Van de Tafelberg naar de Paasheuvel

We werden om 6 uur wakker. De slaap kwam niet terug. Om 7 uur gingen we eruit en de tent opruimen. Deze was kurkdroog. We ontbeten bij het toiletgebouw, waar we onze route uitstippelden.


Om 9 uur vertrokken we van de op landgoed Oud-Naarden gelegen natuurcamping. Na een ritje over onverharde zandwegen door het bos kwamen we weer op de Zuiderzeeroute. We fietsten door naar Huizen, waar Ada bij de Lidl een paar kleine inkopen deed voor onderweg.
We reden door het oude centrum van Huizen en bogen af naar Blaricum. Daarbij beklommen we de Tafelberg met op de top een heideveld.



Bij het verlaten van de heide kwamen we uit bij restaurant "De Eendracht", waar we een cappuccino en een warme chocolademelk namen. De bananencake was lekker én voedzaam. De mobieltjes waren weer aardig opgeladen voor we naar Blaricum pedaleerden.

Hier raakten we de knooppunten kwijt en reden over de riante lanen naar de Brink, waar we afsloegen naar Eemnes. Door de lege Eempolder reden we naar Eembrugge, waar de fietsbrug omhoog bleef staan. 

Over de provinciale weg passeerden we het kanaal om via de NAP-route door Hoogland en Schothorst te fietsen. Zo kwamen we uit bij het Groene Huis, vanwaar iedere week "Vroege Vogels" wordt uitgezonden.


Op een plein in Schothorst namen we bij "The Blueberry" een lunch met zalm of met bietenhummus. Ik ging verder lezen in "De andere wereld" van Marten Toonder.

Na het eten zagen we, dat er een vogel op mijn fiets had gescheten. Van het zadel ging het makkelijk af, maar mijn bidon was een ander verhaal. Als ik dronk moest ik de dop eraf draaien en vanavond op de camping grondig schoonmaken.

Hier is de boosdoener. Eenieder die deze vogel signaleert mag hem vangen en 10 dagen in een kooi zijn gerechtvaardigde straf uit laten zitten. Dit zal hem leren.

We fietsten naar Hooglanderveen en vandaar naar Slichtenhorst en Driedorp.





We waren op de Veluwe.

Via slingerende wegen trapten we naar Krachtighuizen. Hoe sterk bleek op deze wisselend bewolkte dag, toen Ada na een ijsje erachter kwam, dat haar achterste derailleur niet meer werkte. De kabel was gebroken.

Via Drie, Speuld en Staverden reden we in een rustiger tempo door de mooie bossen van de Veluwe.



We fietsten naar Elspeet en vandaar naar Vierhouten, waar we bij "De Paasheuvel" wilden kamperen.

Het was een enorm terrein met veel groepsaccommodaties, maar de groep van 2 Leidse fietsers kon er niet terecht. We reden terug en vonden elders in Vierhouten een plek op camping "Frusselt".

Terwijl ik de binnentent opzette, plakte Ada met leukoplast het gescheurde plastic venster van de buitentent. Zodra de Eureka! Susten 3XP stond, konden we de tent inruimen en brood met kaas en paprika en yoghurt met muesli eten.

Groene Hart en Zuiderzeeroute

Het toeval wil, dat het vandaag exact 50 jaar geleden is, dat ik met Tom de Beer en Joep Kapiteyn begon aan tocht naar Normandië, Bretagne en de Ardennen. Tijdens deze vakantie leerde ik de folkrockgroep Ys kennen.

Het was voor mij tevens het begin van het vakantiedagboekenschrijven, een traditie die inmiddels een halve eeuw oud is.
Om 6 uur werden we wakker na een goede nacht. We gingen eruit, ontbeten samen, ruimden alles in huis op en om half 9 zaten we op de fiets naar de Buitenkaag. We gingen bij mijn zus Trees langs en na een kop koffie of thee trapten we over de Ringvaartdijk naar Bilderdam, waar we Andrea Landman, Jaap de Gorter en Pieter en Letty op het terras van "(H)eerlijk" bij de sluis zagen zitten. 

We praatten over de heg even met hen en fietsten verder naar De Kwakel. In Uithoorn hoorden we de hoorns van de brandweerwagens. Er was een woningbrand. De weg naar de Amstel was afgezet, waarna een rit over kruipdoor sluipdoor wegen volgde.

Bij de Amstel aangekomen pedaleerden we op de westeroever naar Nes en Ouderkerk toe. In Amsterdam aangekomen staken we de Amstel met een pontje over.





Een tijdje konden we de knooppunten volgen, maar toen we deze kwijt waren, kostte het ons bijna een uur om op de afgesproken plek aan te komen. We wandelden met onze jongste dochter naar het Science Park, waar we bij restaurant "Polder" lunchten. 
De dames namen een twaalfuurtje, ook al was het inmiddels 2 uur. Ik nam een wortel en een broodje tonijnsalade. Na bij De Spar nog wat kleine boodschappen gedaan te hebben, fietsten we naar de Zuiderzeeroute.

