Vanmiddag kwam Jonas Vingegaard zwoegend over de finish van de Touretappe naar Le Lorian. Hij werd "slechts" zevende en verloor weer een halve minuut op de ongenaakbare Tadej Pogacar..
Dat gevoel van zwoegend over de finish gaan had ik vandaag ook, maar dan meer op het mentale vlak. Een paar weken geleden dacht ik klaar te zijn met de tekst van "Glibbers op glissen", maar toen kreeg ik de opdracht om de tekst compacter te maken. Schrappen lijkt zo eenvoudig, maar dat is het niet. 
Het is wat dat aangaat net als met het afschrijven van boeken in de bibliotheek. Het lijkt makkelijker dan het aanschaffen van boeken, maar dat is het niet. Als je een veelgevraagd boek in de collectie mist, dan kun je het veelal nog makkelijk aanschaffen. Heb je een oudere titel afgeschreven, dan is het meestal niet meer in de handel....
Zo is het ook met het schrappen van teksten. In het begin is het makkelijk, maar gaandeweg worden de keuzes toch lastiger. Een eenmaal geschrapte tekst, die je bij nader inzien toch zou willen behouden, vind je meestal niet zo makkelijk meer terug.
Om half 4 fietste ik naar de volkstuin, waar ik met Ada thee dronk op deze voor ons net niet tropische dag. In de schaduw van de bomen was het goed uit te houden, terwijl de vlinders om ons heen fladderden.
Deze fietsrit van 7 kilometer was de enige beweging naast de 5 kilometer hardlopen naar en de korte droogtraining bij het Valkenburgse meer, waar mijn vrouw vanmorgen om 7 uur ging zwemmen.
Ada maakte een omweg om niet bij de familie zwaan het water in te stappen.
De meeste waterplanten waren weggemaaid bij de tegels.
Deze kokmeeuw fungeerde als badmeester.
Er was nog een drietal andere zwemmers in het water.
Ada fietste naar huis, ik liep er naar toe.
We deden dat via de faunapassage.
Zo kwam ik uit bij de werkzaamheden aan de Warmtelinq.
Bij de Canadese ganzen passeerde ik de Schenksloot.
Na het ontbijt werkte ik mezelf zwoegend over de finish.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten