"En rij toch niet stilletjes ons huisje voorbij..."

In onze jeugdjaren zongen we uit volle borst Sinterklaasliedjes. Je moest eens weten, hoe braaf ik in die tijd kon zijn! In één van die liedjes, het befaamde "Zie ginds komt de stoomboot", komt de zinsnede voor "En rij toch niet stilletjes ons huisje voorbij..."
En laat dat dit jaar nu precies wel gebeuren. Kennelijk ben ik dit jaar niet braaf genoeg geweest. Daar komt nog bij: Ike gaat rond die tijd verhuizen van Utrecht naar Rotterdam, terwijl Siebe wederom naar Spanje gaat. Niet in de zak van Zwarte Piet, maar wel bepakt en bezakt. Hij vertrekt voor een nieuw wielerseizoen naar España. In 2010 gaat hij zich vestigen in Pamplona, waar hij voor de wielerploeg Telco gaat koersen. En behalve zijn liefde voor de wielersport is de trekpleister vooral zijn liefde voor Ana.

Mijn Sinterklaasviering was gisterenavond. Sinterklaas en een achttal Zwarte Pieten kwamen in de IJshal bij het G-schaatsen. Nu stond ik niet ingeroosterd, maar ik was toch al aanwezig, daar ik om kwart over 7 de les van Jaap de Gorter overnam. Met een viertal schaatsers kon ik op zeer onorthodoxe wijze aan de slag, o.a. met lopen als een clown en één rondje als kunstschaatser. Maar het gevolg was wel, dat bij alle vier de slag een stuk werd verlengd, en daar gaat het uiteindelijk om.
Aansluitend was er een uur G-schaatsen, met Sinterklaas en een paar Zwarte Pieten op de schaats. Er was koek-en-zopie, er was muziek en het was gezellig druk. Behalve vrijwel alle G-schaatsers van Katwijk en Leiden had Katwijk van dit uur ook een soort familiedag gemaakt.



Van lesgeven kwam natuurlijk niets, maar het schaatsplezier was er niet minder om. Integendeel. In polonaise gingen we een rondje op de buitenbaan achter Sint-Nicolaas aan. Het was geen p.r., maar het was reuze gezellig.





En als het gezellig is bij een IJVL-activiteit, dan is Carl Flaman graag van de partij. Tussen de bedrijven door reed ik nog wat rondjes met o.a. Nel, Erik, Jonathan en Karin. We kwamen op dit uur immers voor het G-schaatsen.
Ook nog een tijdje staan kletsen met Kees Aandewiel, de man van mijn collega Thea. Jaap, hun jongste kind, zit nu ruim een jaar op schaatsles en alles wat ik in het stuk "Souplesse" beschreven heb, beheerste hij. In de bochten slalomde hij rustig tussen een paar schaatsers door om tenslotte via een smalle doorgang tussen een schaatser en de boarding de bocht uit te schieten.



Op het eind van de avond reed ik een wedstrijdje tegen Jaap. Op het rechte eind was ik sneller, in de bocht moest ik het tegen de souplesse van de tienjarige afleggen. Met mijn ervaring van 30 jaar kon ik hem er niet van af rijden! En dat ligt echt niet alleen aan mijn geringe sprintvermogen. In ieder geval heeft IJsclub "Voorwaarts" een jong talent binnen de gelederen. Wie weet, wat we in de toekomst nog van Jaap Aandewiel zullen horen, maar de Katwijkse mentaliteit, die Dirk Kuijt heel ver gebracht heeft, is beslist geen nadeel voor een sporter. En dan ben ik de voornaamste basisvoorwaarde nog vergeten: het schaatsplezier spat van Jaap af!

Tunnelvisie

Volgens het "Groot woordenboek der Nederlandse taal", beter bekend als de "Dikke Van Dale" betekent tunnelvisie "visie waarbij slechts op één variabele wordt gelet". Op een winderige, wisselvallige zondagmiddag in november met temperaturen ver boven het gemiddelde voor de tijd van het jaar werden Hans Boers en ik nadrukkelijk met dit fenomeen geconfronteerd.

