De zon in de zee zien zakken in Zandvoort

In mijn jeugdjaren leerde ik de alliteratie oftewel het beginrijm kennen via zinnetjes als: "Leentje leerde Lotje lopen langs de lange lindelaan" en "De zon in de zee zien zakken in Zandvoort". Gisterenavond werd de tweede alliteratie werkelijkheid.

We fietsten naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Zandvoort namen, waar Ada en ik naar strandpaviljoen "Ons" wandelden voor de 65e verjaardag van Tim de Beer.

Het was een warme zomeravond na een wederom warme junidag. Het was dan ook aangenaam vertoeven op het strand. Om half 8 druppelden de feestgangers binnen, een half uur later waren er een man of 80,die een gezellige avond hadden. De muziek werd verzorgd door "Agnès & Soul Bounckers". De zangeres had een prachtige stem, de band een gevarieerd repertoire.
Om 9 uur beet het groot "Schelvispekel" koor de spits af met een drietal liederen, waarmee Tim in het zonnetje werd gezet.

Laten wij nu voor Tim gaan zingen
Verheffen wij nu vroom onze stem
Op dit mooie feest
Ter meerdere eer en glorie van hem

Hij is jarig, een jaartje erbij
Vijf en zestig, en dat vieren wij

Laten wij nu voor Tim gaan zingen
Hij is al zo lang onze vriend
We doen het dan ook graag
En hoor toch lieve mensen; hij heeft het echt verdiend

Vrienden zijn veel waard in het leven
Veel meer dan materie en geld
In voorspoed en bij leed
Het is de vriendschap die dan telt

Laten wij dus voor Tim gaan zingen
Een positief maar ook ernstig lied
Want we worden oud
Maar ach zo erg is dat toch niet

’t Is maar een jaar Tim, een jaartje erbij
Voor je het weet Tim, is alles voorbij

Ouderdom komt vaak met gebreken
Het leven wordt een heel zware klim

Houd alles goed en wel
Geen kommer en geen kwel

Dat hopen wij zo graag
Voor Tim

Is dit de man van vijf en zestig
Die knappe vent zo strak in ’t vel
Je geeft hem vele jaren jonger
Ja dat wel

Hoe is hij zo gezond gebleven
Hij houdt van feesten en van lol
Dan houdt je het leven
Best lang vol

Vijf en zestig, vijf en zestig
Wat gaat de tijd snel
Denken wij terug aan al die jaren
Het was de moeite, ja dat wel Refrein 2x

We hebben heel wat afgelachen
Jij had daarin een grote rol
Met al je grappen en je grollen
Niets te dol

Elk jaar vier jij weer je verjaardag
Dat zijn er nu een paar geweest
Met jou is’t eigenlijk al-
tijd wel feest

Vijf en zestig, vijf en zestig
Samen veel beleefd
Maar denk vooruit aan al die jaren
Die ons aller Tim nog heeft

Hierna volgde een bliksemsnelle verkleedpartij voor het volgende lied, dat net als de voorgaande nummers van een nieuwe tekst was voorzien door Bas Warnink.

Als er weer een feestje is gaan wij uit ons dak
Zingen, dansen, springen met het grootste gemak
Voor een jubilaris of een jarige job
Doen we graag een hoedje of een gek petje op
Zingen dan een stukkie met het hele koor
En gaan zeker tot de kleine uurtjes door

Wat een lekker feest
Wat een lekker feest
Wat een lekker feest
Ja, wat een lekker feest
We gaan als een beest
gaan als een beest
gaan als een beest
oh, wat een lekker feest

Tim de Beer, toffe peer
Heel erg bedankt voor dit feestje weer
Tim de Beer, toffe peer
Een feest zoals dit, ja dat smaakt naar meer Refrein 2x

Van zo’n lekker fesie word je vrolijk en blij
Volgend jaar zijn wij er dan ook zeker weer bij
Vanavond is weer ouderwets en helemaal top
Tim, je bent de allerbeste jarige job
Als vriend kun jij nu helemaal voor ons niet meer stuk
We wensen je nog veel jaren en veel geluk

Wat een lekker feest
Wat een lekker feest
Wat een lekker feest
Ja, wat een lekker feest
We gaan als een beest
gaan als een beest
gaan als een beest
oh, wat een lekker feest

Tim de Beer, toffe peer
Heel erg bedankt voor dit feestje weer
Tim de Beer, toffe peer
Een feest zoals dit, ja dat smaakt naar meer
Tim de Beer, nog een keer
Ik heb nu toch bijna geen adem meer
Tim de Beer, nog een keer
Jesus, mijn keel doet nu echt wel zeer
Tim de Beer, een tong van leer
Zijn er dan nergens geen dropjes meer
Tim de Beer, een tong van leer
Vooruit maar en nu voor de laatste keer
Tim de Beer, Tim de Beer
Jij blijft voor ons echt een toffe peer
Tim de Beer, Tim de Beer
Jij bent voor ons nog geen oude heer

Eerlijk gezegd ging de repetitie beter dan de uitvoering. Desondanks ging het heel aardig ondanks het geroezemoes. Goed voorbeeld deed goed volgen.
Tussen de vele liederen door sprak ik veel bekenden, waaronder Peter Zwart, die dit voorjaar net als ik zijn 15e marathon had gelopen. In het najaar gaat hij een voorsprong op me nemen bij de marathon van Vannes.
Toen om kwart voor 12 de muziek stopte, wandelden we na een zeer gezellig strandfeest met Peter en Nina terug naar het station, waar we in de trein naar Haarlem nog konden bijkletsen, nadat we de zon in de zee zagen zakken in Zandvoort.

