Hebzucht

Afgelopen week stond in het Leidsch Dagblad een groot artikel over het instorten van een oever van het Valkenburgse meer in vorig jaar april.

(Klik op de afbeelding om deze te vergroten)
Dat dit gebeurde, is geen toeval, maar een logisch gevolg van het jarenlang veel dieper en veel steiler graven door de zandzuigers van Boskalis in opdracht van het Amerikaanse bedrijf Xella. De provincie Zuid-Holland, die hierop toezicht zou moeten houden, was in geen velden of wegen te bekennen. Een vast gegeven, waar iedereen die zich met een gezonde leefomgeving bezighoudt, stelselmatig wordt geconfronteerd: de overheid verzuimt haar controlerende taak als toezichthouder uit te voeren en in te grijpen, als de regels overtreden worden, waardoor burgers worden blootgesteld aan gezondheidsschade.

In de zomermaanden ging mijn vrouw regelmatig 's ochtends zwemmen in het Valkenburgse meer. Wat wij toen niet wisten, maar na lezing van het artikel van Annet van Aarsen wel: dit waarschuwingsbord moeten we zeer letterlijk nemen!

Drie dagen voor het instorten van de oever had ik tijdens een rondje hardlopen deze zandzuiger gefotografeerd, terwijl ik op de vissteiger stond, die toen ook in de golven was verdwenen. 

Figuurlijk was deze vissteiger op drijfzand gebouwd feitelijk kwam het op hetzelfde neer. Er is zo'n 200.000 kubieke meter zand zoek in het Valkenburgse meer. Dan praat je bij de goedkope variant zandprijs al gauw over 4 miljoen euro. Belastingvrij.
De eigenaar van Brasserie Buitenhuis verwoordt het heel treffend: "Ze storen zich nergens aan. Het zijn cowboys, ze gaan voor het snelle geld."

En waar vind je de cowboymentaliteit zuiverder dan in de USA?

Zij de lusten, de anderen de lasten.

Bij het Valkenburgse meer hebben we hier alvast een voorproefje van gehad....

Veel problemen in de wereld, waaronder ook het klimaatprobleem, zijn terug te voeren op de hebzucht.

Mahatma Gandhi wist het al een eeuw geleden zeer treffend te verwoorden: De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.

Gemeenteraadsverkiezingen

Natuurlijk staan de gemeenteraadsverkiezingen van woensdag 18 maart in de schaduw van de wereldpolitiek.




De financiële onderbouwing van de verkiezingsprogramma's kan de prullenbak in, als de stijging van de olieprijzen omhoog blijven gaan.

Maar ja, dat krijg je als je een ontoerekeningsvatbare de sleutels van het Witte Huis in handen geeft.

Woensdag mag u de nieuwe gemeenteraad in uw eigen gemeente middels het rode potlood kiezen.

Het is een Hollandse eigenschap om de nadruk te leggen op wat niet goed gaat of goed gegaan is. Mopperen is een nationale volkssport. Wie niet gaat stemmen verliest wat mij betreft het recht om de komende 4 jaar op de lokale politici te mopperen.
Zelf wil echter ik  echter de nadruk leggen op wat wel goed ging met als uitgangspunt die andere volkssport: schaatsen!

Wel wil ik terugblikken op de tijd, dat met name Nieuw Elan in Alphen aan den Rijn voorkomen heeft, dat in Leiden een 333-meterbaan zou verrijzen. Iedere schaatsliefhebber in de gemeente Alphen aan den Rijn weet weer, waarom je daar beter op een andere partij kunt stemmen.

Om het geheugen van de Leidenaren even op te frissen: in januari 2019 koos de gemeenteraad van Leiden vrijwel unaniem voor een 250-meterbaan. Alleen de Partij voor de Dieren stemde tegen omdat het clubgebouw van de Leidse hengelaarsbond, die hun clubhuis voor de bouw van IJshal De Vliet kwijt zouden raken, in het gebouw zou komen.
Later ging de VVD zwabberen en poogde ze IJshal De Vliet op het laatste moment alsnog te torpederen. Gelukkig ging behalve Leiden Participeert geen enkele partij met de VVD mee, want de 250-meterbaan is een groot succes geworden. 
Het vakantieschaatsen voor kinderen was in februari jongstleden drukker dan ooit. Een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. Ik kan mij nog heugen, dat we bij de IJVL in de Leidse IJshal aan de Vondellaan op vrijdag in oktober aan het seizoen begonnen met maar 9 kinderen. Afgelopen vrijdag werden op hetzelfde uur maar liefst 78 kinderen geteld!
Een zelfde curve was te bespeuren bij de IHCL. Deze Leidse shorttrackvereniging telde op een gegeven moment nog maar 37 leden en was op sterven na dood. Een paar clubcoryfeeën zette hun schouders er onder en momenteel floreert de IHCL met 250 leden als nooit tevoren.

