maandag 18 november 2019

Hoogmade

Van Rob Pijpers kreeg ik een aantal foto's toegestuurd, die hij gisteren gemaakt had in Hoogmade.
De treurige aanblik van de restanten van de eens zo mooie Onze Lieve Vrouw Geboortekerk spreken voor zich.
Gelukkig staat het standbeeld van de drie schaatsers, dat vervaardigd is door beeldhouwer Gerard Brouwer, nog steeds op zijn plek op de brug over de Does.
Terwijl Rob de foto's aan het maken was, kreeg hij van een oudere dorpelinge te horen, dat we het schaatsen voorlopig kunnen vergeten.
Me dunkt, dat dit een juiste conclusie is. Met enige weemoed denk ik terug aan de jaren, dat we wel de Molentocht konden schaatsen vanuit Hoogmade.
Wat opvalt is, dat de schaatsers zijn getooid met een Pietenmuts.
Door het gebruikte steen kunnen we door die mutsen  plompverloren verzeild raken in de Zwarte Pietendiscussie. Wat mij betreft is dat volstrekt overbodig.
In mijn jeugdjaren, toen ik nog bij DIOS in Nieuw-Vennep voetbalde, speelden er in het eerste elftal twee spelers, die getooid waren met de naam Piet Vastenhout. De een had zwart haar, de ander wit. Om hen uit elkaar te houden, werd de ene "Zwarte Piet" en de andere "Witte Piet" genoemd.
Bijnamen waren in die tijd in ons dorp gewoon en niet gemeen bedoeld. Zonder diep in mijn geheugen te hoeven graven kan ik uit mijn klas uit de jongensschool zo een aantal bijnamen oplepelen: "Lange", Eikel", "Aagje", "Robbus" en "Laus".
Zelf kreeg ik "Kikker" als bijnaam. Over de herkomst ervan tast ik enigszins in het duister. Het schijnt, dat een neef van me ooit ruzie had met een buurjongen. Deze neef werd toen uitgescholden: "Kikker!" Het verhaal gaat, dat sindsdien iedere Breed op de lagere school "Kikker" werd genoemd, maar daar kan ik niet voor instaan.
Bij de anderen is het weggegaan, bij mij niet. Denk niet, dat ik daar mee zat. Het was een Geuzennaam. Zolang ik in Nieuw-Vennep woonde, en onder vrienden nog steeds, noemde ik mezelf "Kikker".
Soms past een bijnaam gewoon bij je.

