De groene gifbeker

 
Vanavond was in de bibliotheek in de Stevenshof een lezing over giftige planten onder de pakkende titel "De groene gifbeker". Er waren zo'n 50 mensen afgekomen op de lezing van botanicus Paul Kessler. Ada en ik waren er met een buurvrouw naar toe gegaan. In de bieb kwam ik trainingsmaat Jos Drabbels tegen.

De voormalige prefect van de Hortus Botanicus viel met de deur in huis. Er zijn veel meer giftige planten in de tuin en in huis dan je in eerste instantie denkt. Een tiental hiervan werd behandeld, zoals de monnikskap en de taxus.


Behoorlijk vaak zijn niet alleen de vruchten giftig, maar is het de hele plant inclusief de wortels. De paradox is, dat in lage dosering dezelfde plantextracten medicijnen zijn. Taxus wordt gebruikt voor kankermedicijnen.
Giftige planten spelen, hoe kan het ook anders, soms ook een rol in detectiveromans. 

"Het gemene gewas" van Ellis Peters uit de serie over Broeder Cadfael, is oorspronkelijk uitgegeven onder de titel "Venijn in monnikskap". Een tweede boek is "Een hand vol rogge" van Agatha Christie, waarin een moord wordt gepleegd middels taxus.

In ieder geval hadden we een zeer leerzame avond met zo'n 50 bewoners van de Stevenshof, die ons geleerd heeft, dat ook binnenshuis vaak giftige planten staan.

Want het is net als bij een detective. De meest onschuldig lijkende heeft het vaak gedaan. 

Want wie verdenkt er nou een cyclaam....?

De corrector

Wie mij een beetje kent weet, dat er feitelijk niets aan mij te corrigeren valt. Als u een schoolvoorbeeld van een correcte burger zoekt, dan komt u al snel bij mij uit.

Natuurlijk zijn er in de loop van de 70 jaren, die ik op aarde heb doorgebracht, de nodige mensen geweest, die het desondanks nodig vonden mij te moeten verbeteren. Volstrekt overbodig. Goede wijn behoeft geen krans.

Degenen die de mode bepalen, volgen mij al jaren. Ik durf kleding te dragen, waar anderen zich niet aan wagen.


Desondanks ging ik de afgelopen week op zoek naar een corrector.

Ik wil u namelijk een voor u schokkende bekentenis doen.

Ik ben niet perfect. Zelfs ik maak fouten....

En daar ik niet uit kan sluiten, dat er in het manuscript van "Glibbers op glissen" taalfouten de vinden zijn, hebben we gisteren een corrector gezocht en gevonden. Hij gaat zich buigen over de aangeleverde tekst, terwijl de vormgever en ik ons bezig houden met de foto's en illustraties, die in het boek over een halve eeuw kunstijs in Leiden gaan komen.
Het schaatsboek komt volgens planning eind oktober uit en is daarmee een perfect cadeau voor Sinterklaas.

Hierbij krijgt u van deze oude rot een gratis advies.

Zet "Glibbers op glissen" alvast op uw verlanglijstje!

Kabouterstappen

Om een uur of 6 begon het behoorlijk hard te regenen. De piek was voorbij, toen ik na het avondeten op de fiets stapte om samen naar de droogtraining van IJVL en VIJL te gaan.
Samen reden we via de Corbulotunnel naar de skeelerbaan van Leiderdorp. Ondanks de regen waren we met een tiental deelnemers. Peter Daleman verzorgde deze training.
We liepen naar de Munnikenpolder, waar we bij het strandje aan de Does de spieren oprekten. 

Het lopen was nog niet helemaal pijnvrij, maar het ging beter dan afgelopen zaterdag.

We liepen naar de eerste molen langs de Does, waar we aan de picknicktafel wat buik- en rugspieroefeningen deden.

We liepen naar de eerste molen en mijn verrekte spier werd steeds soepeler.