Zondagmiddag om kwart over 2 liepen Hans en ik onder een bewolkte hemel vanaf de Kniplaan naar Stompwijk om tussen de weilanden door en achter de voetbalvelden langs richting Zoeterwoude te lopen in een marathontempo. Vlak voor Zoeterwoude namen we opnieuw een fietspad tussen de weilanden door om over een stille weg naar de tunnel naar de Vlietlanden te lopen.
Hier bleek al snel ons gebrek aan tunnelvisie. Van Wil Verbeij had ik vernomen, dat de tunnel begin november gesloten was voor onderhoud. In mijn naïviteit had ik gedacht, dat dat allang klaar zou zijn. Dat bleek echter niet het geval te zijn.

Daar we ons precies op het verste punt bevonden, konden we terug op de heenweg, of langs Zoeterwoude en over de Vrouwenweg en langs de Vliet.

Wij kozen voor de laatste mogelijkheid. Mentaal is het zwaar, als je je er niet op hebt ingesteld om ineens 5 km extra te moeten lopen, met als extra verzwarende factor dat de laatste 5 km langs de Vliet ook nog eens pal tegenwind was. Maar goed, wij lieten ons niet kennen en bleven in marathontempo doorlopen. Daar we 1 uur en 50 minuten gelopen hadden met een gemiddelde van ongeveer 10 km per uur, hadden we op deze achternamiddag 18 á 19 km gelopen. Dat krijg je van een gebrek aan tunnelvisie...

"Je kunt het al zonder rekje!"

Afgelopen zaterdagavond heb ik een onvergetelijke opmerking te horen gekregen. Ik zou les geven bij het G-schaatsen. Voor mij was het de eerste keer dit seizoen. Er was een mij onbekende stagiaire, die al twee keer had meegedraaid. Marco Tiller zou de groep op de buitenbaan lesgeven, ik op de binnenbaan. Ik was rustig met een paar G-schaatsers met rekje aan het inrijden op de binnenbaan. De stagiaire hield mij om een of andere duistere reden kennelijk voor een nieuwe G-schaatser.



De stagiaire met een fijne neus voor talent kwam naar mij toe en sprak de historische woorden: "Je kunt best wel goed schaatsen. Je kunt het al zonder rekje!"

Sinterklaasgedichten

Beste coureur,

Sinterklaas arriveerde in Nederland
en hij dacht: "Wat is daar aan de hand?"
De renner was op de mountainbike gestapt
en heeft daarna menig meter weggetrapt.
Regen, wind en kou kunnen jou niet deren,
en het liefst rij je in bemodderde kleren.
De racefiets hangt droog in het schuurtje tot de lente,
want de renner toont nu op de mountainbike zijn talenten.
Maar je kunt niet altijd blijven racen,
soms zul je gewoon even moeten lezen
over wielen, trappers en ook sturen,
die je dan naar huis kunt laten opsturen.
Dus coureur, jij doet gewoon aan topsport,
maar het is tijd dat je weer een lezer wordt!

Sint-Nicolaas


Beste Atlete,

Atlete is een vrouw, die graag aan hardlopen doet,
maar helaas, dat gaat niet met een geblesseerde voet.
Noodgedwongen zat deze atlete thuis,
terwijl er druk geklust werd in huis.
De bovenetage werd onder handen genomen,
zodat Atlete weer wat prettiger kon gaan wonen,
maar die vraagsteller had beter op kunnen letten,
toen hij vroeg: "Waar zullen we de gipsmuur zetten?"
Atlete vond die vraag heel laag en gemeen,
het was letterlijk tegen het zere been!
De kleur van Atlete's gezicht werd pips,
want ze zat daar met haar voet in het gips.
Nu doet gedwongen rust soms goed,
dus als Atlete straks weer aan rennen doet,
dan kunnen die Kenianen het wel vergeten,
Atlete zal ze laten afzien en doen zweten
voor de tweede plaats, want met het goud
kan het na deze rustperiode niet meer fout.
Daarna kun je lekker languit op je gat
in je volgelopen volledig gerestylede bad,
Waarna de winnares zich af drogen kan
met de badhanddoek, die mijn Pieterman
in naam van Sinterklaas heeft uitgezocht.
Dus als je van de dokter hoort: "Je mocht
het langzaam aan weer proberen gaan"
is het net of je het startschot hoort gaan.
Van sporten ga je zweren, dus ga je op zoek
naar de douche met deze badhanddoek.

