Maandag wasdag

In onze jeugdjaren was het een vast gegeven. De vrouwenemancipatie en de komst van de wasmachine hebben dit vastgeroeste gegeven voorgoed veranderd. 

Dat betekent natuurlijk niet, dat er op maandag geen was meer gedraaid wordt.

Zoals vandaag. Na de marathon en de trainingen van de afgelopen week zat er aardig wat sportwas in de wasmand, dus een was met sportkleding was geen overbodige luxe. Een paar uur later hing ik deze was op in de doucheruimte en in het trapgat.


Nu we het toch over het trapgat hebben: traplopen is vandaag geen favoriete bezigheid van me. Na de wintertriatlon had ik zware bovenbenen, na de Bert Grotenhuis Bokaal en het baanrecord van 200 kilometer schaatsen in IJshal De Vliet had ik nergens last van.
De laatste keer, waarop mijn benen hetzelfde aanvoelden was na de Leiden Marathon van vorig jaar. Nu heeft elk nadeel zijn voordeel. Ik weet in ieder geval, dat ik gisteren nergens wat heb laten liggen.

Nog een voordeel van duursporten is, dat je bloeddruk erdoor omlaag gaat. Waar die gisterenochtend 128 om 71 was, was die vanmorgen 116 om 64.

"Ik heb nog schaatsles gehad van Bert", of een mooie marathondag met een zwarte rand

De wekker stond vanmorgen om half 6. Ik stapte uit bed en nam mijn bloeddruk op: 128 om 71. Daar kun je mee thuiskomen, ware het niet, dat ik al thuis was. Ik woog 66,7 kilo, hetgeen me na de 8 pannenkoeken van gisterenavond erg meeviel.
Ik kleedde mij aan en ging de tafel dekken. Ada lag nog in bed: "Ik kom ook zo ontbijten."

Dat lukte niet, daar zij weer in slaap viel. Dat gunde ik die lieverd wel op Moederdag.
Om kwart over 7 fietste ik na een normaal ontbijt naar het huis van Jaap de Gorter, waar ik een kwartier later aankwam in een op lopers na rustige zondagmorgen. Na even samen gepraat te hebben wandelden we naar de Koninginnelaan, waar het startschot van de 35e Leiden Marathon zou klinken.

In startvak D wachtten we tot het moment, waarop we van start mochten gaan.

Na het Wilhelmus was dat het geval en konden we in de nog vrij frisse ochtendlucht beginnen aan de 42.195 meter.

Op de Lammenschansweg gekomen liepen we richting Leidse binnenstad.
"Dat gaat een korte marathon worden?", dacht ik.
Maar bij de brug over de Zoeterwoudse singel maakten we een bocht van 180 graden en liepen we aan de andere kant van de Lammenschansweg. Hier kwam ik Gera van Duijvenvoorde tegen, met wie ik in de droogtrainingsgroep van VIJL en IJVL zit.

Waar ik verwacht had, dat we over de tijdelijke fietsbrug over de Vliet zouden lopen, daar liepen we over een strook van de autoweg richting Leiden. Daar ik in Asturias veel klimkilometers had gemaakt, viel deze hoge brug erg mee. Aan de overzijde stond de moeder van Tijmen Snel, in wiens sportkleding ik vandaag de marathon liep.
Op de Vrouwenweg bleek trouwe supporter Carl Flaman op het vroege uur even enthousiast als op een later tijdstip.

In Zoeterwoude kwam ik Frans Overvliet en Wil Verbeij tegen, terwijl ik in de bocht vlak voor de eerste drinkpost van de vrouwelijke speaker te horen kreeg: "Ik heb nog schaatsles gehad van Bert!"
Dat zijn er in de loop van 35 jaar heel wat geweest!
Na de drinkpost werd ik in het Fries aangesproken door een jonge vrouw. Deze jonge Friezin liep haar eerste marathon en een paar kilometer liepen we samen op. Het begon aardig op te warmen, maar de wind in de polder hield de temperatuur aangenaam voor de lopers.

Ook bij Groenendijk kwam ik bekenden tegen. Collega-trainer Bert Hoogeveen stond er met zijn dochter Renske. Over het terrein van de Rijneke Boulevard ging de route naar de pontonbrug, de eenvoudigste wijze om de Rijn over te steken.


