De aanbeveling om droge kleren mee te nemen was niet voor niets gegeven. Aan de kant van je peddel was je kletsnat. Gelukkig was het water van de Kaag door het prachtige zomerweer dusdanig opgewarmd, dat het gewoon lekker was.
De cooling down was echter een echte. Door de rustige oefeningen kreeg je het met je natte kleren toch wel koud.

Met droge kleren aan warmden we gelukkig snel weer op in restaurant "Het Oppertje", waar we met de droogtrainingsgroep een gezellige avond hadden. De menukeuze was gezien het late tijdstip, 9 uur, beperkt tot vegetarisch, kip, biefstuk en kibbeling.
Ik koos voor dat laatste met de motivatie, dat ik, als het nodig was, goed kon kibbelen.
Wie dat merkte was Carolijn van der Horst, die schuin tegenover me zat. Maar ja, ze vroeg er dan ook om. Je moet mij geen voorzet op maat geven, zoals zij deed.
"Ik ben 's ochtends veel fitter en ook veel helderder", zei Carolijn op een gegeven moment.
Ik kaatste het balletje vakkundig terug met: "Dat merken wij al de hele avond!"

Om kwart over 11 wandelden we naar de sloep van Frank. Hij mocht ons veilig over de donkere Kagerplassen naar Leiden loodsen. Nu had ik wel eens in het donker geschaatst op de Kaag, maar een beetje unheimisch Gefühl geeft dat wel. Wat dat aangaat voelt een boot toch wat vertrouwder aan. Temeer daar Jos een GPS had en zag, dat we keurig op koers lagen, terwijl Jante Vernhout in haar jeugd als waterscout in het donker op de Kaag had gezeild.
Tegen 12 uur begon de spanning op te lopen. Annerieke van der Beek werd om 12 uur jarig en dat werd met gezang op de Zijl gevierd.
Maar ja, het is niet zomaar een verjaardag. Annerieke is exact een eeuw na koningin Wilhelmina geboren!

Het is onbegrijpelijk, dat Annerieke nog steeds geen lintje heeft....