Mijn vrouw en ik hadden vanmorgen om 10 uur een afspraak staan bij Edwin Minnee. Voor mij is dit de laatste knipbeurt in 2021. Over 7 weken schaatsen we weer in de Leidse IJshal. Daar hadden mijn trainingsmaat en ik het ook over, terwijl Edwin aan de slag ging met mijn kapsel.
Ook mijn baard en mijn snor kwamen aan de beurt met dit ingenieuze apparaat.
Het ging ook heel snel, maar daar staat de naam Moser ook wel garant voor. Francesco Moser was in mijn jeugdjaren een van de beste wielrenners ter wereld. Winnaar van de Giro d'Italia, wereldkampioen op de weg, houder van het werelduurrecord en winnaar van heel wat klassiekers. Er zijn wielrenners, die het met minder moeten doen!
Ook Ada werd van een zomerkapsel voorzien, nu het er naar uitziet, dat de zomer uit een ander vaatje gaat tappen. Het was vanmiddag dan ook heerlijk weer.
Ada reed vanaf Katwijk linea recta naar de volkstuin, ik deed dat via een ritje langs ons huis. Ik maakte mijn brood klaar en lunchte met mijn vrouw op de volkstuin, waar in de kas een grote groene sabelsprinkhaan was gesignaleerd.
Mede door de wind was het niet te warm voor een halve marathon, dus ik reed naar huis, waar de dagteller op 30 kilometer stond.
Ik trok mijn sportkleding en mijn hardloopschoenen aan en liep terug naar de volkstuin en vandaar naar Rijksdorp, waar ik de eerste flinke klim van de dag had. 
Na een afdaling volgde binnen een kilometer de bekende klim van "De Klip", die minder zwaar is!
Licht klimmend en dalend liep ik over het brede gecombineerde fiets- en wandelpad naar Wassenaarse Slag, waar een bekend duo de wacht hield boven onze kustlijn.
Op deze stranddag was het halverwege de schoolvakanties dan ook druk te noemen.
Het naaktstrand was nog 4,5 kilometer. 
Dit paste niet in mijn marathonschema. Dat was jammer, want ik had "Supersister" graag op zien treden.
De toegang tot het strand was het keerpunt. Ik liep dezelfde route tot "De Klip". Daar liep ik door het smalle bos langs "Duinrell" en door de smalle straatjes van het centrum van Wassenaar.
Op de terugweg wist ik een snackbar op zo'n 5 kilometer van huis. Ik had mezelf een ijsje beloofd. Helaas was de snackbar tot vrijdag gesloten. 
Gelukkig wist ik, dat bij "Stal Den Hollander" aan het Ammonslaantje ook ijs verkocht werd, dus anderhalve kilometer verderop kon ik mijn suikervoorraad aanvullen voor de laatste 3,5 kilometer.
De halve marathon was 23 kilometer geworden, waar ik 2,5 uur over gedaan heb.
Eerlijk gezegd ging het verbazingwekkend soepel. De marathontraining is nu toch echt van start gegaan!
woensdag 11 augustus 2021
Wassenaarse Slagloop
dinsdag 10 augustus 2021
De blauwe lotus
We hadden aan het eind van de morgen afgesproken met mijn schoonouders om naar de Hortus Botanicus te gaan. Als fietsers kwamen wij via de achteringang, tegenwoordig een deel van het Singelpark. Ada's ouders kwamen via de poort aan het Rapenburg.
We begonnen met het versterken van de inwendige mens. Het terras zat al vol, dus wij namen plaats in de binnenruimte.
De cappuccino, espresso en warme witte chocolademelk en de verschillende taartjes smaakten er niet minder om. We begonnen met een goede bodem aan de wandeling door de Hortus.
Na de buien van vanmorgen was het in het zonnetje aangenaam vertoeven in de mooiste tuin van Leiden.
Er was genoeg te zien in de Hortus.
Als je er niet uit kwam, dan waren er wel bordjes met uitleg over de daar staande plant.
Alleen bij het bordje "Van Fleet" met het fout gegaan zijn.
Het had "Greta Van Fleet" moeten zijn!
Vol bewondering keken we naar de enorme kastanje aan de oever van de Witte Singel met een omtrek van ongeveer 7 meter. Deze boom stamt uit 1830 of daaromtrent.
Maar het hoogtepunt van deze wandeling was de lotusbloem.
Alle stadia van bloei van de lotus waren in de Chinese tuin te zien.
De grote Chinese potten met drakenmotief maakte het plaatje compleet. Als goed bibliothecaris dacht ik meteen aan de klassieke strip "De blauwe lotus" uit de Kuifje-reeks van Hergé.
Rond een uur of 1 zaten we op het terras van de Hortus Botanicus, waar we gouden brood met zalm, Leidse kaas of falafel bestelden met cappuccino, espresso en melk erbij bestelden. Gouden brood was natuurlijk heel toepasselijk op de dag van de huldiging van de Olympische medaillewinnaars.
We hadden een genoeglijke wandeling gemaakt in de Hortus Botanicus.
Ongeëvenaarde klimaatverandering
Gisteren kwam het nieuwe klimaatrapport van het IPCC uit. De conclusie was duidelijk. De snelheid, waarmee het klimaat verandert kwam niet eerder voor in minstens 2000 jaar.
Door het smelten van gletsjers en ijsbergen krijgen we onvermijdelijk te maken met een zeespiegelstijging.
Nobelprijswinnaar van de literatuur Gabriel Garcia Marquez schreef de roman "Kroniek van een aangekondigde dood".
