zondag 8 september 2013

Mergellandroute met bonusberg

Het was bewolkt maar droog weer, toen we om half 10 vertrokken voor onze jaarlijkse Mergellandroute.
Vanaf ons tijdelijke onderkomen in Terlinden reden we met zijn negenen naar Noorbeek, waar we de route oppikten. Hier werden de verschillen al snel duidelijk. Zoals gebruikelijk was ik met afstand de langzaamste daler. In de beklimming van de Wolfsberg kroop ik naar Hen toe, die met klimmen de rest van de groep niet bij kon houden. We zouden het grootste deel van de dag vlak bij elkaar rijden, zodat ik tijdens de route vaak de "66" op Hens wielershirt zag.

We reden naar het mooiste deel van de route toe: de omgeving van Epen. Door een vakantie in 1991 met het hele gezin, waarbij we 3 weken een stacaravan gehuurd hadden bij "De Rozenhof" op de Camerig, ken ik de omgeving behoorlijk goed.

Ik vind het ook een heerlijke klim. Vanaf de watermolen is het even steil, maar nadat je deze 14% gehad hebt, volgt een lange lekker lopende klim met een paar kleine afzinken. Hier zagen we de eerste groepen deelnemers aan Cycle for Hope. We zouden er tijdens de tocht nog zeer veel tegenkomen.
Bij Vaalsbroek bogen we af naar Vijlen om via Mechelen en Wittem naar de Eyserbosweg te rijden, de lastigste klim van de Mergellandroute.

Zonder tripel is het laatste stuk zwaar, maar het is net te toen.
Bij de Bernardushoeve, waar we ooit ook een week met het gezing gebivakkeerd hadden, sloegen we af naar de Fromberg. Zoals gebruikelijk lag ik in de afdaling ver achter, maar ik had Hen in het vizier, tot de groep een bocht indraaide. Daar vlak achter lag een afslag. Op de klim zag ik iemand rijden met een wit shirt en een zwarte wielerbroek. In de veronderstelling achter de groep aan te gaan beklom ik de Colmont. Boven gekomen zag ik niemand.
Ik zag niemand, terwijl op de top een boerderij stond, die ik niet thuis kon brengen. Ik had een afslag te vroeg genomen!
Ik daalde maar weer af en vervolgde de weg naar de minder zware Fromberg. Boven gekomen zag ik niemand meer. Ik wist echter, waar we hadden afgesproken. Ik fietste door naar de Keutenberg, waar bij het opdraaien van het stuk van 22% de weg geblokkeerd was. Een fiets stond dwars op de weg, terwijl de eigenaar de ketting er weer op legde. Aan weerszijde van hem stapten zijn trainingsmaten af. Ik reed de fuik in en moest wandelen tot het eerste wat vlakkere stuk.
Onder een dreigende hemel trapte ik via Scheulder naar Sibbe, waar op het terras van het wielercafé de andere 8 IJVL-ers net hun bestelling hadden geplaatst. De kruisbessenvlaai was heerlijk!
We reden via de Sibbegrubbe naar Schin op Geul en vandaar naar Klimmen, waar Jaap, Letty, Frank en Hen op mij stonden te wachten. Op weg naar Hulsberg waren we Jaap kwijt, die zijn eigen Mergellandroute had gepland.

Met zijn vieren reden we door tot Moorveld, waar we even wat aten en dronken om via het mooie Maasdal naar Berg en Terblijt te fietsen. Op de Kuitenbergweg kreeg Hen een lekke band. Een nieuwe band werd er in gelegd. Met een klein pompje werd de band zo hard mogelijk opgepompt. In Berg zochten we een fietsenmaker op. Er bleek 2 bar in de band te zitten, met een goede fietspomp werd de luchtdruk op 8 bar gebracht.

We beklommen de Bemelerberg en daalden af naar Cadier en Keer, waar de finish van "Cycle for Hope" werd gefilmd.
Over golvende wegen klommen en daalden we via Honthem en Eckelrade naar Gronsveld, met 52 km als mijn hoogste topsnelheid. Bij Oost-Maarland kwamen we bij de Maas. We reden door naar Eijsden, waar we bij Angelati koffie en chocolademelk bestelden. Toen Letty naar het toilet was, hadden we de mogelijkheid om ongezien een doosje eigengemaakte bonbons te kopen als onze blijk van waardering voor het prima organiseren van dit fietsweekeinde.
De stayer in me kwam naar boven op de Meschberg. Ik klom steeds makkelijker. Via Moerslag en Sint Geertruid trapten we naar Mheer, tot we bij de afslag naar Bergenhuizen kwamen. Hier vandaan was het maar een klein stukje naar Terlinden, waar de snelle groep al was. Ook zij hadden op de Kuitenberg pech gehad. Bij Jos was een spaak gebroken.
We hadden onwijs veel geluk gehad op deze bewolkte, vrij frisse dag. We hadden iedere keer precies tussen de buien door gereden.
Mijn kilometerteller stond na een rondje om de schuur, precies op 200 km. Vanmorgen was de stand 56 km, dus ik had volgens de teller 144 gereden. Nu had ik wel een bonusberg meegepikt, maar vergeleken bij de anderen heeft mijn teller een kleine afwijking. Boze tongen beweren, dat dat ook voor de schrijver van dit blog geldt....
Om beurten douchten we ons, terwijl er op de televisie een documentaire was over Cornelis Vreeswijk.

Wij vertrokken schoongedoucht om half 8 naar Gronsveld, waar we op deze onvergetelijke avond in "De Grenadier" af en toe onbedaarlijk moesten lachen. Het was een afsluiting, die perfect bij dit leuke fietsweekeinde paste.

Jeker

Vrijdag vertrokken we naar het uiterste zuiden des lands voor het fietsen van de jaarlijkse Mergellandroute. Er was een huisje gehuurd in Terlinden in de buurt van Noorbeek. We konden hier pas om 3 uur terecht.
Ik fietste naar het huis van Frank Damen, waar Wil Verbeij ook naar toe kwam. Met zijn drieën reden we zonder noemenswaardig oponthoud naar Eijsden. Op het terras van "Aon 't Bat" namen we een uitsmijter. De lucht was eerst dreigend, maar de zon kwam weer door. Toen we net op het punt stonden om te vertrekken, trok de donkere bewolking over ons heen en gingen de hemelsluizen wagenwijd open. Onder de grote parasols raakte Wil in gesprek met 2 kleurig en keurig geklede Maastrichtse dames, die iedere vrijdag naar de kapper gingen.
Na een kwartier was de bui weer over. We haalden de fietsen van de twinny-load en wachtten nog even op Jaap de Gorter en Jos Drabbels, die ook naar Eijsden kwamen.
Na ons in fietskledij te hebben gehesen daalden we af naar de Maas, waar we de verzande rivier met een pontje overstaken.

We fietsten tussen de Maas en het Albertkanaal door naar Neerkanne, waar we de Jeker voor de eerste maal passeerden. Onderweg hadden we het effect van de korte, maar hevige bui al aan den lijve ondervonden. Bij de brug, die we over moesten steken, werd een sluizencomplex uitgegraven van wel 20 meter diep. Er lag dus slik op de weg, die door de bui alle kanten op spatte. Onze zorgvuldig schoongemaakte racefietsen waren binnen een kwartier bemodderd als een crossfiets. Zelf zagen we er ook niet geheel brandschoon meer uit.
Maar dat was nog het minste probleem. In België zijn veel wegen met betonplaten. De combinatie betonplaten, natte slik en remmen in de afdaling bleek niet ideaal. Je achterwiel slipte gewoon weg. In het havengebied gebeurde dit een paar keer bij deze of gene. Later op de dag remde Jaap, toen we in een afdaling linksaf moesten. Met zijn achterwiel maakte hij een haakse bocht. De schrik zat er daarna goed in bij hem.
Voor het zo ver was, reden we over wegen en fietspaden van alle gradaties. Van goed tot superslecht. Vanaf de Muizenberg trapten we naar Kesselt, waar we westwaarts reden naar Riemst. Het terrein was glooiend. Dit voor ons onbekende stukje België is zeker niet onaardig te noemen, zeker niet als je op een top van een lage heuvel stond en uitzicht had op het Mergelland in het oosten.
We kregen nog een keer te maken met een korte regenbui, maar deze was zo hevig, dat we een minuut of 5 schuilden. Een enkele donderklap begeleidde de bui. Een paar minuten later reden we weer door de glooiende Haspengouw.

Op het gevaar af verkeerd begrepen te worden: we reden over Zussen.

