Na een halverwege de nacht onderbroken slaap werden we om half 8 wakker. Het zag er licht uit en dat klopte ook. Het had gesneeuwd. 
Daar het vermoedelijk van korte duur zou zijn, trok ik mijn sportkleding en oude hardloopschoenen aan om een duurloop in de sneeuw te maken op mijn nuchtere maag. De Asturiaanse methode.
Eerst liep ik naar de molen toe.
Daarna liep ik naar het olifantenpaadje langs de A44.
Daar boog ik weer af richting Schenksloot.
Hier stak ik de Rijnlandroute over.
De lichtjes in het asfalt waren door de sneeuw vaag te zien.
Ik liep om het weidevogelbeschermingsgebied, een Srabblewoord waarmee je veel punten scoort, naar de A44.
De weilanden bekeek je hier vanuit een ander perspectief.
Ik liep de doodlopende Nieuwe weg op. Hier was gestrooid en tijdens die 900 heen en terug kwam ik maar liefst 9 auto's tegen. Het was inmiddels half 9 en in de bocht aan het einde zit een manege.
Paarden heb ik niet gezien in het ochtendgloren, maar wel schapen.
En zwanen. Knobbelzwanen om precies te zijn.
In de sloot langs het weggetje lag een vliesje ijs.
Op de Schenksloot viel weinig ijs te bespeuren.
Wel veel knotwilgen.
Het keerpunt was bij de boerderij, waarachter KNMI-meetpunt Voorschoten gelegen is.
De gegevens van vanmorgen ten tijde van de Sneeuwloop staan hieronder.
.png)
Vergeleken met 3 januari 1997 stelde de kou niets voor.
In bittere kou reden Jaap de Gorter en ik toen de Elfstedentocht.
Het is inmiddels 29 jaar geleden..png)
Meetpunt Voorschoten had de meeste sneeuw van vandaag gemeten. Vanaf het meetpunt liep ik terug naar de A44.
De verkeersregels waren voor iedereen duidelijk.
Dat waren mijn voetsporen van de heenweg op de ventweg ook.
Ik liep naar de faunapassage Ommedijk, waar ik heen en terug onder de A44 door liep.
En zo kwam ik weer bij de Schenksloot uit.
Ik liep inmiddels in het daglicht.
Na een kleine 7 kilometer lopen in de sneeuw was ik weer thuis.
Voor het ontbijt douchte ik me. Inmiddels had ik wel honger gekregen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten