De Wielerbaan

Om half 6 werd ik wakker. Ik moest naar de w.c. Het was een koele nacht. Dat bleek wel, toen ik om 6 uur met Ada meefietste naar het busstation van Wageningen. Nevelflarden hingen over de velden.

Ada ging wandelen met een vriendin en reed met de bus naar Ede, ik reed terug naar camping  "De Wielerbaan", waar ik op het terras van de kantine ontbeet en daar mijn mobieltje oplaadde.

Als goed bibliothecaris loste ik het raadsel van de fietsen op.

Het was regelrecht monnikenwerk.

De gebruikelijke zoekwegen liepen telkenmale dood. Er restte me niets anders dan een hele serie bergen onder het trefwoord "Col de" systematisch te doorzoeken. Maar de aanhouder wint!
Terwijl ik met deze puzzel bezig was, kwam een klein vogeltje af en toe kruimeltjes oppikken bij mijn tafel.

Het bleek een jonge lijster te zijn. Deze moet u niet verwarren met "Jonge lijsters", een serie leesboeken voor de middelbare school.

Na het dagboek bijgewerkt te hebben tijdens het wachten tot het mobieltje klaar was, ging ik nog even zwemmen in het zwembad, dat midden in de oude betonnen wielerbaan was gelegen.

Dat ik uitgerekend op deze plek uitvond, dat de Col de Aubisque het juiste antwoord was, kan bijna geen toeval zijn.

Daarna begon ik met het leegruimen van de tent en het opruimen ervan. 

Ik had gehoopt om klaar te zijn als Ada terug zou komen van de wandeling van Ede naar Wageningen, doch dat lukte net niet.

Na betaling van € 26,- voor een nacht kamperen op "De Wielerbaan", verlieten we Wageningen Hoog en reden door de prachtige rit door de bossen naar Renkum. 
We passeerden "Nol in het Bosch" en door bossen en over een volledig vergraste heide, hoezo stikstofprobleem, reden we naar Wolfheze, waar we op een terras cappuccino en jus d'orange dronken.

Door de bossen trapten we naar Oosterbeek, waar we van de Veluwezoom afdaalden naar de Rijn. Hier namen we het Drielse veer. 

Vanaf Driel reden we over de slingerende Rijndijk naar Elden, waarna we verder slingerden naar Huissen. Hier deed Ada boodschappen, terwijl ik keek, hoe het er in de etappe naar de Alpe d'Huez voorstond.
We vervolgden de weg over de dijk naar Angeren en vandaar naar Doornenburg. Het gelijknamige kasteel torende boven het dorp uit. Na een tocht door de uiterwaarden staken we de Waal over.

Over verharde en flink wat onverharde paden reden we naar Kekerdom. De hamvraag was: "Wie keek er dom?"

Over de slingerende dijk reden we onder een grijze wolk naar Leuth, vanwaar we naar Zyfflich pedaleerden. Het bord Naturschutzgebiet gaf aan, dat we in Duitsland waren.

Bij Wyler kwamen we het land weer binnen. Vlak voor Groesbeek vonden we na 69 kilometer fietsen een plekje op het trekkersveld van camping "Bij ons".
Bijzonder was, dat we om op ons veld te komen, we een beek over moesten steken. De keuze was om door de ondiepe beek te fietsen of om balanceerkunsten uit te voeren op de 2 balken brede brug.

Het uitzicht was mooi, maar het was vrij winderig. Terwijl Ada kookte, zag ik dat Tom Pidcock de Touretappe naar de Alpe d'Huez had gewonnen.

We aten ravioli met vanilleyoghurt van Pur Natur als toetje. Ik deed de vaat, waarna we achter de boerderij nog wat dronken op deze mooie zomeravond.
's Avonds hebben we bij het kampvuur gezeten en de tent met lichtsnoer bewonderd.

Een natte droogtraining

Het mag genoegzaam bekend zijn , dat 30 graden niet bepaald een ideale temperatuur is voor een droogtraining.

We besloten dan ook om gisterenavond de wekelijkse training te verplaatsen naar het Valkenburgse meer. We spraken af bij het parkeerterrein bij de Kwantum Hallen, in een grijs verleden sponsor van Joop Zoetemelk.

De IJVL-droogtrainingsgroep staat open voor sponsoring....
Ik gaf de droogtraining en had er een lichte training van gemaakt met veel statische oefeningen met tussendoor korte dribbels over 100 meter.
Na een half uur begaven de 6 deelnemers zich naar de waterkant, waar we gingen zwemmen bij het strandje. Met een aantal IJVL-ers, die eerder te water waren gegaan gingen we volleyballen in het water.

Het lijkt, alsof je niet zoveel doet, maar je springt telkens op. Eén van de deelnemers kreeg zelfs kramp, dus we hadden ondanks de hitte toch wel ons best gedaan. Maar ja, het water werkte als koeling.

We hadden goed geluisterd naar de adviezen, hoe de hitte te doorstaan. Eén ervan was voldoende drinken. Het kwam mooi uit, dat er om 9 uur voldoende plek vrij kwam op het terras van Brasserie "Buitenhuis".

We hadden dan ook een "Goed Excuus".

Om kwart over 10 wandelden we terug naar de fietsen.

Ik had de smaak te pakken, want vanmorgen ging ik met mijn vrouw weer zwemmen in het Valkenburgse meer op deze warmste dag van het jaar.

De Boerenrepubliek

We waren om 6 uur op. Er was genoeg te doen. De kleren voor 5 dagen uitzoeken en in de fietstassen doen, net als andere zaken. Om half 8 lunchten we na een korte douche en draaiden nog een korte was. De planten in de tuin hoefden geen water, want het had vannacht 0,5 millimeter geregend.

Ik vertrok om half 9 naar de Boerenmarkt, waar ik bij Biowie brood haalde voor vandaag en morgen. Na thuis koffie en thee gedronken te hebben, vertrokken we met 82570 als totaalstand naar de volkstuin, waar ik water gaf in de kas en Ada wat kleine klussen deed. Het winterkoninkje zong weer in de top van de blauwspar.

Om 12 uur reden we over de Landgoederenroute naar Den Haag Centraal, waar we om 5 over 1 de trein naar Utrecht namen. Vandaar fietsten we naar Bunnik. Vlak voor we daar waren, namen we plaats op een terras, waar Ada cappuccino nam en ik een alcoholvrij witbier. Er waren al wespen actief. Gelukkig is ze er niet allergisch voor.
Om beurten deden we onze wielerkleding aan op het toilet, waarna we de LF4a vervolgden. Via Bunnik, Zeist en Driebergen reden we door de Boerenrepubliek naar Langbroek. Er was vandaag rood split aangebracht op het asfalt, dus we probeerden zoveel mogelijk op de smalle strook in het midden van de weg te rijden.

Mijn vrouw had in Utrecht gezegd, dat ze geen kaart nodig had om in Wageningen te komen, dus ik volgde haar blindelings, ook toen ze een bordje met LF4a miste en we de LF 17 volgden. Zo kwamen we niet in Breedeveen uit, maar in Overlangbroek.

Op deze warme middag in de Boerenrepubliek, met veel blauw-wit-rode vlaggen, reden we door naar Wijk bij Duurstede, in de geschiedenisboeken beter bekend als Dorestad.


Op het schaduwrijke terras van een ijssalon namen we een ijsje, terwijl ik de vraag voor een Tourquiz met een gele en een bolletjesfiets probeerde op te lossen, hetgeen niet zo snel lukte.

Over de dijk reden we met de wind in de rug naar Amerongen toe, waar we na een mooie omweg over de slingerende rivierdijk met de Utrechtse Heuvelrug voor ons, de Midden-Nederlandroute weer oppikten.

Door de bossen reden we naar Elst en vandaar naar Rhenen om over de Grebbeberg naar Wageningen te trappen. Nu we het toch over bergen hebben: Jonas Vingegaard reed Tadej Pogacar uit de gele trui op de Col de Granon.

Over vals plat klommen we naar Wageningen Hoog, waar we om 7 uur na 97 kilometer fietsen bij camping "De Wielerbaan" aankwamen.

Onder hoge sparren zetten we na een jaar op het grasveld onze Eureka Susten 3XP weer op. Terwijl Ada de stamppot met chorizo opbakte, haalde ik 3 alcoholvrij witbier en een Affligem wit.
Na de heerlijke yoghurt deed ik de vaat, waarna we om 9 uur op een loungebank op het terras van de kantine neerstreken.

Ada begon aan "Terugkeer ongewenst" van Charles Lewinsky, terwijl ik het raadsel van de fietsen op de Franse col probeerde op te lossen. Tevergeefs.

Om half 11 gingen we naar bed. Daar volgde een volgend raadsel. Ik kon mijn sloop niet vinden. Ik keerde mijn kledingtassen om, maar helaas tevergeefs.

Toen Ada in haar kledingtas zocht, bleek de sloop daar in te zitten. Niet alleen voor Tadej Pogacar was het een slopende dag....

Tropisch Nederland

We kwamen vannacht terug van een vijftal dagen door het Rivierenland. De tocht ging grotendeels door het gebied van het voormalige hertogdom Gelre.

We hadden warm weer, maar door de wind en de koelere nachten was het prima uit te houden. Gisteren was de op één na warmste dag tot nu toe, maar de fietsrit langs de Linge was goed te doen.

Nu schreef Willem Frederik Hermans ooit een boek onder de titel "De laatste resten van tropisch Nederland".