Zo kwamen we na een steile afdaling met wel 12 haarspeldbochten bij Opkanne uit. Hier begonnen we aan een prachtige tocht langs de Jeker. Het wegdek hield helaas geen gelijke tred met het prachtige natuurschoon. Via Eben-Emael en Wonck reden we naar Bassenge.
Bij Roclenge-sur-Geer verlieten we de Jeker en klommen naar Hautain Saint-Siméon, waar we na een poging om een rustige weg naar Eijsden te vinden, over een drukke provinciale weg afdaalden naar Haccourt.
Frank, Wil en Jos vormden de kop van de afdaling, ik zat als hekkensluiter een meter of 100 achter Jaap. Vlak voor me kwam een beladen tractor de weg op gereden, waardoor ik af moest remmen en Jaap uit het zicht verloor op het enige bochtige gedeelte van de drukbereden weg.
Ik had gezien, dat er een splitsing aankwam: een weg ging naar Maastricht, de andere naar Visé. Ik sloeg af naar Maastricht en zag daar het voorste trio staan. Mijn eerste vraag was: "Waar is Jaap?"
Zij hadden Jaap niet gezien, omdat ze net over de GPS-en gebogen stonden voor het bestuderen van de route. De conclusie was duidelijk. Jaap was verder afgedaald naar Visé. Dat deden wij dus ook maar. Maar bij de grote rotonde aangekomen zagen we hem niet.
We fietsten dus maar door naar Eijsden, de enige plek, waarvan we zeker waren, dat we Jaap konden terugvinden. En dat klopte. We waren koud 5 minuten in Eijsden, of we zagen hem aan de overzijde van de Maas naar het pontje fietsen.
Maar als je je dag niet hebt, dan heb je vaak pech. Vlak voor Jaaps neus voer het voetveer de rivier over. Daar wij een klein half uur moesten wachten, namen we op het zonnige terras van "Aon 't Bat" als afsluiting van een prachtige tocht door België een Belgisch biertje: Carolus.
Jos en Wil fietsten naar het huisje bij Terlinden, terwijl de anderen met de auto er naar toe reden.
We werden verwelkomd in huisje 29 door Pieter en Letty, die alles piekfijn georganiseerd hadden. Hen van den Haak en Robert Nozeman waren ook al aanwezig bij het gloednieuwe vakantiehuis met een schitterend uitzicht over het Mergelland.
Met het oog op de 130 km, die we de volgende dag door het Mergelland zouden fietsen, stapelden we flink wat koolhydraten bij de gezellige spaghettimaaltijd met veel lachsalvo's na 56 km fietsen rondom de Jeker.

vrijdag 6 september 2013

Tropische septemberdag

Het was gisteren de eerste tropische septemberdag sinds 1991. Vrij uniek dus.
Vorig jaar durfde ik het al aan om rond deze tijd een winterverwachting uit te spreken. Dit jaar is het een stuk lastiger. Het koude voorjaar wees op een koude winter, terwijl een warme hoogzomer met hittegolf vaak, maar gelukkig niet altijd, wijst op een "warme" winter.
Er is dus sprake van wat tegenstrijdigheden.
Daar komt ook nog eens bij, dat het ijs op de Barentszzee weer eens flink weggesmolten is, hetgeen weer duidt op een sneeuwwinter, zoals de laatste jaren te doen gebruikelijk.
Ik ga me er de komende weken in verdiepen, waarbij ik ook het septemberweer meeneem. Ik ben dit jaar zeer voorzichtig, daar door het totaal afwijkende weer er weinig vergelijkingsmateriaal voorhanden is.
Ik verwacht wel, dat we op de Vogelplas zullen komen dit jaar, vermoedelijk weer met sneeuw, maar voor de rest heb ik totaal nog geen idee.

donderdag 5 september 2013

Rondje IJshal

Op maandag 23 september mag ik de laatste droogtraining van het seizoen. En ik kan nu al voorspellen, dat het ook de koudste zal worden.

