Net als in de andere schoolvakanties ben ik in de Kerstvakantie regelmatig in de Leidse IJshal te vinden voor het geven van schaatsles aan kinderen. Wie het leuk vindt om ook 's ochtends een uur schaatles te geven, kan zich aanmelden via emailadres jsvanschie@hetnet.nl bij Jan van Schie, die deze instuif voor kinderen mede organiseert. En wie weet mag u als rendier de slee van de Kerstman duwen.....
Maandagavond fietste ik na het avondmaal naar het clubhuis van IJsclub Oegstgeest, waar de jaarlijkse ledenvergadering gehouden zou worden. Achter de bestuurstafel zaten twee "Krasse knarren", Frans van Rijn en Bas Koster. Tegen de trend van teruglopende ledenaantallen in, is deze schaatsvereniging de laatste 10 jaar als kool gegroeid: van 400 naar 1100 leden. Een twintigtal actieve leden was op deze vergadering aanwezig, waaronder Sam Star, de oud-voorzitter, die in de jaren '70 een feitelijk failliete vereniging met 40 leden overnam en deze uit het dal wist te krijgen met ruim 200 leden aan het eind van zijn bestuursperiode. Verder trof ik Frans Ballering, wiens dochter Gea ik aan het eind van de vorige eeuw schaatsles heb gegeven in de Leidse IJshal. Na de pauze, bij punt 11, mocht ik een korte boekpresentatie doen, waarbij ik uiteraard het een en ander over de toertochttips vertelde. Het viel, gezien de enthousiaste reacties, bij het publiek in de smaak. Hierna droeg Frans van Rijn, na 12 jaar bestuurslid te zijn geweest, waarvan 11 jaar als voorzitter, de voorzittershamer over aan Bas Koster. Uiteraard werd Frans in het zonnetje gezet met wat cadeaus, waarbij deze ingelijste foto, genomen op de ijsbaan van Oegstgeest, thuis een ereplaats zal krijgen. Na de rondvraag kon ik weer wat gesigneerde exemplaren van "Molen- en Merentocht" verkopen. Om 12 uur verlieten we, na weer een gezellige avond, het clubhuis van IJsclub Oegstgeest.
Ik bespreek niet zo vaak een tijdschrift, behalve als er interessant materiaal in staat. En dat is zeker het geval bij het nieuwste nummer van Op pad. Er staat een uitgebreide test van kluunschaatsen in, met een prachtige video.
Ik kan me wel in de test vinden, al ontbreken de Rossignol-kluunschaatsen, het merk waar ik al 7 jaar tot volle tevredenheid op schaats. En ik heb er al vele duizenden kilometers mee gereden! Grappig is verder de test van de ijsmutsen, eveneens met een video.
Op deze bewolkte zondagmiddag stond de Bruggenloop in Rotterdam op het programma. Vorig jaar en het jaar ervoor trouwens ook rond deze tijd, maar beide keren werd de loop afgelast vanwege hevige sneeuwval.
December 2011 verloopt dan ook totaal anders. Dit is een maand met onvervalst herfstweer en voorlopig zie ik daar nog geen verandering in komen. Dus gingen Hans Boers en ik voor de verandering nu maar wel naar Rotterdam. Om half 1 fietste ik over de Velostrada naar Leidschendam. Bij kasteel Duivenvoorde groef ik een kleine kerstboom uit, die ik, na € 15,- betaald te hebben, in mijn fietstas vervoerde. Bij Hans werd de spar geparkeerd en samen fietsten we naar station Voorburg-Leidschendam, waar we de Randstadrail, nu omgedoopt als metrolijn E, namen.
In Rotterdam-Centraal stapten we uit en hadden de overvolle tram 24 naar "De Kuip". Hier konden we de armlichtjes ophalen en ons omkleden in een geïmproviseerde kleedkamer in het loopgedeelte tussen twee tribunevakken in. We hadden een prima plek, recht voor een blower, die warme lucht onze kant op blies.
Hans was wat vaker naar het Feyenoord-station geweest vanwege wedstrijden van het Nederlands Elftal. Voor mij was het pas de tweede keer. In een grijs verleden ben ik ooit naar een optreden van Pink Floyd geweest.
