Overijsselse Merentocht

In februari 1996 werd de Elfstedentocht op het laatste moment afgelast. Voor veel schaatsers was dit een dusdanige teleurstelling, dat in dat najaar de Overijsselse Merentocht in het leven werd geroepen als tegenhanger voor de 200-kilometertocht in Fryslân.

Daar ik in die tijd lotend lid was van de Vereniging "De Friesche Elf Steden" met toendertijd een kans van 1 op 7 om ingeloot te worden, werd ik terstond lid.
Het kostte een tientje per jaar, maar  daarmee had je wel het recht om ieder jaar, dat de tocht door de Wieden en de Weerribben georganiseerd werd, te mogen starten.
Ruim een week na de Elfstedentocht van 1997 leek het al te gaan gebeuren, maar invallende dooi gooide op de valreep roet in het eten.

Maar de klimaatopwarming deed haar werk. In de 25 jaar, die volgde, konden we af en toe in de Kop van Overijssel schaatsen vanuit Giethoorn en Blokzijl.


Schaatsen in dit prachtige natuurgebied is genieten met volle teugen.
Terwijl in februari 2012 de Elfstedentocht op het laatste moment niet doorging, daar bleef het in de Kop van Overijssel verdacht stil....

Een veeg teken.
Zo maakte EenVandaag een item hierover onder de kop: "De Overijsselse Merentocht, een soort Elfstedentocht die nog nooit is verreden".
Vandaag kregen de leden een mailtje van de Overijsselse Merentocht, waaruit bleek, dat het woordje "nog" in bovenstaande titel geschrapt kan worden. 
Het hoofdbestuur van de OMT heeft op 8 september 2022 in absolute meerderheid besloten om de Stichting Overijsselse Meren Tocht na 25 jaar te ontbinden.
Eén zinsnede wil ik speciaal onder uw aandacht brengen: Daar kwam deze zomer het bericht nog bij dat voor het houden van de tocht een Natuurvergunning nodig is, waarvoor het (jaarlijks) nodig is aan te tonen dat het evenement geen toename van stikstof geeft. Iets wat het bestuur van de OMT niet zelf kan uitvoeren, maar uitbesteed moet worden aan een professioneel bedrijf. Een extra stevige onkostenpost. Een Natuurvergunning omdat de OMT bijna volledig door de Natura 2000 gebieden Weerribben-Wieden en Zwarte Water gaat.

Als natuurliefhebber en natuurijsschaatser vraag ik me vertwijfeld af: "Zijn we in Nederland helemaal gek geworden?"
Schaatsen doe je op bevroren water, dat weer smelt als het dooit. Meer is het niet, meer wordt het niet.

Dankzij onze doorgedraaide bureaucratie kan ik naar mijn 25 jaar lang trouw betaalde contributie fluiten naar de kans om ooit de Overijsselse Merentocht te kunnen schaatsen....

Moederdag met grondboor

Kleine potjes hebben grote oren. Dat bleek maar weer op deze instabiele moederdag. 

De temperaturen waren vandaag plotsklaps tweemaal zo hoog als gisteren. Koude en warme lucht mengt zich niet zo soepel, dus we kregen vanmorgen en aan het begin van de middag enkele onweersbuien te verwerken.

Na de lunch was het droog en fietsten we naar de volkstuin. Daar deden we wat kleine klusjes, voordat onze oudste dochter met haar zoon op bezoek kwam. Hij bleek over een uitstekend geheugen te beschikken, want hij begon al spoedig over de grondboor.

Vorige week was onze kleinzoon in de auto in slaap gevallen, dus hij keek ook naar "Waterman" over de Wieden en de Weerribben. Daarbij ging presentator Menno Bentveld met een grondboor meten, hoe diep het grondwater zat. Gefascineerd keek de driejarige ernaar.
"Oma heeft ook een grondboor", zei Ada, en ze vulde aan: "Op de volkstuin."