Vaderdag in de tuin

Vanmiddag fietste ik met mijn vrouw naar de volkstuin, na thuis in de schaduw van de tuin van ons huis aan het water geluncht te hebben. Het was weer behoorlijk warm, zoals het dat de laatste maand eigenlijk iedere dag wel is.

Op de volkstuin was het aardig zweten bij het plukken van de aardbeien. Ondanks dat het er op lijkt, dat het hoogtepunt van de oogst voorbij is, plukte ik nog 3 bakjes bij elkaar.

Daarna gaf ik de planten in de kas water. Ondertussen was Ada druk doende met het samenstellen van een voedselpakket voor haar ouders. We fietsten dan ook door om dit pakket af te leveren. Uiteraard bleven we in de tuin thee drinken op deze Vaderdag in de tuin.

Op 60% ijs kun je niet schaatsen

Op de site van Sleutelstad.fm is het volgende artikel te lezen, dat ik hier integraal overneem om het verder te verspreiden.

Of het goed of slecht nieuws is dat Leiden de bouw van een nieuwe schaatshal weer omarmt, weet woordvoerder Jeroen Straathof van de gezamenlijke ijssportverenigingen eigenlijk niet. Positief is de term die hij er behoedzaam voor kiest. Immers, Leiden levert niet voldoende boter bij de vis en doet een nadrukkelijk beroep op de regio voor cofinanciering.

Chris de Waard in gesprek met Jeroen Straathof over de herziene plannen voor een schaatshal in Leiden:
“Leiden heeft geld voor 60% van de hal en op 60% ijs kan je niet schaatsen,” stelt Straathof die bovendien wijst op de eerdere keuze van de Leidse raad om een 333 meter-baan te realiseren. Het college komt nu met zeven miljoen extra voor investeringen in sportaccomodaties en dat is bestemd voor een 250-meter baan. Als de regiogemeenten tenminste bereid zijn om met de ontbrekende 176.000 euro over de brug te komen.

Volgende week buigt de Leidse raad zich over het voorstel van sportwethouder Dirkse. De ijssportverenigingen zijn dan ook weer van de partij. “Misschien kunnen we dan met 333 schaatsers naar binnen,” oppert Straathof hardop denkend over de beste manier om de ambitie van de schaatsers kracht bij te zetten.
Voor een 333-meterbaan is naast de nog ontbrekende 176.000 euro per jaar die uit de regio moet komen nog een extra bedrag nodig van jaarlijks 150.000 euro. Hij hoopt dat Leiden al dan niet samen met de regio alsnog met het totale bedrag van 326.000 euro per jaar over de brug komt, zodat er een baan kan komen die voldoet aan de ambities van de verenigingen en niet alleen aan de financiële ambities van de gemeente.

Iedere schaatser op natuurijs weet, dat je je beter niet op te dun ijs kunt begeven. Het risico op een zwempartij in ijswater is dan immers erg groot. Het voorstel van het college van Burgemeester en Wethouders van Leiden heeft hier veel van weg, doordat de financiering ervan afhankelijk wordt gemaakt van omliggende gemeenten.

Hoewel het op zich niet onredelijk is, dat omliggende gemeenten meebetalen, is mijn vraag, waarom uitgerekend de schaatsers weer het proefkonijn moeten zijn van "eigen volk eerst"? Me dunkt, dat in de culturele sector meer voorbeelden te vinden zijn van veel gebruikers van buiten Leiden: de Stadsgehoorzaal, de Leidse Schouwburg en de Lakenhal.

Hoe dan ook. Hoewel we enigszins hoopvol mogen zijn, is het nog geen gelopen race of IJsbaan "De Vliet" er komt. Het is dus uiterst belangrijk, dat aanstaande dinsdagavond net zo veel schaatsers op komen dagen als op 15 december!

Tot dinsdagavond om 19.30 op het Stadhuisplein. In sportkleding!

Van Vlietloop

Met het oog op de fietsvakantie laat ik ieder jaar niet al te lang voor het vertrek de fiets helemaal controleren en alles vervangen, wat er vervangen moet worden. Zodoende blijf je veelal gevrijwaard van technische mankementen tijdens de vakantie.

Vanmorgen fietste ik met mijn Batavus Galibier naar fietsenmaker Van Vliet om een afspraak te maken. Daar het handig was om een licht op mijn reservefiets, de oude Batavus Jakima, te hebben, fietste ik vanmiddag met deze fiets naar Noord-Hofland toe.

