Code rood

Gisterenmiddag was er gewaarschuwd voor ijzel. Na in IJshal De Vliet met de "Krasse knarren" te hebben geschaatst, had ik mijn kluunschaatsen meegenomen om thuis te slijpen. Als je er toch niet met je fiets op uit zou trekken, kon je die tijd thuis nuttig kunnen besteden. Ik had nog 2 paar thuis liggen om te slijpen, zodat ik het slijpblok efficiënt kon gebruiken.

Vanmorgen hoorden wij bij het ontwaken, dat het KNMI voor de noordelijke provincies Code Rood had afgekondigd. De laatste keer was in juli 2023, toen storm Poly over Nederland trok. Wij waren toen gedwongen om met "De Luchtfietsers" een dag langer in Delfzijl te verblijven.
Er lag dermate veel ijzel, dat er op straat geschaatst kon worden.

Zelf heb ik dat in 1979 op de Hoofdweg in de Haarlemmermeer gedaan. Door een dikke laag ijzel reed er geen verkeer over deze normaliter drukker doorgaande weg. Maar ja, er is altijd baas boven baas. Bij gebrek aan ijs op de sloten werd de Elfstedentocht vandaag over de weg verreden.

Jammer voor al die westerlingen, die Fryslân vandaag niet konden bereiken....
De tandarts was wel bereikbaar, dus ik fietste er naar toe voor een kleine behandeling en het maken van een scan van mijn gebit. Deze dient om een juiste beslissing te kunnen nemen om het gat in mijn gebit na het trekken van 2 kiezen op te kunnen vullen.
Na de behandeling fietste ik naar huis, waar ik mijn schaatskleding aantrok, in mijn eentje lunchte en naar IJshal De Vliet fietste voor een kinderpartijtje. In de trainerskleedkamer kwam ik er achter, dat ik mijn geslepen schaatsen thuis had laten liggen. Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken. Zo had ik om 1 uur een niet geplande trainingsrit naar de Stevenshof en terug!

Nu was er op hetzelfde tijdstip nog een kinderpartijtje op de funbaan. Gerard van Tol was al begonnen. Met mijn groep....
De simpelste oplossing was, dat ik zijn groep onder mijn hoede zou nemen. Aan het eind van de leuke schaatsles voegden we de groepen samen om de partijtjes met spelletjes af te sluiten.

Ik vertrok met heel wat kinderen naar de 250-meterbaan om daar rondjes te gaan schaatsen. Later op de middag kwam Hans Boers, met wie ik een tijd samen schaatste.



Na een onwennig begin kwam gaandeweg de Schwung bij Hans terug. Op de gedweilde baan ging het, voorafgaand aan de laatste schaatsles voor de kinderen van Oegstgeest, steeds beter met mijn trainingsmaat.




Nu was er de hele dag op radio en tv aandacht voor Code Rood. En wie was weer de enige, die zich aan deze code hield....

Beste Friezin

 

Zal het ooit nog eens geschieden,
in Fryslân 200 kilometer kunnen reedriden?
“It giet oan!” of anders “It sil heve!”,

zullen we dat nog eens gaan beleven?

Die vraag kunnen wij niet beantwoorden,
maar wat verlangen we naar die woorden!
Nu zitten veel schaatsers al decennia te wachten
op de tocht over Friese sloten, meren en grachten.
Deze schaatstocht langs Elf Friesche steden
heb je natuurlijk niet zomaar even gereden,
er zijn duizenden kilometers training aan vooraf gegaan

voordat je bij de Zwettehaven aan de start kunt staan.
Zelfs dan kom je onderweg nog tegenslagen tegen,

een Elfstedenkruisje heb je nimmer cadeau gekregen.
De lange afstand vraagt veel van je lijf en je leden,
dus op het traject wordt er door de rijders pijn geleden.
Mentaal wordt er veel van Elfstedenrijders gevraagd,
die een pijntje hier en daar zonder morren verdraagt.
Zij gaan de uitdaging aan met hoop en zonder vrees,
als het moet rijden ze de Tocht op hun tandvlees.
En dat is voor u als een frisse Friese meid
niet geheel toevallig uw eigen specialiteit!
Er zijn hordes mensen die de tandarts vermijden,

maar vroeg of laat moet je op je tandvlees rijden.
Jarenlang trainen voor de Alvestêdetocht lijkt soms saai,

echter, een beetje Elfstedenschaatser is taaier dan taai!

Een Elfstedenschaatser in training
met heel veel wachtkamerervaring!

Sierra

Om half 8 werden we wakker na een droomrijke nacht. Ik droomde over jazzmuziek en een kleurrijke processie.