Nadat de kleine tuinman een paar kleine kruiwagens met kiezelsteentjes had weggebracht, kwam hij terug op de grondboor. Even later stond hij met opa een gat te boren op een plek, waar nog niets geplant was.

Zo konden we zien, dat er onder de vruchtbare bovenlaag van zo'n 20 cm een dikkere laag zand lag. Het grondwater zat op zo'n 50 cm diepte. Bijzonder nuttige informatie voor een peuter. Maar ja, welke andere peuter vraagt op Moederdag om een grondboor?

Weerribben en Wieden in Waterman

Wie de titel leest zal in eerste instantie denken aan een regel uit een astrologische rubriek.

Nu is enige belangstelling voor astrologie de meeste mensen niet vreemd. In de jaren '60 werd Waterman of Aquarius in de musical "Hair" bezongen in het zeer aanstekelijke "Let the sun shine in".

Ook de folkrockgroep "Gryphon" wijdde een lied aan "The Astrologer".

De Waterman, waar ik het over heb, betreft echter een televisieprogramma. Afgelopen zondag was de vierde en laatste aflevering over de Wieden en de Weerribben, een fantastisch mooi natuurgebied in de Kop van Overijssel. De aflevering is te bekijken door HIER TE KLIKKEN.

Zelf ben ik diverse keren in dit gebied wezen schaatsen.

Het is en blijft één van de mooiste schaatsgebieden.

Maar je kunt er ook genoeglijk kanoën.

Ook tijdens fietsvakanties heb ik dit natuurgebied diverse keren doorkruist.

Het leuke aan de uitzending van Waterman is, dat het begint en eindigt met schaatsen op natuurijs. En zo hoort het ook!

2020

2020 nadert met rasse schreden. Tijd dus voor een nieuwe agenda. Zoals gebruikelijk koos ik voor de agenda van Natuurmonumenten.

Ik deed dat middels een combinatiepakket met een kalender. Op deze manier steun ik Natuurmonumenten. Deze organisatie beheert in heel Nederland natuurgebieden, waarin wij kunnen fietsen, wandelen en als we geluk hebben ook schaatsen op natuurijs.

Als u zelf nog een agenda zoekt of een cadeau voor de feestdagen in december....

Weerribben-Wieden

Gisterenavond was er een uitzending van Vroege Vogels over de Weerribben en de Wieden. Wie de uitzending gemist heeft, kan zijn of haar schade inhalen door HIER TE KLIKKEN.
Bij iedere schaatsliefhebber gaat het hart sneller kloppen als de Wieden en de Weerribben in beeld komen, want het is een van de mooiste gebieden om door te schaatsen.

In de loop der jaren ben ik er diverse keren doorheen gefietst en heb er een paar keer gekampeerd. Een dorp in dit gebied heeft de naam Muggenbeet gekregen. Deze naam komt niet uit de lucht vallen. We zochten de tent vroeg op, en dat was niet voor niets.

In dit gebied kun je goed kanoën. Je moet wel goed op blijven letten, want anders kun je je zwemdiploma tevoorschijn halen. Helaas moest dat ook een keer, toen we op het Belterwiede aan het schaatsen waren.

De Weerribben en de Wieden zijn een waar schaatsparadijs. 

Dronevideo's

Als bibliothecaris zie ik met enige regelmaat boeken over dronefotografie en het maken van dronevideo's langskomen.

Wie op internet zoekt, kan daarop de prachtigste video's vinden. Zo vond ik op de site van De Stentor een prachtige video over schaatsen op de Weerribben, een prachtig natuurgebied in de Kop van Overijssel.

Nu zijn video's over schaatsen op natuurijs meestal al mooi, maar dronevideo's voegen daar nog een dimensie aan toe. Deze video van Wilbert Bijzitter is dan ook letterlijk en figuurlijk vakwerk van hoog niveau.

Vaak gaan we er achteloos aan voorbij, maar we kunnen van dit soort beelden alleen maar genieten door het vakmanschap van dronefilmers zoals deze fotojournalist.

