Coronaproof schaatsen

Daar de "Krasse knarren" door de bank genomen zoetjesaan tot de risicogroep gaan behoren, was ik als coördinator zeer benieuwd naar de opkomst van deze zeer ervaren schaatsers in de Leidse IJshal bij de eerste schaatstraining van dit seizoen.
Bij aankomst werden we ontvangen met de nodige coronamaatregelen ontvangen. Uiteraard moesten we onze handen ontsmetten en een kaartje met onze naam en ons telefoonnummer invullen, maar we werden ook geacht om een mondkapje te gebruiken tot het moment, dat we het ijs op gingen.

Zo begonnen we veilig aan de eerste piramide van 25 kilometer. We reden met een peloton van 15 man onze 125 rondjes. Het grote voordeel, dat ik had was, dat ik vorige week met Henk Distelvelt al had 20 kilometers geschaatst.
Het inrijden ging erg makkelijk en bij de piramide kon ik dat doortrekken. Technisch liep het erg goed. De droogtrainoefeningen met nadruk op druk achterop, het terugsturen en de zijwaartse afzet betaalde zich uit.

Als je de kunst van het terugsturen goed beheerst, kom je zelfs zonder pootje over in een hoog tempo als op het rechte eind de bocht door. Met de rechterschaats maak je dezelfde buiging als de blauwe lijn op het ijs zolang je de druk maar goed op je hiel hebt.

Het tempo van het peloton lag iets lager dan vorig seizoen. Dat was erg prettig, want daardoor hadden we geen afhakers. En uiteindelijk is dat je streven als coördinator. Wie sneller wil, mag dat. Die pakt in zijn eentje of met een paar andere schaatsers maar een rondje.

Wel was er dit seizoen een noviteit. Vanwege de coronamaatregelen mag je op het ijs ook niet schreeuwen en zingen om verspreiding van aerosolen te voorkomen.

Mijn gebruikelijke manier om het einde van het blok rondjes aan te kondigen was "Nog 2 ronden" en "Laatste ronde!" Met een longinhoud, waarmee ik 100 decibel kan halen, weet ik 1 ding zeker: daarmee komt het bereik van de uitgeademde lucht verder dan anderhalve meter. Daar helpt zelfs de nieuwe ventilatie in eerste instantie niet tegen.

Derhalve had ik een alternatief bedacht om de laatste ronde aan te kondigen: een fietsbel. Deze zit naast mijn rondenteller aan mijn rechterhandschoen. Bij het ingaan van de slotronde bel ik dan.

Door de hoge luchtvochtigheid zowel binnen als buiten de IJshal aan de Vondellaan begon het ijs wel wat dof te worden, maar het bleef verder goed glijden. 

Zodoende was de ouverture van het nieuwe schaatsseizoen van de "Krasse knarren" prima geslaagd.

Jan Versteegen zei na afloop, dat ik technisch veel beter reed dan vorig jaar. Dat kon ik wel beamen. Het vele oefenen op technisch goed uitgevoerde schaatsstappen had toch zijn vruchten afgeworpen.

Kletsnat puzzelen

Het was vandaag de eerste werkdag, waarop ik kon merken, dat ik niet meer hoefde te werken. Om kwart over 6 werd ik wakker. Dat was niet ongebruikelijk. Meestal ontwaak ik rond die tijd. Maar nu hoefde ik er niet uit en dommelde weer in slaap. Om half 8 werd ik pas echt wakker.

Denk nu niet, dat ik ineens een slaapkop ben. Mijn kleinzoon kan dat veel beter. Hij werd tegen tienen wakker na het klokje ruim rond te hebben geslapen.

Nadat het gisteren in onze omgeving al behoorlijk geregend had, volgde vandaag de overtreffende trap.

Pas om een uur of 4 werd het droog en konden we met onze logé naar buiten om een stukje te fietsen. Hij vermaakte zich met het speelgoed in huis prima.
Opa had het ook aardig druk met regelwerk. Door de tweede coronagolf haakte een van de trainers bij de Buitenschoolse sport, die vrijdag van start gaat, af, omdat hij in de risicogroep zit.

