Sleutelrol

Afgelopen weekeinde was het Nederlands Kampioenschap Sprint in "Thialf". Ik volgde de verrichtingen van de IJVL-ers Kjeld Nuis en Tijmen Snel met grote belangstelling.

Nuis werd wegens hinderen van de tegenstander gediskwalificeerd, maar Snel reed naar een keurige 5e plaats. Dat deed hij met een persoonlijk record op de eerste 500 meter en de tweede kilometer. Dat is pieken op het juiste moment.
In de Leidse IJshal was ik zijn eerste trainer. Ik speelde geen sleutelrol in zijn ontwikkeling als schaatser of het moet zijn, dat ik hem het belang van schaatsplezier heb bijgebracht. In ieder geval heb ik geen onherstelbare schade veroorzaakt.

Vandaag betrad ik de springplank naar succes van zoveel schaatsers uit de Leidse regio voor de eerste keer deze week. Bij de "Krasse knarren" was wel een sleutelrol voor me weggelegd. Als coördinator in coronatijd hield ik de "ledenadministratie" bij. Met 14 schaatsers op het ijs is dat wel te overzien.
We reden de gebruikelijke piramide van 125 rondjes, waarbij de helft van de blokken de 26 kilometer werd aangetikt. Het verschil tussen 25 en 26 kilometer per uur lijkt niet zo groot, maar het is wel het verschil tussen ontspannen rijden en wat pijn lijden. Maar dat hoort erbij. Een mens groeit door pijn.

Maar we zeuren niet. We zijn allang blij dat we gewoon kunnen schaatsen. Na de training fietste ik met een kleine omweg naar Katwijk toe, waar deze oude man met een wittige baard wat duplo haalde, waar een peuter, die wekelijks komt logeren, na het Sinterklaasfeest heel blij mee zal zijn.

Aansluitend fietste ik door naar de Hoofdbibliotheek, waar ik mijn sleutels inleverde. Na een kleine 36 jaar, waarvan ruim 20 als filiaalhoofd en bijna 15 jaar als lid van de Ondernemingsraad, zat mijn sleutelrol erop.

Terug in de Sleutelstad na 25 kilometer schaatsen en 30 fietsen, kon ik onbevangen genieten van onze tuin op de eerste dag van de meteorologische winter.

Met vogels op ons eigen erf.

Top 2000

 
De stemronde voor de Top 2000 is weer begonnen. Zoals ieder jaar heb ik ook mee gedaan. In dit coronajaar heb ik ervoor gekozen om de Nederlandse artiesten een steuntje in de rug te geven, door alleen muziek van eigen bodem in mijn lijst op te nemen. 
KLIK HIER VOOR MIJN KEUZE.
Ik hoop, dat ik veel navolging krijg en we dit rare jaar toepasselijk met een niet-doorsnee lijst af sluiten.
In de lijst zijn diverse links naar geselecteerde nummers te vinden. Ik beperk me tot een doorsnee van de niet geselecteerd nummers.

"The Shoes" mogen niet ontbreken. Henk en Jan Versteegen en Wim van Huis zijn trainingsmaten van me.

"Blue Planet" is een andere Leidse groep. Helaas wat in de vergetelheid geraakt.

Dat geldt ook voor een van de mooiste nummers van de "Golden Earring".

Ook dit nummer is geschreven door de onvolprezen George Kooymans, maar de uitvoering van "Alles" toont aan, dat de leerling een enkele keer de meester overtreft.

"Fungus" was een van de eerste folkrockgroepen. Het gilde der baardapen eert deze bebaarde barden.

De "Hobo String Band" uit Aalsmeer trad vaak op in "De Hobbit" en in de omgeving van Nieuw-Vennep. Helaas ben ik niet door de auditie gekomen, want dan hadden jullie mij de Top 2000 in kunnen stemmen....


Een wat onbekender nummer van "Within Temptation", maar akoestisch kan deze groep uit Waddinxveen ook erg goed uit de voeten.

Een stem van ginder klinkt door in dit prachtige nummer van "Earth & Fire".

