Dodenherdenking

Op de terugweg van het LUMC fietste ik via de Haagsche Schouwweg. Ik dacht, dat de dodenherdenking daar om 4 uur begon bij het oorlogsmonument, maar het was juist afgelopen.

Bij "Het Haagsche Schouw" kreeg ik nog net een staartje van de plechtigheden mee.

Een muziekkorps speelde als afsluiting "Land of Hope and Glory".

Ik fietste rustig naar huis, want door de oogprik zag ik tijdelijk minder met mijn linkeroog. Je moet dus meer tijd nemen om te kijken, of je veilig over kon steken.
Thuis schilde ik de aardappels en deed wat kleine klusjes, waarna ik met Ada witlof at. Om 7 uur werd ik opgehaald door Jos Drabbels. Samen reden we naar de skeelerbaan, de vaste verzamelplek voor de gezamenlijke strandtraining van IJVL en VIJL. We waren met zijn zevenen op deze heerlijke lenteavond.

We liepen over het parkeerterrein naar het strand van Katwijk-Noord, waar de de vloedlijn opzochten. Met behulp van een langwerpige schelp voerden we de eerste oefening uit. De voorste gaf de schelp tussen de benen door naar de persoon achter hem, net zo lang tot de schelp bij de achterste aankwam. Die rende naar voren en het riedeltje begon van voren af aan..

Langs de branding liepen we met een paar Steigerungen naar de eerste strandopgang. Deze liepen we op. Je hartslag gaat dan flink omhoog.

Deze kon tot rust komen tijdens de twee minuten stilte. Op de site van de NOS had ik de Nationale Dodenherdenking op de Dam opgezocht, zodat wij letterlijk en figuurlijk stil konden staan bij degenen, die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid.



We deden een slalom in een cirkel, maar ook de beloofde kikkersprongen omhoog tegen de nieuwe lage duintjes op het stand.

Met schaatsstappen, schaatssprongen, buikspieroefeningen en het ouderwetse opdrukken hadden we een gevarieerde doch niet te zware strandtraining.

Ondertussen konden we genieten van een mooie zonsondergang.
We hadden een paar korte sprintjes naar de schuimkoppen op het strand langs de vloedlijn.


De eerste strandtraining van het seizoen zat er op.

De strandstoelslalom was vervallen, daar er geen strandstoelen waren. Desondanks konden we terugblikken op een bijzondere Dodenherdenking. 

Een droogtraining met 2 minuten stilte maak je niet iedere dag mee....

Middagje LUMC

Vanmiddag had ik een middagje LUMC. Er stond een afspraak voor het halen van de derde oogprik. Daarnaast kreeg ik een oogonderzoek om te kijken, of er verbetering merkbaar was en had ik een afspraak gemaakt met Arno Roest van het Willem Alexander Kinderziekenhuis. Als ik op straat geld vind, doe ik dat in een potje en als het bedrag groot genoeg is, geef ik dat aan een goed doel. In Engeland noemen ze zo'n muntje "A penny from heaven".

In oktober 2021 gaf ik voorafgaand aan de Leiden Marathon ook een aardig bedrag aan Arno Roest van het WAKZ. Daar ik vandaag toch in het LUMC moest zijn, ging ik vandaag op herhaling.

Het is een kleinschalige organisatie, waarbij geen geld aan de strijkstok blijft hangen en wordt besteed voor cadeautjes voor kinderen, die noodgedwongen in het Willem Alexander kinderziekenhuis moeten verblijven. Als trainer geef ik graag schaatsles aan kinderen, maar ik heb ook oog voor kinderen, die het soms minder getroffen hebben in het leven.
Daarna volgde het onderzoek van mijn eigen ogen. De oogartsen constateerden, dat mijn oog sterk verbeterd was, hetgeen ik zelf al had ervaren. Maar het is toch fijn, als dat objectief wordt bevestigd.

Aansluitend nam ik weer plaats in de wachtkamer voor de derde oogprik. Daar je daarna niet meteen op je fiets kunt stappen, nam ik in het restaurant een warme chocolademelk en een gevulde koek.

In het trappenhuis, waar ik een gratis klimtraining had, stuitte ik op dit schilderij, waarop schaatsers op natuurijs te zien zijn.

Het middagje LUMC zat erop.