We deden onze startnummers op, zetten de tassen onder de bank op de grens van vak S en T en wandelden naar de uitgang. Hierna liepen we een rondje om het Feijenoord-stadion. We zagen er vanaf om er 7 rondjes omheen te lopen, daar dat in Jericho een keer slecht ietwat uit de hand is gelopen.
Vanaf de zijkant van startvak B konden we na het startschot invoegen bij de vele duizenden lopers, die op weg gingen voor de 15 km lange Bruggenloop. De eerste wat serieuzere klim was de Erasmusbrug, waar mijn zus Tineke en mijn zwager Johan stonden te wachten. Ik keek, of ik hen zag, maar daar er aan beide kanten van de horde lopers behoorlijk veel publiek stond, maar ik zag mijn familie niet. Omgekeerd ging dat voor hen ook op.
Wie ik wel zag op dit gedeelte van het parcours, waren een drietal lopers in een zeemansuniform, inclusief een bijbehorende pet. Ik kon niet nalaten om hen bij het inhalen dit toe te voegen: "Straks nog even het dek schrobben!"
"Dat heb ik vanmorgen al gedaan", antwoordde een van dit trio met zeemansbenen: "Maar voor het ontbijt hebben ze me al gekielhaald!"
Ik moest lachen om deze snedigheid: "Die was ik inderdaad nog vergeten", waarna de stoere zeebonk me nog toevoegde: "En nu doe ik dus mee met de Scheurbuikloop!"
Vanaf de Erasmusbrug liepen we langs de noordoever van de Maas. Het uitzicht was mooi. Zo'n rivier heeft toch altijd iets speciaals. In dit geval was dat een vrij stevige zijwind.
In een vrij rustig tempo liepen we gezamenlijk naar letterlijk het hoogtepunt van de Bruggenloop: de Van Brienenoordbrug.
De klim over het fietspad is een lastige. Het is heel lang vals plat. Je komt nooit echt lekker in je ritme. Mijn voorkeur gaat uit naar een wat hoger stijgingspercentage. De afdaling daarentegen loopt wel heel lekker. Het is een mooi gezicht om vanaf de hoog boven de Maas gelegen brug een lang gekleurd lint van lopers de bocht aan het eind van het fietspad te zien draaien.
Daar Hans en ik in het begin trager hadden gelopen dan normaal, hadden we in de laatste 5 km nog wat extra's. In dit gedeelte hebben we nog behoorlijk wat mensen ingehaald, vooral in de laatste 2 km. Hier konden we nog behoorlijk aanzetten. Jaap de Gorter zou, ware hij hier bij zijn geweest, trots zijn geweest op het tempo, dat deze Ajax-fans ontwikkelden richting "De Kuip".
Daar we niet gekeken hadden, hoe lang het duurde, voor we over de startstreep kwamen, moesten we de eindtijd gaan schatten.
Vermoedelijk lag deze rond de 1.13. We hadden in ieder geval lekker gelopen. Het zou uiteindelijk 1.15.34 worden.
Hans had zijn armlamp onderweg verloren en hij kreeg bij de informatiestand zo een nieuw lampje. Met het oog op een Elfstedentocht leek een extra armlamp me geen kwaad kunnen. Ik liep dus zonder armlamp om naar dezelfde stand en zonder dat ik wat hoefde te zeggen, kreeg ik er al eentje overhandigd.
Met een overvolle tram 23, waarin veel makke schapen bleken te gaan, reden we terug naar het Centraal station, waar we met de lift naar de metro gingen. Op het perron bleek een controle plaats te vinden. Wij hadden nog niet ingecheckt, maar onze sportkleding redde ons. We kwamen er zonder boete vanaf.
Om half 7 waren we in Leidschendam, waar we na even wat gedronken te hebben, de kerstboom weer in de fietstas deden. Vlak voor ons huis zaten wat hangjongeren op een bankje. In plat Leids kreeg ik te horen: "Heb je die kerstboom geplukt?"
