Bokalen

 
Aan de vooravond van een nieuw levensjaar kijk je vaak even terug op het afgelopen jaar. De voornaamste verandering was de geboorte van onze tweede kleinzoon. En laten we nou net vandaag op onze kleinkinderen mogen passen!

Het was een rustige dag met wat kleine fietsritten en wandelingen, terwijl we ook vrij veel zaten.

Daarnaast speelden we uiteraard met de kinderen, die uit zichzelf doen, waarvoor wij de grootst mogelijke moeite moeten doen: leven in het nu.

Ik ben benieuwd, wat het komende levensjaar ons gaat brengen.

Hopelijk zijn de bokalen goed gevuld met vreugde, om die met anderen te kunnen delen.

Knopig helmkruid

Ondanks dat het slaapkamerraam de hele nacht open had gestaan, hing de warmte nog in het huis. Maar wat wil je ook met een minimumtemperatuur van 17 graden.

In bed dubden we nog even, of we zouden gaan zwemmen in het Valkenburgse meer, maar de eerste regendruppels maakte aan iedere twijfel een eind. We zouden naar de volkstuin gaan.
Na een banaan gegeten te hebben reed mijn vrouw er al naartoe, terwijl ik het ontbijt klaar maakte. Op de tuin aten we ons brood, terwijl Ada op een app uitzocht, welke haar onbekende plant op de tuin stond.

Het bleek om knopig helmkruid te gaan.
In de gestaag neerdalende regen, hetgeen voor de tuin zeer welkom was, hielp ik met het sjouwen van de emmers compost uit de compostbak, waarin nieuw materiaal gecomposteerd kan gaan worden.
Toen deze klus na een uur geklaard was, fietste ik naar huis, waar ik mijn sportschoenen aandeed. Via het gloednieuwe fietspad liep ik naar de volkstuin terug.

Er was geen wegwerker te vinden, die me terug kon sturen.

Het was nu 2 kilometer korter. Op de terugweg stond er echter een auto van één van de wegwerkers op het punt, waar ik het hek moest passeren. Voor mij hield dat in, dat ik in de regen naar de Rijndijk moest lopen, zodat de geplande loop van 6 kilometer alsnog 8 kilometer werd.

Toen ik me ging douchen had het al 7 millimeter geregend. 
Om 12 uur fietste ik in de regen naar Leiden, waar ik bij "De Helianth" boodschappen deed. Thuisgekomen lunchte ik, waarna ik ging kijken naar de zwaarste Pyreneeënetappe in de Tour de France. Voor het weer hoefde ik niet naar buiten, want de neerslagsom tikte de 15 millimeter al aan.

Zoals verwacht zou de tweestrijd tussen Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard wederom ontbranden. In de laatste afdaling ging het mis voor de Sloveen. Hij ging in een bocht onderuit. De Deen wachtte netjes op hem.

Sportiviteit op hoog niveau werd beloond  met etappewinst en een minuut extra voorsprong. Met het oog op de tijdrit van 40 kilometer is 3 minuten voorsprong een geruststellende gedachte.

Testrijdersrit

Het mag genoegzaam bekend zijn, dat ik me in de Leidse IJshal graag opoffer als testrijder.

Nu was het vanavond heerlijk weer om nog een stukje te gaan fietsen.
Nu wordt op dit moment de laatste hand gelegd aan het fietspad tussen de Stevenshof en Wassenaar. Ik vermoedde, dat het vlak bij het Valkenburgse meer het beste zichtbaar zou zijn. Hetgeen klopte.

Een hek stond dusdanig open, dat je er niet met je fiets door kon, maar dat je wel richting tunnel onder de A44 kon wandelen.

Na een paar foto's genomen te hebben, fietste ik terug naar de Stevenshof. Ik had al diverse keren wandelaars zien lopen langs de Schenksloot, en daar mijn fiets hier wel langs de hekken kon, begon ik aan mijn testrit.

Ter hoogte van de Rijnlandroute werd het asfalt rood en kon ik rustig doorrijden naar het viaduct annex ecoduct.

Je kon makkelijk onder het viaduct van de A44 fietsen.

Daar het hek de toegang voor fietsers nog verspert, moet je hier nog keren.

Via het andere nieuwe fietspad trapte ik naar de ventweg langs de A44.

Ook hier versperden hekken de weg.

Overmorgen gaat het fietspad 's avonds open voor gebruikers. Deze testrijder heeft het nieuwe fietspad goedgekeurd. Ga ervan genieten!

