Langs de rietkragen

Er zijn van die dagen, dat je de slaap niet kunt vatten. Vandaag was zo'n dag. Pas om 3 uur viel ik in een droomrijke slaap om 4 uur later wakker te worden.

Rond half 8 verlieten we de tent op "Fazantenhof". Ada maakte het ontbijt klaar, terwijl ik de tent leegruimde en alles inpakte.
Om half 10 reden we van het natuurkampeerterrein af en fietsten we naar Hollandse Rading en vandaar via de Ezelshoek naar Tienhoven.

Bij de Tienhovense plassen reden we soms onverhard, soms over smalle betonnen platen door dit mooie natuurgebied met trilveen.


Vanaf Tienhoven pedaleerden we langs de Loosdrechtse plassen naar Breukelen, waar we op het terras van Expreszo cappuccino en verse jus d'orange namen met 2 stuks worteltaart. Op het terras zaten veel wielrenners. Een aantal van hen haalde ons in toen we via Portengse Brug en Spengen naar Woerdense Verlaat trapten.

We reden de Hollandse kade op om langs de rietkragen met prachtige doorkijkjes naar Meije te slingeren naast de gelijknamige rivier.


Bij het "Potlood", zoals de watertoren in de volksmond wordt genoemd, reden we over de smalle dam naar Nieuwkoop toe. Op een paar boomstammen langs een grasveld aan de Nieuwkoopse plassen, namen we onze lunch.


Eerst smeerden we onze eigen boterhammen, en na de lunch smeerden we onszelf in, hetgeen achteraf niet nodig was geweest, daar het steeds bewolkter werd onder een vals zonnetje.
Via Zwammerdam en Alphen aan den Rijn hadden we de rustige weggetjes ten zuiden van de N11.

Via de Elfenbaan en park Cronesteyn reden we de Sleutelstad binnen. Bij de Oogstwinkel kochten we nog wat melk, yoghurt en fruit, voordat we op deze winderige zomerdag naar huis pedaleerden. Daar konden we nog even kijken naar het slot van de tweede etappe van de Vuelta a España en de door Alfred Hitchcock bedachte slotetappe op de Alpe d'Huez van de Tour des Femmes.

Zo hard gingen wij niet op onze slotetappe van 72 kilometer langs de rietkragen van waterrijk Holland. In 8 dagen hadden we 432 kilometer weggetrapt, een gemiddelde van 54 kilometer. Daar deden we 28 uur over met een gemiddelde snelheid van 15.41 kilometer per uur. 
Maar ja, over smalle onverharde fietspaden rij je met een fiets met bepakking niet zo snel op de Veluwe.

Baggeren op de Vogelplas

Het had vannacht in onze omgeving licht gevroren.

In deze temperatuur was ik na het ontbijt met een kleine omweg naar Ada's oude school gelopen om een fiets op te halen.

Op Weerwoord vond ik hoopvolle berichten.

En als klap op de vuurpijl nog een paar foto's, die vanmorgen in Groningen gemaakt waren.

Bovenstaande foto's zijn gemaakt door Mark uit Noordwolde, onderstaande foto van de Loosdrechtse plassen door Mischa uit Oud-Loosdrecht.

Ondanks het warme voortraject kan het dus snel gaan!

Daarnaast kreeg ik een appje van Elfstedenmaat Wil Verbeij.

Hij schreef, dat ze op de Vogelplas de laatste tijd aan het baggeren waren.

Dus naast de mogelijkheid, dat het langer duurt voordat de Vogelplas dicht ligt, liggen de zwakke plekken mogelijk op plaatsen waar je ze niet verwacht. Kortom, als ijsmeester van de Vogelplas werd het tijd om eens poolshoogte te gaan nemen.

Na met een paar klusjes gedaan te hebben op de volkstuin, waar ik zag, dat er inderdaad gebaggerd werd.

Gezien vanaf de boerderij.

Halverwege de Kniplaan.

Op de hoek bij het viaduct over de A4.

Bij de vogelkijkhut.

Vanuit de vogelkijkhut.
Bij het uitkomen van de vogelkijkhut zag ik dit bord met watervogels.