Uiteraard heb ik daar alle begrip voor. Maar voor mij betekende dat, dat ik als coördinator ineens een andere trainer moest zien te vinden. Ik moest de puzzel toch compleet krijgen.

Na de nodige mailtjes is het inderdaad gelukt om een vervanger te vinden. Later op de middag kwam er een ander mailtje. Drie van de organisatoren van het jeugdschaatsen in de Herfstvakantie wilden vanwege corona geen risico lopen en hadden zich teruggetrokken.

Er werd gevraagd naar vrijwilligers, die hun taken in de Herfstvakantie over willen nemen, daar het schaatsfeest anders niet door zou gaan. Daar ik er toch iedere dag ben, heb ik me maar aangeboden. Hopelijk zijn er nog anderen, zodat het werk wat meer verdeeld kan worden.
's Avonds was ik nog bezig met wat regelwerk voor het Bavarian curling. En dan zijn er mensen, die denken, dat ik op mijn lauweren ga rusten, nu ik met pensioen ben....

Goede Girostart

 Normaal gesproken publiceer ik mijn Tourploeg voor de start van de Ronde van Frankrijk. Het plan was om dat ook te doen voor de start van de Giro d'Italia. Door de drukke laatste werkweek is deze pensionado er niet aan toegekomen. Jammer, want is strijd het liefst met open vizier.

Op Sicilië is de strijd om de roze trui gisteren losgebarsten met een tijdrit. Mijn ploeg 333m.nl scoorde met 147 behoorlijk goed. Daarmee kwam ik in Ploegleider van het jaar, geloof het of niet, op de 333e plaats terecht!

In een veld van 4651 deelnemers doe je het dan niet zo heel gek. 
De startploeg bestond uit de klassementsrenners Simon Yates, Geraint Thomas en Wilco Kelderman, de nummers 1, 2 en 4 van de Tirrenno-Adriatico. Bij de reserves had ik de nummers 5, 6 en 7, Aleksandr Vlasov, Fausto Masnada en James Knox, net als nummer 13, Jai Hindley. Zij stonden reserve, omdat zij plaats moesten maken voor tijdritspecialisten.

Kersvers wereldkampioen Filippa Ganna, Alex Dowsett en Edoardo Affini werden een week geleden de nummers 1, 9 en 14 in de race tegen de klok.
Het basisteam werd verder ingevuld door Joao Almeida en Diego Ulissi, twee rappe mannen, die vaak hoog eindigen in etappes. Bij de reserves heb ik nog 2 sprinters: Davide Ballerini en Andrea Vendrame.

Met de drie laatstgenoemden heb ik de nummers 2, 4 en 6 van het Italiaans kampioenschap.

De race door de Laars kan beginnen!

3 oktober in De Horsten

Ik woon bijna 41 jaar in Leiden en dit is met afstand de vreemdste 3 oktoberviering. Door de coronacrisis zijn alle evenementen namelijk afgelast.

Dit is de kranslegging van 2020. Normaal gesproken ziet het er zo uit als meer dan 1000 Leidenaren komen zingen bij het koraal onder leiding van Wim de Ru.

Het was vanmorgen dan ook wezenloos stil in de stad. Het was nog rustiger dan op een doorsnee zaterdag. Bij het halen van de boodschappen bij "De Helianth" aan de Herenstraat was ik expres door het mooie centrum van de Sleutelstad gereden. Je kon overal gewoon doorfietsen. Probeer dat maar eens op een normale 3 oktober. Dat lukt je niet!

Een 3 oktober zonder evenementen? Nooit kunnen bedenken. Er was echter, goed verborgen, een evenement, dat wel georganiseerd kon worden. De Hutspot Cup. De IHCL had deze shorttrackwedstrijd voor jeugd en kinderen georganiseerd met toestemming van burgemeester Henri Lenferink. 

De jeugd mag namelijk sporten en de Leidse IJshal was voor deze gelegenheid volledig coronaproof gemaakt. De IHCL had een draaiboek gemaakt, dat in de ogen van de voorzitter van de veiligheidsregio Midden-Holland de toets der kritiek kon doorstaan. Ouders mochten niet naar binnen, maar iedereen kon de wedstrijd volgen via een youtube-livestream.