Dusdanig dat in IJshal De Vliet gestart is met de Shorttrack Academy. Het startschot werd gegeven door Sportwethouder Wietske Veltman. Deze Academy staat onder leiding van oud-Olympiër Cees Juffermans. De gemeente Leiden komt jaarlijks met een subsidie van 30.000 euro over de brug. Topsport Leiden zorgt voor praktische ondersteuning. Driekwart van de talenten, die in een regionaal trainingscentrum in Dordrecht trainen, is lid van de Leidse vereniging.
Kortom, van de mooie en prettige Leidse ijsbaan goede berichten. En het leuke is, dat Jeroen Straathof, die jarenlang als voorzitter een drijvende kracht achter de herrijzenis van de IHCL was en hij zich tevens vele jaren ingezet heeft voor de komst van IJshal De Vliet en nog altijd op allerlei manieren actief betrokken is bij de schaatssport, op de kandidatenlijst voor de gemeenteraad van Leiden prijkt.

Mijn voorkeurstem, en hopelijk van elke rechtgeaarde schaatsliefhebber in de Sleutelstad, gaat naar GroenLinks-PvdA lijst 1, nummer 38.

Flowers in the rain

Vanmorgen moest ik voor de jaarlijkse gezondheidscontrole bloed laten prikken. Dat moest wel nuchter gebeuren. Ik was om 9 uur aan de beurt, dus pas daarna kon ik ontbijten. Nu ben ik dat wel gewend van onze vakanties in Asturias. Op een nuchtere maag liep ik in een heuvelachtig gebied dan meestal een kilometer of 6 tot 7. 

Vanmorgen liep ik in ons vlakke land eveneens 6 kilometer.

Mijn vrouw was solidair met me. Zij ging zwemmen en fietste in de regen naar zwembad "Het Wedde". Ik vertrok even later eveneens in de regen.

Onderweg liep ik langs veel bloemen. Vooral narcissen.






Gedurende de duurloop van 6 kilometer zat ik constant met het lied "Flowers in the rain" van "The Move" in mijn hoofd.

Onderweg zag ik ook nog deze werkhoutvuurzwam, een prachtig Scrabblewoord, op een dode boom.



Daarnaast kwam ik een Nijlgans tegen.

Van deze Nijlgans kreeg ik een verzoeknummer mee met het verzoek om deze op mijn blog te plaatsen.

Bij deze maak ik een levend wezen blij.
Ik stond onder de douche, toen Ada terugkwam van het zwemmen.

Ik fietste naar het Gezondheidscentrum met een potje ochtendurine en kreeg mijn bloedprik. Om kwart over 9 konden we samen gaan ontbijten.

"Ze ligt nog niet in de sloot!"

Vanmorgen fietste ik na het ontbijt met mijn vrouw naar IJshal De Vliet. Daar zou ik schaatsles geven aan de beginnersgroep. Er waren 2 nieuwkomers, die veel aandacht nodig hadden, maar gelukkig sprong Jaap Kroes bij en kon ik mijn voorbereide schaatsles met de pinguïn en het terugsturen gewoon afwerken met het homogene kwartet.

Deze oefening heeft de naam pinguïn wel meegekregen, maar het heeft meer weg van het voortbewegen als Charlie Chaplin. Als beginnersoefening is het zeker niet de slechtste, maar deze groep was al verder. Maar het was wel een goed uitgangspunt om aan het terugsturen te beginnen. Je begint namelijk altijd zijwaarts. Dat deden we met een rondje stampen en dan met het gewicht op de hak meer naar voren sturen.

Daarna kwamen de olifantenoren tevoorschijn, een zware oefening en tenslotte de "halve olifantenoren". Dan zit je al heel dicht bij het terugsturen. Als je recht naar voren stuurt, ga je zijwaarts afzetten. En dan niet met wegtrappen, maar met wegduwen. Ik moet zeggen, dat de meesten dat al heel aardig konden. Je doet het pas goed, als je voor je gevoel al iets te veel naar binnen bent gedraaid. Dan schaats je meestal recht naar voren en is je zijwaartse afzet het meest effectief.


Aan het slot reden we nog een tiental rondjes met de hele groep met telkens een ander op kop. Na de koffie en thee gingen we ieder ons weegs. Ada en ik lunchten thuis en gingen op deze waterkoude middag naar de volkstuin.

Daar zaagde Ada wat zaailingen van bomen langs de steile slootkant weg. Ik bracht de stammetjes naar onze tuin om als bonenstaken dienst te gaan doen.

