De tovenaar

Het gebeurt lang niet alle jaren, dat in onze regio Carnaval en de krokusvakantie samenvallen. Dit jaar was het wel het geval.

Vandaag was het dan zo ver. Ik zou verkleed schaatsles gaan geven in IJshal De Vliet. Ik zou me als tovenaar verkleed op het gladde ijs op de funbaan begeven.

Voor de start van de instuif werd een statieportret van de tovenaar gemaakt.

Er zouden 120 kinderen op de schaatslessen op de 3 banen af komen.



Daarvan kwam een kwart op de funbaan af.

Waar een gitarist van het Engelse "Wizzard" met rolschaatsen het podium betrad, deed deze Nederlandse tovenaar het met kluunschaatsen. 's Lands wijs, 's lands eer. Maar net als de Britse evenknie maakten we er een feest van. Met een toverstok in de hand en een bezoek aan de boerderij met heel veel dieren was het een sprankelende les, die we na een polonaise, "vermomd" als een grote regenworm, afsloten met tweelingtikkertje.

De kinderen hadden het naar hun zin, de ouders langs de kant evenzeer en de tovenaar toverde een lach op vele gezichten. Er lopen op deze aardbol al genoeg mensen rond, die het tegendeel doen! Na gedane arbeid zocht de tovenaar het hogerop en deed hij zijn zegenrijke werk op de 250-meterbaan, terwijl er op de ijshockeybaan een ijshockeyclinic was.


Voor een tovenaar gaan deuren open, die voor anderen gesloten blijven. Zo kon hij controleren, of alle materialen voor de Elfdorpentocht van aanstaande vrijdag aanwezig waren. Een simpele toverspreuk volstond.

Op een stalen ros reed de tovenaar naar zijn woning, waar zijn kleinzoons kwamen logeren. Er volgde een gezellige middag, waarbij de kinderen fantasierijk speelden. Nu lijkt toveren in de genen te zitten. Mijn vierjarige kleinzoon bleek een heuse taaltovenaar. Bij het spelen met Lego muntte hij het woord politieautoparkeerplaats.

Iedereen die scrabble speelt, zou jaloers zijn op deze virtuositeit. Toen ik 4 jaar was, kwam dit écht niet in mij op....

Rijden als een natte krant

Vandaag stond de ploegenachtervolging op het programma op de Olympische Spelen in Milaan. Om met het goede nieuws te beginnen: WE hebben zilver. 

De Nederlandse vrouwen om precies te zijn. Joy Beune, Marijke Groenewoud en Antoinette Rijpma-de Jong verloren in de finale van Canada na in een bloedstollende halve finale Japan te hebben verslagen.
Tot zover klopte het verhaal in De Speld, dat beter leesbaar wordt als u er op klikt, helemaal.

Een tikkeltje anders ligt het bij de ploegenachtervolging voor de mannen. Zij grepen net naast het brons door in de troostfinale met 0,09 seconden van China te verliezen.

De eindsprint van Jorrit Bergsma, Chris Huizinga en Stijn van de Bunt was ijzersterk, maar net 100 meter te laat ingezet. Je kunt dus niet zeggen, dat zij reden als een natte krant. 
Maar de boos wegbenende Marcel Bosker zal ongetwijfeld de krant van morgen halen.

Je moet maar durven als je voor de tweede keer op rij op een wild card naar de Olympische Spelen mag ten koste van een schaatser, die zich geheel volgens de regels WEL geplaatst had voor de Winterspelen.
Tim Prins mag zich echt bekocht voelen. De grotere kans op een medaille bleek dus een grote fout. 
En beste keuzeheren, als er bij de mannen afgeweken kon worden, waarom dan niet bij de vrouwen? Joy Beune is wereldkampioene op de 1500 meter, had alle wereldbekerwedstrijden op de schaatsmijl dit seizoen gewonnen en deze GROTE kans op goud moet zij missen. Is het verbazingwekkend, dat zij nu minder in vorm is dan in het najaar? Welnee, door deze beslissing is ze uit de winning mood gehaald. 

Een schaatser, die gaat piekeren, raakt uit balans op mentaal gebied. Iedereen, die wat weet over mentale training, kan deze conclusie zelf trekken.
Nu we het toch over kranten hebben: dit artikel uit het Leidsch Dagblad kan ik u van harte aanbevelen.

(Afbeelding openen in nieuw tabblad om te vergroten)


Ik ken Erik van Kordelaar al bijna 40 jaar en geef op woensdagmiddag met hem schaatsles in IJshal De Vliet. Over dit verhaal is een film gemaakt: Tien jaar wachten op applaus.
Daarnaast is er nog iets, waar we al jaren op moeten wachten: de Molen- en Merentocht. Mocht het weer een keer meewerken, dan verhinderde de bureaucratie dit grootste schaatsfestijn in onze omgeving. Gelukkig kwam ook daar blijkens dit artikel uit het Leidsch Dagblad een kentering.

Een flitsende start

De sneeuw van gisterenmiddag kreeg niet eens de kans om als sneeuw voor de zon te smelten. Met een minimumtemperatuur vlak boven het vriespunt overleefde de sneeuw in Leiden het niet.

Al het sneeuw? Nee, een kleine sneeuwpop langs de Korte Vliet bood dapper weerstand.

In IJshal De Vliet begon vanmorgen de schaatsinstuif in de Krokusvakantie. Het was meteen lekker druk. Met 25 kinderen op de funbaan en 50 op de ijshockeybaan ging het al aardig richting 100 kinderen. Ik weet niet, hoeveel kinderen boven schaatsles kregen, dus laten we het totaal op 90 houden. Het was dus een flitsende start.



Ook op de funbaan hadden we een flitsende start. Of het door de Olympische Spelen kwam of doordat de kinderen in de Kerstvakantie ook schaatsles hadden gekregen? Hoe dan ook, de kinderen pikten de oefeningen dusdanig snel op, dat we veel moeilijker oefeningen deden dan ik op de eerste dag had verwacht. Het was dus eveneens een flitsende start.

Nu had ik het geluk, dat er een kunstschaatsster in onze gelederen rondreed, die een aantal oefeningen samen met de 70-jarige trainer voordeed. Ik kan mij niet heugen, dat ik in de eerste schaatsles van een schoolvakantie het terugsturen heb behandeld en dat de kinderen het nog konden uitvoeren ook. Desondanks was het een speelse les, die ik met hulp van trainster Annelies voor een vrij grote groep tot een goed einde kon brengen met "De boom wordt hoe langer hoe dikker".

Na de instuif reed ik op de 250-meterbaan nog 33 rondjes, voordat ik in de kantine met een zestal andere trainers nog een warme chocolademelk met slagroom dronk. Sjaak zat op zijn praatstoel en vertelde met veel humor, hoe hij het trainersvak was ingerold en zijn trainersdiploma haalde bij Leen Pfrommer. Daar zat hij met Olympisch kampioene Annie Borckink in de groep. Samen hadden ze de grootste lol bij de rechtlijnige bondscoach. KLIK HIER voor Het vergeten goud van Annie Borckinck.

Dit was een mooie opwarmer voor de finale van de 1000 meter shorttrack op de Olympische Spelen van Milaan. Xandra Velzeboer pakte hierop haar tweede gouden medaille.


Een flitsende start van de Krokusvakantie, waarbij ik met een rit naar de volkstuin een tuin vol sneeuwklokjes zag én een regenboog.

Sneeuw

Ik was de afgelopen dagen licht verkouden, maar door de fietstocht gisteren in de winterkou was ik toch een beetje verkleumd geworden. Daar ik morgen in IJshal De Vliet word verwacht, besloot ik vandaag geen risico te nemen en een dagje rust in te lassen. 

Toen ik na een goede nachtrust beneden kwam, zag ik een laagje ijs in de sloot liggen. Niet zo gek als je de minimumtemperatuur op klomphoogte in ogenschouw nam.
De maximumtemperatuur was vergelijkbaar met die van gisteren.
Voor vanmiddag was er sneeuw voorspeld. Als Schiphol heel veel vluchten schrapt, weet je dat het serieus is. Het was voor mij dus een goed idee om wat huishoudelijke klussen te doen, het nodige te lezen en  vanmiddag naar het schaatsen op de Olympische Spelen te kijken.

Om 4 uur begon het te sneeuwen, terwijl de ploegenachtervolging voor mannen begon. Met de hakken over de sloot plaatste Oranje zich voor de halve finale. Dat was het voorprogramma van de 500 meter voor de vrouwen. Inmiddels was de laag sneeuw ook een aardig stukje dikker geworden.

In Rotterdam viel het dubbele en daar werd de wedstrijd tussen Sparta en NEC gestaakt, doordat de bal niet meer rolde. 

Maar ze hadden toch gewoon met een sneeuwbal verder kunnen spelen? Of wilden de voetballers gewoon naar de titanentweestrijd tussen Femke Kok en Jutta Leerdam kijken? Ik zou dat in hun plaats ook doen. De Friezin won goud door als enige in de 36 seconden te rijden.

Met goud en zilver werd de hatelijke nul weggepoetst. Alleen Margot Boer wist ooit een bronzen medaille te halen op de 500 meter, maar een Olympische kampioen leverden we nooit. Dus zo erg was het dagje rust op deze sneeuwdag niet.

El Remediu

Na een nacht met diepe rust werden we om half 8 wakker. We luisterden een tijdje naar "Vroege Vogels". Ada ging zich douchen, ik liep naar Nava om een viertal croissantjes en een quartro stokbrood te kopen.

Onder een buizerd op een lantaarnpaal liep ik er naar toe, nadat ik met een boogje om de boerderij van de buren was gelopen. Je moet slapende honden nooit wakker maken!

Het was bewolkt maar droog en wat kouder dan de afgelopen dagen. Rond 10 uur  zat ik fris gedoucht aan de ontbijttafel.

Ada en ik gingen na de koffie en thee een stuk wandelen. We liepen via Llames Alto over een rustig weggetje naar El Remediu.

Het was zonnig en aardig warm en de hagedissen en vlinders kwamen tevoorschijn.


We beklommen de heuvel, waar de kerk als een soort baken op de top ligt.



Via het rustieke dorpje daalden we af naar El Cuñella, waarna we naar de bron afdaalden en over het pad naar de volgende heuveltop klommen over de wandelroute van Oviedo naar Covadonga.



We genoten van de rust, de natuur en de fraaie doorkijkjes.

Om 3 uur waren we thuis en lunchten we in de serre. Ik ruimde de wasmachine leeg en hing de was te drogen op het balkon. Vandaar zag ik een vijftal rode wouwen op het omgeploegde weiland, waarvan er 4 wegvlogen, en een buizerd.

In de jaren '70 werden de roofvogels al bezongen door Uriah Heep.