Op de terugweg naar huis was ik via de Vondellaan gereden om te kijken, hoe het buiten de ijsbaan geregeld was. Geheel tegen mijn natuur in ben ik niet naar binnen gegaan!
Toch was mijn komst zeer welkom. IJsmeester Jan van Rijn moest iets kopen in de Haarlemmerstraat en vroeg, of hij mijn fiets mocht lenen. Uiteraard deed ik dat.
Tijdens het wachten praatte ik buiten met Jeroen Straathof, Piet Schip en enkele IHCL-ers, die buiten alles in goede banen leidden. Wat dat aangaat had de IJshal iets weg van het Gallische dorp.

Alle evenementen? Nee, een klein evenement blijft dapper weerstand bieden....
Met de boodschappen fietste ik naar huis toe, waar ik met Ada thee dronk. Een uur later zat ik weer op de fiets. Ik zou met Hans Boers gaan lopen door "De Horsten". Vanaf station Voorschoten liepen we in een miezerregentje richting Horstlaan voor mijn eerste loop als pensionado.

Het was heerlijk rustig in dit koninklijk landgoed. Halverwege namen we een onverhard pad. Sommige stukken waren blubberig, maar er lag op een tiental plekken een omgewaarde boom over het pad, zodat we een klein beetje aan hordenlopen konden doen.

Op een beukenlaan vloog er een grote buizerd voor ons uit. Voordat we "De Horsten" betraden hadden we in een weiland al een tiental ooievaars gezien en ma het verlaten van dit landgoed zagen we in een ander weiland een grote zilverreiger. Mijn pensioen maakt dus een vliegende start.

Maar het blijft voor een Leidenaar toch wel gek om op 3 oktober in "De Horsten" te lopen.

Hakken en trekken

Het beeld dat mensen van pensionado's hebben is meestal dat van lekker luieren op Bounty-eilanden.

Mijn idee wijkt daar een tikkeltje vanaf.

Zodoende was mijn eerste rit als pensionado naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal hielp met het prepareren van de ijsvloer voor de opening van het nieuwe schaatsseizoen komend weekeinde.
Net als dinsdag kreeg ik een bijl in handen gedrukt. Ik mocht de stalagmieten op de binnen- en buitenbaan te lijf gaan.

Aanvankelijk werkte ik met de kleine bijl, maar daar Henk Distelvelt dit werk pal langs de boarding moest doen, ruilden we van bijl. Op mijn kluunschaatsen, die ik voor dit werk had aangetrokken, hakte ik daarna met de grote bijl.

Heel traag schaatsend speurde ik de buitenbaan af naar stalagmieten. De doorzichtige waren het verraderlijkst. Deze zag je makkelijk over het hoofd, Daarna kon de Zamboni het ijs schaven en dweilen.
Na de theepauze had Ruud Vermeulen een ander klusje voor me. Met een trekker mocht ik de boarding droogmaken, zodat er minder kans was op het ontstaan van nieuwe stalagmieten. Hoe vochtiger de lucht, hoe groter de kans.

Daar ik in augustus in het bezit was gekomen van een trekkerrijbewijs, kon ik natuurlijk niet weigeren. Een paar minuten later stond ik met een trekker in mijn handen.

Ik klikte mijn ijzers onder mijn Langlaufschoenen, schaatste naar de binnenbaan en al schaatsend met de trekker op de boarding van de binnenbaan zwoegde ik langzaam voorwaarts. Het trekken was toch zwaarder dan ik had gedacht. Temeer daar het droogtrekken in 3 etappes moest gebeuren. Na de binnenboarding helemaal te hebben gedaan, had ik 1 zijde van de buitenboarding af, toen ik moest stoppen, omdat de Zamboni dat deel van de buitenbaan ging schaven en dweilen.
Ik vond het niet erg, want de 3 uur hakken en trekken hadden er wel ingehakt.