Sinterklaas

Beste Muurbloem,

Sinterklaas kwam onlangs in Holland aan
en zag je hollend door de straten gaan.
Je was aan het trainen, door wind en regen,
voor de Zevenheuvelenloop in Nijmegen.
Het lopen, dat zul je zelf wel weten,
daar ga je toch behoorlijk van zweten,
en dat geeft dan van die nare geuren.
Zo kan het met het carnaval gebeuren,
dat jij daar met je verkleedkleren staat
en dat er dan niemand lang met je praat,
maar dat ze denken: "Zij ruikt te veel naar transpiratie!"
Daar sta je dan in het zuidelijk deel van de natie
als een muurbloem, en vervolgens zucht je:
"Volgend jaar ga ik met een lekker luchtje!"
Dan kun je weer meedoen, je doet lekker mal
met je heerlijke gegiechel op het carnaval.

Pak eens uit, ga genieten,
Sinterklaas en al zijn Pieten

Beste wandelaar,

Sinterklaas kwam in Nederland aan wal
En daar haalde hij zijn paard van stal
Om eens rustig over de daken te gaan.
Daar kwam toen juist een wandelaar aan
Die aan een huttentocht was begonnen,
Waarop menig hindernis werd overwonnen.
Het was leuk, maar toch ook erg zwaar:
Hoe speel je dat zonder je vrouw klaar?
De wandelaar had een vriend meegenomen
Om telkens in een hut te kunnen wonen.
Misschien kun je het geheim verklappen:
Bijna zestig en dan nog eens stevig stappen!
Sint-Nicolaas wil er niet over beginnen
Maar je hebt toch heel vaak moeten pinnen.
Dus de bisschop wil je dit geschenk verstrekken
Zodat je makkelijker je portemonnee kan trekken.

Sint en Piet

Beste doelman,

Sinterklaas komt uit Madrid,
Waar de voetbalclub Real zit.
Sint heeft dus van voetballen verstand
En dat komt nu dus heel goed uit, want
Doelman beoefent deze mooie sport,
Waarbij hij vaak bekogeld wordt.
Doelman staat dus altijd paraat:
Dat krijg je, als je op doel staat.
Want een keeper heeft als diep verlangen,
Dat hij alle ballen uit de lucht kan vangen.
Wellicht dat dit daar ook op zal vallen:
Doelman oefent thuis met gehaktballen!

De Rijmpiet

Beste Renner,

Terwijl Sinterklaas met een grote vaart
over de daken reed met zijn witte paard
zag hij daar een fietser door de straten racen.
Piet zei:"Dat zal de Renner toch niet wezen?"
Maar de Renner zal geen filosofieboek lezen.
Hij wist niet, hoe snel hij weg moest wezen,
daar hij helemaal gegrepen is door het wielrennen.
Leer de Goedheiligman zijn pappenheimers kennen!
"Die filosofieboeken, dat is maar niets,
Ik filosofeer gewoon op mijn fiets!"
Zo zie je de Renner door polders en duinen gaan:
deze filosoof rijdt het liefst vooraan.
Alleen met regen en forse wind tegen
is er de wijsgeer veel aan gelegen
om de anderen ook een kans te geven
om het kopmanschap te mogen beleven.
De Renner zoekt dan eventjes de luwte op,
en de hersencellen draaien dan volop,
terwijl de benen zeer rap pedaleren:
lang leve het nieuwe filosoferen!
Maar toen Sint de renner langs zag gaan
met zijn oude spijkerbroek aan
toen wist Sint:"Ik weet nu wel wat ik zoek:
de Renner krijgt van mij een flitsende racebroek."