Deze ijsvogels waren niet terug te vinden op de vogellijst.

Bij de fiets teruggekomen zag ik nog een bord staan.

Hierop werd uitgelegd, waarom er gebaggerd wordt en op welke plekken. Klik op de foto om deze uitleg leesbaar te maken. Nu hebben we last van het baggeren, maar op termijn zorgen de beschoeiingen voor meer luwte, waardoor het ijs sneller aan kan groeien.
Dit houdt in, dat schuin links voor de vogelkijkhut het water dieper wordt en langs de Kniplaan de hoek langs de rietkragen kleiner wordt.

En mocht het genoeg vriezen, dan lijkt het, dat je in de hoek bij het viaduct het beste opstappunt. Ik weet niet, of de baggerschuit elders op de Vogelplas als ijsbreker op gaat treden. 
Als alternatief is er dan de Driemanspolder nog.

Het Groene Hart

 Om half 7 werd ik wakker in kamer 18 van het Koos Vorrinkhuis. Ada lag in het andere bed nog vast te slapen. Ik ging verder lezen in "Holy Trientje" tot zij om half 8 haar oven open deed.
We kleedden ons aan, ruimden alle spullen weg en wandelden naar de hal, waar we zouden ontbijten. Terwijl Ada de thee zette, haalde ik de fietsen uit de schuur en laadde deze op.

Na het ontbijt stapten we op onze fietsen en om kwart over 9 reden we Lage Vuursche uit voor een soort rit vol herinneringen. De Engelsen noemen het een memory lane.

Door de prachtige bossen reden we naar Hollandsche Rading, waar we het spoor en de drukke weg over staken. Over een stil weggetje fietsten we door naar Egelshoek, waar we na de hekken gepasseerd te hebben naar Tienhoven fietsten. In dit laagveengebied met trilveen hebben we een keer een dag gewandeld.

Daarna reden we langs de Loosdrechtse plassen, waar ik een dag op geschaatst heb.

In Breukelen namen we op een plein bij "Koffie to go" cappuccino, koude chocolademelk en de laatste vruchtengebakjes van deze fietsvakantie in eigen land.
We passeerden het Amsterdam-Rijnkanaal en via Portengen en Kockengen fietste ik over wegen, waarop ik een dag geskeelerd had.
 
Zo naderden we de Woerdense Verlaat, waar we naar het rustige weggetje langs de Meije naar Meije reden. Hier kwamen we "Krasse knar" Jaap Kroes tegen, die met zijn vrouw een fietstocht aan het maken was. Bij het Potlood staken we de Nieuwkoopse plassen, diverse keren de plek voor een dag schaatsplezier, over.

Net als vorig jaar wilden we op het terras aan de Ziende een koffiestop maken. Het terras was er wel, maar door het coronavirus was het alleen toegankelijk voor hotelgasten.

Daar wij dat niet waren, trapten we door naar Aarlanderveen, waar ik met Hans Boers diverse wedstrijden over 10 of 15 kilometer heb gelopen.

Over prachtige wegen reden we naar Alphen aan den Rijn, waar we op een bank in het park bij de Zegerplas lunchten met ons meegebrachte brood.

Langs de noordrand van Alphen vervolgden we onze weg. Deze boog af naar de Rijn, die we volgden tot de Batelaan. Over de Lage Zijde fietsten we tot we de afslag hadden naar Groenewegh. Zo passeerden we een stukje van de Marathon van Leiden.

Over het smalle en op deze warme zomerdag drukke fietspad reden we naar het brede fietspad langs de Ruigekade. 

Via Leiderdorp en de Molentocht in Zoeterwoude-Rijndijk gingen we naar de Herenstraat in Leiden, waar we wat inkopen deden bij "De Helianth". Daarna was het nog maar een klein stukje naar huis, waar de dagteller stokte op 77 kilometer. De totaalstand na 11 dagen fietsen was 921 kilometer.

We hebben tijdens deze fietsvakantie genoten van de schoonheid van ons land, dat we min of meer herontdekten.