Langs IJburg reden we over de voormalige vuilnisbelt, dat nu een recreatiegebied is. Het eerste buitje hadden we al te pakken. Er zouden er nog 2 volgen. Tot Muiden was het voor ons onbekend terrein, net als het stuk langs de Zuiderzeedijk naar Muiderberg.

Via Naarden kwamen we bij Oud-Valkeveen en vandaar was het nog maar een klein stukje naar de natuurcamping bij Huizen. We zetten onze tent op op een mooi plekje met uitzicht op het Gooimeer.

We stonden in de wind en het plastic venster scheurde. Na 14 jaar kamperen kon dat gebeuren.
We aten allerlei restjes van thuis, die we opgewarmd hadden, en maakten warme chocolademelk. De vaat deden we bij het toiletgebouw. 

Een kleine jongen schreeuwde moord en brand, toen hij gewassen werd.

Het koelde behoorlijk af. In de mooie avondschemering maakten we nog een wandeling.


Bij een Tourquiz was de vraag, wat dit jaar het dak van de Tour de France was. Een makkie. Ik rijd rond op een Batavus Galibier.....




Om half 11 lagen we in bed. De slaap kwam snel na 93,25 kilometer fietsen.

Wie zijn hoofd niet gebruikt....

We deden het rustig aan op deze toch weer warme zondag.
Na het ontbijt was "Vroege Vogels" met Dolf Jansen afgelopen en fietste ik naar de Leidse binnenstad om bij de Oogstwinkel wat boodschappen te halen. Het was heerlijk fietsweer, dus een ritje naar het centrum van de Sleutelstad was geen straf. 
De tas met boodschappen stopte ik in de fietstas. Na via een kleine omweg naar huis gefietst te hebben, kwam ik er thuis achter, dat ik mijn stuurtas in de winkel had laten staan.

Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken!

Met flinke snelheid fietste ik voor de tweede keer naar de Oogstwinkel toe, waar mijn stuurtas nog steeds op de plek stond, waarop ik deze had neergezet toen ik de macaroni en muesli woog. Ik was opgelucht. Op de terugweg kwam ik voor een geopende brug te staan. Doch dat kon mij niet deren.
Voor de tweede keer thuisgekomen bood ik nederig mijn excuses aan aan Ada. Een paar jaar geleden had ik haar uitgefoeterd toen zij haar stuurtas in de Oogstwinkel had laten staan en wij niet meer naar binnen konden.
"Hoe kon je zo stom zijn....?"

Karma werkt niet altijd snel, maar het werkt wel feilloos....

Paddenstoelenloop

Vanmorgen werd ik wakker met een stijve nek. Niet zo gek, want gisterenavond was ik er ook mee gaan slapen. Tijdens de loop gisterenochtend kreeg ik er last van. Soms trekt het vanzelf weg, maar het bleef de hele dag een beetje zeuren. Ik was allang blij, dat ik geen giraf was....

Bij het naar bed gaan smeerde Ada mijn nek in met spiroflor en bij het aankleden vanmorgen deed ze dat nogmaals. Na het ontbijt ging mijn vrouw naar de volkstuin.
Ik deed boodschappen bij "De Helianth", maakte onze lunchpakketten klaar en ging na een rups buiten gezet te hebben een rondje van 6 kilometer hardlopen.

Via het Stevenspark liep ik naar landgoed "Ter Wadding".
Ik deed dat met een klein ommetje, waarbij ik een stoet van 20 fietsers met bepakking vanaf station De Vink naar de Korte Vliet zag pedaleren.

Dat riep bij mij meteen herinneringen op aan de twee keer, dat ik meedeed aan een protestfietstocht tegen de vervuiling van de Waddenzee.

De eerste keer fietste ik in 1978 van Den Helder naar Esbjerg op een opoefiets.
De tweede keer was in 2023, toen Ada en ik vanaf Texel met de Luchtfietsers meefietsten tot Wilhelmshafen.

Dirk Kuiken, één van de deelnemers heeft een boek geschreven, dat ik van harte wil aanbevelen.

Maar dit terzijde. Via een andere ingang dan gebruikelijk liep ik "Ter Wadding" in. 

Ik liep een enkel rondje, waarbij ik over de slingerende paden heen en weer liep door het park.

Op de lagere school werd mij geleerd, dat paddenstoelen vooral in herfstplant zijn en zeker niet iets voor een warme, droge zomer zoals wij die nu beleven met temperaturen, die toen ondenkbaar waren.








Maar goed, destijds kreeg dood hout geen kans om langzaam te vergaan. Gevelde bomen werden meteen weggesleept. Gelukkig ligt die tijd achter ons.


Er waren ook genoeg groene planten in het park te ontdekken.

De hoge bomen zorgden voor verkoeling.



Via de noordzijde van het Stevenspark liep ik naar huis, waar ik me scheerde, douchte en mijn nagels knipte, waarna ik naar de volkstuin fietste, waar ik met Ada lunchte.



Via een omweg fietste ik naar huis, waar ik aankwam met 30 kilometer op de teller.