Een ander perspectief

Vanmorgen had ik, op een uitstapje naar de Boerenmarkt na, huisarrest. Er zou iemand komen van een rioolbedrijf om de regenpijp helemaal door te ragen. Ik hoef niet bang te zijn, dat ik beschuldigd ga worden van riooljournalistiek, want het bedrijf kwam niet opdraven.

Tot 1 uur bleef ik tevergeefs wachten.

Wel konden we een voor de tuin zeer welkom buitje verwelkomen.

Ondertussen had ik alle tijd om mijn mail te bekijken. Van Rob Pijpers kreeg ik een viertal toto's van het bouwterrein van  IJshal "De Vliet".

Na met mijn vrouw geluncht te hebben, ging ik 's middags op de fiets naar de Voorschoterweg. Ik kon niet bij de tribune van Leidsche Boys komen, vanwaar ik meestal de foto's maak, maar Maurits Escher heeft ons geleerd om dingen vanuit een ander perspectief te bekijken.

Doordat de bouw al aardig de lucht in gaat, kun je de vorderingen vanaf de Voorschoterweg al zien.

Ik fietste om naar de andere zijde. Langs de Vliet zie je heel weinig door de bomen en de struiken, maar doordat de bouw wat hoger is, zijn er wat gedeeltelijke doorkijkjes.

Thuisgekomen was ik op tijd voor de beklimmingen in de Tour de France. Het draaide uit op een duel tussen Jonas Vingegaard en Tadej Pogacar. De Sloveen won de etappe, maar de Deen behield met gemak het geel.

Met nog één etappe in de Pyreneeën te gaan, is er voor Vingegaard veel perspectief om de Ronde van Frankrijk op zijn naam te schrijven.

Hoge pieken

Eenieder, die in Nederland verbleef, heeft kunnen ervaren, dat het gisteren recordwarm was.

De thermometer bereikte hoge pieken. 

Dat gebeurde ook in de Tour de France, waar in het tweede deel van de etappe de Pyreneeën werden bereikt. Doordat er 's middags iemand langs zou komen om een w.c. te plaatsen, had ik huisarrest. Ik moest thuisblijven tot de klus geklaard was. Gezien de buitentemperaturen vond ik dat helemaal niet erg, want ik kon kijken naar de Touretappe, die gewonnen werd door de Canadees Hugo Houle, die zo eindelijk zijn belofte om zijn doodgereden broer Pierrik op deze wijze te eren, in kon lossen.

Achter deze verrassende winnaar, die deze zege als een zegen zal ervaren, ontspon zich een boeiend gevecht tussen Jonas Vingegaard en Tadej Pogacar. 

De Deen wist alle Sloveense aanvallen te weerstaan.

Vandaag wordt het duel om het geel hervat. In Nederland trouwens ook, want op dit moment geldt in ons land nog steeds code geel.

Voor het klimaat is het inmiddels code rood geworden.


Dat heeft alles te maken met falend overheidsbeleid. Het constant vooruitschuiven van zaken om de kool en de geit maar te sparen.

Ik ben 20 jaar filiaalhoofd geweest in de bibliotheek van Katwijk aan den Rijn. Dit energiezuinige gebouw is opgeleverd in 1981 en had een aardgasverbruik van 4000 m3 per jaar bij een vloeroppervlak van 650 m2. Het filiaal Morskwartier in Leiden, dat met eenzelfde grondoppervlak in hetzelfde jaar is geopend, had een jaarlijks aardgasverbruik van 16.000m3. Een besparing van 75% op de gasrekening was dus in 1981 al mogelijk!

Waarom is in de afgelopen 40 jaar niet massaal energiezuinig gebouwd, terwijl dit proefproject liet zien, dat dit heel goed mogelijk was?

Dan waren we nu niet afhankelijk geweest van Poetin, die naar eigen believen de gaskraan dicht kan draaien. 

En dan hoefden we nu niet krampachtig op zoek naar energiebesparingsmogelijkheden.

Nu we het toch over kramp hebben: in deze extreem warme nacht werd ik om een uur of 5 wakker van kramp in mijn linkerkuit. Ik was meteen klaar wakker.

Nu had ik me gisteren heel rustig gehouden bij de hoog piekende temperatuur, dus ik had nooit kramp mogen krijgen. Maar desondanks heb ik genoeg gezweet. In combinatie met de bloeddrukverlagende medicijnen resulteerde dit in een magnesiumtekort. 

Na mijn kuit te hebben opgerekt, wandelde ik naar het medicijnkastje voor een magnesiumpil. Sommige dingen kun je maar beter niet op de lange baan schuiven....