zondag 17 november 2019

Hersteltraining van een lopend patiënt

Vrijdag had ik er een hard hoofd in, of ik vandaag wel af zou reizen naar Nijmegen om de Zevenheuvelenloop te gaan lopen.
Het grote voordeel van een goed getraind lichaam is, dat je snel herstelt. Gisteren waren de eerste tekenen daarvan al daar, en nadat ik gisterenavond gekeken had hoe Oranje zich in Belfast voor het eerst sinds 2014 weer geplaatst had voor een groot toernooi, sliep ik daarna zeer diep.
Na vanmorgen met mijn vrouw ontbeten te hebben, wandelde ik om half 10 naar station De Vink,  vanwaar ik met Marnix en Walter Boon verder zou treinen naar Nijmegen op deze koude ochtend.
De reis verliep voorspoedig. Vanaf het station van Nijmegen wandelden we naar de parkeergarage van Asita, waar ik Peter Zwart trof. Met deze neef van Tim de Beer liep ik, na me omgekleed te hebben, een kilometer in.
Daar we alle vier in een ander startvak aan de 15 kilometer zouden beginnen, wandelde ik nog even terug naar de parkeergarage om een trainingsjack uit te trekken en nog even wat te eten en te drinken, voordat ik om 1 uur naar startvak Groen vertrok. Het was op de paar plekken, waar je in de zon kon staan, erg lekker.
Ruim 22 minuten, nadat de toplopers waren vertrokken, mocht ik ook van start. Daar ging het heel hart. De Afrikaanse lopers waren al halverwege, voordat ik over de startstreep was. Bij de vrouwen liep de Ethiopische Letesenbet Gidey met 44.20 een wereldrecord op de 15 kilometer.
Bij mij zat dat er niet in. Ik was allang blij, als ik de Zevenheuvelenloop überhaupt uit zou lopen. Veiligheidshalve begon ik maar in marathontempo. Waar ik in de eerste kilometers normaal gesproken veelvuldig inhaal, daar werd ik nu voornamelijk ingehaald. Zodoende kwam ik op de weg naar Groesbeek op de uiterste rechterflank terecht. Daar zul je me niet zo gauw aantreffen.
Nu liep ik langs een groep ouderen in rolstoelen langs de kant van de weg. Ik stapte op een vrouw van een jaar of 90 af, schudde haar de hand en zij, wijzend op het lange, kleurrijke peloton: "U heeft het langer volgehouden dan alle lopers, die hier langskomen!"
In het peloton liep echter wel een Molukker van 72 jaar mee, met wij op de wandeling vanaf het station naar de parkeergarage aan de praat waren geraakt. Wat is het toch een voorrecht, als je dit op die leeftijd nog kunt!
De eerste 5 kilometer passeerde ik met ruim 50 minuten op de klok. Ik had er 28 kilometer over gedaan. Dat viel me niet eens tegen.
Op de smalle weg naar de Zevenheuvelenweg had ik aan de rechterzijde een prachtig uitzicht op het Reichswald in de verte. Vanaf de linkerzijde kijk ik normaliter tegen de andere lopers aan. Dat krijg je, als je niet zo groot bent.
Op de Zevenheuvelenweg pakte ik wat winst bij de afdalingen, maar ook de tweede 5 kilometer ging in 28 minuten. De oorzaak: in deze 5 kilometer zijn 2 drinkposten. Drinken is voor een loper onontbeerlijk.
Na 10 kilometer voelde ik mijn bovenbenen. Maar ja, met zo'n slechte voorbereiding als ik de laatste week gehad heb, verbaasde me dat niet echt. Ik raakte onder het lopen nog even in gesprek met een jonge loopster over mijn Fryslân-klep. Even wat afleiding van de pijn in mijn benen.
Vanaf Berg en Dal waren de laatste 4 kilometer vooral afdalend. Dat is altijd prettig, maar nu helemaal. Met 1.40 op de klok passeerde ik de 14 kilometer. De laatste kilometer versnelde ik. Ik wilde de 15 kilometer in 1.23 versnellen. Dat lukte uitstekend. Ik kwam in een bruto tijd van 1.45.07 over de eindstreep.
De nettotijd was 1.22.54, een gemiddelde van bijna 11 kilometer per uur. Voor een lopend patiënt niet onaardig. De hersteltraining was boven verwachting verlopen.
In de parkeergarage, die ik met flinke pijn in de benen bereikte, trof ik de gebroeders Boon. Marnix had een tijd van 1.00.44 en Walter 1.06.53 gelopen, terwijl Peter Zwart in 1.13.19 binnen was.
We wandelden naar het station, waar we een kaartje kregen, waarmee we terug in de eerste klas mochten reizen.
Met zijn vieren zaten we prinsheerlijk tot Utrecht, waar we over moesten stappen. Met Walter en Marnix reisde ik verder naar Leiden, waar de trein naar De Vink niet bleek te rijden door een defecte intercity, die de wissel blokkeerde. Zodoende legde ik de weg naar de Stevenshof met de bus af.
Moe maar voldaan kwam ik om kwart over 6 thuis.

