Houten sneeuw

Na het ietwat verlate ontbijt bracht ik mijn oude racefiets naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland voor wat kleine reparaties met het oog op de wintertriatlon van zondag. Ik had mijn nieuwe Mizuno-hardloopschoenen aangetrokken en liep ermee terug naar huis. 
Op de terugweg liep ik door het park van "Ter Wadding" en het Stevenspark met veel sneeuwbloemen en krokussen.


Thuisgekomen togen mijn vrouw naar de achtertuin, waar we een hoop takken van de dode lijsterbes zouden zagen. Gezien mijn virtuositeit op de zaag mocht ik deze klus klaren.

Het ging goed, maar ik moest wel boven mijn hoofd werken. Het probleem met de wet van de zwaartekracht is, dat de door het zagen ontstane houtsnippers naar beneden kwamen dwarrelen als een soort houten sneeuw.

Daar ik omhoog moest kijken voor mijn werk, kreeg ik wat van deze houten sneeuw in mijn rechteroog. De natuurlijke reactie is, dat je ogen gaan tranen. Het vuil spoelt er dan uit.  Maar om nieuw houten sneeuw in mijn ogen te voorkomen, zette ik de oranje bril op.

Na een klein uur was de klus geklaard.

De afgezaagde takken vormden een aardige stapel.

Op de takken zat een flinke laag groot dooiermos.

De koolmezen vonden dat zeer interessant.

We aten tussen de middag warm eten. Dat was het meest praktische, daar mijn vrouw vannacht bij haar moeder sliep. Na het middagmaal fietsten we samen naar de volkstuin, waar we wat klussen deden zoals een houten pallet ophalen. Op de terugweg zag ik nog wat paddenstoelen.


Op de Schenksloot vlogen de watervogels op bij mijn nadering.

Op weg naar IJshal De Vliet fietste ik langs fietsenmaker Van Vliet. Door grote drukte is de racefiets morgenochtend pas klaar. Daar gaven de trainers op de 250-meterbaan aan maar liefst 70 kinderen van de IJVL schaatsles. Er werden met het naderende einde van het schaatsseizoen groepsfoto's gemaakt.

Tussendoor gaf ik uiterst serieus les met als voornaamste hulpmiddel de gele dobbelsteen. Op de terugweg naar huis reed ik langs de inmiddels drooggelegde landijsbaan van Voorschoten.

De baan was droog, maar dat gold niet voor het weer van vandaag.

Rolstoel

Zondag is de Leidse wintertriatlon in en om IJshal De Vliet.

Vandaag was de laatste serieuze test op de 250-meterbaan. Met een groep van 20 "Krasse knarren", waarvan een aantal als een soort werkers van het elfde uur eind februari voor het eerst dit seizoen op de smalle ijzers stonden, begonnen we aan de piramide van 100 rondjes.

Het tempo van het peloton lag voor de herintreders te hoog. Terecht, want het tempo lag ook hoog. In de eerste serie van 8 rondjes passeerde de eerste 34-er al de revue. Er zouden er nog aardig wat volgen. De eerste serie van 16 rondjes bestond er grotendeels uit. 
Als een volleerd stayer was mijn 5 kilometer op kop er eentje met een aflopend schema. De eerste helft in rondjes 36, de tweede in rondjes 35 met aan het slot een 34-er en de slotronde in 33,9.
Wie denkt, dat het niet harder kon, vergist zich deerlijk. De 4 kilometer, die daar op volgde, ging vrijwel uitsluitend in 34-ers met ook nog eens 4 rondjes in de 33. Mijn snelste ronde was 33,5.  Alleen in het midden zaten 2 rondjes 35. Doordat er iemand gevallen was bij het uitgaan van de bocht minderden we daar vaart. Met mijn vorm richting wintertriatlon zit het wel goed.

Dat gold niet voor degene, die gevallen was. Er werd een rolstoel gehaald om deze ongelukkige schaatser veilig af te kunnen voeren. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat er niets gebroken was. Een arts, die ook aan het schaatsen was, had de eerste hulp verleend en de diagnose vastgesteld.

Het tempo ging er toen wat uit bij ons. Het was het tempo, waarin we 2 jaar geleden reden. Na de training dronken we in de kantine koffie en thee, waarna ik naar huis fietste. Toen ik vlak bij huis was werd ik gebeld door de Hardloopwinkel. Mijn bestelde Mizuno hardloopschoenen waren gearriveerd.
Ik fietste terstond naar de Leidse binnenstad om de Mizuno Wave Horizon 09 hardloopschoenen uit te proberen op de natte stenen achter de Hardloopwinkel en ze na de geslaagde testloop te kopen. Je hebt met Mizuno meer grip op een nat wegdek dan met andere schoenen. Alleen op nat mos had je minder grip.

Om 2 uur was ik thuis en douchte me, waarna ik kon lunchen. Na de was opgehangen te hebben fietste ik voor de tweede keer naar IJshal De Vliet. Ditmaal om de kinderen van de IJVL schaatsles te geven. Daar de kinderen van de buitenschoolse sport het grootste deel van mijn groep vormde en deze groep al gestopt was, had ik slechts 1 kind. We sloten ons aan bij de groep van Walter Boon. Om en om gaven Walter en ik een oefening. Zodoende werd het een gevarieerde schaatsles met voor elk wat wils.
Na de training reed ik langs de Vliet en de Korte Vliet naar de Stevenshof. In de avondschemering werd er geroeid.

