Code Rood

Gisteren werd bekend gemaakt, dat vandaag in een groot deel van het land code Rood zou gelden,
Het zou een warme nacht worden. Ik ging om middernacht naar bed en viel vrij snel in slaap en werd om 6 uur wakker. Op de radio hoorde ik, dat Nederland met 3-1 van Tunesië had gewonnen.

We gaan als groepswinnaar naar de Knock-outfase. 
In de volgende ronde is het gevaarlijke Marokko de tegenstander. 

Bij Oranje is het op dit moment ook code Rood!

Ik trok mij van alle waarschuwingen niet veel aan en ging toch hardlopen. De rechterkuit houdt zich goed en dat wil ik graag zo houden. Ik was sowieso niet van plan om voluit te gaan en rond het ochtendgloren is de temperatuur op zijn laagst.

Nu is 21 graden Celsius natuurlijk een belachelijk hoge minimumtemperatuur, maar wel degelijk een prima temperatuur om in te sporten. Ik paste de Asturiaanse methode wederom toe: voor het ontbijt een kilometer of 5 lopen. Die middag zou het 41 graden worden....
Ik liep langs de Schenksloot naar het viaduct bij de weilanden.


Ik genoot van de lucht, die fris aanvoelde en van de tinten van het ochtendgloren.

Van de bloemen op mijn pad.







Van de waterlelies.

Van de vogels in de weilanden, zoals deze lepelaar.

En de hazen niet te vergeten. Als er dieren zijn, die het vertikken om het rustig aan te doen, dan zijn zij het wel.


Uit stilstand zijn ze binnen de kortste keren op topsnelheid.

En tenslotte de vele vlinders, die ik onderweg tegenkwam. De meesten hielden zich niet aan code Rood, maar een handvol had het beter begrepen en bleef stilletjes op de planten zitten.







Thuisgekomen goot ik een paar gieters met water uit de sloot op de tegels van het terras. Verdamping van water kost veel energie en zorgt zo voor verkoeling. Het principe van de verkoelende werking van het zweten. Dat zweet spoelde ik van mijn lijf onder de douche, waarna ik kon ontbijten.
Aansluitend ging ik bij "Odin" boodschappen doen. Een deel ervan bracht ik naar het huis van mijn schoonmoeder, waar mijn vrouw anderhalve dag als mantelzorger in de weer was.

Het was in die paar uur al een flink stuk warmer geworden. Weer thuis gekomen hield ik me erg rustig. Van lezen en computerklusjes word je niet zo snel moe. Buiten was het, zeker in de zon, niet meer aangenaam. Code Rood was heel mooi af te lezen op dit temperatuurkaartje van tropisch Nederland.

Heel Nederland kleurde rood!

In Limburg ging men zelfs naar 39 graden Celsius. De uitslovers.
In het westen begon het met wind uit zee een klein beetje af te koelen. Ik hoef niet zo nodig naar paars.

Hoewel....

Elly van Goozen

 

Burgemeester Fred van Trigt reikte vandaag een Koninklijke onderscheiding uit aan Elly van Goozen. Zij is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau vanwege haar jarenlange vrijwillige inzet voor de schaatssport.

Wie de afgelopen decennia actief was in de schaatswereld rond Leiden, kent Elly van Goozen. Sinds 1976 heeft zij zich onvermoeibaar ingezet voor IJsclub Zoeterwoude en de regionale schaatsgemeenschap. Wat begon met ondersteuning bij wedstrijden en activiteiten groeide uit tot een uitzonderlijk langdurige inzet voor het organiseren, begeleiden en stimuleren van schaatsers, met name de jeugdleden. Tot op hoge leeftijd gaf ze nog les in de zomervakantie. Aldus dit correcte bericht op de Facebookpagina van de gemeente Zoeterwoude. Hierachter ging een halve eeuw vrijwilligerswerk schuil bij IJsclub Zoeterwoude, het district Sassenheim van de KNSB, wielervereniging Swift en 15 jaar bestuurslidmaatschap van IJshal Leiden en IJshal De Vliet. Dat hield niet alleen besturen in, maar ook het organiseren van tal van activiteiten zoals de 1000 rondjes van Leiden, het vakantieschaatsen en de kinderpartijtjes, Eisstockschiessen, het draaien van kassadiensten en nog veel meer. Jarenlang deed ze dat samen met haar veel te jong overleden man Piet. Bij de IJshal werkte ze vaak nauw samen met Hermien Ravensbergen, die vorig jaar Koninklijk onderscheiden werd. In een volle vergaderzaal kreeg Elly de onderscheiding, die ze volkomen verdiend heeft, opgespeld. De burgemeester had het meeste gras voor de voeten van de na hem komende sprekers al weggemaaid.

Elly kreeg de onderscheiding op het moment, dat code Oranje nog van kracht was. Daar gehoorzaamden we volgaarne aan . Zelfs de ondergaande zon deed zijn best.

De morgenstond heeft kou in de mond

Na een vrij korte maar diepe slaap werden we om half 6 wakker. Ada zou gaan zwemmen in het Valkenburgse meer en er naar toe fietsen. Ik zou de beenspieren van een 30-jarige testen of  en voelen of die bij het lopen pijnvrij zouden blijven. En zo liep ik om 6 uur de 2 kilometer er naar toe.

Binnen was het 25 graden Celsius en daar de temperatuur meestal net na de zonsopgang op zijn laagst is, voelde de 20 graden bij de morgenstond als "kou" aan.

Ik werd al snel ingehaald door mijn fietsende levenspartner. Het lopen ging lekker.





Bij het Valkenburgse meer werd ik verwelkomd door een zilvermeeuw.

Zoals u ziet was het niet Karel met de houten poot.

Ik liep over het strandje, waar wat hoopjes groenalg lagen.


En wat veren van een vermoedelijk inmiddels verorberde vogel.
Deze wilde eend was het in ieder geval niet.

Toen Ada haar baantje had getrokken en zich ging afdrogen, stopte ik met mijn korte droogtraining.
Doordat het pad pal langs het Valkenburgse meer al ruim een jaar is afgesloten, moest ik langs de A44 naar huis toe lopen.

Maar elk nadeel heb zijn voordeel, want de laatste jaren is de biodiversiteit langs wegen en fietspaden in de Leidse regio flink toegenomen.








Thuisgekomen douchte ik me, waarna ik met Ada ontbeet. Daarna gaf ik her en der planten in de tuin met met een gieter water uit de sloot.

De kat van de buren probeerde, of zij op de leliebladeren kon staan, zoals schaatsers langs de oever uitproberen of het natuurijs al dik genoeg is.



Inmiddels is de buitentemperatuur al aardig snel opgelopen.
De morgenstond had toch "kou" in de mond....
De komende nacht wordt vermoedelijk de warmste nacht ooit in juni gemeten.

Het KNMI heeft inmiddels code Oranje uitgeroepen.

Hoe toepasselijk!