Hetgeen met het milieu gebeurt, is niet iets wat we niet al wisten. De Club van Rome waarschuwde ons in 1972 al in hun rapport "De grenzen aan de groei" voor wat je roofbouw op de aarde zou kunnen noemen.
Overtraining leidt tot uitputting. Roofbouw van de aarde doet dat evenzeer! Deze klimaatcrisis is daar het zoveelste maar gevaarlijkste voorbeeld van.
Het verraderlijke is, dat het sluipenderwijs gebeurt. Als schaatsers op natuurijs merken we dit al vanaf eind jaren '80. De periodes met natuurijs werden minder en korter. Op 25 januari 2022 is het 25 jaar geleden, dat de laatste officiële Elfstedentocht is verreden.
Normaliter is een zilveren jubileum aanleiding tot een vrolijk feest. Nu tot diepe treurnis voor de schaatsers onder ons. Maar als dit het enige was, dan viel daar nog mee te leven.
De gevolgen van de temperatuurstijging voor ons land zullen heel groot kunnen worden. Hoe hoog zullen we de dijken moeten maken om droge voeten te houden?
Op dit moment is in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden een tentoonstelling over Doggerland. Zo'n 8000 jaar geleden werd die prehistorische wereld overspoeld door de stijgende zeespiegel.
In Bretagne is er de legende van het verzonken Ys.
Nog beroemder is de legende van het verzonken Atlantis.
Laten we dus niet doen, alsof het ons lage land niet kan gebeuren. Als er in Europa één land is, dat zich met volle kracht in zou moeten zetten tegen de klimaatverandering, dan zijn wij dat wel!
We willen toch allemaal, dat onze kindskinderen op dit hele kleine stukje aarde kunnen blijven leven en dan liefst met échte winters?
Jarig in het ziekenhuis
Vandaag werden de Olympische medaillewinnaars gehuldigd. Eén gouddelver ontbrak.
Matthijs Büchli vierde in een Japans ziekenhuis de verjaardag van zijn vriendin Laurine van Riessen.
Bij deze wil ik als IJVL-lid Laurine ook hartelijk feliciteren met haar verjaardag. Nu kan ik best aardig zingen, maar "The Beatles" kunnen dat veel beter.
Maar belangrijker nog dan een gelukkige verjaardag is een voorspoedig herstel, dus dat wens ik je met veel grotere kracht toe.
In het slot van het artikel blikt Laurine nog even vooruit naar het Wereldkampioenschap baanwielrennen in Parijs volgend jaar. Hopelijk staat ze daar volgend jaar weer aan de start.
Swift-lid Joop Zoetemelk wist het al: "Parijs is nog ver!"
maandag 9 augustus 2021
Debutant
Bij debutanten denk je al snel aan jeugd. Een jong talent, dat zijn of haar debuut maakt.
Zo'n debuut kan op allerhande gebied plaatsvinden.
De overtreffende trap hiervan is het debutantenbal.
Bij de droogtraining van de IJVL hadden we vanavond ook een debutant. Kees Visschedijk zou vanavond voor het eerst de droogtraining verzorgen. Helaas waren de kledingadviezen niet helemaal tot hem doorgedrongen en verscheen hij gewoon in sportkleding, terwijl bovenstaande kleding hem toch beeldig zou hebben gestaan.
Maar goed, iedere debutant heeft recht op een beginnersfout en dit was de enige van Kees. Met humor had hij de groep van 8 IJVL-ers meteen voor zich gewonnen. Toen bij de eerste oefening iemand geeuwde, kreeg hij ad rem te horen: "Niet gapen hier!"
Nou, slaapverwekkend was de training in "Cronesteyn" niet. Het was een zeer gevarieerde training met veel oefeningen, die elkaar in snel tempo opvolgden. Alsof hij al jaren ervaring had.
Het spreekt voor zich, dat Kees door de ballotage kwam. Probleemloos!
Volgend jaar kan hij gewoon meedraaien met de droogtrainers. De droge humor was zeer overtuigend.
zondag 8 augustus 2021
Eigen onkruid eerst
Het begon met een appje van mijn Elfstedenmaat Jaap de Gorter, waarin hij vroeg, of Ada en ik zin hadden om zondag op "De Akkerdistel" onkruid te komen wieden.
Ik antwoordde geheel naar waarheid: "We hebben genoeg onkruid op onze eigen tuin staan. Eigen onkruid eerst!"
Daarmee leek de kous af, maar dat was buiten mijn vrouw gerekend. Vanochtend hakten we de knoop door en nadat een bui overgetrokken was, appte ik: "Ada en ik komen straks inspecteren, of jullie het goed doen."
Een half uur later kwamen we deze IJVL-ploeg helpen. Als telg van een transportondernemer reed ik de verwijderde planten en kruiden naar de composthoop zo'n 100 meter verderop. Als ik terug kwam met de lege kruiwagen, dan kon ik weer terug met een volle. Tegen 6 wieders kun je het met het afvoeren net aan bolwerken.
Bij de composthoop viel mij het woord "Twijfel" op.
Was het twijfelachtig werk, dat ik deed. Of vond men mij een twijfelachtig persoon?
In ieder geval was er geen twijfel mogelijk, dat de composthoop flink groeide met de kruiwagens, die ik met de hand loste. Voor het leegkiepen was er te weinig ruimte.
In het zonnetje was het werken op de schooltuin prima te doen.
Na 2 uur werken zag de tuin er stukken toonbaarder uit. Op weg naar onze volkstuin kregen we een korte maar krachtige bui over ons uitgestort.
Groeizaam weer dus. Dat houdt in, dat we de komende week ons eigen onkruid eerst mogen gaan wieden!