zaterdag 16 november 2019

De ijsmeesters Anno 2047

Mijn Elfstedenmaat Jaap de Gorter attendeerde mij op het volgende gedicht van Lévi Weemoedt.
Ik moest er smakelijk om lachen. Lévi Weemoedt is een grootmeester als het gaat om tragikomische verhalen en gedichten. Een lach en een traan gaan bij hem hand in hand.
Op een overdosis optimisme zul je hem niet betrappen.
Nu kunnen wij als Elfstedenschaatsers natuurlijk ook niet te optimistisch zijn over een kans op de Tocht der Tochten. Je moet dus de kans grijpen, als die zich voordoet. Zoals in de korte maar heftige koudegolf van februari 2012, toen menige schaatser een Zelfstedentocht reed.
De kans op een koude winter is met de klimaatopwarming een stuk kleiner geworden. Maar de kans erop is nog steeds aanwezig. Eens is het zo ver!
Zeker als de warme golfstroom stilvalt, die zorgt voor een mild klimaat in West-Europa.
Denk niet, dat dit slechts een hypothetische kans is, want blijkens dit artikel uit De Volkskrant van anderhalf jaar geleden hapert de warme golfstroom al. Er zijn zelfs wetenschappers, die voorspellen, dat terwijl de wereld opwarmt, Europa wel eens af zou kunnen koelen. Gek genoeg kunnen de hittegolven van de laatste jaren  juist duiden op een afkoeling van West-Europa.
Tegen die tijd zal Lévi Weemoedt ongetwijfeld prachtige gedichten kunnen maken over de bitterkoude winters in Nederland.

Buitenlucht

Na 2 dagen binnengebleven te zijn, was het heerlijk om vandaag weer eens buitenlucht in te snuiven. Vooral omdat het frisse buitenlucht was na een nacht met lichte vorst aan de grond.
De fietstocht naar de markt en "De Helianth" was een prima test om te bezien, of ik überhaupt morgen naar Nijmegen af zou reizen voor de Zevenheuvelenloop. Maar gelukkig was ik voldoende opgeknapt, dat ik geen terugslag had na het fietsen in de ochtendkou.
Voor alle zekerheid knoopte ik er 's middags nog een fietsritje van 10 kilometer in de buurt van de Stevenshofpolder aan toe. Met een maximumtemperatuur van 6 graden was het nog steeds fris te noemen. Maar die temperatuur hebben we morgen ook bij de 15 kilometer in de heuvels rond Nijmegen.
Ik ben benieuwd, hoe het zal gaan. Van een ideale voorbereiding was absoluut geen sprake. Verre van dat. Hoewel het goed is om vlak voor een loop rust te nemen, valt 2 dagen voornamelijk ziek op bed te liggen hier niet bepaald onder. Het lichaam heeft het veel te druk gehad met het overwinnen van de verkoudheid.
Je doet letterlijk en figuurlijk een jasje uit. Daarnaast is mijn laatste wat langere loop 14 dagen gelden door het herfstbos van "De Horsten". Kortom, ik kan een toptijd uit mijn hoofd zetten. Ik ga morgen van start en gewoon genieten van de prachtige heuvels en bossen tussen Noviomagus en Groesbeek.
De tijd doet niet ter zake.

vrijdag 15 november 2019

Johan Cruijff

In de boekenwereld is het een gouden regel: zorg ervoor, dat er flink wat reuring komt over een boek en de verkoop van dat boek schiet omhoog. Wat dat aangaat kan "Johan Cruijff - de biografie" van Auke Kok zich naadloos in dat rijtje gaan voegen.
Toen ik 40 jaar geleden bij de Openbare Bibliotheek Leiden de eerste stappen in mijn bibliotheekloopbaan zette, stond er een theologisch boek op de eerste plaats bij de reserveringen:
"Jezus, het verhaal van een levende" van Edward Schillebeeckx.
Daar de andere godsdienstboeken voor geen meter liepen, kon dat enige verbazing wekken. De oorzaak van de hoge uitleencijfers kwamen op conto van het Vaticaan. Ere wie ere toekomt. Daar was men op het briljante idee gekomen om "Jezus, het verhaal van een levende" op de Index te zetten.
Katholieken mochten dit boek niet lezen. En zoals bekend: verboden vruchten hebben een grote aantrekkingskracht. Een betere reclame kon Edward Schillebeeckx zich niet wensen.
Datzelfde geldt voor Auke Kok. Een kort geding van de Johan Cruyff Foundation tegen hem om zijn boek "Johan Cruijff - de biografie" zorgt voor zoveel publiciteit, dat de eerste oplage van 65.000 boeken komende week vermoedelijk al zijn uitverkocht.
De rectificatie, die op internet moet worden geplaatst en als inlegvel in ieder exemplaar dient te komen, mag geen probleem zijn. Met 65.000 verkochten boeken, in Nederland bijzonder veel voor een non-fictieboek, kun je dat wel betalen.