We liepen naar de tweede molen, waar we een serie beenspieroefeningen afwerkten. De pijn was zelfs weg tot ik zo stom was om de kikkersprongen toch he doen. Bij het naar de eerste molen toelopen werd de lichte pijn alweer minder.

Na andere beenspieroefeningen gingen we op het fietspad de ganzenpas doen. Deze zware oefeningen verving ik door de lichtere schaatsstappen.

Later deden we de ganzenpas nogmaals.

Uiteindelijk deden we met de hele groep een serie schaatsstappen.

Bij de fietsersbrug volgde een serie van 5 beenspieroefeningen, die diverse keren omhoog werd herhaald. Marten Toonder zou trots zijn geworden van onze uitvoering van de kabouterstap. Ja, Het kleine volkje houdt ons danig bezig de laatste dagen.

Hoe het ook zij, mijn blessure voelde ik aan het eind van de training stukken minder dan aan het begin. De pijn verdween niet met reuzenstappen, maar met kabouterstappen.

Vormgeving

Vanmorgen gingen we verder met het invoegen van de afbeeldingen in het manuscript van "Glibbers op glissen". 

Om half 9 hadden we afgesproken bij Coördesign om verder te gaan met waar we vorige week mee waren begonnen. Voordat we aan de slag gingen, kwam Rick van Oosterhout erbij.

We wilden het resultaat van 2 dagdelen laten zien en daarna een besluit nemen over de vormgeving van het boek. Nadat de beslissing was genomen konden we verder gaan met ons werk.
Bij sommige hoofdstukken hadden we nauwelijks afbeeldingen, bij de bouw van IJshal De Vliet konden we kiezen uit een paar honderd foto's.



We hebben een kleine selectie eruit gemaakt.

Morgen gaan we verder met de beginpagina's, waarbij de foto's uit de jaren '70 komen. Inderdaad een grijs verleden.

Maar waar Ronald Koeman nog enkele lastige keuzes moet maken voor de juiste samenstelling van het Nederlands elftal, daar hebben wij de knoop al doorgehakt.

Maar ja, wij hebben geen 18 miljoen bondscoaches, die ons constant op de vingers kijken....

Klein Duimpje en de Blauwe tram

Vrijdag sloot de lezing over Marten Toonder en Ierland af met "Het kleine volkje".

Gisteren had ik een vrij rustige dag. 





Naast boodschappen halen en aardbeien plukken op de volkstuin liep ik een rustig rondje van anderhalve kilometer om het weiland aan de rand van de Stevenshof. Het was vooral om te voelen, hoeveel ik mijn verrekte spier kon belasten. Nou, dat was nog niet zoveel. Echt pijn deed het lopen niet, maar ik voelde het wel degelijk. Nu ik niet voluit kon lopen, had ik tijd voor de bloemen.











's Middags had ik de nodige huishoudelijke klussen te doen.
En naar aanleiding van deze foto in "Sijthoff" maakte ik met Bas en Joep een afspraak om vanmiddag naar "Klein Duimpje" te gaan.


En daar "Klein Duimpje" zo klein bleef als een duim, paste hij naadloos bij "Het kleine volkje".

Na een kletsnatte nacht, waarvan wij door een diepe slaap niets van gemerkt hadden, was het vanmiddag prima fietsweer.

Terwijl Ada na de lunch naar de volkstuin vertrok, fietste ik naar Hillegom, waar ik naast Bas en Joep ook Nel mocht verwelkomen. We konden bij een tweetal biertjes en een portie bitterballen bijkletsen en de niet geblesseerde lachspieren gebruiken.

Thuis had ik me voorgenomen, dat mijn tweede biertje een "Blauwe tram" zou zijn.
Na een Aholi nam ik het biertje, dat dit jaar op de medaille van de Leiden Marathon prijkt.

Van Het kleine volkje via een lange afstand naar klein bier....