Verkiezingskoorts

Tom Janssen is een cartoonist, die ik heel hoog heb zitten. Met rake tekeningen weet hij de actualiteit met humor raak te typeren. Op 28 september publiceerde hij deze cartoon, die inmiddels letterlijk door de werkelijkheid is ingehaald.

De BBB is volledig ingestort na de glorieuze verkiezingswinst in maart en de gedoodverfde winnaar Pieter Omtzigt lijkt de laatste week ook op achterstand gezet te zijn, terwijl de PVV uit het niets ineens de grootste partij zou kunnen worden.

Maar met zo'n 40 procent zwevende kiezers kan het nog alle kanten uit.

Morgen kan alles weer anders zijn. Cornelis Vreeswijk zong hier een halve eeuw geleden al over.


Daar hadden we vanmorgen bij de "Krasse knarren" in IJshal De Vliet geen last van. Met een tiental schaatsers in het peloton kwam iedereen minimaal eenmaal aan de beurt om een viertal rondjes op kop te rijden. Een groot verschil met de politiek, waar men elkaar verbaal de loef af wil steken. Wij laten onze benen spreken, en aan het slot hebben we allemaal 100 rondjes van 250 meter afgelegd.
Het kan aan mijn vooringenomenheid liggen, maar volgens mij gaat het er bij de "Krasse knarren" een stuk gemoedelijker aan toe dan bij de aan verkiezingskoorts lijdende leden der Staten-Generaal.

Winterverwachting

Op de dag, waarop de Verenigde Naties waarschuwt voor een opwarming van de aarde met 3 graden, en waarop de trieste klimaatprimeur van de eerste dag met wereldwijd 2 graden opwarming gemeld moest worden, kwam Weeronline met de winterverwachting onder de lekker makende kop: "Zo koud wordt de winter van 2023-2024".
Een valse kop. Zo warm of zo nat had beter gepast. 

Voor degenen, die klagen over de vele regen in de afgelopen 2 maanden: dit IS de klimaatopwarming! Door de hogere temperaturen verdampt er veel meer water in de zeeën en oceanen en dat vocht moet ergens naar beneden komen. 
Er wordt wel gezegd, dat we het klimaat van Zuid-Frankrijk krijgen. In de zomer klopt dat.

In de winter krijgen we echter het klimaat van Engeland en Ierland: natter en met een kleinere kans op vorst.

Eerlijk gezegd verwacht ik niet veel van deze winter. Daarvoor is het zeewater veel te warm.

Het zal een winter met weinig natuurijs worden. Maar helemaal kansloos? Een week vorst en een paar dagen Vogelplas behoort altijd tot de mogelijkheden. Desnoods in het staartje van de winter.

Er gaat dus nog geen kruis over het natuurijs.

De kruiwagen

Het was vandaag op een paar kleine buien in de ochtend na alleraardigst najaarsweer.

Tussen de buien door fietste ik droog naar IJshal De Vliet en weer terug. Ik gaf les voor de Schaatsschool en had de beginnersgroep onder mijn hoede. Het was de eerste keer, dat hij in de nieuwe ijshal schaatste en binnen 50 meter viel hij al op het ijs.

Dat beloofde wat voor de rest van de les, maar dat viel erg mee. Na wat basisoefeningen kwam de stabiliteit weer terug en aan het eind van de les schaatste de herintreder weer aardig. Het grote voordeel van individuele begeleiding. Je kunt je helemaal focussen op één klant. Koning klant.

Na thuis met mijn vrouw geluncht te hebben, gingen we daarna op het warmst van de dag naar de volkstuin.

Daar werd ik door Ada gevraagd om met een kruiwagen mest naar onze tuin te rijden. Een simpele maar nuttige taak. Na een stuk of 15 kruiwagens vol geschept te hebben om deze daarna op onze tuin te legen, dronken we nog een kop thee, voordat ik naar huis fietste.

Onderweg filosofeerde ik over kikkers in de kruiwagen, zeker in deze verkiezingstijd. Met nog 2 dagen te gaan voor de vooralsnog spannende verkiezingen voorspellen de peilingen een nek-aan-nekrace. Nu zijn peilingen altijd palingen: het loopt meestal anders dan voorspeld. 
Maar met driekwart van de kiezers, die nog geen definitieve keuze bepaald hebben, dringt heb beeld van kikkers, die uit de kruiwagen springen.