Ooit liepen er in Nederland mammoeten rond. Laten we onze historie niet vergeten!

Bij de Elfstedentocht moet je alles uit "De Kast" halen.

Aan de eretitel "Langharig werkschuw tuig" hebben "The Outsiders" een niet te onderschatten bijdrage geleverd. Zij behoorden dan ook tot de pioniers van de popmuziek in Nederland.

In de jaren '90 was er een rage met "Naked" optredens. Popgroepen speelden hun rocknummers akoestisch. "Supersister" was haar tijd ver vooruit.

De winterverwachting over één nacht ijs

Gisterenavond was het onbewolkt en met vrijwel windstil weer betekende dat, dat het kwik pijlsnel daalde. Om een uur of 8 vroor het in onze omgeving.

Op klomphoogte kwam het bijna tot matige vorst.

Normaal gesproken vriest het rond zonsopgang het hardst. Vandaag was dat echter anders.

De wind was naar het zuidwesten gedraaid en het dooide alweer.

Ook aan de grond was het gedaan met de vorst. Tot mijn stomme verbazing, zag ik op Weerwoord deze foto staan van schaatsers op natuurijs.

Er werd geschaatst in, what's in a name. Winterswijk. Ook de NOS meldde dit later op de dag dit nieuws.

Het was dus letterlijk schaatsen over één nacht ijs.

Is dit een voorbode van de winter van 2020-2021? Na het extreem warme jaar 2020 kun je je af en toe nauwelijks indenken, dat we voldoende natuurijs zullen krijgen om op natuurijs te kunnen schaatsen.

Voor het maken van de winterverwachting kijk ik naar het patroon, dat het afgelopen jaar in het weer is te herkennen. Want los van de temperatuur zie je, dat het weer de neiging had om lang aan te houden. Een lange droge periode wisselde stuivertje met een lange droge. En in de zomerperiode kregen we een paar keer warm weer door een oost- tot noordoostenwind. In de winter het recept voor natuurijs!
Mijn verwachting is, dat we de komende winter weer op natuurijs gaan schaatsen. Hoe lang? Ik blijf vooralsnog voorzichtig.

Na een paar goede vorstdagen kun je vaak al op de Vogelplas schaatsen. Maar stiekem hoop ik op meer.
Het weer van 2020 vertoont veel gelijkenis met dat van 2011. Toen kregen we in februari 2012 een heel mooie schaatsperiode.

Trollenwissel

 In Amerika gaan ze heel anders om met de wisseling van de wacht dan in Europa.

In Huize Breed verliep de halfjaarlijkse trollenwissel uitermate soepel. Aan de vooravond van de meteorologische winter, die op 1 december begint, haalde ik de wissellijst van de wand en verwijderde daaruit de zomerse trollen van Rolf Lidberg.

Zij maakten geruisloos plaats voor trollen in de winter.

Zo kan het dus ook!

Terugsturen in de mist

Gisteren koelde het aan de eind van de middag behoorlijk af en was het nog maar een graad of 3 met vrij weinig wind. Met een vrijwel onbewolkte hemel stond niets een nacht met minimaal vorst aan de grond nog in de weg. Toch liep het anders.
's Avonds reed ik naar de Vondellaan, waar ik training ging geven aan de G-schaatsers. In onze straat zag ik al wat mist hangen en bij de weilanden aan de rand van de Stevenshof was het gewoon mistig. 

Het was waterkoud.  Desondanks dacht ik meteen aan het weerspreuk: "Met mist gaat de vorst in de kist".

Voor het eerst in dit schaatsseizoen was het deze veel te warme meteorologische herfst was buiten kouder dan in de Leidse IJshal.

Samen met Jaap de Gorter gaf ik training aan 3 G-schaatsers. De nadruk in deze schaatsles lag op het terugsturen en daaraan gekoppeld de zijwaartse afzet. Dat lukte heel goed. Kevin en Youri hebben de afgelopen jaren een enorme progressie geboekt op dit gebied van de schaatstechniek.
Daar beiden rasechte sprinters zijn, kwam het goed uit, dat Jaap ook aanwezig was. Hij kon hen wel bijhouden als ze flink versnelden, deze stayer kan dat absoluut niet. Het was kortom een gezellige schaatstraining. Voorgaande seizoenen hadden we in de kantine van de IJshal nog een biertje gedronken, maar die is dit hele seizoen al gesloten. Derhalve fietste ik in de mist terug naar huis.

