Zwoegend over de finish

Vanmiddag kwam Jonas Vingegaard zwoegend over de finish van de Touretappe naar Le Lorian. Hij werd "slechts" zevende en verloor weer een halve minuut op de ongenaakbare Tadej Pogacar..

Dat gevoel van zwoegend over de finish gaan had ik vandaag ook, maar dan meer op het mentale vlak. Een paar weken geleden dacht ik klaar te zijn met de tekst van "Glibbers op glissen", maar toen kreeg ik de opdracht om de tekst compacter te maken. Schrappen lijkt zo eenvoudig, maar dat is het niet. 

Het is wat dat aangaat net als met het afschrijven van boeken in de bibliotheek. Het lijkt makkelijker dan het aanschaffen van boeken, maar dat is het niet. Als je een veelgevraagd boek in de collectie mist, dan kun je het veelal nog makkelijk aanschaffen. Heb je een oudere titel afgeschreven, dan is het meestal niet meer in de handel....

Zo is het ook met het schrappen van teksten. In het begin is het makkelijk, maar gaandeweg worden de keuzes toch lastiger. Een eenmaal geschrapte tekst, die je bij nader inzien toch zou willen behouden, vind je meestal niet zo makkelijk meer terug.

Vanmiddag was ik om 3 uur klaar met het opschonen van de tekst. Het vele zittend werken is lichamelijk niet vermoeiend, maar het vergt wel veel van je concentratie. Op dat vlak had het wel wat weg van de Elfstedentocht van 1997, toen we dachten, dat we Bartlehiem naderden, maar te horen kregen:  “Nee, dat is Vrouwenparochie. Bartlehiem is nog een kilometer of 10.”
Om half 4 fietste ik naar de volkstuin, waar ik met Ada thee dronk op deze voor ons net niet tropische dag. In de schaduw van de bomen was het goed uit te houden, terwijl de vlinders om ons heen fladderden.




Deze fietsrit van 7 kilometer was de enige beweging naast de 5 kilometer hardlopen naar en de korte droogtraining bij het Valkenburgse meer, waar mijn vrouw vanmorgen om 7 uur ging zwemmen.
Ada maakte een omweg om niet bij de familie zwaan het water in te stappen.


De meeste waterplanten waren weggemaaid bij de tegels.

Deze kokmeeuw fungeerde als badmeester.

Er was nog een drietal andere zwemmers in het water.


 
Ada fietste naar huis, ik liep er naar toe. 

We deden dat via de faunapassage.

Zo kwam ik uit bij de werkzaamheden aan de Warmtelinq.




Bij de Canadese ganzen passeerde ik de Schenksloot.


Na het ontbijt werkte ik mezelf zwoegend over de finish.

3 Octoberhalloop

Na een goede nachtrust werd ik om 6 uur wakker. Daar ik vandaag weer verder wilde gaan met "Glibbers op glissen" en zodoende weer veel zituren zou maken, ging ik het bed uit om voor het ontbijt ruim 4 kilometer te gaan lopen.

Hoewel 17 graden Celsius best een hoge minimumtemperatuur was, was het een heerlijke temperatuur om in te lopen.

Ik liep naar het afgesloten deel van de Stevenshofdreef.

Daar werd duidelijk, waarom deze verkeersader door de wijk er ruim een maand uit lag.

Ik liep door naar de het slingerende fietspad tussen de sportvelden in het Morskwartier. Daar zag de oude 3 Octoberhal er inmiddels zo uit.




Langs het fietspad stonden knotwilgen, die in eenzelfde staat van ontbinding verkeerde als de 3 Octoberhal.



Met dat verschil, dat knotwilgen veel taaier zijn dan een half onttakelde sporthal.


In een grijs verleden heb ik hier mijn theorie voor het rijbewijs gehaald, maar ben ik bij het afrijden tweemaal gezakt. Als je iets doet, dan moet je het goed doen!

Nu ziet het er heel anders uit dan toen.

Met inmiddels een fusieclub bij het voetballen.
Ik liep naar de Rijn toe.

Het werd een heel kort reisje langs de Rijn.



Ik liep de Haagse Schouwbrug op, die echter net open ging. Daar ik niet zo hoog kan springen, benutte ik de wachttijd met een paar minuten droogtraining.

Toen de bomen omhoog gingen, liep ik naar industrieterrein Westwal, waar de Menken Bowlingbaan al jarenlang gesitueerd is.

Ton Menken, die de Leidse regio een kunstijsbaan heeft geschonken en daarmee miljoenen uren schaatsplezier, komt uit een echte ondernemersfamilie.

Thuis douchte ik me en ontbeet ik met Ada.

Om half 10 fietste ik naar de tandartspraktijk, waar ik door een nieuwe mondhygiëniste behandeld werd. Met een schoon geraagd gebit fietste ik via een rondje boodschappen doen in onze mooie Sleutelstad naar huis toe om verder te werken aan "Glibbers op glissen". Schrijven is tijdrovender dan menigeen denkt.

Uitbaggeren

Vanmorgen hadden we in IJshal De Vliet een overleg over de vervolgstappen voor het boek "Glibbers op glissen". Willem van Vliet had een nieuwe opzet gemaakt van de indeling van de 127 hoofdstukken, terwijl er ook nog geschrapt moet worden. De totale tekst is te lang voor het aantal geplande pagina's. We moeten wel binnen de begroting blijven.
Op weg naar ijsbaan fietste ik de rustige route over het smalle fietspad langs de Vliet. Daar werd gebaggerd. Met 2 kranen op pontons werd het Rijn-Schiekanaal uitgebaggerd.




Symbolisch voor het werk, dat de komende weken op me ligt te wachten. Om een betere doorstroming, lees een vlottere tekst, te krijgen, moet ik de bodem van de overtollige en overbodige  modderlaag ontdoen.

Om de geschoonde teksten te scheiden van de oorspronkelijke, maakte ik thuis een nieuw account aan, zodat ik altijd nog kan putten uit het originele manuscript voor het geval, dat er iets verwijderd is dat toch niet verwijderd moest worden. 


Vergelijk het met de foto's van dit bont zandoogje. Het is dezelfde vlinder, maar de versie verschilt toch van elkaar. Zo zal het ook zijn met de beide manuscripten. Het perspectief van de verschijningsdatum is hierdoor wel veranderd.

Door het uitbaggeren stroomt het water beter, maar toch heb je soms het idee, dat je geen stap verder gekomen bent....