Op de terugweg om nieuwe takken en stammetjes op te halen kreeg ik van een medetuinder te horen: "Ze ligt nog niet in de sloot!"
Een hele geruststelling! Ze kan zwemmen, maar de watertemperatuur lijkt me nog niet echt aangenaam.
Wie ook niet nat gingen waren Jutta Leerdam en Femke Kok. Beiden waren topfavoriet op de 1000 meter en die favorietenrol maakten ze volledig waar in Milaan.

Wat een fantastische ontknoping in de laatste 3 ritten. Dit maakt schaatsen zo mooi. Letterlijk op het scherpst van de snede. Met goud en zilver is de eerste honger gestild.

Schaatsen en milieu

 

Te kort door de bocht

Als schaatsliefhebber viel mijn mond open van verbazing bij de ingezonden brief over schaatsen en milieu, die eindigt met de conclusie, dat kunstijsbanen en kunstsneeuw moeten worden verboden. Als 70-er heb ik als kind leren schaatsen op natuurijs, zoals iedereen van mijn generatie. Vanaf de jaren ‘90 werd het natuurijs een schaars goed. Wat dat aangaat, merkten de schaatsers als eersten de klimaatverandering. Velen van hen kunnen hun lievelingssport vrijwel uitsluitend nog beoefenen op kunstijs. Als je bij een schaatswedstrijd te kort door de bocht gaat, dan word je gediskwalificeerd. Honderdduizenden, die wel eens een kunstijsbaan bezoeken, zouden met een pennenstreek van hun schaatsplezier worden beroofd. Leven er bij de schaatsers geen zorgen over het milieu? Juist bij hen wel. Als ervaringsdeskundigen. En sinds een paar jaar kan dat ook in positieve zin: in Leiden opende in 2023 een energiezuinige 250-meterbaan haar deuren. Het dak ligt vol met zonnepanelen, er is een grote warmtepomp, de dweilmachines zijn elektrisch en met de warmte, die vrijkomt bij het ijsmaken, wordt het zwembad in het sportcomplex verwarmd. De toekomst van de schaatssport is hier al begonnen. En het energiezuinige ijs is ook nog eens heel goed!

Bert Breed Schaatstrainer IJshal De Vliet Leiden

Sporten

Na de kletsnatte donderdag was het vandaag gelukkig droog.

Rond half 9 fietste ik na het ontbijt naar IJshal De Vliet voor de laatste ochtend van het vakantieschaatsen in de Herfstvakantie, die inderdaad zeer herfstig verliep.



Op de andere banen werd ook flink gesport, dus was het thema simpelweg: Sporten!

De opkomst was met 15 kinderen op de funbaan een stuk groter dan gisteren. Na het inrijden en de basishouding aan de nieuwkomers uitgelegd te hebben, reden we een paar rondjes in, waarna we begonnen met een stukje hardlopen. Je beweegt dan veel, maar je komt nauwelijks vooruit. Nee, dan ga je met wandelen sneller vooruit.
Nog sneller ga je vooruit op de fiets. Met de trapperbeweging land je op de hak je voet en dan glij je nog verder door: glijjijofglijik?
Op de mountainbike ging je omhoog en omlaag op heuvelachtig terrein, terwijl je op de racefiets juist diep zit. Met het triatlonstuur is dat op een andere manier ook het geval.
Op de tandem zitten bleek toch een stuk lastiger. Wat dat aangaat bleken voetbal, waarbij je een virtuele bal wegschopt, basketbal met afwisselend dribbelen en schieten en tennis toch een stuk eenvoudiger, hoewel je jezelf daarbij telkens uit balans bracht.

En zo kwamen we na een estafette aan bij de mooiste aller sporten: schaatsen op natuurijs. Ik steeg enorm in de achting van de kinderen, toen ik vertelde, dat ik bij de Elfstedentocht mensen had gezien, die aan de stok schaatsten.

Met grote ogen vroeg een kind aan mij: "Heeft u de Elfstedentocht geschaatst?"

Wij begonnen dus met schaatsen aan de stok. Als je allebei in elkaars slag schaatst, dan ga je sneller dan alleen.


Bij de Tocht der Tochten kom je veel bruggen tegen. In dit geval was het een beweegbare brug. Een bijzondere, want deze schaatste heen en weer. Eerst moesten de kinderen van achteren onder de voorwaarts bewegende brug door schaatsen, later onder de hen tegemoetkomende brug, die door Walter en mij werd vastgehouden, door.
Nu is natuurijs niet altijd betrouwbaar. Je kunt in een wak terecht komen. Op de buik met een stok of een stuk touw haal je het veiligst iemand uit het water. Immers: rond een wak is het ijs zwak!!!

En ja, kinderen vallen graag. Zelfs als het niet de opdracht is.


Wellicht denkt u, dat ik als trainer de kinderen schaatstechniek bijbreng. Dat doe ik inderdaad. Maar bovenal leer ik ze SCHAATSPLEZIER!