Tussen mal en dwaas

Vanmorgen fietste ik zoals gebruikelijk naar de Vondellaan, waar ik met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal mijn 125 rondjes zou draaien. Het had net als gisteren een graad of 5 gevroren, zodat het in de IJshal warmer aanvoelde dan daarbuiten.

Met een peloton van een kleine 20 man en een tiental losse schaatsers op de buitenbaan reden we in een behoorlijk tempo de 25 kilometer. Met het dalen van de temperaturen is mijn conditie groeiende, want de 5 kilometer op kop ging erg lekker.

Nu is er in het Nederlands een uitdrukking, waarvan boze tongen beweren, dat deze mij op het lijf geschreven staat: "Tussen mal en dwaas".
Welnu, hoe mooi het ook klinkt, als u de betekenis leest, dan zult u beseffen, dat dit op mij onmogelijk van toepassing kan zijn: de bakvisleeftijd hebben.
Deze week is het echter wel volledig van toepassing op het weer in Nederland. Het ijs ligt er in onze omgeving schitterend bij, maar het is net te dun om het te kunnen betreden.

Daar het zulk mooi weer was, besloot ik om na de warme chocolademelk naar de Vogelplas te fietsen. Daar de rijp wegdooide vermoedde ik, dat het in het zonnetje boven nul was.
Onderweg naar de Vogelplas fietste ik langs de ijsbaan van Voorschoten, die er prachtig bij lag. Tot mijn stomme verbazing zag ik daar iemand op schaatsen. Uiteraard ging ik even kijken. Het ijs hield het net als je genoeg vaart had. Het golfde lichtjes. Daar ik het niet kon maken om eventueel een wak te maken op deze prachtige ijsvloer, verliet ik de ijsbaan zonder een stap op het ijs gezet te hebben. Dit was typisch een gevan van "It kin net!"

Voor de Vogelplas gold dat in nog sterkere mate. Het hele midden lag nog open, terwijl de noordkant langs de Kniplaan een ijslaag had van hooguit 3 centimeter. Voor de wakzwemmers onder ons een ideaal oefenterrein. Maar die tak van sport probeer ik altijd zorgvuldig te vermijden.

Thuis gekomen zag ik op Weerplaza, dat de temperaturen inmiddels in het hele land al behoorlijk boven het vriespunt waren uitgekomen. En dat is jammer, want met het oog op het weekeinde zat ik al voorzichtig te loeren naar mogelijkheden om op natuurijs te kunnen schaatsen.
Op Weerwoord stonden deze foto's van "De Brekken" bij Sneek en van "De Wieden" of "De Weerribben".
Hier kan het net niet, daar kan het net wel. We zitten duidelijk tussen mal en dwaas!

Supertrio

Toen ik nog heel wat jonger was dan dat ik nu ben, waren de harddraverijen heel wat belangrijker dan tegenwoordig. In die tijd had je bij de paardentoto het supertrio.
In die jaren had je ook een paard, dat vernoemd was naar de wereldkampioen schaatsen Kees Verkerk.

Er werd zelfs een wedstrijd georganiseerd tussen man en paard.