Denk nu niet, dat ik over een glazen bol beschik, ook al kan ik af en toe wat glazig voor me uit staren. Nee, als trainer ben je in je hoofd vaak al lang van te voren bezig met de invulling van zo'n avond. Dat deed ik dus ook.
Maar wil je zeker weten, of de training uitvoerbaar is, moet je eerst wat dingen controleren. Dat deed ik vanochtend dus ook. Na mijn racefiets in orde te hebben gemaakt voor de komende Mergellandroute, skeelerde ik om 10 uur via de Haagsche Schouw over over het algemeen goed asfalt naar de Leidse IJshal.
Er stonden een paar auto's, hetgeen betekende, dat er mensen aanwezig waren. De deuren zaten op slot en er was nergens een bel te bekennen. Ik tikte bij een paar deuren op het raam en Jan van Rijn kwam even uit een vergadering. Nu was de ijsmeester precies degene, die ik nodig had. Ik legde hem mijn plan voor, waar hij mee in kon stemmen.
De training begint op 23 september 's avonds om 7 uur in de Leidse IJshal. Daar wordt dan een laagje water op het ijs gespoten. Ik schat in, dat we daar een half uur mee bezig zullen zijn. Warme kleding is dan aan te bevelen, want over het algemeen is het behoorlijk fris in de IJshal.
Als het laagje water overal op het ijs aangebracht is, gaan we een uurtje trainen. Het zal een combinatie zijn van looptraining en wat schaatsspecifieke oefeningen als schaatsstappen, schaatssprongen, bochtstappen en statisch zitten.
Voor degenen, die dan nog tijd en/of zin hebben, is er dan de gelegenheid om nog een laagje water op dan inmiddels uitgeharde ijs aan te brengen. Duidelijk een geval van het nuttige met het aangename verenigen.
Niet-IJVL-ers van dit blog, die mee willen doen met de droogtraining op 23 september, zijn bij deze uitgenodigd, mits ze voor en na de training een handje helpen in de IJshal. Vele handen maken licht werk.

Na de afspraak met Jan van Rijn gemaakt te hebben skeelerde ik op deze prachtige zomerochtend naar de Haagsche Schouw terug, waar ik de skeelertocht van hooguit 15 km besloot met een slinger door de Stevenshof.

woensdag 4 september 2013

Zwoegen in de Oudewijvenzomer


Het prachtige nazomerweer, dat we momenteel hebben, wordt ook wel "Indian summer" of Oudewijvenzomer genoemd. Bij veel mensen nodigt het uit tot tempo doeloe, maar er zijn ook mensen, die al of niet vrijwillig juist extra activiteit aan de dag leggen. U mag 3 keer raden, tot welke soort ik behoor.
Gisterenavond hadden we in Nieuw-Vennep een vergadering ter voorbereiding van de reünie van Oktopus op zaterdag 16 november. Direct uit mijn werk fietste ik naar Noordwijk, waar ik bij Joop en Gea Beenakker in de tuin een spaghettischotel al, alvorens ik met Joop naar de zoveelste hilarische vergadering reed.
's Avonds om kwart voor 10 waren we terug bij zijn huis, waarna ik nog een rit in het donker voor de boeg had.
Om half 12 zocht ik het bed op, waar ik om half 7 al weer uit moest. Om 8 uur moest ik op de Hoofdbieb zijn. Er moest gesjouwd worden. De Strandbibliotheek moest ontruimd worden. Dirk en Perry reden met een kleine vrachtauto, ik met de biebauto. Om kwart over 9 zat alles in de wagens. Ik bracht wat spullen naar de garage, waarna we bij de opslag in Katwijk aan den Rijn de vrachtauto leegruimden.
Klus geklaard, zou je zeggen. Maar dat gold niet voor het mannelijk personeel van de bibliotheek. Wij mochten zware spullen uit de oude bibliotheek van Rijnsburg gaan halen.
"Waar blijven jullie met je emancipatie?", zei Dirk en hij legde de vinger op de zere plek. In de 34 jaar, die ik inmiddels in het bibliotheekwerk actief ben, is er wat dat aangaat geen spat veranderd.
We hadden met moeite een paar zware, onhandige schotten met moeite in de vrachtauto gekregen en 3 delen van een balie. De balie ging naar de garage, de schotten gingen 's middags naar de bibliotheek van Hoornes/Rijnsoever. Ik reed met de biebauto voor de vrachtauto uit en nam meteen de boekenkratten mee voor een ritje langs de filialen. Zo kon ik op deze warme dag mijn buik- en rugspieren nog wat extra aanspannen.
In Rijnsburg hielp ik nog met het inladen van kasten en tafels, alvorens ik de rit langs de filialen via Katwijk aan den Rijn en Valkenburg voltooide. Nadat ik 10 kratten met boeken op de Hoofdbieb afleverde, was er een collega, die probeerde te versieren, dat ik ze ook nog in zou nemen.
"Wat moet ik hiermee?"
"Innemen", zei ik: "Ik loop vanaf 8 uur al te sjouwen."
De emancipatie heeft nog een lange weg te gaan.

