Golfstroom

In Trouw stond vandaag een zeer interessant artikel onder de titel "Golfstroom dreigt stil te vallen, met ijskoude gevolgen".

Op school hebben we geleerd, dat we in West-Europa een gematigd klimaat hebben. Dat hebben we te danken aan de warme golfstroom, die door de noordelijke Atlantische Oceaan en de Noordzee stroomt.

Maar door het smelten van gletsjers komt er meer koud water de oceaan op gestroomd. Zoet water is lichter dan zout water, dus de warme golfstroom wordt daardoor naar beneden gedwongen. Hierdoor zou de golfstroom verder stil kunnen vallen. Verder, want de warme golfstroom is op zijn zwakst in 1000 jaar.

Op een gegeven moment komt er een omslagpunt. Als dit "Point of no return" is gepasseerd, is er geen weg terug meer.

De gevolgen van grote hoeveelheden smeltwater hadden na de ijstijd 13.000 jaar geleden plotsklaps nog eentje volgde van 1300 jaar. Door de grote hoeveelheid CO2 in de lucht zou de temperatuur bij het stilvallen van de golfstroom bij ons met 2,5 graad kunnen dalen.

Het lijkt niet zo veel, maar in de wintermaanden is dit precies het verschil tussen vriezen en dooien.

Glas

In de jaren '70 brak Nick Lowe door met "I love the sound of breaking glass". Zelf behoor ik niet tot deze categorie, ook al wil ik een enkele keer mijn eigen glazen ingooien.
Vandaag voerde ik een tas met een tiental glazen potten af. Niet naar de dichtstbijzijnde glasbak, maar naar een imker in Leiderdorp, die dit glaswerk goed kan gebruiken om zijn honing in te verkopen.

Via Zoeterwoude-Rijndijk fietste ik naar Leiderdorp. Niet de kortste weg, maar ik ben pensionado en ik heb me er bij neergelegd, dat ik de snelheden, die Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland in de finale van de sprint op de Olympische wielerbaan ontwikkelden, niet meer kan halen.

Ik fiets voor mijn plezier....
Dat deed ik dan ook met een omweg vanaf het huis van de imker naar de volkstuin. Dat deed ik via Leiden-Noord, Oegstgeest en Valkenburg. Met windkracht 5 grotendeels tegen was het een goede duurtraining. In totaal kwam ik tot 44 kilometer.
In de Stevenshof pakte nog een extra blokje van 4 kilometer mee. De maandteller stond op 196 en als Elfstedenschaatser maak ik dan graag de 200 kilometer vol.

Thuis gekomen zag ik de staart van de hockeyfinale tussen Nederland en Argentinië, die door de Oranjevrouwen werd gewonnen. Uit welingelichte kringen heb ik vernomen, dat op Huis ten Bosch "Don't cry for me Argentina" herhaaldelijk werd opgezet.

Maar ja, zij leven dan ook in een Glazen huis!

Het varkentje wassen

 
Het was vandaag, de weersverwachtingen ten spijt, een heerlijke zomerdag.

Een goede reden om regelmatig buiten te zijn. Dat deed ik dan ook.

Vanmorgen fietste ik naar mijn schoonouders. Na de koffie en thee ging ik met Ada en haar vader een uurtje wandelen.

Bij een lavendelplant klonk het gonzen van bijen en hommels.

We liepen een ander en langer pad dan gebruikelijk. Zo kwamen we langs een modderpoel, waarin de varkens een heerlijk bad namen.

Als je zag, hoe ze uit het modderbad kwamen, dan snap je, waarom "het varkentje wassen" een klusje wel even doen betekent.

Rond het middaguur fietste ik met mijn vrouw naar de volkstuin. Zij ging daar een middag werken, ik zou thuis eten en daarna boodschappen doen bij "De Helianth". Op weg er naar toe haalde ik bij Jaap de Gorter een gesigneerd exemplaar van "Drive" van Mark Tuitert op.

Met een mooie omweg kwam de kilometerstand vandaag op 38 kilometer uit op deze zomerse zomerdag.

Takelen

De straat, waarin wij wonen, is een gewone straat in een buitenwijk van een provinciestad. Dat zou je niet zeggen als je in iets meer dan een week tijd in de nachtelijke uren gewekt wordt door kabaal op straat. 