Aan de overzijde stond Ada me op te wachten. Ik nam een energiegelletje en een halve fles sportdrank, waarna ik over de Hondsdijk richting Koudekerk liep. Na een kilometer kreeg ik het warm.

Ik was vergeten mijn zweethemd uit te doen en deze mee te geven met Ada. Maar teruglopen en het alsnog meegeven was gekkenwerk.

Ik was inmiddels ingehaald door de pacers van 4.30, maar ik liep er langzaam maar zeker naar toe, zodat ik in hun kielzog Koudekerk binnen liep. Daar zag ik Wim van Huis, de gitarist van "The Shoes", met wie ik even praatte.

Op het fietspad naar Hoogmade zag ik een aanmoediging op het wegdek geschilderd.

Op het fietspad heb ik aardig wat lopers ingehaald. Deze inhaalslag werd volkomen teniet gedaan door de 10 minuten, waar ik met "Krasse knar" Gé van Goozen praatte, die bij de molen in Hoogmade klaarstond met een fles sportdrank. Zo'n 500 meter eerder had ik wat korter gepraat met Marja van Vliet. Niet lang daarna passeerde ik het punt van de halve marathon.
Een paar kilometer verderop gaf ik een magnesiumpil aan een loper, die kramp had gekregen. Een mooi moment om even een foto van onderweg te laten maken.

Ik liep verbazingwekkend soepel. In dit gedeelte van de marathon haalde ik alleen maar in, ook de pacers van 4.45, die me gepasseerd waren bij de molen. Het Asturiaanse trainingsschema met veel korte lopen is dus zo gek nog niet! 

In Nieuwe Wetering haalden zij mij definitief in, terwijl ik bij Joop van Egmond en Anneke Blom, net als ik vaste gasten in "De Hobbit", in de tuin bijpraatte bij een magnesiumpil, een energiegelletje en een sportdrank. Een minuut op 10 later kwam de inhaalslag richting Rijpwetering. Bij de Koppoel was het 30-kilometerpunt.

Op dit gedeelte leek het wel, of ik in een wandeletappe terecht was gekomen. Ik kon gewoon door blijven lopen in een aardig tempo, hoewel ik mijn bovenbenen begon te voelen. Die kunnen echter wel tegen een stootje, want bij een schaatser zijn dit de best ontwikkelde spieren. Met deze beenspieren liep ik wel mooi één van de reserves van het Spaanse voetbalelftal eruit. Dus Ronald Koeman, als je nog iemand met duurvermogen zoekt voor het Wereldkampioenschap in Amerika....

Na even gepraat te hebben bij de drinkpost bij de brandweerkazerne van Rijpwetering, was het nog een kilometer naar het feestgedruis in Oud Ade. De eerste keer dat dit dorp op de route van de marathon lag, presenteerde het zich als het Bartlehiem van deze slijtageslag.

En die reputatie heeft al die jaren stand gehouden. Wat Bartlehiem is voor de Elfstedentocht, dat is Oud Ade voor de Leiden Marathon: een warm bad op het moment, dat de man met de hamer meestal klaar staat.

Weer een kilometer verderop stond niet de man met de hamer, maar de vrouw met de energiegel en de sportdrank op me te wachten. Mijn liefhebbende echtgenote voorzag me bij het Vennemeer van de laatste proviand voor de laatste 8 kilometer van de duurloop.
Voor mij was dit een inhaalrace. Ik had nog energie over, dus ik had de marathon goed ingedeeld. Langs de Zijl liep ik naar Leiden terug. Op de hoek van de Lage Rijndijk en de Herensingel zag ik een verzorgingspost, dat met witte doeken was afgedekt, terwijl er een ambulance met blauwe zwaailichten stond.

"Foute boel", dacht ik en ik vermoedde dat een reanimatie zou kunnen zijn, maar zeker wist je dat natuurlijk niet.
Doch zoals de Tour op niemand wacht, zo doet de marathon dat ook niet, dus ik ging door met mijn inhaalrace. De enige stop, die ik me veroorloofde, was een kort praatje met Teun de Reede, jarenlang speaker bij de marathon en vele andere hardloopevenementen in de omgeving. 

Ik was dusdanig gefocust, dat ik deze aanmoediging op de Rembrandtbrug, toch de steilste van het hele parcours, volledig over het hoofd heb gezien.

In de laatste kilometer kon ik nog versnellen ook.

