Eisenach-Emmerich

We werden om 6 uur wakker op onze kamer "Sankt Annen" in "Am Hellgrevenhof" in Eisenach. 

We hadden prima geslapen. We douchten ons, ontbeten  en brachten de bepakking naar beneden. 

Op het laatste moment moesten we onze regenjassen tevoorschijn halen, want het regende toen we via de Markt naar het Hauptbahnhof fietsten.

In de restauratie dronken we cappuccino en warme chocolademelk en aten er een heerlijke koek met amandelen bij, terwijl Ada verder las in "Een klein leven" van Hanya Yanagihara en ik in "Geheim leven" van Carla de Jong.

Om kwart voor 9 liepen we naar het perron. De trein naar Bebra stond al klaar en we mochten er al in ook al vertrokken we pas om 2 over 9. 

Met de Duitse Pünktlichkeit gebeurde dat dan ook, ook al zouden we tater tijdens de rit 10 minuten vertraging oplopen. Ironisch genoeg gebeurde dat bij Gerstungen, waar we op de fiets ook al de nodige last hadden van Umleitungen.
Verder was het een feest van herkenning. We kwamen langs plekken, waar we eergisteren ook gefietst hadden. Alleen was het toen droog. Nu kwam de regen tijdens de hele rit naar beneden.

In Bebra rekenden we op een uur vertraging, doch we hadden geluk. De stoptrein naar Kassel-Wilhelmshöhe had ook vertraging, zodat we deze trein toch hadden. We reden door het dal van de Fulda. Dat lijkt ook wel geschikt voor een fietstocht. Ik zag in ieder geval ook leuke dorpjes met veel vakwerkhuizen.

Het weer werd ook beter en vanaf Kassel zagen we op weg naar Hamm de zon al regelmatig. We kwamen langs de Diemel door Warburg, ons wel bekend van eerdere fietstochten.

Tussen Warburg en Paderborn liepen we een kwartier vertraging op, die we op het traject van Soest naar Hamm niet meer inhaalden.

Toevalligerwijze werden we op weg naar Hamm gecontroleerd door een conductrice. De trein naar Keulen hadden we gemist. Op weg naar Aken zouden we een uur vertraging oplopen. Ik vroeg haar naar de trein naar Emmerich. We hadden een klein kwartier om de trein naar Oberhausen te nemen. Dit kwam goed uit, want de te kleine lift was een lastige horde voor fietsers met bepakking.
In Oberhausen hadden we de aansluitende trein naar Emmerich, waar we om 4 uur aankwamen. We reden naar der Rhein, waar we onder een dreigend wolkendek op het terrasvan "Hof van Holland"neerstreken onder een grote parasol. Deze hieldons droog tijdens de korte bui. We dronken cappuccino en jus d'orange en aten Scwarzwalderkirschtorte.

Toen het droog was stapten we op de fiets. Via knooppunten reden we naar de Rijndijk bij Hüthüm. Door het Naturschützgebiet fietsten we naar Spijk. Bij het passeren van de Nederlandse grens hadden we exact 1300 kilometer gefietst deze vakantie.

Onder een wisselende bewolking reden we via Tolkamer naar camping "De Bijland", waar we midden op het veld de Eureka Susten 3XP voor de laatste keer opzetten.

Om half 7 reden we naar restaurant "De Swaenebloem" , waar we mosterdsoep, kabeljauw en een witbier en een witte wijn nuttigden op het terras, terwijl we heel wat schepen zagen passeren op de Rijn. We zaten heerlijk in het zonnetje. Het glazen scherm hield ons prima uit de wind op deze treindag, waarop we maar 21 kilometer gefietst hadden.

De maaltijd sloten we af met "Heisse Liebe".

Meiningen und Breitungen

Het wordt een gebruik om er om 6 uur uit te gaan. Gisterenavond waren we vrij vroeg naar bed gegaan en we hadden heerlijk geslapen. De tent was redelijk droog, zodat we deze maar opruimden, waarna we om 7 uur aan het ontbijt zaten.

Een half uur verlieten we Campingplatz "Am Waldsee" en daalden we af naar Bad Rodach. Zonder de fles met een halve liter Kapuziner Weissbier. Bij aankomst had ik 2 flessen gekocht. De alcoholvrije hadden we bij de avondmaaltijd gedronken, maar door de koude avond liet ik de andere staan, daar ik anders te vaak naar het toilet zou moeten.

Vanaf Bad Rodach moesten we meteen klimmen. De reden om geen extra ballast mee te nemen. Vanaf Adelhausen ging het klimmen onverhard, dus zwaarder. We hadden regelmatig prachtige uitzichten met soms zelfs benevelde bergen.

Via Eissenhausen reden we naar Stressenhausen. Dat moest via klaphekjes. "Auf eigene Gefahr", want er liepen runderen en paarden vrij rond. Door de regen was het pad zacht, zodat er veel grond tussen het voorwiel en het spatbord kwam te zitten.
Vanaf Stressenhausen klommen we naar Leimrieth. Daar kwamen we bij Gleis 8 uit, waar we vorig jaar op mijn verjaardag geluncht hadden. Het bospad was een oude spoorbaan, dus niet steil. Wel zo prettig.
Vanaf Leimrieth daalden we af naar Hildburghausen, waar we op de Marktplatz wat wilden drinken na 23 kilometer fietsen. Helaas, de eerste zaak ging pas om 11 uur open, dus we waren een uur te vroeg.

Over een behoorlijk vlakke weg reden we naar Ebenhards, waar we op een bank langs een groot weiland langs de Werra 20 ooievaars hun maaltje bij elkaar zagen scharrelen.

Voorlopig was het gedaan met vlak rijden. Bij Reurieth, Trostadt en Kloster Vesstra was het flink klimmen geblazen. Het is verbazingwekkend, dat alles er heel anders uitziet, als je van de andere kant komt fietsen. Vorig jaar gingen we van Meiningen naar Bad Rodach, nu juist in omgekeerde richting.
In Themar aangekomen konden we eindelijk koffie en warme chocolademelk drinken op het terras van "Grünes Fahrrad". We hadden er een stuk Kirschtorte bij.
Op weg naar Henfstadt werden we onverwachts met een steile klim geconfronteerd. Daarna reden we door een breed dal met prachtige vergezichten van Leutersdorf naar Einhausen, een schattig plaatsje.
Naarmate we Meiningen naderden, werd het steeds drukker met fietsers. Ook Nederlanders, die duidelijk op weg waren naar Praag.

Over de fietsbrug bij Schloss Elisabethenburg reden we Meiningen binnen. We reden naar het grote plein, waar we vorig jaar gegeten hadden. Op het terras van "Ratsstube" namen we Matjes mit Zwiebeln en aardappels.

We raakten in gesprek met onze Duitse buren, die ook regelmatig fietsten. Van hen kregen we de tip om een beek vanaf Ingelheim naar Rheinhessen te fietsen.

Ook kregen we een compliment: "Sie sprechen gut Deutsch!"

Ook kregen we complimenten voor het fietsen op "Muskelkraft". Na afscheid genomen te hebben, fietsten we naar de Werra en vandaar over het onverharde pad naast een vrij steile helling. Misrijden verdient daar geen aanbeveling.
De tocht ging naar Wasungen, waar we geen goede herinneringen aan bewaren. Kennelijk heeft Wasungen weinig goeds voor ons in petto, want na een lange klim richting Schwallungen deed de versnelling van Ada's fiets het ineens niet zo goed meer.
Na een half bewolkte dag schen de zon 's middags fel. Op het open stuk naar Wernshausen voelden we dat goed. Bij Breitungen kwamen we bij de afgegraven meertjes.
Terwijl Ada bij de vele korte hellingen naar Immelborn alleen de versnelling van haar voorblad gebruikte, kwamen we via een drukke weg bij Campingplatz "Am Badesee".

Na betaling van € 10,- zetten we de tent op op een soort dijkje met uitzicht op een klein recreatiemeer en Immelborn. Voor het eerst deze vakantie trokken we zwemkleding aan. In de grote recreatieplas aan de andere kant van de weg zwommen we om beurten.

Ada zwom met droog haar, ik ging kopje onder. We zwommen niet lang, maar waren heerlijk opgefrist. Dat hadden we wel verdiend na 101 kilometer fietsen.
Op een bank bij het kleine meer aten we brood en dronken we thee, waarna we op het terras van de camping bij een witte wijn en Weissbier lazen en in het dagboek schreven.

Heidelberg en de Bovenrijnvlakte

"Het was een merkwaardige dag vandaag!", zei mijn vrouw, toen we gisterenavond om 11 uur in onze tent lagen. Ik was druk op zoek naar het Tour-de-France-t-shirt, dat ik net had uitgedaan en in mijn sloop wilde stoppen als deel van de kussenvulling.

Vanmorgen werd ik om kwart voor 6 wakker, Ada niet veel later. We ruimden alles op en ziedaar: mijn gele t-shirt kwam uit het sloop van mijn vrouw!

Gisteren was inderdaad een merkwaardige dag.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn, die het merkwaardig vinden om in de vakantie om 6 uur op te staan, maar in de ochtenduren is het relatief koel, zodat je dan het lekkerste fietst. Dat deden wij dan ook.

Na een mueslireep gegeten te hebben, fietsten we om 7 uur weg van camping "Schriesheim" en na 3 kilometer gedaald te hebben, reden we in Schriesheim de Heidelbergstrasse in. Via een mooie route met wat klimmetjes en afdalingen reden we langs de wijnvelden naar de oudste universiteitsstad van Duitsland toe.

De laatste 3 kilometer ging over een drukke toegangsweg. Om kwart voor 8 waren we in de Altstadt. We stalden de fiets tegen het Rathaus aan het marktplein en wandelden door het mooie centrum met tal van leuke hoekjes.

