Kiek Straathof

Ik was aangenaam verrast, toen ik op de site van de NOS het bericht zag met als titel "Jonge talenten haken aan bij beste shorttrackers ter wereld".

Ik veerde bij het lezen van het door Sander Maassen van den Brink geschreven artikel op toen ik zag, dat het over  de 17-jarige Jasper Schmitz en de 21-jarige Kiek Straathof ging. Daar ging ik meteen even voor zitten. In de winter van 2012-2013 zat de dochter van Jeroen Straathof, de eerste wereldkampioen op de 1500 meter, bij mij in de groep tijdens de lessen voor de Buitenschoolse sport in de Leidse IJshal aan de Vondellaan.
Kiek sprong er met kop en schouders bovenuit. Het kan niet anders, dan dat ze schaatslessen van haar vader had gekregen, want sommige oefeningen deed deze 7-jarige veel beter dan deze veteraan. Nu ben je er als trainer om de kinderen zo goed mogelijk tee leren schaatsen, dus als iemand een techniek beter beheerst dan jou, dan moet je gewoon een stapje terug doen.
Dat seizoen klonk met enige regelmaat: "Kijk maar naar Kiek. Dat gaan wij ook doen!"

In maart 2022 deed Kiek mee aan het European Youth Olympic Festival. Een viertal jaren later maakt dit schaatstalent de volgende stap en klopt ze aan de deur bij de shorttracktop. De eerste bronzen medaille bij de World Tour in Vancouver heeft ze als onderdeel van de aflossingsploeg binnen.

Me dunkt, dat het daar niet bij blijft. 
Na Tijmen Snel is dit de tweede Leidse topper, die ik schaatsles heb mogen geven. Ik ga niet naast mijn (schaats)schoenen lopen en beweren, dat het door mijn inbreng komt. Als trainer van beginners keer ik het liever om. Ik sta een goede loopbaan niet in de weg. 
Mijn uitgangspunt is het brengen van schaatsplezier, Dát is de voorwaarde om het lang vol te kunnen houden. Tijmen en Kiek hebben dat gedaan, net als talloze anonieme schaatsers.
Maar uiteraard wens ik Kiek het allerbeste toe in de rest van haar schaatscarrière!

2000

Na vanmorgen met de "Krasse knarren" geschaatst te hebben, fietste ik vanaf IJshal De Vliet door naar Bever in de Breestraat, waar Ada op me wachtte.

Onze oude zomerjassen waren versleten en niet meer waterdicht en vandaag konden we met 20% korting nieuwe jassen kopen. Dat deden we dan ook.
Ada reed op deze mooie oktoberdag door naar de volkstuin, ik fietste naar huis, waar ik me douchte en daarna lunchte.

Ik zag, dat op de Vinksite mijn totaalstand van dit seizoen op 1974 was gekomen. Het jaar waarin Oranje doorbrak met het totaalvoetbal, maar het in München niet af kon maken tegen de West-Duitsers.
Een nationaal trauma was geboren. Ik wilde niet te lang stilstaan bij 1974. Daar had ik de gelegenheid voor aangezien ik om kwart voor 5 schaatsles zou geven voor de kinderen van de IJVL en de buitenschoolse sport. De 2000 rondjes waren binnen handbereik.
Om 4 uur reed ik voor de tweede keer vandaag naar de Marie Diebenplaats. Daar had ik met Andrea en Sophie een groep van 20 kinderen uit beide doelgroepen. De niveauverschillen waren niet niet al te groot, dus op deze wijze was het goed hanteerbaar.

Voor ik voor de les het ijs op stapte, sprak ik kort met "Krasse knar" en bassist en componist van "The Shoes" Jan Versteegen, die kwam kijken hoe een kleinkind van hem het er vanaf bracht. Het was een les met vrij veel vaart met aan het slot tijd voor speelse oefeningen. Met de 32 rondjes kwam mijn totaal uit op 2006 omlopen van 250 meter oftewel ruim 500 kilometer.
Waar ik lang aanhikte tegen de drempel van 1000 rondjes, kwam de dubbele afstand binnen een paar weken tot stand. De diesel komt op stoom,,,,

Herintreders of "Het moest uit mijn tenen komen!"

Vanmorgen fietste ik om half 9 naar IJshal De Vliet om voor de tweede keer deze week met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Het was niet zo druk als afgelopen dinsdag, maar wel drukker dan de andere donderdagen dit seizoen.

Behalve dat het wat rustiger was dan dinsdag, werd er ook wat rustiger gereden. Doordat er een paar nieuwkomers bij waren alsmede een nieuwkomer, betekende dat wel, dat de anderen meer kopwerk moesten doen bij de piramide van 100 rondjes.

In het algemeen ging het wat rustiger, maar dat betekende niet, dat het tempo gelijkmatig bleef. Wat dat aangaat waren deze 25 kilometer schaatsen een heuse intervaltraining.

In de eerste helft was de serie van 12 het snelst met maar liefst 8 rondjes 35. Dat was flink aanpoten.

Daarna kwamen we in rustiger vaarwater met af en toe een wat kortere piek.