Ik kwam euforisch over de finish. Als 70-jarige had ik het toch maar weer geflikt om de marathon probleemloos uit te lopen. Na het baanrecord in IJshal De Vliet en 200 kilometer op kop rijden bij de Bert Grotenhuis Bokaal wist ik me verzekerd van een uitstekend duurvermogen, maar schaatsconditie en loopconditie zijn toch 2 verschillende dingen. Mijn twijfel was, of de 15 kilometer lopen als langste afstand niet te kort zou blijken te zijn geweest. Niet dus!
Daarnaast was wat mij betreft het vervroegen van de starttijd naar half 9 een gouden greep geweest. De start was vrij koel, maar je loopt jezelf wel warm. Het hield anderhalf uur korter in warme lucht lopen in.

Na Omroep West te woord te hebben gestaan en mijn vrouw te hebben gesproken, die vlak na de finishlijn stond, haalde ik de medaille met de Blauwe tram op.

Met een jongeman in een Feyenoord-shirt, die ik op weg naar Hoogmade had ingehaald met de vraag "Heeft Robin van Persie je gevraagd om warm te gaan lopen?", dronk ik een welverdiend biertje in zonnig Leiden.

Bij het verlaten van het finishvak hoorden we, dat de 10 kilometer was afgelast, doordat een meisje van 15 jaar uit Oegstgeest was overleden. Zij liep de halve marathon.

De euforie was op slag verdwenen. Een mooie marathondag kreeg op slag een zwarte rand. Wat een vreselijk bericht. Woorden schieten hier tekort.
Dat de organisatie de 10 kilometer en de kidsrun afgelaste, is volkomen begrijpelijk. Met Ada en Jaap wandelde ik door een leegstromend centrum van de Sleutelstad naar Jaaps huis, waar we met Juul in de tuin bijpraatten en nog wat drinken.

Daarna fietsten Ada en ik naar Ada's moeder op Moederdag, waarna ik naar huis fietste om me te douchen en te kijken naar mijn precieze tijd. 


Bij de 70+-ers was ik derde geworden, maar waar trots op deze prestatie normaliter zou overheersen, daar waren mijn gedachten vooral bij de 15-jarige sportster, wier jonge leven abrupt was geëindigd. Ik wens haar familieleden en vrienden heel veel sterkte toe met dit onvoorstelbaar grote verlies.

Sport is slecht de belangrijkste bijzaak in het leven.

Startnummer 648

De laatste dag voor de marathon doe je geen al te grote inspanningen. Wat je te veel aan energie gebruikt, kun je immers op de dag zelf tekort komen. Ik deed vandaag dus rustig aan. Om 8 uur stapten we uit bed. 

Na het ontbijt reed ik met Ada naar de gezellig drukke Leidse binnenstad, waar we bij "De Helianth" en de Oogstwinkel boodschappen voor het weekeinde deden. Ada ging bij Sijthoff een ochtend zingen, ik reed met de voorraad naar huis. Na deze weggeruimd te hebben ging ik de beenspieren even loslopen. Ik liep in een rustig tempo naar het park van "Ter Wadding", waar ik een rondje liep in marathontempo. 
Er stonden aardig wat lentebloemen in bloei zoals deze look zonder look.


Nu is er geen schijn van kans, dat ik morgen bij de Leiden Marathon het podium weet te halen. Maar geen nood. Ik ga gewoon voor de ereprijs.

Thuis maakte ik zoals gewoonlijk in het weekeinde het toilet schoon na 4 kilometer rustig lopen. Ada was intussen ook weer thuis, dus we lunchten samen. Mijn vrouw ging naar de volkstuin.
Ik fietste voor de tweede keer naar de Sleutelstad om op de Garenmarkt mijn startnummer op te halen.

Met de envelop met startnummer 648 in mijn hand wandelde ik over het terrein, waar meet hardlopers hetzelfde deden en de deelnemers aan de wandeleditie finishten. Daar kwam ik Eef Plugge tegen, met wie ik in de wintermaanden schaatsles aan kinderen geef in IJshal De Vliet.
Met Eef praatte ik een kwartiertje bij, waarna ik op deze mooie lentedag naar de volkstuin fietste, waar ik met Ada muntthee dronk.

In het zonnetje was het een stuk warmer. Het gonsde op de tuin dan ook van het gezoem van de bijen.