Hagedis

Zaterdagavond kwam na een warme dag de ontlading in een onweersbui. De totaalsom van de neerslag kwam daarmee uit op 3,9 millimeter. Gisteren kwam daar in de nacht en de ochtend 3,4 millimeter bij op KNMI-meetpunt Voorschoten.

Dit weerbeeld van een langzaam over het land trekkende regenzone leidde gisteren tot deze opmerkelijke temperatuurverdeling over ons niet bijster grote land.

In regenpakken reden we aan het eind van de ochtend naar de Leidse binnenstad voor een bezoek aan de Ekklesia. Toen wij daarna naar de volkstuin fietsten, was het vrijwel droog, op weg naar Den Haag via de duinen werd het zelfs zonnig.

Het brandgevaar was voor even bedwongen.

We moesten in de duinen klimmen, maar vergeleken met Asturias stelde het niets voor.


Bij het pompstation vonden we een knooppuntenkaart, die ons keurig door Den Haag zou loodsen naar het huis van Jan en Saskia, waar Cobie en Martin al aanwezig waren.

Anderhalf uur kletsten we bij de koffie en thee bij, waarbij de lachspieren goed geoefend werden.

Daarna ging de helft van ons gezelschap met de tram naar "Hagedis", terwijl de andere helft op de fiets ging. We namen allemaal het dagmenu van een linzenschotel, een mihoen en een sinaasappelcake met een drankje erbij. Het was gezellig en er werd genoeg gelachen.

In de avondschemering fietsten we door de Haagse bosjes en langs de A44 naar huis na 47 kilometer vrijwel droog fietsen. Niet gek voor een dag, waarop een regenachtige middag was voorspeld....

Máire Brennan

Op 14 april is de Ierse zangeres Máire Brennan op 73-jarige leeftijd overleden. Zij was de stem van de folkgroep Clannad. Later veranderde zij haar naam in Moya Brennan.
Hun bekendste nummer is zonder enige twijfel "Theme from Harry's game".
Tijdens haar uitvaart speelden de overige (familie)leden van Clannad "Eleanor Plunkett".
De thuisbasis van Clannad was "Leo's Tavern" in Gaoth Dobhair in Donegal.

Met haar jongste zus Enya zat ze een paar jaar samen in Clannad.

Zelf heb ik de prachtige stem van Máire Brennan viermaal live kunnen beluisteren. De eerste keer was in 1977, toen ze in de Groenoordhal in ons mooie Leiden optraden bij het Irish Folk Festival: "Maar de échte vonk kwam niet van hun, maar vroeg in de middag van het toen nog tamelijk onbekende Clannad, broers en zus Brennan en twee neven. Als een van de weinige groepen werden zij voor toegiften terug gegild door 8000 bezoekers."


De tweede keer was in Utrecht in 1982, toen Moya met haar zus Eithne en haar broers Ciaran en Pól en hun ooms Noel en Padraig de sterren van de hemel speelden. De derde keer was in de jaren '90 in Den Haag en de vierde en laatste keer was in Haarlem in 2013.
Live zullen we de prachtige zang van Maire nooit meer kunnen horen, maar ik heb een aardige verzameling cd's van Clannad, dus ik kan mijn hart ophalen als ik er behoefte aan heb.
Het mystieke Ierland klink terug in haar stem.

Kennelijk was er in het engelenkoor een plekje vrij gekomen en is Máire naar boven geroepen om deze plaats in te nemen. Hier laat ze echter een leegte achter.

Duomassage

We werden vanmorgen wakker terwijl het regende. Voor de tuin was het heel goed. En niet alleen daar.

Op de tweede dag van mei werd de hele maand april qua neerslaghoeveelheid al overtroffen.
De 1 millimeter neerslag in een hele maand was geen onneembare hindernis.
Na het ontbijt wachtte Ada tot het droog was voordat ze naar de volkstuin fietste. Ik ging de andere kant op. Bij "De Helianth" haalde ik onze wekelijkse broodbestelling. Via de Witte Singel trapte ik naar huis.

Onderweg stuitte ik op deze zeldzame muurbloem.

Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket voor mijn vrouw klaar. Met een klein rugzakje bracht ik dit hardlopend naar de tuin toe, waarbij ik oog had voor de grijze buisjeszwam.

Ook zag ik bij deze trainingsloop van een kleine 7 kilometer als voorbereiding op de Leiden Marathon mijn eerste korenbloem en een vroege klaproos.