Uiteraard nam ik de 20 rondjes weer voor mijn rekening. Deze 5 kilometer ging behoorlijk vlak met voornamelijk rondjes 37 en een korte serie 36 aan het slot.

De tweede helft van de piramide ging een tikkeltje langzamer dan de eerste.

De herintreders hielden het aardig bij.

Verrassend voor mij was, dat er een tweede "Krasse knar" rondreed met een transponder. Telkens verschenen er 2 gelijke tijden en een gelijk aantal rondjes van 250 meter op het scorebord.

Eén van de 10 "Krasse knarren" zei na de voorlaatste serie: "Het moest wel uit mijn tenen komen!"
Om vervolgens in de laatste kilometer op kop met de enige 2 rondjes van vandaag te eindigen. Sommige mensen hebben kennelijk lange tenen....

Hackserij

In deze tijd waarin veelvuldig gehackt wordt, keren we terug naar de duistere Middeleeuwen waar mensen zich tegen hekserij beschermden met een heksenschermpje.
Heden ten dage beschermt men zich tegen hacks met een beeldschermpje.

Indertijd moesten heksen zich behelpen met een bezemsteel, nu hebben de hacksers de beschikking over allerhande luxe luchttransportmiddelen.

En eerlijk is eerlijk, als je een afspraak wilt maken, werkt een beeldschermpje makkelijker dan een heksenschermpje.


Heksen waren destijds vaak in het gezelschap van een zwarte kat.

Wellicht vindt de term kattenkwaad hier haar oorsprong. Zoals het hacken in de begintijd van het internet ook als kattenkwaad begon. Maar tegenwoordig is het af en toe maatschappijontwrichtend.
Een zwakke plek in het heksenschermpje is al snel gevonden.

Maar goed, zoals updates te pas en te onpas opploppen, doen heksenschermpjes dat ook.

Vanaf de Middeleeuwen was er een regelmatig sprake van een heksenjacht, die nogal eens op een heksenverbranding uitdraaide.

Wat dat aangaat gaat het er in de jacht op de hacksers iets beschaafder aan toe.

Maar als je een offday hebt of even offline bent, je kunt in dit seizoen op zoek gaan naar een heksenschermpje.

Er zijn er meer dan je denkt....

Porseleinzwammen

Vanmiddag heb ik in IJshal De Vliet voor het eerst dit seizoen een kinderpartijtje geleid. En daar men vanmiddag onthand was, heb ik op de funbaan meteen het tweede partijtje ook maar geleid. Daarna ging ik op de 250-meterbaan maar even uitschaatsen tot 4 uur.

Zodoende miste ik het warmste deel van de dag.
Een opmerkelijk groot verschil trouwens met de minimumtemperatuur op klomphoogte.
In de frisse ochtendlucht reed ik vanmorgen naar de Boerenmarkt in de Leidse binnenstad. Ik bracht de boodschappen thuis en fietste daarna naar "De Horsten".

Mijn vrouw had daar in de regen gewandeld, maar in het theehuis haar regenbroek laten hangen toen ze naar huis fietste. Het was inmiddels droog. Ik had haar beloofd de broek op te halen. Daar ben ik trouwens heel goed in. Als kind heb ik dat goed geoefend, vooral als tegen mij gezegd werd: "Haal je broek op!"

Via de Velostrada fietste ik naar Voorschoten. Bij het weiland langs het fietspad kon je goed zien, dat het de afgelopen week af en toe flink geregend had.

Regen is goed voor de groei van de paddenstoelen. Dat was vandaag goed te zien.

Via de ventweg kwam ik bij "De Horsten" aan, waar ik mijn fiets bij de ingang stalde.

Ik wandelde door het bos naar het theehuis toe.


De beuk, die langzaam maar zeker wordt opgegeten door paddenstoelen, stond nog fier overeind.

Waar ik normaal gesproken met Hans Boers hardliep in "De Horsten", daar kuierde ik vandaag en nam ik meer tijd om van de natuur te genieten.

Over het grasveld naderde ik het theehuis.

Daar hing de regenbroek van mijn vrouw keurig aan een kapstok.

Johan Cruijff had groot gelijk met zijn "Elk nadeel heb zijn voordeel". En dat voordeeltje ging ik nu benutten op deze mooie najaarsmorgen. Ik liep niet de kortste weg terug, maar liep een blokje om in dit Koninklijke landgoed.


Ik betrad het paradijs der paddenstoelen.





Ik kwam langs een hol van een zoogdier, waarvan waarneming.nl aangaf dat het van een das was.


Voor een das lijkt het me te klein, maar wellicht dat het van "De fantastische meneer Vos" is.


Ik liep verder in het veelkleurig herfstbos.


In dit deel van "De Horsten" wemelde het van de paddenstoelen.













Nu kreeg ik van de eigenaar van "De Horsten" het verzoek om het beste voor het laatst te bewaren. En wie ben ik om Willem-Alexander van Buren tegen te spreken?
Daar men ten paleize gewoon is van een porseleinen servies te eten, wil ik volgaarne uw aandacht vestigen op de porseleinzwammen. Waar wij gewoon zwammen, daar noemt men het in hogere kringen porseleinzwammen. Het is maar, dat u het weet!!!

Welnu, hierbij de beloofde porseleinzwammen.