Een verrassende uitslag is nog zeer wel mogelijk. Ik zou mijn geld niet op de nu voorspelde uitkomst inzetten.

Tekort van 1,3 miljoen euro

Op de site van het Leidsch Dagblad stond het volgende bericht te lezen:
Tekort van 1,3 miljoen voor bouw ijshal en zwembad De Vliet. Stadsbestuur gaat creatief boekhouden.
Het is een regelmatig terugkerend verschijnsel bij de bouw van grote projecten: overschrijdingen. Op zich is het in dit geval logisch. Een faillissement en een hoge inflatie zijn zaken, die ten tijde van de aanbesteding van IJshal De Vliet kon deze combinatie op grond van de toen bekende feiten niet voorspeld worden.

De gekozen oplossing om het tekort met creatief boekhouden weg te werken door de afschrijftermijn van installaties te verdubbelen, kun je eenmalig toepassen. Wat dat aangaat: de Ton Menken IJsbaan is in 1976 voor 25 jaar opgezet. Bij sluiting van de Leidse IJshal hadden de koelmachines 47 jaar dienst gedaan. Toen waren ze wel helemaal op!
Als één van de 117 vrijwilligers, die geholpen hebben bij het gebruiksklaar maken van IJshal De Vliet, adviseer ik het gemeentebestuur om de afschrijftermijn niet nogmaals te verdubbelen.
Ik weet namelijk niet, of het gaat lukken om het aantal vrijwilligers te verdubbelen.

Eerste kinderpartijtje

Voor alles is er een eerste keer.

Zo ook voor de kinderpartijtjes in IJshal De Vliet. Na de zaterdagse boodschappen hulde ik me deze verregende zaterdag voor de tweede keer in mijn regenkleding, daar het verstandig is om je op het weer te kleden. 

Bij IJshal De Vliet aangekomen stonden er grote plassen op de betonnen platen voor de fietsenrekken. Eén flinke nachtvorst erover en je hebt een natuurijsbaan. Maar dat zit er met temperaturen van 10 graden boven nul niet in.

Ik kwam tegelijk aan met de 6 kinderen van een jaar of 7, die ik les mocht geven. Om kwart voor 3 klikte ik mijn schaatsen onder mijn langlaufschoenen en kon het eerste kinderpartijtje in IJshal De Vliet beginnen.
Daar er om kwart over 3 een curling-clinic begon, was de ruimte op de funbaan beperkt. De halve baan was niet beschikbaar. Met kinderen met rekjes, kunstschaatsers en kinderen op ijshockeyschaatsten was de baan meteen vol. Gezellig, maar niet handig als je een stuk of 4 kinderen les gaat geven, die nog niet eerder geschaatst hadden. Om te voorkomen, dat de kinderen omver gekegeld zouden worden, verschoof ik onze baan, zodat we zo dicht mogelijk bij de curlingbaan heen en weer konden schaatsen.
De kinderen gingen steeds beter op hun schaatsen staan en aan het eind van de les konden we allerlei spelletjes doen met de dolfijnen.

De kinderen hadden het naar hun zin en de jarige werd toegezongen. Wat wil je nog meer? Het eerste kinderpartijtje was geslaagd. Daar konden de twee ritten in de regen niets aan veranderen.

Aangifteloop

We hadden een koude start van de dag. In het noordoosten van het land kwam het op grote schaal tot vorst aan de grond.

In het westen van het land komt het tot vorst aan de grond na de belastingaangifte van koning Willem-Alexander. De belastingdienst is nietsontziend voor degenen, die een uitkering van staatswege ontvangen!

Zelf ging ik vanmorgen op het politiebureau van Leiden Zuid-West aangifte doen van de hondenbeten, die ik anderhalve week geleden opliep bij het fietsen langs de Korte Vliet in Voorschoten.
Formeel gezien kon ik trouwens geen melding doen. Dat zou alleen kunnen, als de baas de hond had opgejut om me te bijten, en daar was geen sprake van. Deze Duitse staande draadhaar uit Noord-Hofland was van zichzelf al agressief genoeg.