Vanmorgen konden we de juistheid van de weerspreuk "Met mist gaat de vorst in de kist" aanschouwen.

Gisterenmiddag was het net boven de 3 graden, de minimum temperatuur was vannacht op het KNMI-meetpunt Voorschoten 2,9 graden Celsius. 

Op klomphoogte was het precies dezelfde temperatuur. Vergelijk dat eens met het noorden van het land, waar het onder onbewolkte omstandigheden aan de grond een stuk kouder was dan op ooghoogte. Dit is in winterse omstandigheden de normale gang van zaken. Net zoals het normaal is, dat het in de nacht een paar graden afkoelt. De mist voorkwam dat.

Landgoederenlus

Ik had vanmiddag om 2 uur met Hans Boers afgesproken bij Den Deyl. Op weg er naar toe fietste ik een stuk met mijn vrouw op, die op de volkstuin ging werken. Daar ik een klein kwartier moest wachten op mijn trainingsmaat, deed ik een aantal droogtrainingsoefeningen pal naast de fietstunnel onder de A44. Af en toe kreeg ik van voorbijkomende fietsers of wandelaars positieve feedback.
"Je bent er bijna", zei een wandelaar: "Het is nog maar een klein stukje."

Wat het hardlopen betreft waren we er nog lang niet. We moesten nog beginnen. We zouden een stuk van de Landgoederenroute lopen met op de terugweg een variant. Die was ik toevallig op het spoor gekomen, toen Ada en ik met haar vader aan het fietsen waren en de duofiets niet door het poortje kon op de Van Ommerenlaan.

Het was vrij druk op de Landgoederenroute, hetgeen ongetwijfeld te maken had met het mooie najaarsweer. Desalniettemin konden we met speels gemak anderhalve meter afstand tot anderen bewaren.

Waar we anders meestal linksaf sloegen richting Horstlaan, sloegen we nu rechtsaf. Zo kwamen we op de lanen van Oud-Wassenaar terecht, die voor ons een nog vrij onontdekt terrein vormden. 
Halverwege herkende Hans een halfrond gebouw. Op zijn aanwijzingen liepen we om dit gebouw heen. Het leidde naar een bruggetje over een sloot. We liepen tussen weilanden door en kwamen zo weer bij de bossen rondom de Van Ommerenlaan uit. Een variant van een variant dus.

Over dezelfde route terug als op de heenweg met af en toe een klein bospaadje als variant liepen we terug naar Den Deyl, waar de eerste loop sinds de Online Leiden Marathon erop zat.

Op de halve marathon was ik inmiddels gezakt van de 122e naar de 295e plaats. Maar wel op ruime afstand van de rode lantaarn.

De kaasfabriek

Je kunt het jezelf als schaatstrainer makkelijk of moeilijk maken, als je in een paar dagen tijd 3 keer eenzelfde groep schaatsles moet geven. Deze pensionado koos voor de weg van de minste weerstand en gebruikte het schema van afgelopen woensdag als basis voor de training voor de Buitenschoolse sport en de IJVL voor vandaag.

Het kaas maken werd dus wat fabrieksmatiger in de Leidse IJshal. Toch zat er voldoende variatie in. Woensdag had ik een groep van 10 kinderen, vanmiddag eerst eentje van 20 en daarna van 7. Dat scheelt nogal een slok op een borrel.

Je probeert als trainer zoveel mogelijk maatwerk te leveren. Het spreekt voor zich, dat dit een stuk eenvoudiger is bij 7 dan bij 20. Bij een kleinere groep kun je meer individuele aandacht geven aan kinderen, bij een grotere groep treffen de kinderen eerder schaatsertjes van hun eigen niveau. Zo worden de schaatslessen automatisch verschillend.

Driemaal kaas was dus niet saai.