donderdag 14 november 2019

Snipverkouden

Tot 2002 vond je het helemaal niet erg om snipverkouden te zijn.
Tegenwoordig ligt dat toch een slagje anders. Ik lig vandaag dan ook voornamelijk. Vanmorgen werd ik hoestend en proestend wakker. Dat weerhoudt me er normaal gesproken niet van om gewoon alles te doen. Maar de combinatie van met zweet op het voorhoofd wakker worden, terwijl ik het onder de wollen dekens nog niet warm had, zei me voldoende.Nu moet ik uitzieken.
De enorme hoeveelheid regen van de afgelopen weken in combinatie met vrij lage temperaturen zijn niet bepaald bevorderlijk geweest om de verkoudheid, waar ik al 2 weken mee rondloop, te overwinnen.
Dus helaas, ik heb me ziek moeten melden en me af moeten melden bij de "Krasse knarren", waarmee ik iedere donderdagmorgen in de Leidse IJshal schaats.
En nu maar hopen, dat ik zondag voldoende ben hersteld om de Zevenheuvelenloop te kunnen lopen. Maar goed, ik heb dit jaar eerder met dit bijltje gehakt en dat leverde nog een zeer verrassende uitslag op!

woensdag 13 november 2019

Greta van Fleet of Led Zeppelin jr.

Gisteren stond de hele planning in het teken van het concert van "Greta van Fleet" in Afas Live in Amsterdam. Anderhalf jaar geleden was ik bij toeval deze Amerikaanse hardrockgroep op het spoor gekomen, toen ik een lied zocht, dat bij de safaritent, waarin we gekampeerd hadden, paste.
In eerste instantie leek het wel of ik naar "Led Zeppelin" luisterde.
Met mijn vriend Bas Warnink had is afgesproken om in het voorjaar naar hun concert in Afas Live te gaan, maar de tournee werd op het laatste moment geannuleerd. Gisteren was het dan eindelijk zo ver.
Helaas was het een kletsnatte dag, waarop ik veel korte fietstochtjes moest maken, waarvan ik geen enkele rit droog volbracht. De eerste rit was naar de Vondellaan, waar ik in de Leidse IJshal met de "Krasse knarren" de gebruikelijke piramide zou schaatsen. Daar ik behoorlijk verkouden was, had ik minder lucht dan normaal en had ik het gevoel, dat ik pap in de benen had.
Ik reed dan ook een kilometer of 2 langzamer dan gebruikelijk. Weinig memorabel dus. Maar dat gold niet voor de "Twee van Breda", die weer eens een list verzonnen hadden om de boel in de war te schoppen. Aad van Tol opende de tweede serie van 15 rondjes. Hij maakt er altijd een lange Steigerung van. In de eerste bocht nam hij deze langzaam en zeer ruim. Henk Distelvelt en Hans den Outer zagen hun kans schoon. Zij doken met veel vaart binnendoor en Aad had letterlijk het nakijken.
Na de thee fietste ik naar mijn werk, waar ik een rondje langs 21 scholen reed met de biebauto om kratten met boeken te wisselen. Om half 4 reed ik naar huis toe, waar ik de laatste spullen pakte en naar Leiden Centraal fietste. In Hoofddorp ontmoette ik Bas. Samen reisden we naar station Bijlmer/Arena, waar we uitstapten en een vorkje prikten bij "Jin So", terwijl we het ook hadden over "Led Zeppelin" en "Led Zeppelin jr.", die beide ook een folknummer op hun repertoire hebben staan.
Om half 8 staken we het plein over naar Afas Live. Ik kwam er niet in, omdat ik een kleine rugzak bij me had. Ik moest naar de zeecontainers buiten, waar ik het rugzakje in een kluis kon stoppen. Dit geintje kostte me € 5,-. Dit riekt naar oplichting. Je hebt immers geen keus, anders kon je niet naar het concert toe en niet in een kluis stoppen betekende waarschijnlijk, dat je aan het eind van de avond zonder rugzak naar huis moest.
Het voorprogramma werd verzorgd door de zangeres "Yola" met haar band. Wat een enorm stembereik heeft zij. Het klonk als een klok. Een van de betere voorprogramma's, die ik gezien en vooral gehoord heb. Het had soms wat weg van Linda Ronstadt.
Het hoofdprogramma was nog veel beter. Zo'n anderhalf uur speelde "Greta van Fleet" vol energie het werk uit de "Anthem of the Peaceful Army"-tournee.
Opvallend was, dat zowel jong als oud in de volle zaal aanwezig was. In onze jeugd zag je bij popconcerten alleen jeugd. Zowel jong als oud hebben met volle teugen genoten van de heerlijke herrie van "Led Zeppelin jr"!