Nu heeft de KNSB in haar wijsheid besloten om een eigen variant van het supertrio de wereld in te sturen. Schaatstochten mogen van KNSB alleen met drie tegelijk: IJsclubs in Friesland zijn boos op de KNSB omdat de schaatsbond toertochten in de provincie pas wil toestaan als er drie tochten tegelijk worden gehouden. De bond wil daarmee tegengaan dat het te druk wordt bij toertochten.
De laatste jaren is de deelname aan toertochten, als die weer eens gehouden kunnen worden, steeds massaler. Om chaos tegen te gaan wil de bond de nieuwe regel invoeren. Als een ijsclub een toertocht wil organiseren, moet op ten minste op hetzelfde moment ook op twee andere plaatsen een tocht worden verreden.
Zo worden de deelnemers verspreid, en is het minder druk. De bond is bang voor grote verkeersproblemen in Friesland als er op natuurijs kan worden geschaatst. In Noord-Holland geldt de nieuwe regel al.
"We moeten meer verstand gebruiken dan de schaatsers, die ten koste van alles het ijs op willen," zegt Rieks Poelman, de voorzitter van de toer-afdeling van de KNSB tegen Omrop Fryslân.
IJsclubs zijn minder enthousiast over het plan. "Je kan de ene plek niet vergelijken met de andere", zegt de voorzitter van de ijsclub van Eernewoude. "Op plekken met ondiep water kan eerder gereden worden dan op diep water."
Als de maatregel van de KNSB doorgaat zouden toertochten over ondiep water moeten wachten tot op andere plekken het ijs dik genoeg is. Een ander bezwaar van de ijsclubs is dat de traditionele strijd wie de eerste wedstrijd kan organiseren, zou komen te vervallen.
Ook voor de schaatsers zou de regel nadelig kunnen uitpakken, denken de ijsclubs. Omdat er verschillende wedstrijden op hetzelfde moment worden gehouden, zullen schaatsers moeten kiezen welke tochten ze wel en niet doen.

Nu wil het toeval, dat ik op dit gebied een ervaringsdeskundige ben. In januari 2009 kon je in onze omgeving voor het eerst sinds 1997 weer een officiële toertocht schaatsen. In Aarlanderveen was het zo druk, dat ik de term fileklûnen bedacht.

Het jaar erop hadden we een heerlijke schaatsdag op de Ankeveense plassen. We vonden het een uitstekend idee van de KNSB om zeer veel mensen naar het Henschotermeer bij Woudenberg te lokken. Bij thuiskomst hoorden we, dat er op dat rondje van 2 km (vergelijkbaar met de Vogelplas), 5000 schaatsers waren afgekomen. Op de veel grotere Ankeveense plassen reed niet eens de helft van dat aantal rond.

De derde pleziertocht hadden we op de Wieden. Wij hadden alle ruimte op de Beulakerwijde, terwijl een paar kilometer verderop de Vijfmerentocht werd afgelast vanwege de enorme toeloop. 's Middags schaatsten we door rustig Giethoorn, nadat de horde schaatsers van die ochtend vertrokken was. Zo kan het dus ook!

Met mijn ervaring sluit ik me volledig aan bij de ijsclubs, die verzet aantekenen tegen dit plan van de KNSB. Als je ergens een toertocht kunt organiseren, dan levert dat flink wat geld op voor de organiserende schaatsverenigingen, die het geld weer ten goede laten komen aan de schaatssport. Zo florissant staat de KNSB er nou ook weer niet bij, dat ze dit geld wil laten liggen.

Er zijn al heel wat toertochten al jarenlang niet georganiseerd. De laatste officiële Molen- en Merentocht op en rond De Kaag stamt uit....1997! Stel je eens voor, dat deze eindelijk weer een keer verreden zou kunnen worden zou kunnen worden en dat de Molentocht afgelast zou worden, omdat er niet tegelijkertijd 2 andere toertochten georganiseerd kunnen worden. Dit is toch niet te verkopen aan de organiserende ijsclubs, die al 20 jaar wachten op deze prachtige schaatstocht.
Dus KNSB, doe niet zo stug
geef ons de enkele toertocht terug!

Mooiste natuurgebied van Nederland

Natuurlijk is het appels met peren vergelijken, deze verkiezing van het mooiste natuurgebied van Nederland, waar iedereen tot 31 oktober voor mag stemmen. Behalve Saba ken ik alle genomineerde gebieden door fietsvakanties of andere sportieve activiteiten.

Anders dan bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen, waar moddergooien het hoogste goed schijnt te zijn, gaat het er hier heel beschaafd aan toe.

Want als het op moddergooien aan zou komen, dan had de Waddenzee het met een straatlengte voorsprong al gewonnen. Bij laag water is er langs de Waddenkust een enorme voorraad verse modder te vinden.