Vorige week waren dat de sirenes van een ambulance en daarna het geluid van een brandweerwagen. Met de ladderwagen werd om een uur of 6 een buurman op een brancard uit het raam op de bovenverdieping getakeld.
Vannacht was het weer raak. Rond kwart over 3 werden we wreed gewekt door het geluid van ijzeren platen op de straatstenen. In eerste instantie deed me dit denken aan de klassieke opening uit de boeken van "Adriaan en Olivier" van Leonhard Huizinga.


Ik citeer: Het was in het allerholst van de nacht. Twee volle manen stonden met verwijtende gezichten aan de hemel. 
Daarna volgen steevast luidruchtige achtervolgingsscenes met dit soort snedige antwoorden:
"Fatsoenlijke mensen slapen op dit uur van de nacht", klonk uit het geopende slaapkamerraam.
"Ik vroeg me dan ook af, waarom u nog wakker bent?"
Wij keken vanuit onze slaapkamer naar wat er op straat geschiedde zonder enige aanvechting om dit soort opmerkingen te maken. Voor onze deur stond een politiewagen en op straat een viertal agenten.

Schuin aan de overkant werd een grote grijze Mercedes uit het duurdere segment uit het parkeervak getakeld en op de takelwagen gehesen.

We zijn al een paar jaar niet naar het theater gewest, maar nu kwam het theater naar ons toe. Het was een mooi gezicht hoe de auto met een soort wiggen onder de wielen telkens in de juiste richting werd "gestuurd". Met de Mercedes achterop verliet de takelwagen de straat.
Tot zover het Theater van de Lach. 
Vanmorgen kwam het Theater van de Traan. Bij de Olympische Spelen kwam mijn favoriete deelnemer Laurine van Riessen bij de kwartfinales van het keirin gruwelijk hard ten val.

Waar het in Rio de Janeiro in 2016 op het nippertje goed ging, daar ging het nu helemaal mis.

Op een brancard werd Laurine naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd geconstateerd, dat de Leidse schaatsster gebroken ribben, een gebroken sleutelbeen en een kneuzing van de long heeft opgelopen.

De Olympische droom, waarbij ze de eerste Nederlandse atleet zou kunnen worden met een medaille op zowel Zomer- als Winterspelen is wreed verstoord. Voor Laurine zijn de Spelen voorbij.

Maar dat is slechts bijzaak. Het voornaamste is, dat de baanwielrenster zo snel mogelijk weer beter wordt. Een gezond mens heeft wel duizend wensen, een zieke slechts één.
Bij deze wens ik Laurine van harte beterschap. Ik hoop, dat ze snel en volledig herstelt.

Brilstand

Vanmorgen zat ik met mijn vrouw in de achtertuin, toen er twee bonte zandoogjes als een verliefd stel om elkaar heen fladderden. Was dit een paringsdans of hetgeen Roger Glover zo mooi bezong als "Butterfly ball"?

Later op de ochtend kon ik een besteld boek ophalen bij De Kler in de Breestraat. Een vriend van ons is binnenkort jarig en "Het fietsboek" van Paul de Moor leek ons wel een toepasselijk idee.

Daarnaast haalde ik bij Ekoplaza een tiental deuren verderop een notenrozijnenbrood. Nu hebben ze op de plek, waar je moet wachten voor de kassa een kast met speciaalbiertjes. Dat bracht me op een idee. Een trainingsmaat van me is door een val voorlopig uitgeschakeld, dus om de pechvogel op te beuren bracht ik een IJsbock 2021 en Kattekwaad.

Dat laatste moet de geblesseerde door het niet mee kunnen trainen voorlopig missen.
Met de boodschappen fietste ik naar huis, waar ik het brood klaarmaakte voor de lunch. Met de lunchpakketten fietste ik naar de volkstuin, waar ik met mijn vrouw at. 
Op deze mooie zomerdag begon het wel te betrekken, maar de voorspelde regen bleef vooralsnog achterwege. Deze kwam later, toen ik rond 5 uur mijn nieuwe leesbril op ging halen. 
Dat was wel even wennen. De stand van de nieuwe bril op de neus was anders. Nu moet dit niet verward worden met de brilstand.

Wijlen Frits van Turenhout kon dit bij het voorlezen van de voetbaluitslagen zo mooi zeggen.

Het nadeel van de late regen was wel, dat de skeelertraining, die ik vanavond zou geven, niet door zou gaan. Maar goed, lezen is geen straf.

Weideloop

Om kwart voor 7 werd ik wakker. Een kwartiel later had ik mijn sportkleding en mijn hardloopschoenen aan en met een banaan achter de kiezen liep ik naar de Maaldrift toe. Op weg er naar toe haalde ik een wandelaar in.