Het is een aantal jaar geleden alweer, dat je met je verjaardag elke keer met een prachtig poëem werd verblijd. Dus het werd langzamerhand weer tijd om een heldendicht voor jou te maken. Om alvast in de stemming te geraken: het heeft te maken met de edele schaatssport, als de ijslaag op plassen en sloten zo dik wordt, dat we er lustig op los kunnen zwieren. Ooit heeft dat ons vaak kunnen plezieren, waarna we in Kaagzicht nog wat dronken en al waren we beslist niet beschonken toch kregen we de deur van de auto niet open. Om niet naar Nieuw-Vennep te moeten lopen haalden we dan bij mijn zus kokend water en het slot ontdooide onder luid geschater. Een paar jaar later was je een echte sportman, die met een mooie slag 100 km schaatsen kan. Van Hoogmade werd gereden naar de Kagerplassen en zonder verder nog een lange pauze in te lassen, reed je met Kikker de Molentocht nog een keer. Ja, Joep, en wie weet keert de tijd ooit weer, dat Joep Kapiteyn dringend wordt verzocht mee te rijden met de Molen- en Merentocht.
Net zoals iedere vrijdagmiddag vertrok ik rond kwart voor 4 naar de Leidse IJshal om 2 uur schaatsles te gaan geven: eerst een uur voor de buitenschoolse sport, aansluitend voor de IJVL. Net zo gebruikelijk stond het speelse evenement voorop. Na de les wachtte ik nog even op een schaatser, die bij mij een "Molen- en Merentocht" besteld had. Met de harde wind in de rug fietste ik naar de Buitenkaag, waar ik bij mijn zus Trees ging eten, terwijl mijn zwager Cor al naar "Kaagzicht" wandelde. Ik kreeg boerenkool met worst voorgezet. Echte winterkost, in tegenstelling tot het herfstachtige weer. Nadat ik mijn bord netjes had leeggegeten, begaven mijn zus en ik zich ook naar "Kaagzicht", waar de jaarvergadering van IJsclub Kagermeer zou worden gehouden. Bij binnenkoms kreeg iedereen een lotnummer. In mijn geval was dat 761, hetgeen inhield, dat er al 60 belangstellenden waren bij de ledenvergadering. Achter de bestuurstafel, die gedrapeerd was met een prachtig meterslang spandoek met "Molen- en Merentocht" zaten 11 personen. Deze Raad van Elf had er flink de sokken in. Niets ellenlange discussies. De eerste contributieverhoging sinds eind jaren '70 was een hamerstuk. Ook het draaiboek van de Molen- en Merentocht, dat goedgekeurd was, kwam aan de orde. De vergunning voor de komende 5 jaar is rond. Nu het ijs nog! Na de rondvraag kreeg ik kort het woord om mijn boek te presenteren. Dat deed ik aan de hand van het korte verhaal op de achterflap van "Molen- en Merentocht" over de schaatstocht, die ik in 1979 gemaakt heb over de Hoofdweg, waarna ik de grote voordelen van de kluunschaatsen liet zien bij de Alternatieve Molentochten van 2009 en 2010. Vooral bij de Boskade bij Hoogmade moet je tegenwoordig bij de A4 en de HSL een flink eind klûnen. Terwijl alles werd klaargemaakt voor de verloting, verkocht ik nog een zevental boeken, waarna het eerste lot getrokken werd. Nummer 761. Mijn "binnenkomer"! "Dat had ik afgesproken met de voorzitter!", zei ik. De plant, die ik gewonnen had, schonk ik aan mijn gastvrije zus. Na de verloting sprak ik nog met diverse mensen, waaronder Corrin Duivenvoorden en Maup Honcoop, terwijl de Steenbrugge Abdij Bock nog steeds hemels smaakte. Voor ik om 12 uur met de wind tegen richting huis fietste, raakte ik in gesprek met een van de ouderen, die de winter van '62-'63 bewust had meegemaakt, Hij vertelde me, dat er toen op de Kaag met vrachtwagens een parcours werd geveegd voor een autocross, die gehouden zou worden. Een vrachtwagen weegt toch al gauw een ton of 8.... Ik heb niet het idee, dat deze race komende winter opnieuw gehouden zal gaan worden. Maar hopelijk komt het na 15 jaar wel eindelijk tot een heuse Molen- en Merentocht.
Onder de naam "Een Breede sLach" doe ik dit jaar weer mee aan IJsstrijd, het vervolg op de Nierstichting Elfstedentocht. Vorig schaatsseizoen deed ik met Hans van der Plas mee met de 24 uur op Flevonice, het jaar ervoor strandde onze poging op dooiijs. De datum die geprikt is, is zondag 4 maart. In begin 2012 ga ik bedelen om sponsorbijdragen. Eerst ga ik me op de 1000 rondjes van Leiden storten ten behoeve van Serious request.
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