Bij mij streden 3 natuurgebieden om de eerste plaats. De eerste is de Waddenzee. Ik ben er een aantal keren op vakantie geweest. Als je vanuit het vaste land naar een van de Waddeneilanden gaat, dan voelt het toch aan alsof je naar het buitenland gaat. Daarnaast was in 1978 mijn eerste fietsvakantie een protestfietstocht langs de Waddenzee tegen de vervuiling van dit prachtige natuurgebied.
Als schaatsliefhebber heb ik diverse keren in de Wieden geschaatst. En als je op een prachtige winterdag door de wuivende rietkragen van Giethoorn en omgeving schaatst, dan ben je verkocht. Het is een sprookje.

Nu is het vaak zo, dat je alleen naar verre oorden kijkt en de schoonheid om je heen niet meer ziet. Wat je van ver haalt is immers lekker. Maar het Hollands duin stond wel degelijk in mijn persoonlijke Top-3. Ik train er immers minstens 1 keer in de maand, ik loop er hard en ik fiets er met enige regelmaat. Het blijft er mooi ondanks de aanwezigheid van grote steden vlakbij.

Maar goed, ik moest een keuze maken en deze is na veel wikken en wegen gevallen op de Wieden en de Weerribben.

Ik ben en blijf toch een in de eerste plaats natuurijsschaatser!

Margriet

Net als vorig jaar kwam Margriet ook dit jaar met een rubriek over schaatsen.

Als schaatsliefhebber moet ik natuurlijk wel mijn vakliteratuur bijhouden, dus als ergens vermeld staat, dat je de mooiste schaatsroutes in het tijdschrift kunt vinden, dan wil ik dat graag ter hand nemen.

Een drietal ervaringsdeskundigen gaf een aantal tips. Dat levert een paar prachtige koppen op.
Bij Louise Stricker, een recreatieschaatsster, luidt deze: "Als het vriest, kan ik nergens anders meer aan denken."
Deze woorden zijn mij uit het hart gegrepen.
Oud-topschaatsster Annamarie Thomas kwam met deze opmerkelijke uitspraak: "Wat schaatsen je op kan leveren? Mooie billen!"
Daar denk is zelf na de schaats tegen mijn rechterbil toch ietsje anders over....
Sportarts Feikje Riedstra had een heel verstandig advies: "Loop niet te hard van stapel."
Over het algemeen geeft zij nuttige tips, maar haar advies om rookworst te eten moet u beslist niet opvolgen!
Onder het kopje "Wie de schaats past, trekke hem aan" passeren de Friese doorloper, de lage en de hoge noor, de ijshockeyschaats en kunstrijschaats de revue. De beste voor het rijden van een toertocht ontbreekt gewoon: de kluunschaats!

De toertochten, die genoemd worden zijn de Weerribbentocht, al dan niet gekoppeld aan de Wieden. De Weerribben ken ik vooral van het kanoën. Een prachtig gebied, dat naadloos overgaat in de Wieden met Giethoorn als middelpunt.

De Negen Dorpentocht Krimpenerwaard ken ik niet, maar ik geloof bij voorbaat al, dat dit een prachtige toertocht is.

Dat geldt ook voor de Waterlandtocht, die onder andere door Broek in Waterland, Ilpendam en Monnickendam voert. Monnickendam ken ik inmiddels behoorlijk goed, omdat het diverse keren de uitvalsbasis was voor schaatsplezier op de Gouwzee.

Maar het gebied aan "de andere kant van de dijk" ken ik eigenlijk alleen van het fietsen.

Het lijkt me inderdaad een zeer aanbevelenswaardige tip.

De laatste aanbevolen toertocht betreft de Vinkeveense plassen. Barbera de Loor, oud-wereldkampioene op de 1000 meter, tipte de omgeving van de Vinkeveense plassen.

Deze ken ik inderdaad niet, maar op vergelijkbare turfafgravingen als de Loosdrechtse plassen en de Ankeveense plassen heb ik met veel plezier toertochten gereden.

Wat dat aangaat is er niet veel mis met de keuze van Margriet.