Thuisgekomen douchte ik me en legde alle spullen voor morgenochtend klaar.

Op de radio hoorde ik van een grote valpartij in de Giro d'Italia in de door  Guillermo Thomas Silva gewonnen heuveletappe. Er waren 5 uitvallers, waarvan er 3 in mijn team Angrilu zaten: Jay Vine, Marc Soler en Aleksandr Vlasov, terwijl podiumkandidaat Adam Yates flink gehavend de etappe uitreed. Ineens was ik bijna door mijn reserves heen.

Om te voorkomen, dat ik morgen bij de marathon door mijn reserves heen raak, at ik 's avonds 8 pannenkoeken....  

Marathonschema

Ik heb een vreemd marathonschema afgewerkt dit jaar. De langste afstand, die ik gelopen heb, is 15 kilometer. Voor de rest een handvol 10 kilometers. De rest was korter. Het merendeel lag rond de 6 of 7 kilometer. Normaal gesproken red je het niet met zo'n schema.
Mijn uitgangspunt was echter een tikkeltje anders. Op 20 maart heb ik nog een Alternatieve Elfstedentocht geschaatst in Haarlem bij de Bert Grotenhuis Bokaal. Anderhalve week later heb ik 40 kilometer voluit geschaatst in IJshal De Vliet. Conditioneel zat het dus wel goed.
Maar ja, conditie en loopconditie zijn echter 2 verschillende dingen. Door de door corona naar oktober verplaatste marathon wist ik, dat je met veel korte lopen ook een goede loopconditie op kunt bouwen.
Toen had ik veel korte lopen gedaan, daar lange afstanden in de pittige heuvels van Asturias averechts uit zouden kunnen pakken. Bij de oktobermarathon was ik topfit, dus ik ging er maar van uit, dat het deze keer ook zou lukken met een vergelijkbaar schema.
Nu waren we in april 2 weken lang in Asturias. Daar heb ik iedere ochtend voor het ontbijt gemiddeld 6 tot 7 kilometer genomen. Als je dat een week lang doet, kom je uit op een marathon per week. En ik kan u verzekeren, dat lopen in Leiden makkelijker is dan in de heuvels.
Wat dat aangaat heb ik er alle vertrouwen in, dat het met de loopconditie wel goed zit, want terug in Leiden heb ik ook vrijwel iedere dag een duurloop gedaan, terwijl ik in mei al 300 kilometer gefietst heb, wat ook bijdraagt aan een goede conditie.

Vandaag heb ik alles in orde gemaakt voor zondag. De flessen sportdrank staan klaar evenals de sportgelletjes. Vanmiddag heb ik de voorlaatste duurloop gedaan van 4 kilometer. Dat deed ik vanaf de volkstuin, waar ik naar toe gefietst was.

Onderweg had ik oog voor de natuur.

Maar ook op de volkstuin staan veel bloemen in bloei.
Morgen nog een korte duurloop om de spieren soepel te houden, het startnummer op te halen en ik ben klaar met mijn marathonschema zonder het lange werk.

Een samenzwering van idioten

Het huidige tijdsgewricht is loepzuiver samengevat in de titel van een boek.

John Kennedy Toole schreef "Een samenzwering van idioten" in 1963. In 1980 kwam dit boek postuum uit. De omslag van de Nederlandse uitgave is een correcte weergave van de tijd, waarin wij leven: de grote bek regeert!
En als je het over een grote bek hebt, dan denk je natuurlijk onmiddellijk aan Donald Trump. Nu kan ik heel veel woorden aan deze volslagen idioot vuil maken, maar een beetje cartoonist kan het met enkele penseelstreken veel beter onder woorden brengen.




De president van de Verenigde Staten denkt, dat hij continu iets groots verricht. Dat dacht onze regering in de eerste helft van de 20e eeuw ook.....

Supertramp vatte dit scherp samen in de openingszin van "Fool's Ouverture": "History recalls how geat the fall can be".

En die val komt vroeger of later onvermijdelijk.

Vooral sinds de kleuter met grootheidswaanzin in het Witte Huis denkt, dat hij het zich kan permitteren om honderden miljoenen mensen op de ziel te trappen.

Geloof kan soms heel veel los maken in mensen. Ten goede of ten kwade.

Het uiteenvallen van het Oostblok begon bij de keuze voor een Poolse paus....
Die strijd gaat de idioot met de grootste bek verliezen!