Sint-Nicolaas

Beste fietser,

Sinterklaas ziet je vrijwel dagelijks gaan
op je racefiets langs de spoorbaan.
Waar veel mensen in de auto stappen,
ga jij lekker op de trappers trappen.
Aan het wielrennen kom je minder toe,
maar van dit stukje fietsen word jij niet moe.
Sinds kort ga je op zondagmorgen
voor wat hogere snelheden zorgen,
als je met je wielervrienden gaat rijden,
teneinde een buikje te kunnen vermijden.
Voor wedstrijden train je niet meer
en al ga je nu niet meer zo tekeer,
je kunt genieten van de P van puur plezier
ontdoe het pak nu maar van het papier.

Sinterklaas

Beste schaatser,

Het ene seizoen is het andere niet,
zo vertelde mij mijn trouwe Piet
en daar weet jij dit jaar alles van.
Vorig jaar stond er een andere man
op het gladde ijs aan de Vondellaan.
Die sporter vloog over de kunstijsbaan,
maar door een blessure in de zomertijd
raakte jij je conditie goeddeels kwijt.
Dit seizoen werd het daarom zwaar,
maar opgeven doe jij niet zomaar.
Je rijdt met de “Krasse knarren” mee
en al ben je natuurlijk niet zo tevree,
het gaat iedere week een beetje beter
bij het rijden van vijfentwintig kilometer.
Daarom, hou het vol en blijf meerijden,
want er komen heus weer andere tijden.
Derhalve geeft de Sint, oud en wijs
je deze lekkere aanmoedigingsprijs.

Sint en Piet

Ik ben op mijn werk Rijmpiet in deze periode van het jaar. Degenen, die zelf niet zo makkelijk kunnen dichten, mogen uiteraard bovenstaande gedichten gebruiken.

Uitgeloot

Vroeger was het rond Sinterklaas bij de potentiële leden thuis altijd zeer spannend. Er werd begin november door een notaris geloot, wie dat jaar de gelukkigen zouden zijn, die de Elfstedentocht van die winter zouden mogen rijden. In de eerste week van december kreeg je post, waarin stond of je ingeloot was of niet.
Zo was ik aan het begin van dit millennium op een gegeven moment 5 keer op rij ingeloot. Met de intrede van het internettijdperk wist ik het vaak al in de eerste helft van november. Rond de 10e november vond de loting plaats, een dag later kon je op je lidmaatschapsnummer al kijken, of je die winter de Tocht der Tochten zou mogen rijden.
Tegenwoordig is het systeem simpel: het ene jaar ben je ingeloot, het jaar erop ben je uitgeloot. Daar ik vorig jaar ingeloot was, wist ik meteen, dat ik dat dit jaar niet was. Maar volgende winter daarentegen....

"Je moet duwen, niet trappen!"

Soms heb je bijzonder veel profijt van een opmerking, die niet voor jou bedoeld is. Zoals dit seizoen gebruikelijk is, ging ik op dinsdagavond een minuut of 10 achter Wierd Wagenmakers aan schaatsen. Wierd heeft jaren aan shorttrack gedaan en daarmee een prachtige (bochten)techniek gekregen. Daar je het meeste leert van mensen, die iets beter beheersen dan jij, probeer ik dat door in de slag van Wierd te vallen en zo zijn techniek zo goed mogelijk te kopiëren.
Nu haalden we regelmatig een meisje van een jaar of 18 in, die zeer onrustig schaatste doordat ze haar slag niet af maakte. Terwijl wij weer eens inhaalden, zei Wierd: "Je moet duwen, niet trappen!"
Deze deskundige rake opmerking knoopte ik in mijn oren. Want het mag misschien een subtiel verschil lijken, of je je been wegduwd of wegtrapt, bij het schaatsen maakt het een wereld van verschil. Als je je been wegduwd, glij je automatisch veel langer door. Bij wegtrappen geef je veel kracht in een korte afzet, bij wegduwen geef je (uiteindelijk) dezelfde kracht, maar je hebt er veel meer profijt van, doordat je effectieve afzet langer is.
Bij mij viel het kwartje. Dit is precies, wat ik in de bochten fout doe met mijn linkerbeen. Ik trap het linkerbeen weg, waardoor ik zeer kort op dat standbeen blijf glijden. Nadat Wierd het ijs verlaten had, ben ik nog een half uur met dit voor mij nieuwe inzicht aan het stoeien geweest. Soms lukte het, soms ook niet. Het is immers lastig om automatismen te doorbreken.