Er kon wel een formele melding ingediend worden. Deze heb ik ingediend, daar ik er van uit ga, dat deze hond het niet alleen op mij gemunt had. Je moet er niet aan denken, dat de Duitse staande draadhaar een keer een kind te grazen neemt.

Het kostte me een uur en de vriendelijke agent ook. Maar voor de veiligheid van anderen had ik dat er wel voor over.
Na boodschappen gedaan te hebben, fietste ik naar huis. Het zonnetje scheen en gezien de weersverwachtingen van morgen besloot ik om vandaag maar een duurloop te maken. Toen mijn vrouw na de koffie en thee naar de volkstuin vertrok, trok ik mijn sportkleding aan en liep van huis uit een rondje om de Stevenshof van 7 kilometer.

Het is toch wel genieten om te rennen in het najaarszonnetje. Deze was net achter de horizon verdwenen, toen ik om half 6 aankwam bij IJshal De Vliet, waar ik de kinderen van de IJVL en de Buitenschoolse sport schaatsles mocht geven. De groep bestond vandaag uit 16 kinderen.
Het thema "armzwaai" kwam vandaag weer terug met een paar variaties, omdat de ene groep de andere niet is.

De Elfstedentocht van 1961

Op wat regen in de nacht na, waar ik door een diepe slaap trouwens niets van heb gemerkt, beleefden we zowaar weer eens een droge donderdag.

Om kwart over 8 zat ik op de fiets om in IJshal De Vliet met de "Krasse knarren" de gebruikelijke piramide van 100 rondjes af te leggen. Nadat ik vorige week donderdag en dinsdag wat minder soepel geschaatst had en gisteren op de fiets 58 kilometer had weggetrapt, was ik benieuwd, hoe het nu zou gaan. Welnu, dat viel reuze mee.
Nadat Wierd Wagenmakers de eerste vier rondjes voor zijn rekening had genomen, bleek ik stukken langer met de tussentijdse versnellingen in de piramide mee te kunnen.
Niet dat ik het tempo altijd bij kon houden. Sommige mensen hebben een grotere acceleratie dan anderen. Ik ben in al mijn vezels een stayer, dus ik moet het hebben van gelijkmatigheid.
Het risico bij een tempoversnelling is, dat je mee wilt gaan en dan het beentempo verhoogt, waardoor je de glijfase verkort. Vroeger reed ik altijd met een prikslag. Op slecht ijs is dat een handige techniek, maar niet op het gladde ijs in IJshal De Vliet.

Gerrie Knetemann zou zeggen, dat je dan gaat "harken". Of om het met een Fries gezegde te verduidelijken: "Op oud ijs vriest het licht". Oude kwalen komen snel terug.

Mijn antwoord op de tempoversnellingen was om technisch te blijven schaatsen. Met de nadruk op de druk op de hiel. Een eenmaal ontstaan gat werd zo niet groter.
Het was gezellig druk op de baan met een peloton van 20 "Krasse knarren" en een even groot aantal "losse" schaatsers en lesschaatsers.
Na de training dronken we met een tiental "Krasse knarren" koffie, thee en warme chocolademelk, terwijl we konden genieten van schaatsverhalen. Wierd Wagenmakers kon smeuïg vertellen, hoe hij in 1963 meedeed aan de Elfstedentocht als wedstrijdrijder. In Sneek zat hij als 18-jarige zelfs in de kopgroep. Net als veel anderen werd hij in Franeker van het ijs gehaald.
"De Hel van '63" zou in deze tijd bij voorbaat afgelast zijn.

Dat gold ook voor de Elfstedentocht van 31 december 1961, die op het laatste moment werd afgelast. Wierd beschikt nog steeds over het startbewijs van deze nimmer gereden Tocht der Tochten.

Voor dit soort schaatshistorie moet je toch echt bij de "Krasse knarren" zijn!
Voor de toekomstige "Krasse knarren" gaf ik 's middags schaatsles voor de IJVL. Voor 6 kinderen gaf ik met een aantal kleine variaties dezelfde les met de armzwaai als gisteren. Dit alles was onder het toeziend oog van een fotograaf van de KNSB.