Nu stond er 's avonds een skeelertraining op het programma. Ik had me voorgenomen het wat rustiger aan te doen, maar ja, wie mij een beetje kent....
Ik deed dus gewoon mee met de door Tjeerd Wierdsma gegeven training. En ik moet zeggen: het viel me niet tegen. Zelfs de sprints over 100, 200, 300 en 400 meter gingen voor mij doen behoorlijk.
Maar het mooiste was toch de oefening met trio's, waarbij iemand de andere 2,5 ronden uit de wind moest houden, waarna de anderen uit de rug weg moesten sprinten en de kopman er achteraan moest. Ik vond het prima om Jante Vernhout en een andere jonge vrouw in een gelijkmatig tempo in de luwte te zetten.
En ik maar zwoegen in de Oudenwijvenzomer!

dinsdag 3 september 2013

De laatste en mooiste strandloop van het seizoen

Het was wat winderig, maar de temperatuur was heerlijk. We verzamelden op het parkeerterrein van Katwijk-Noord bij "Het Wantveld". Daar nog niet iedereen er was, liepen we eerst 2 rondjes in op het parkeerterrein, alvorens we de duinopgang beklommen.

Het werd eb. Een gedeelte van het strand was lekker hard, maar het liep wel schuin af. De eerste oefening was op speciaal verzoek van Marjolein Donkerbroek: zij wilde graag bokje springen. Als trainer voldoe ik graag aan het verzoek van het jongste lid van de IJVL-droogtrainingsgroep.
Na een Steigerung volgde het zwaarste onderdeel: het beklimmen van een duinopgang. Hijgend als een werkpaard kwamen we boven.

Nu we het toch over paarden hebben: er reed een groep ruiters langs de vloedlijn. De droogtrainingsgroep mocht het genoegen smaken om sneller te lopen dan de paarden dankzij een sprint over 200 meter.
We waren onderweg naar Huis ter Duin, waar het Nederlands elftal zich verzamelde. Louis van Gaal is op zoek naar fitte spelers. En die zijn in de droogtrainingsgroep absoluut te vinden. Hoeveel spelers van Oranje hebben de marathon wel eens gelopen? Daarbij zijn we ook nog eens een stuk goedkoper dan de slechtst verdienende speler van Oranje, dus wat wil men nog meer....

Nou, wat schaatsoefeningen bijvoorbeeld, zoals de schaatsstap, de schaatssprong en de bochtstap.
Het keerpunt was, zoals gebruikelijk, de trappen van Huis ter Duin, die we alle 67 treden springend en lopend namen.
De zon begon al aardig te zakken, toen we weer richting Katwijk liepen.
Geoffrey van Heerde, normaal gesproken een van de beste lopers van de groep, moest ervaren, dat je niet ongestraft van schoeisel kunt wisselen. Hij kreeg, doordat hij nu constant met zijn voorvoet af moest zetten en er op landen, last van zijn kuiten.
Op de terugweg liet ik diverse oefeningen achterwege, daar het al redelijk donker begon te worden. Op een schuin strand met diverse hoefafdrukken zou je, als je echt in het donker hard zou lopen, kans lopen op een blessure door een misstap. Dat wilde ik als trainer niet op mijn geweten hebben. Derhalve beperkte ik me op de 4 km terug tot een stuk snelwandelen en een minuut statisch zitten.
Desondanks kreeg ik van Jante Vernhout de volgende lovende kritiek: "De laatste en mooiste strandloop van het seizoen."
Ik weet alleen niet, of het op mijn training slaat, of op de prachtige avondschemering....

maandag 2 september 2013

Rheinterrassenroute

Om half 8 was het droog en er stond een waterig zonnetje. We braken de buitentent af en hingen deze te drogen over de heg, terwijl we zelf ontbeten. Rond 9 uur verlieten we de camping om op zoek te gaan naar de route. Deze vonden we vrij snel. Het was daarna niet ver meer naar Ludwigshafen.
We besloten via de binnenstad te fietsen. Na 6 km door het drukke verkeer te hebben gereden, moesten we er ook weer uit. En dat was een heel ander verhaal in deze typische industriestad.
We hadden de route naar Worms vrij snel te pakken, maar net als de dag ervoor was er sprake van een Umleitung. Via een trap moesten we omlaag met een bepakte fiets. Via een trap met een goot konden we weer omhoog. Een kilometer verder konden we weer oversteken via stoplichten bij de BASF-fabrieken.
De eerste 5 km reden we constant langs het terrein van deze chemiegigant, die in de jaren '70 de beste cassettebandjes produceerde. Het duurde behoorlijk lang, voordat we in enigszins landelijk gebied waren. Overal kruisten wegen onze route naar Worms, waar we om 11 uur na 34 km fietsen arriveerden.