Zonnige hoogtepunten in kwakkeljaar

Vanmorgen heb ik de laatste schaatsles van 2012 gegeven in de Leidse IJshal. Er waren op deze instuif op Oudjaarsdag 174 kinderen afgekomen. Het was dus druk op het ijs, en erg gezellig. Het thema, waar ik mijn oefeningen in "verstopt heb", waren de tradities van Oudjaar: oliebollen en vuurwerk. Na afloop lieten mijn buren op de binnenbaan merken, dat de oefening met "gillende keukenmeiden" niet geheel ongemerkt voorbij was gegaan.

Terugkijkend op het afgelopen jaar zijn er een paar hoogtepunten, die als siervuurwerk het firmament prachtig verlichtten.
Allereerst was daar natuurlijk de schaatsperiode van begin februari.

De Vogelplas was mooi, vooral op zaterdag 4 februari, toen het er na de koudste nacht in jaren sprookjesachtig uitzag. De Langeraarse Plassen waren een onontgonnen gebied voor me, maar de dag erop herontdekten we de schoonheid van de Kagerplassen en het Braassemermeer.

Dit alles was de voorbode van het absolute hoogtepunt van 2012: de Elfstedentocht van 11 februari.

Doordat Andrea Landman 2 maanden later 50 werd, leek het me leuk om het verslag van de prachtige natuurijsperiode van februari in boekvorm aan te bieden. Veel eerder dan gepland kwam zodoende "De Elfsteden toch gereden" uit bij Mijn Bestseller.

De marathon van Leiden ging net als in 2011 onder de 4 uur, zodat ik nu 10 marathons op mijn naam heb staan. Er zijn mensen, die het met minder moeten doen.

Zeer zonnig was het kampeerweekeinde in Basse met een prachtige kanotocht door de Weerribben. Helaas was Sammy er niet bij en zal hij er ook nooit meer bij zijn met zijn strijdwagen.
Met Ada heb ik in de zomer twee fietsvakanties gehouden.

Op een verregende Elfstedentocht volgde een fietstocht door de prachtige Eifel en langs de Moezel, waarbij de buien meestal 's nachts vielen.

In totaal heb ik dit jaar trouwens 9700 km gefietst.
In de zomer heb ik veel geskeelerd en ben ik door Dick van Goozen even apart genomen. Van hem leerde ik de bijhaal van Yvonne van Gennip. Marieke van Hoek leerde me, hoe ik in de bocht beter zijwaarts af moest zetten.Hierdoor skeeler ik niet alleen beter, maar is mijn schaatstechniek ook verbeterd.

Aan het eind van het jaar was er weer de 1000 rondjes van Leiden. Ondanks het ontbreken van de absolute topvorm van 2011 wist ik deze zeer Alternatieve Elfstedentocht in 7.45.13 te volbrengen, dik onder de 8 uur. Volgend jaar ben ik weer van de partij.

Als klap op de vuurpijl ging de Leidse gemeenteraad akkoord met het voorstel van Henny Keereweer en Juliëtte Gilissen om 4 miljoen euro ter beschikking te stellen voor het opknappen van de Leidse IJshal.
2012 gaat de boeken in als een nat jaar. December was daarvoor exemplarisch. Na kwakkelweer aan het begin van december gingen de hemelsluizen halverwege de maand wagenwijd open bij zeer zachte temperaturen.
Ook lichamelijk was het af en toe kwakkelen. Een blessure als gevolg van het lichtjes afklemmen van mijn linkervoet in mijn langlaufschoen zorgde voor een pijnlijk begin van de Elfstedentocht.

In de zomer was ik tijdelijk doof aan één oor en op een gegeven moment zelfs aan beide oren, en toen dat over was kreeg ik last van een achillespeesblessure.

Desondanks zou ik, met deze kwaaltjes van voorbijgaande aard, blind tekenen voor nog zo'n jaar, want zo'n prachtige natuurijsperiode met een heuse Elfstedentocht zijn pareltjes, waar je jarenlang op kunt teren.

Het zijn de zonnige hoogtepunten in een kwakkeljaar.