Onze jongste dochter was met mijn racefiets bij ons thuis. Zij bleef bij ons eten. Het was een gezellige maaltijd. Ik liep na het avondeten met haar naar station De Vink, waar ze de trein naar huis nam op deze wederom warme winterdag.

Door de warme afgelopen week was de 30-daagse temperatuuranamolie van blauw naar rood gegaan.


De klimaatopwarming in een notendop. 

Dagpauwoog

Het was aangekondigd dat dit een warme februaridag zou worden. Dat klopte helemaal, doch de start was op klomphoogte fris te noemen.

Dat was in de achtertuin goed te zien. De sneeuwklokjes waren nat van de dauw.

Na vanmorgen eerst boodschappen gedaan te hebben op de boerenmarkt in Leiden, reed ik daarna naar Leiden Centraal, waar ik om 11 uur de trein naar Rotterdam nam. Vanmiddag zouden we op onze kleinzoons passen. Ik haalde hen van school. Ze hadden allebei een vriendje om mee te spelen meegenomen. We lunchten met zijn zessen aan de eettafel, waarna we naar buiten gingen op deze warme winterdag.

In 1986 stonden we aan de vooravond van de Elfstedentocht, die de fameuze Elfstedenschaatser W.A. van Buren op slag tot een volksheld maakte.

Nadat we eerst een citroenvlinder buiten voor het raam hadden zien fladderen, zagen we toen we na de lunch naar buiten gingen een dagpauwoog op de tuinbank zitten.


Vlinders in februari. Het moet niet veel zotter worden!

Vrijwel de hele middag waren de jongens buiten. De oudsten verzamelden materiaal voor een klein terrarium, waarin vuurwantsen een plekje konden vinden.

Met de jongste deed opa verstoppertje. De middag was zo voorbij. De vierjarige was behoorlijk rozig. Na het avondeten namen we afscheid en vertrokken opa en oma weer naar de Sleutelstad.
Om 9 uur was het nog 10 graden Celsius. Toch niet zo raar, dat je bij zulke temperaturen de vlinders vrolijk rondfladderen in februari.

Supercompensatie voor de ijsvogel

In de trainingsleer staat supercompensatie centraal. Bij het sporten breek je spiervezels af. Het lichaam compenseert dat door meer spiervezels aan te maken. Dit gaat op, zolang je maar voldoende rust inbouwt.  En laat ik dat nou de afgelopen 2 weken gedaan hebben. Door het gasloos koken, het uitvallen van de donderdagtraining, een verkoudheid en het vakantieschaatsen had ik de afgelopen 14 dagen veel minder getraind dan gewoonlijk.

Ik was dan ook benieuwd, hoe het zou gaan vanmorgen. Gelukkig was ik vroeger dan anders, zodat ik nog een tiental rondjes in kon rijden, voordat we op de 250-meterbaan in IJshal De Vliet met de "Krasse knarren" van start gingen. Het ging al snel behoorlijk snel. In de eerste serie van 12 rondjes kwamen de 35-ers, in de daaropvolgende serie van 16 rondjes eindigden we met 8 34-ers en een rondje 33,7. "Mijn" 5 kilometer ging de eerste helft in rondjes 36, de tweede in 35-ers om met 4 rondjes 34 te eindigen.
Kortom: hier was sprake van supercompensatie. Ik kon blijven gaan.
De tweede helft van de training werd er op de drukke baan wat minder hard gereden. Bij het uitrijden reed ik nog een tijdje met Finney op, die na een blessure weer op de smalle ijzers stond.



Ondertussen oefenden we het overkomen nog even....

Na de koffie en thee fietste ik met Thea naar "De Helianth", waarna ik met melk en fruit naar huis pedaleerde op deze warme februaridag.

Onderweg kwam ik deze kuifeenden nog tegen.

Daar ik voor de wintertriatlon van aanstaande zondag het lopen nog even wilde trainen, liep ik een rustig rondje van 4 kilometer via het Stevenspark naar park "Ter Wadding" en terug. In onze omgeving mag de Krokusvakantie al achter de rug zijn, de krokussen trokken zich er niets van aan. Vooral de bonte krokus niet.

Ook de sneeuwklokjes klingelden er lustig op los.

Na in mijn eentje geluncht te hebben, fietste ik naar de volkstuin. Onderweg zag ik deze ooievaars hun kostje bij elkaar scharrelen.

Op de volkstuin waren de honingbijen bezige bijen.




Door het aangename "winterweer" maakte ik op weg naar huis een ommetje naar het Valkenburgse meer. Het nieuwe station nadert zijn voltooiing. 

Het begon inmiddels te schemeren en ik reed langs de weilanden, waar gegierd was.



Daar was wat te halen, dus het wemelde van de meeuwen. Het waren honderden zilvermeeuwen, kokmeeuwen en stormmeeuwen.



Onder een schitterend kleurenpalet fietste ik naar huis.


Maar het hoogtepunt moest nog komen. Ter hoogte van boerderij "Nellesteijn" stond deze ijsvogel oog in oog met een echte ijsvogel. Helaas was de ijsvogel gevlogen, voordat ik een foto kon maken van de blauwe schicht.

Als dat geen supercompensatie voor een ijsvogel is....