Op donderdagochtend probeerde ik het bij de "krasse knarren" ook. Het werkt inderdaad. Niet alleen in de bocht, maar ook op het rechte eind heb je er veel profijt van, als je je been niet wegtrapt, maar wegduwd!

Nieuwe buren

Vandaag zijn onze buren verhuisd. Na ruim 22 jaar naast familie De Bes gewoond te hebben, is hun huis leeggehaald. Toch wel gek gevoel, om dan nieuwe buren te krijgen. Hoewel?
In de zomer van 1987 kwamen we in onze nieuwbouwwoning in de Stevenshof wonen. Vanuit mijn werk ging ik regelmatig even kijken, hoe het met de bouw vorderde.
In januari 1987 lag de bouw stil. De bouwvakkers hadden vorstverlet. Wat heet: op een gegeven moment gaf het KNMI zelfs een waarschuwing om vanwege de kou alleen naar buiten te gaan, als het strikt noodzakelijk was! Kom daar heden ten dage eens om....
Kortom, er kon volop geschaatst worden. Ik heb met mijn vriend Joep Kapiteyn die winter 2 keer 100 km geschaatst vanuit Hoogmade op 2 opeenvolgende zaterdagen. Een paar weken lang was er iedere dag een Molen- en Merentocht. Even leek het er op, dat er voor het derde jaar op rij een Elfstedentocht georganiseerd zou worden. Ik had al een slaapplaats geregeld in Leeuwarden bij Peter Joosten, een oud-klasgenoot van de HAVO, die als verpleger in de Friese hoofdstad in een ziekenhuis werkte. Peter bevestigde, dat de kans zeer groot was: alle verloven waren ingetrokken. Op het laatste moment is de Elfstedentocht van 1987 afgeblazen.
In april stuitte ik bij toeval op een berichtje in een huis-aan-huis-blaadje, die wij vanwege een Nee-Nee-sticker nooit kregen, dat de IJVL droogtrainingen organiseerde op dinsdag- en woensdagavond. Dat leek me wel wat. Zodoende schreef ik me in als lid. Mijn lidmaatschapsnummer is 87. De eerste droogtraining op dinsdagavond begon ik bij de C-groep, de minst zware groep, maar al tijdens het eerste jaar ging ik via de B-groep door naar de A-groep, de meest getrainden.
Er waren destijds 4 trainingsgroepen actief op de Bult, in totaal zo'n 70 man, want de jeugd trainde toendertijd ook op dinsdagavond. Bovendien week ik, als het thuis beter uitkwam, wel eens uit naar de woensdagavond. De trainers, waar ik in de beginperiode het meest mee te maken had, waren Erik van Kordelaar, John Val en Gerard Driessen. De basisconditie steeg zienderogen. Dat merkte ik het volgende schaatsseizoen al. Ik kan de "ouderwetsche" droogtraining dus aan iedere schaatser van harte aanbevelen.
In de verregende zomer van 1987 verhuisden we naar de Rosa Spierstraat. Al die tijd woonden we dus naast familie De Bes. Nu krijgen we dus nieuwe buren. Wellicht heeft de thriller "Nieuwe buren" van Saskia Noort de mensen wat kopschuw gemaakt, want in dat boek loopt het niet helemaal goed af als de "oude" en "nieuwe buren" wat beter kennis maken met elkaar.

Twee weken geleden kwamen de eerste 10 paren van de wachtlijst in het huis van onze buren kijken. Wie schetst onze stomme verbazing, toen uiteindelijk iedereen afhaakte. Aan het huis kan het niet liggen. Waar vind je in Leiden een huurhuis met een tuin op het zuiden aan het water? Bij een koophuis heb je nog het excuus, dat de gegadigden de financiering niet rond kunnen krijgen. Bij een huurhuis is dit niet het geval. De enige verklaring, die ik voor het tienvoudig afhaken kan bedenken: niemand wil naast ons wonen.....