De Jakima liet ik achter zodat ik deze op kon halen als ik de Galibier voor groot onderhoud kom brengen. Hardlopend ging ik op deze wederom warme zomerdag met een omweg naar huis, zodat ik vanmiddag wederom ruim 6 kilometer gelopen heb.

Met een knipoog naar de Vlietloop, die ieder jaar in september in Voorschoten wordt georganiseerd, doopte ik deze trainingsloop om in de Van Vlietloop.

Duin en tuin

Na vandaag in filiaal Hoornes/Rijnsoever gewerkt te hebben reed ik nog een rondje langs de filialen om de kratten met boeken om te wisselen. Om 3 uur zat mijn werkdag erop. Via de duinen fietste ik naar de tuin toe.

Daar zou ik de planten in de kas water geven en me uitleven op mijn specialiteit: aardbeien plukken. De oogst van vandaag was 3 bakjes. Ik fietste door naar mijn schoonouders, die blij waren met een bakje van dit versgeplukte fruit.
Thuis gekomen stond de dagteller op 32 kilometer. Niet gek voor een gewone werkdag.

Gieterkoppen

Het komt niet vaak voor, dat ik 2 keer op 1 dag naar de volkstuin ga, maar vandaag was het zo ver. Daar er voor vandaag regen was voorspeld, leek het Ada beter, dat ik vanmorgen naar de tuin zou gaan om aardbeien te plukken. Droge aardbeien blijven veel langer goed dan natte.
Zodoende fietste ik om half 9 naar de volkstuin toe, waar ik me aan deze smakelijke taak wijdde. Ja, en als je dan toch bezig bent, dan kun je tegelijkertijd de taak van voorproever op je nemen.

Ik was vergeten de sleutels van het tuinhuisje mee te nemen. En dat voor een inwoner van de Sleutelstad....

Zodoende had ik buiten mijn maag niets om de aardbeien in te doen. En om in mijn eentje ruin een kilo aardbeien te verorberen leek me een tikkeltje overdreven. Ik liep derhalve naar het toiletgebouw, waar ik uit een la 2 nieuwe pedaalemmerzakken leende. Na een half uur plukken fietste ik met 1,2 kilo aardbeien naar huis. Na de aardbeien in 2 schalen gedaan te hebben en deze in de koelkast gestopt te hebben, reed ik naar mijn werk.
Na het avondeten ging mijn vrouw naar de volkstuin toe. Daar ik nog een stuk wilde lopen op deze wederom droog verlopen dag, ging ik om 8 uur er hardlopend naar toe.

Met een gemiddelde hartslag van 101 slagen per minuut overbrugde ik de 3 kilometer, waarna ik de planten in de kas water gaf. Toen ik bij de lastige hoeken kwam, wilde ik de gieterkop op de gieter doen.

De 2 gieterkoppen waren echter niet op zijn plek: de bamboestokjes bij de ingang van de kas. We keken op alle plekken, waar ze zouden kunnen liggen en we zochten ook tussen de planten bij de stokjes. Helaas. We konden ze niet vinden. Kennelijk had iemand ze geleend en ze vergeten terug te geven....

Keun

Vanmiddag stond ik ingeroosterd in de bibliotheek in Rijnsburg. Vandaag was het lastig om daar te komen vanwege de Rijnsburgse paardenmarkt.

Buiten was het met het heerlijke weer stukken drukker dan buiten. En dat, terwijl de bibliotheek het beste paard van stal had ingezet.

Daar kon je niet overspannen van worden. Ontspannen reed ik om 10 over 5 naar Noordwijk, waar we met het personeel van de bibliotheek een gezellige avond hadden bij boekhandel Van der Meer.

Daar we pas om half 7 terecht konden, fietste ik naar Joop en Gea Beenakker, waar ik onder schaterlachen bijkletste met de dirigent van "Oktopus" en zijn vrouw.

Met goed getrainde lachspieren vertrok ik naar boekhandel Van der Meer, waar we bij een buffet werden bijgepraat over de mogelijke samenwerking en hoe je activiteiten in moet zetten om de afkalving van bezoekersaantallen te kunnen keren.


Voor deze flauwe vent was er zoutarm eten, dat overigens prima smaakte. Het toetje bestond uit gemengd fruit. Terwijl ik daar naar toe liep, zag ik het boek "Keun 2017" op de balie liggen.

Het woord "Keun" haalde direct herinneringen aan Edith Günthardt naar boven, met wie ik vanaf 1985 met veel plezier had samengewerkt in filiaal Katwijk aan den Rijn. Als ze het naar haar zin had, zei ze altijd: "Het is keun!"
In 1998 is deze zeer spontane collega op veel te jonge leeftijd aan kanker overleden. Twee jaar ervoor had ik met haar man Gerard de Elfstedentocht gereden. We wisten in 1996 Ljouwert niet op de schaats te bereiken. Achteraf heeft dit falen mij als schaatser alleen maar sterker gemaakt. Ik had mijn lessen uit het falen geleerd. Een mens groeit door pijn. In dit geval geestelijke pijn.

Mentaal gesterkt wist ik 11 maanden later wel de Tocht der Tochten uit te rijden. Kramp in mijn kuit kon mij niet weerhouden. Every cloud has a silver lining.