maandag 11 november 2019

Hendrick Avercamp

Henrick Avercamp is een van de grootste schilders van schaatsers op natuurijs in de Kleine IJstijd. Ik was dan ook blij verrast, toen ik afgelopen weekeinde bij een stand van Amnesty International een set kerstkaarten van deze schilder kon kopen.






Deze set kerstkaarten is ook te bestellen via Amnesty International door HIER TE KLIKKEN.
Want zeg nu zelf: wat is er leuker om bij het versturen van kerstkaarten een goed doel te steunen?

zondag 10 november 2019

Druk met leuke dingen

Je hebt van die periodes, dat je het druk hebt met leuke dingen. Dit weekeinde is daar een voorbeeld van, ook al was de start wel erg nat.
De regen kwam met bakken uit de hemel, toen ik gisterenmorgen naar "De Helianth" fietste om de wekelijkse boodschappen te doen. Nadat ik thuis was, trok ik mijn hardloopschoenen aan en liep naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland om de fiets van mijn vrouw op te halen. Gelukkig was het toen net droog.
Na thuis gegeten te hebben reisde ik met mijn vrouw naar Amsterdam, waar we in de Dominicuskerk een jubileumconcert bijwoonden van het UMA-kamerorkest. Onze jongste dochter speelde als gastmuzikant mee. Het was een prachtige concert met de 9e symfonie van Beethoven als klapper.
We gingen vrij snel door naar het station om met de HSL naar Rotterdam te reizen. Onze oudste dochter was jarig. Haar zoon vond het niet erg, dat opa en oma op bezoek kwamen. Integendeel, hij vermaakte zich uitstekend, vooral toen de andere grootouders ook nog op bezoek kwamen.
Om 11 uur was ik weer terug in Leiden. Vanmorgen zat ik om 8 uur weer op de fiets om wat spullen naar de volkstuin te brengen. Het had licht gevroren en op klomphoogte was het bijna tot matige vorst gekomen.

De weilanden waren allemaal berijpt. Deze winterliefhebber genoot met volle teugen van dit vriesweer. Thuisgekomen ontbeet ik en deed wat huishoudelijke klussen.
's Middags zat ik op deze prachtige herfstdag weer op de fiets. Dit keer om naar "Ons genoegen" in Voorhout te trappen, waar Wim Beenakker een feest gaf omdat hij met pensioen gegaan was.
De gebruikelijke geraniums ontbraken natuurlijk niet, maar het was zoals gebruikelijk weer erg gezellig met de families Beenakker en Van den Aardweg. Ik kon weer bijkletsten met diverse mensen en de lachspieren werden weer eens goed getraind.
In het donker fietste ik weer op huis aan. Intussen vroor het aan de grond weer dankzij het hogedrukweer. Zoals gezegd, ik had het druk met leuke dingen.