Dat was echter voor de klimaatopwarming. Vandaag werd het met speels gemak in een groot deel van het land tropisch warm.

De grens van 30 graden Celsius werd in De Bilt gepasseerd en dan spreken we van tropisch weer.

Vanwege de weersomstandigheden hebben we de traditionele droogtraining verplaatst naar het Valkenburgse meer.

Een substantieel deel van de droogtraining zal in het water plaatsvinden. Dat is weer eens wat anders dan in 5 dagen 380 kilometer fietsen.

Lunchconcert met een natje en een droogje

Het was na een frisse nacht op klomphoogte om half 8 al weer aan het opwarmen, toen Ada en ik naar het Valkenburgse meer gingen. Mijn vrouw fietsend en ik lopend.

Samen hadden we zo een natje en een droogje voor het ontbijt. Ada zwom in het meer, ik werkte op het strandje en op het gras een droogtraining af. Deze was wel wat lichter dan die van gisterenavond.
Tot half 11 deden we thuis rustig aan, waarna Ada naar de volkstuin vertrok en ik naar een opticien ging om een schroefje in mijn leesbril te vervangen.

Dit bleek toch wat lastiger dan gedacht, want het veertje, dat het schroefje op zijn plek moest houden, was kapot, en daar het een verouderd systeem was, moest ook deze vervangen worden, maar de mevrouw van Pearle loste het goed op.

Thuisgekomen maakte ik het brood klaar en fietste naar de volkstuin, waar ik met mijn vrouw zou eten.
Terwijl wij daar zaten met een natje en een droogje kregen we een lunchconcert te horen.

In de top van de spar achter onze kas zat een winterkoninkje te kwinkeleren, dat het een lieve lust was.

We gingen er niet naar toe om een betere foto te maken van het winterkoninkje, want we wilden het concert niet verstoren.

We zaten in de schaduw van een mispel- en een vijgenboom, want het was best warm te noemen.

Ada ging naar haar ouders toe, ik haalde met de fiets een bestelling op voor de volkstuin. Nee, het was geen kerstboom, maar het formaat was net zo lastig. 

Na de vracht op de juiste plek afgeleverd te hebben, fietste ik met een mooie omweg naar huis toe. De eerste 12 dagen van juli heb ik 460 kilometer gefietst. In de Tour de France doen ze daar een dag of 2 over....

Ook daar heb je de waterdragers, die met gemak een vrachtje vervoeren.

Vandaag was een heuveletappe met een grote kopgroep. Het was een slotklim met wisselende kansen en daardoor zeer boeiend. Magnus Cort Nielsen won met banddikte verschil voor Nicholas Schultz.

Daarna was het lang spannend, of Lennard Kämna de gele trui over kon nemen van Tadej Pogacar, maar de Duitser kwam 11 seconden tekort.

Morgen volgt een zware Alpenetappe. De verschillen in de Top-10 zijn nog klein. Ik vermoed, dat de verschillen morgen groter zullen zijn.

Zweten

Het duurde even, voor het vandaag warm werd. Eerst moest de zon vanuit Zeeland door het wolkendek heen breken. Rond een uur of 5 was het op zijn warmst.

Om 10 uur 's avonds was het nog nauwelijks afgekoeld.

Je kunt dus stellen, dat we op het warmst van de dag gingen trainen. Met Jos Drabbels, die vanavond de training voor zijn rekening nam, fietste ik naar het clubgebouw van "Swift", vanwaar we naar "De Bult" liepen.
Na een rondje inlopen op de voormalige vuilnisbelt volgde een serie oefeningen op de trap met aansluitend een meter of 400 lopen. Je ging er behoorlijk van zweten.

Nu is zweten een natuurlijk koelmethode. Door de verdamping van het vocht vindt er afkoeling plaats. En dat hadden we wel nodig, want na de trap kwam de ladder. De touwladder om precies te zijn. Deze werd op het fietspad neergelegd, waarna je in hoog tempo telkens verschillende pasjes erin of er omheen moet maken.

Hoewel er een strakblauwe lucht boven ons was, leek het wel, alsof het pal om ons heen geregend had. Zweetdruppels alom, alsof het al 41 graden was.

Daarna volgde de oefeningen in de elastieken. Deze werden vastgemaakt aan de brug, waarna de benen met allerlei oefeningen werden geteisterd. Van buitenaf ziet het er niet zo zwaar uit, maar het is een heuse krachttraining. Ook hier drupte het zweet op het asfalt.

We sloten de droogtraining af met een serie buikspieroefeningen en schaatssprongen in het gras. Ook hier werden de zweetklieren flink aan het werk gezet. En dan was het nog maar een graad of 20....

Het bloed en de tranen lieten we maar achterwege.