Om half 5 had ik afgesproken met Bas Warnink en Joep Kapiteijn. We zouden bij "Klein Duimpje" een paar biertje gaan happen. De fietstocht door de Bollenstreek was een mooie gelegenheid om de spieren los te trappen. Kortom, mijn eerste dag als pensionado was me uitstekend bevallen.

Afscheidsreceptie

Mijn laatste werkdag was gisteren een soort doorlopende receptie. Ik begon om 2 uur in de bibliotheek van Valkenburg en was net klaar met het innemen van de kratten, of de eerste medewerker kwam al afscheid van me nemen. Daarop kwamen 3 hoofden hetzelfde doen. Ze kwamen met de mededeling, dat de voor 26 oktober geplande afscheidsreceptie met buffet tot nader order werd uitgesteld.

Zelf had ik daar al rekening mee gehouden. De coronaregels met maximaal 30 personen binnenshuis zouden me dwingen om te kiezen, welke collega's wel zouden mogen komen en welke niet. Dat wilde ik sowieso niet.
De hoofden hadden net hun hielen gelicht, of de volgende 3 collega's verschenen op het toneel. Van een van hen kreeg ik "Sipke's Elfstedentocht", een Gouden Boekje.

Dit boekje kende ik niet. Het leuke is, dat het zowel een Nederlandse als een Fryske tekst heeft.

Inmiddels was de biervoorraad, die ik kreeg, aardig gegroeid. Een ervan was Corona Extra.

Het was zodoende een reuze gezellige middag.

Ook Elfstedenmaat Jaap de Gorter kwam volkomen onverwachts opdagen. Van hem kreeg ik wat Rotterdamse biertjes en een theedoek met de tekst "Niet lullen, maar poetsen".

Van werken kwam niet zo veel op mijn laatste werkdag, die al een soort afscheidsreceptie was.


Om kwart over 5 sloot ik voor de laatste keer de bibliotheek af.

Aan een loopbaan van 41 jaar in de openbare bibliotheek kwam gisteren een einde.

Mijn vrouw kwam me ophalen. Samen met Ada fietste ik in de stromende regen naar het strand, waar we bij "Het Wantveld" een heerlijke maaltijd met zeebaars hadden.

Hier konden we genieten van een prachtige zonsondergang. In het Engels heb je een mooi gezegde: "Every cloud has a silver lining".

De zilveren rand van de donkere wolken zagen we inderdaad, maar in de ondergaande zon zagen we op een gegeven moment ook een gouden rand. Als dit de voorbode van mijn leven als pensionado is....

De eerste 100

Op mijn laatste werkdag ging ik vanmorgen eerst naar de Leidse IJshal, waar ik zou helpen met spuiten en, belangrijker nog, als testrijder te dienen op de net aangelegde ijsvloer.
Bij aankomst bleek er net gedweild te zijn, dus ik kon noch het een, nog het ander. Het werd dus wachten.

Intussen kon ik kennismaken met de uitbaters van het restaurant in de IJshal. Met hen zal ik in mijn functie als coördinator van het Eisstockschiessen, pardon, Bavarian curling, hopelijk veel te maken krijgen in het nieuwe schaatsseizoen.
Inmiddels was Henk Distelvelt ook gearriveerd. Nadat Piet van Harskamp opnieuw gedweild had, mochten wij een proefrit maken. Samen schaats je altijd meer, dan in je eentje. Dat deden wij dus ook.

Samen reden we telkens een blokje van 10 meer, dan we gedacht hadden. Zo kwamen we in de buurt van de 100 rondjes. Ja, en dan zijn we beiden het type, dat gaat voor een rond getal. Zodoende kwamen we uit op een testrit van 20 kilometer. Een goed begin is het halve werk.
Onze bevindingen waren, dat het ijs hard en glad was, maar dat er een paar stukken nog wat ribbelig waren. Daar we daarna de bochten mochten spuiten, kregen de ribbels onze speciale aandacht.
Na deze klus dronken we thee in het kantoor van de ijsmeester. Daarna gingen de testrijders naar huis toe.

Morgenochtend komen we terug voor een nieuwe klus. Mijn baan zit er na vandaag op, maar ik heb al een nieuwe baan: de ijsbaan!