Bij het Tourist Information stond alles in het teken van de Reformatie in 1517, over 4 jaar 5 eeuwen geleden. Op de lagere school was het één van de historische schoolplaten: Maarten Luther verschijnt bij de Rijksdag te Worms in 1521.

Hoe anders was de geschiedenis verlopen, als Luther toen was verschenen voor een gezelschap in Ubach over Worms en onthaald werd met Limburgse vlaai....

De befaamde Dom van Worms stond in de steigers, kennelijk met het oog op 2017. Deze konden we dus lastig bezoeken. We fietsten en wandelden een klein stukje door de binnenstad om op het terras van een Italiaan koffie, échte chocolademelk en 2 vruchtenkoeken te nuttigen.

Na geld te hebben gepind verlieten we de Stadt der Nibelungen.
We kozen voor de Rheinterrassenroute.

Dit betrof geen fietstocht van terrasje naar terrasje langs de Rijn, maar het betrof een licht glooiende route langs licht glooiende heuvels, waar op terrassen aan wijnbouw werd gedaan. We sneden zo een flinke bocht in de Rijn af, die we deels over een drukke weg zouden moeten rijden.

Tot Osthofen was het een vrij saai stuk, maar na dit leuke stadje doorkruist te hebben, werd het glooiender en afwisselender. Bij Mettenheim namen we op een bank langs het fietspad een lunchpauze.
Er hingen veel rijpe bramen langs het fietspad en de weg.

Ik mocht voor "De rijke bramenplukker" spelen en verraste Ada met een zonnehoed vol bramen. Ondanks de vele druivenstruiken, die in rechte rijen op de heuvels stonden, was de tijd van "De druivenplukkers" nog niet aangebroken.

We fietsten door plaatsjes als Alsheim, Gunthersblum, Ludwigshöhe en Dienheim, stuk voor stuk aardige plaatsjes, en kwamen zo in het mooiste plaatsje, Oppenheim, aan de Rijn.

De heuvels waren hier vrij hoog langs de boorden van de rivier, dus hier was het klassieke beeld zichtbaar van de Rijn als wijnrivier. Aan de overzijde van het water zagen we een camping liggen. Ada was al doorgereden voor ik het er serieus met haar over kon hebben, of we niet even terug zouden rijden naar het pontje. Ada fietste het oude centrum in van Nierstein. Het betrof geen ziekenbezoek aan Duitse nierpatiënten, maar een historisch wijnstadje, dat het centrum is van de Rheinhessische Rieslings.

In het stadje met zijn wijnhuizen klommen we dusdanig, dat we op een lichtglooiende weg tussen de druivenvelden vrij hoog boven trein en Rijn reden.
Bij Nackenheim daalden we af en na een minuut of 3 gewacht te hebben voor de trein verscheen, fietsten we eerst pal langs het spoor om uiteindelijk vlak langs de rivier terecht te komen.
Nu hadden we aardig wat slechte onverharde wegen gehad deze vakantie, maar dit was de op één na slechtste. Alleen die in de buurt van het Franse St. Hubert was nog slechter. Een paar km reden we over een dikke laag losse stenen. Aan alles komt een eind, dus ook aan dit gehots en geklots.
Vlak voor Mainz fietsten we langs een gesloten camping en kregen we te maken met een omleiding, maar uiteindelijk wisten we in der Stadtmitte via een lift in een parkeergarage de Tourist Information te bereiken.

Er was nog plek op de camping aan de overzijde van de Rijn. In het drukke, maar mooie centrum van Mainz deed Ada boodschappen bij Rewe, terwijl ik op de fietsen paste. Na een ijsje genomen te hebben, zochten we een weg naar de zeer hoge Rijnbrug.



Vandaar was het maar 2 km naar de op een eiland gelegen camping Maaraue, waar we na 92 km fietsen de tent op konden zetten.

Het was inmiddels al weer 6 uur. Een uur later stond de tent en laadden we allebei een douche genomen.

We aten aardappels met broccoli, kaas en vleessalade, met een vruchtenyoghurt toe.


Onder een prachtige avondschemering met zicht op het Waterfront van Mainz brachten we op deze koudste avond van de fietsvakantie de avond door met lezen, dagboek schrijven en niet te vergeten fotograferen.