Om 8 uur ging ik hardlopen. Het was op dat moment net zonsopgang. 

Ik liep naar Quintana, waar ik de provinciale weg overstak.

Ik begon met een flinke klim en daalde onder een steeds lichter wordende hemel af naar een beek.



Daar deze beek op het wegdek behoorlijk breed was, nam ik het smalle bruggetje aan de zijkant.


De onverharde weg was hier nat en modderig, dus ik keek goed uit, waar ik mijn voeten zette.
Er volgde een lange en steile halfverharde klim naar Sierra toe.


Begeleid door luid blaffende honden liep ik het steilste stuk omhoog.


Er volgde een lange afdaling van Sierra naar Quintana over een slingerende weg.



De zon scheen af en toe in je ogen.


Het uitzicht op de omringende bergen was mooi te noemen.


Na ruim een uur was ik terug van bijna 8 kilometer op het zwaarste parcours van deze week.

De ochtendloop was vrij fris. Later op de novemberdag zou het 18 graden Celsius worden.

Zwarte roodstaart

In Asturias sliep ik als een roos. Om half 8 werd ik wakker. Je kon de opkomende zon al waarnemen door de rood-oranje gloed achter de bergen.

Ik liep naar de bakker in Nava over het door ons onlangs ontdekte onverharde pad langs de weiden en door het bos.


Daarbij ontdekte ik op de stam van een oeroude boom een wit plakkaat zitten. ObsIdentify gaf aan, dat het licht muggenstrontjesmos was, een zeer zeldzame plant.
Er gaan dagen voorbij, dat ik er niet aan denk!


Vanuit Nava liep ik langs de spoorlijn met een integral in de rugzak naar huis. Ik had er 7 kilometer opzitten. Ada en ik wandelden later op de dag via het bos en Villabona naar Alimerka in Nava, waar we boodschappen deden. Met een zware rugzak wandelden we met een kleine variant naar huis terug.
Daar wachtten we even, tot de broodmachine klaar was. Met kaas op een ovenverse boterham hadden we een overheerlijke tosti.

We aten in de serre en zagen een voor ons onbekend vogeltje. De zwarte roodstaart.


Op een doorsneedag leerde je zomaar nieuwe planten en dieren kennen.

Oerend hard

Gisterenavond laat keek in nog even naar de weersverwachting en zag tot mijn verbazing, dat het een graad of 4 zou kunnen gaan vriezen vannacht.

Verder viel het enorme temperatuurverschil tussen Noord- en Zuid-Nederland op. In Zeeland was het bijna 5 graden, in Groningen vroor het ruim 6 graden. Een verschil van maar liefst 11 graden Celsius!
Ik sliep er geen minuut minder om, maar deze temperatuurverdeling zie je eigenlijk deze hele winter terug. We zitten vrijwel constant op de grens tussen koude en warme lucht.

We beleven een onvervalste kwakkelwinter. Nachten met matige vorst wisselden af met middagtemperaturen van 8 graden. Vannacht vroor het ook weer aardig. 

De landijsbaan van Voorschoten, waar ik vanmiddag na het schaatsen met de "Krasse knarren" langs gefietst was op weg naar de volkstuin, lag helemaal dichtgevroren. Maar aangezien het morgen wellicht 10 graden Celsius kan worden, betwijfel ik, of de ijsvloer dat overleeft. De dooi slaat oerend hard toe.

De gevoelstemperatuur lag vanmorgen nog flink wat lager dan hetgeen op dit kaartje is af te lezen.

In Groningen kon in de buurt van Muntendam op wat plassen in de Heemtuin geschaatst worden.

(Foto Erik uit Noordbroek, geplaatst op Weerwoord)
Met de "Krasse knarren" reden we in IJshal De Vliet op een gedweilde ijsvloer met een peloton van 20 schaatsers met nog een veertigtal andere schaatsers.

Beneden ons was een ijshockeyer in zijn eentje oerend hard aan het trainen.

Het ijs was snel, de benen ook, zeker in de eerste serie van 12 rondjes van 250 meter. De laatste 8 rondjes gingen in 34-ers, waarbij een tweetal 34 blank. Dan praat je over ruim 26 kilometer per uur. Kortom, met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 70 is dat "Oerend hard".

Ik kan u verzekeren dat Bertus beter overweg kan met zijn Freeskates dan Bertus op zijn Norton en Tinus op zijn BSA. Van de "Krasse knarren" zal "Normaal" niet zo gauw zingen: "Van die lui hoor je nooit meer wat van!"
Daar zorgt hun coördinator wel veur....