Thuis douchte ik me en trok schone kleren aan, waarna ik in mijn eentje lunchte. Ada kwam om 1 uur thuis en ook zij kleedde zich om voor we op de fiets stapten om naar Oegstgeest te rijden, waar we bij Weleda City Spa een duomassage kregen.
Nu heb ik al diverse keren een sportmassage gehad na 200 kilometer schaatsen, maar deze ontspanningsmassage had het meeste weg van de massage, die ik in februari 2011 op Flevonice mocht ondergaan.

De duomassage was een stuk aangenamer dan hetgeen Duo De Pelikaan ons voorschotelde. Na een uur stonden we weer buiten. Ada ging weer naar de tuin, ik had met Bas en Joep afgesproken om een biertje te gaan drinken bij "Klein Duimpje".

Het was inmiddels aangenaam weer geworden. Met een zacht windje in de rug trapte ik door de Bollenstreek heen, waar nog enkele bloembedden vol in bloei stonden. De meeste tulpen waren gekopt.


We hadden 2 genoeglijke uurtjes op een zonovergoten terras met een Weizenbier en een Madhill en vooral gezellig bijpraten met veel humor.



Geheel ontspannen na de duomassage en een pintje pakken met een paar vrienden fietste ik daarna naar de Sleutelstad toe.

De kikkersprong

Gisterenavond zou ik met mijn vrouw bij haar moeder eten. Daar er door de droogte in april op KNMI-meetpunt Voorschoten slechts 1 millimeter kon worden geregistreerd, reed ik op weg naar mijn schoonmoeder via de volkstuin om de koolplanten en de bonen een gieter water te geven. Op weg er naar toe zag ik een kikker het fietspad oversteken. Dat gebeurde met een sierlijke kikkersprong.

Daar ik bij de gezamenlijke droogtrainingsgroep van IJVL en VIJL op de eerste maandag van de maand de strandtrainingen voor mijn rekening neem en het maandag weer zo ver is, had ik meteen ook de eerste oefening genoteerd. Inderdaad, de kikkersprong!
We hebben een moestuin, maar laten andere planten staan zolang ze niet gaan woekeren. Waar anderen dit vaak onkruid noemen, zien wij de schoonheid van de wilde bloemen.

Akelei en gewone vogelmelk.

Na raapstelenstamppot gegeten te hebben gingen we na de thee in de avondschemering naar huis. 
"Ik rij nog even door naar de molen", zei ik tegen Ada.
Koot en Bie zouden er aan toevoegen: "En wel hierom!"






Na een goede nachtrust, door de bloeddrukmeter gewaardeerd met 123 om 74, was ik vanmorgen om half 8 alweer bij de molen te vinden, maar nu liep ik er langs op deze vrij frisse ochtendloop.

Ik liep naar de doodlopende weg tussen de weilanden door. Daarbij passeerde ik opnieuw de Schenksloot.

Bij de woonboot, die in een sloot aan deze doodlopende lag, zag ik de appelboom in bloei staan.

Aan de voorzijde van de woonark stond in de heg een zaailing van deze appelboom.

Een boomhommel had deze kleine appelboom ook ontdekt.


In de weilanden aan de overzijde van de doodlopende weg zag je Meetpunt Voorschoten liggen.

Bij de knik in de weg was mijn keerpunt, waarbij ik mijn oog af en toe liet vallen op planten aan weerszijde van het landweggetje.



En op 1 mei mocht de meidoorn natuurlijk niet ontbreken.


Terug bij de ingang van de Corbulotunnel zag ik in een weiland vrij vlak bij elkaar een scholekster, een kievit en een grutto.

Aan de andere kant van de snelweg maakte ik over een olifantenpaadje nog een extra lus om aan de 6 kilometer te komen. Zo kon ik de bouwwerkzaamheden vanaf de andere kant bekijken.



Je zag de pijpen liggen. De eerste lp van "Pink Floyd" is ernaar vernoemd: "The Piper at the Gates of Dawn".

Een paar maanden geleden was dit nog gewoon een weiland.
Dat leverde dit weinig romantische plaatje van koeien in de wei op.

Na deze trainingsloop voor de Leiden Marathon op een nuchtere maag douchte ik me en ontbeet samen met Ada. Daarna fietsten we samen naar de volkstuin.

Op de terugweg kwam ik langs deze boshyacinten.

En na een koude start werd het de eerste zomerse dag van 2026.