Vooral vanaf de Karlsplatz met het imposante kasteel van Heidelberg boven je had je een mooi uitzicht.

In een steeg tussen de Heiliggeistkirche en de Alte Brücke dronken we een glas koude melk en een cappuccino, voor we de Steingasse verlieten en nog even door het mooiste deel van de oude stad kuierden.

We aten brood met camembert op een bank op het Marktplatz, voor we via de Hauptstrasse op weg gingen naar het hoofdstation van Heidelberg.

Vanaf hier fietsten we naar het zuiden.

Het was al warmer dan gisteren om deze tijd, maar er stond ook meer wind, zodat we nog iets van verkoeling hadden. De druppel op een gloeiende plaat.
Na erst lang langs een drukke weg gereden te hebben, reden we bij Sandhausen een bos in. Bij de ingang van het bos stond een veertigtal fietsers. Toen zij onze bepakking zagen, werd er spontaan een erehaag gevormd en kregen we applaus.

Iets soortgelijks ken ik eigenlijk alleen van de marathon.

We reden 7 kilometer door het bos met als grote voordeel, dat we veel schaduw hadden. In Sankt Leon namen we een korte pauze, waar we water dronken en een banaan aten voor we op weg gingen. Ten zuiden van Sankt Leon reden we opnieuw een bos in. Hier zouden we 13 kilometer doorheen fietsen. In een schuilhut aan het eind van het bos hadden we klokslag 12 uur onze lunchpauze met brood met camembert of pindakaas en schijfjes komkommer.
Bij Forst kwamen we weer in de bewoonde wereld, waarna we via Bruchsal naar Untergrombach trapten. Bij een bakkerij namen we een jus d'orange. Obelix wist het al: "Rare jongens, die Gothen!"

We vulden daar ook onze lege bidons met koud water. Daarmee gingen we op pad. De eerste paar kilometer ging het goed, maar toen we bij het waarschuwingsbord voor overstekende kikkers de drukke weg overstaken, bleek het fietspad aan de overzijde na 500 meter dood te lopen.

We keerden ons om en de twee 64-jarigen staken de snelweg opnieuw over. Langs de akkers en de tuinen reden we Weingarten binnen. Door dit leuke dorp zigzagden we naar een volgend verkoelend bos op weg naar Grötzingen. 

Op het terras aan de Niddastrasse dronken we in de schaduw een Apfelschorrle en een alcoholvrije Hefe Weizen. We waren kennelijk net op tijd bij "Grezzo", want de volgende klanten kregen niets meer.

We begonnen aan het traject naar Pforzheim en volgden de Pfinz. Langs deze beek klommen we lichtjes. Dat werd anders, toen mijn vrouw op het illumineuze idee kwam om bij Berghausen naar het Naturfreundehaus te gaan klimmen. Ik was het er niet mee eens, maar berustte erin.

Het was volgens het bord 1,9 kilometer bij een stijgingspercentage van 6%.  Als je het zo leest, valt het mee, maar met 38 graden en een fiets met bepakking denk je daar toch anders over. Ik zat tegen de kramp aan, toen ik bij de top was en tot overmaat van ramp was het Naturfreundehaus ook nog eens dicht!

Op dat moment was mijn humeur minder zonnig dan dat van het weer op de dag, dat elders in Duitsland 40 graden Celsius werd gemeten.
De keuze was om 3 kilometer af te dalen op de weg, die we geklommen hadden, of aan de overzijde over een onverhard pad af te dalen. Ik duldde geen tegenspraak en we kozen voor het laatste.
Redelijk snel kwamen we een bord met een fietspad richting Singen tegen.  Meer onze richting op. Verderop in de afdaling zagen we zelfs Königsbach staan. Dat kwam nog beter uit en langs de akkers, waarop het graan net gemaaid werd, daalden we af.
Elk nadeel heb zijn voordeel: we hadden een prachtig uitzicht op de uitlopers van het Zwarte Woud. Na 6 kilometer dalen kwamen we in Königsbach.

Hotel "Badischer Hof" was echter gesloten wegens de freie Mittwoch.
Het volgende hotel was het luxueuze "Europäischer Hof" vlak bij Stein. Na 93 kilometer fietsen konden we eindelijk de fietsen stallen en een verfrissende douche nemen. Kamer 28 was ons domein voor een nacht.
Op de kamer was het lekker koel. De warmte viel als een deken op ons, toen we om half 7 plaats namen op het terras voor ons welverdiende diner op de verjaardag van onze zoon.

We hadden een salade met zeeduivel, hetgeen prima smaakte. Ik schreef in het vakantiedagboek, terwijl Ada verder las in "De verloren kinderen" van Diney Costeloe.

Mijn vrouw had witte wijn, ik Hefe Weizen. Naarmate de avond vorderde, werd het aangenamer qua temperatuur.
Ada had een grotere sorbet dan ik. Het zijn inderdaad merkwaardige dagen....