Bij het passeren van de boerderij zag ik een kudde koeien in het weiland lopen onder een halfbewolkte hemel. Op de achtergrond was een molen te zien. Hoe Hollands wil je het hebben?
Ik liep de doodlopende weg tussen de weilanden door tot de knik in de weg bij de manege. In een weiland telde ik 9 hazen. Een tweetal hazen ging in het gras liggen toen ik langsliep. Ondanks dat het gras vrij kort was, waren de bruine hazen nauwelijks zichtbaar in het gras.

Op de terugweg telde ik nog steeds hetzelfde aantal, alleen ééntje rende er met gezwinde spoed. Nu is het begrip "hazen" helemaal ingeburgerd in de atletiek. Deze geste kon ik wel waarderen, maar deze haas kon ik absoluut niet tegenhouden.

Dat was de wandelaar, die ik tegemoet liep, wel. Het was de wandelaar, die ik al eerder had ingehaald. Hij wandelde hier sinds 2 jaar regelmatig naar toe, zoals het bij mij ook mijn vaste coronaparcours was geworden. Vlak bij de Stevenshof is het een mooie loop tussen de weilanden door.

Rustgevend ook met koeien, die grazen in het gras.
Iemand, die wel wat rust kon gebruiken, was een Oost-Europese bouwvakker, die werkte aan de Rijnlandroute. Bij de plek, waar hij normaliter naar zijn werk ging, was het hek op slot. In zijn wijsheid had hij ervoor gekozen om over het fietspad naar de containertunnel te rijden.

Helaas voor hem, liep het hier dood. Een plek om te keren, was er niet. Wel Bert Breed, die hem op het bochtige en door de containers langs de kant van het asfalt onoverzichtelijke fietspad kon loodsen.
Als kind heb ik dit geleerd, als ik met mijn vader of mijn broer Leo in de vrachtwagen mee mocht en dan bij een boerderij de volgeladen vrachtauto van Transportbedrijf Breed mocht helpen loodsen.

Ik hielp de ongelukkige Oost-Europese chauffeur veilig de 400 meter achteruit en wees hem de juiste weg.

Thuis douchte ik me, waarna ik bij het ontbijt zag, hoe mijn favoriet Laurine van Riessen zich bij de Olympische Spelen moeiteloos plaatste voor de halve finale van het keirin.

Bont zandoogje

Vanmorgen dronk ik met mijn vrouw koffie en thee in de achtertuin, nadat ik gekeken had naar de gouden teamsprint van Oranje in Tokyo. Passieve sportbeoefening dus, terwijl Ada voor het ontbijt was gaan zwemmen in het Valkenburgse meer. Uit eigen ervaring weet ik, dat je daar erg nat wordt!

Terwijl met elkaar zaten te praten, zagen we een mooie vlinder langs vliegen en een een tijdje op een bloemblad zitten. Te kort om er een mooie foto van te maken, maar lang genoeg om op te zoeken, dat het een bont zandoogje was.

Voor de late lunch fietste ik naar de Leidse binnenstad voor wat boodschappen. Voor mijn verjaardag had ik "Hersenen willen lezen" van Erik Scherder cadeau gehad.

Nu had mijn vrouw nog een boekenbon liggen, en zij vroeg mij of ik "De tuinjungle" van Dave Goulson wilde halen. 

Als goed bibliothecaris heb ik ruim 40 jaar mensen aan de door hen verlangde boeken geholpen, dus ik voldeed volgaarne aan dit verzoek. Bij Boekhandel De Kler zag ik  "Het Petrus mysterie" van Jeroen Windmeijer liggen. Op de terugweg van de strandtraining had ik het gisterenavond over dit boek van de Leidse Dan Brown gehad. 

De belangstelling was gewekt en daar er nog wat geld op de boekenbon stond, was de koop snel beklonken.
Na thuis in de achtertuin geluncht te hebben, vertrok mijn vrouw naar de volkstuin. Ik zou een uur later komen. Het zou wat later worden, daar er bij "Het Haagsche Schouw" een ongeluk was gebeurd en de politie sporenonderzoek deed. 

Daar ik geen ramptoerist in eigen wijk wilde spelen, reed ik een blokje om. Op de volkstuin dronk ik thee met Ada en gaf ik de pas gepote boerenkoolplantje wat water. Onder een donker wolkendek, waaruit echter geen regen viel, fietste ik rond een uur of 5 naar huis.