Tinussneeuwballoop

Gisterenavond werden we getrakteerd op een zevenklapper.

Vanmorgen werden we om een uur of half 8 wakker.
We hadden dus niet veel gemerkt van de nachtvorst.
Er was trouwens sprake van nog meer vorst aan de grond. En Willem-Alexander heeft het al zo moeilijk. Binnenkort krijgt hij de Hilversum III op bezoek.
Na het ontbijt fietste ik naar de Leidse binnenstad om boodschappen te gaan halen bij de Oogstwinkel en "De Helianth", terwijl Ada met een vriendin ging zingen bij "Sijthoff".
Thuisgekomen ruimde ik de boodschappen weg. Ik trok mijn sportkleding en hardloopschoenen aan en ging een rondje van 5 kilometer lopen op deze mooie winterdag.
Ik liep via de zuidzijde van het Stevenspark naar De Vink.


Via een omweg liep ik naar de oostelijke ingang van "Ter Wadding".



Er waren elfenbankjes en ijsvingers, maar ook andere paddenstoelen staken de kop op in het park.




Maar niet alleen de paddenstoelen deden het goed deze herfst.





Zo zag ik ook de plant met de winterse naam: Tinussneeuwbal. Deze winterliefhebber had er nog nooit van gehoord.

In het park van "Ter Wadding" stonden uiteraard ook veel bomen.








De kauwen zochten iets om op te kauwen.

Op de terugweg naar het Stevenspark zag ik wat laatbloeiers.


In het inmiddels al 40 jaar oude Stevenspark had je ook mooie doorkijkjes.


Daar Ada inmiddels thuis was, besloten we dat we eerst samen zouden lunchen voor ik me ging douchen. Mijn vrouw ging daarna naar de volkstuin. Ik reed er later heen om het groente- en fruitafval in het compostvat op de tuin te deponeren. Op de terugweg zag ik diverse mooie paddenstoelen staan.



Met als hoogtepunt een tweede vliegenzwam.

Inmiddels had VYL-lid Angel Daleman Olympisch kampioene Femke Kok op "haar" 500 meter verslagen. Het was de eerste nederlaag op die afstand van de Friezin in 3 jaar tijd.

Ik denk, dat ze de gezamenlijke droogtraining van IJVL en VIJL wel aankan....
Deze mooie najaarsdag kreeg een passend slot.

Vallend kabinet

We beleven momenteel de val van een kabinet in slow motion.
Het is een beetje dit lied van U2 :

De sfeer onderling is grondig verpest. Men kan proberen om de val te breken, maar als er onderling geen vertrouwen meer is, is dat tegen beter weten in.
Een warme onderlinge sfeer is in  Den Haag niet meer te vinden.

Ik fietste vanmiddag om kwart voor 3 naar IJshal De Vliet om 2 uur schaatsles te geven. Het eerste uur was voor de Sven Kramer Academy, het tweede voor de IJVL.
Het voordeel is, dat je de spullen bij beide lessen kunt gebruiken. In dit geval waren dat kleine pylonen, plastic noppen en een tweetal stokken. Na de gebruikelijke basisoefeningen gebruikten we de materialen om de les speels te maken.
De leukste waren die met de 2 stokken. Deze werden vastgehouden door 4 schaatsers, die langzaam reden. De kinderen moesten van achteren onder de stok door schaatsen en dan naar de kussens aan de binnenzijde rijden en aan de achterzijde weer aansluiten. De kinderen vonden deze oefening zo leuk, dat we "de rijdende brug" 2 rondjes van 250 meter deden.

Deze oefening is voor alle kinderen, die al een klein beetje kunnen schaatsen, geschikt. Ook al kan er af en toe een kind vallen. Maar dat levert minder problemen op dan een vallend kabinet.

Angel Daleman

Aan de lange lijst met schaatstalenten, die de voormalige Ton Menken IJsbaan aan de Vondellaan heeft voortgebracht, kan weer een schaatsster toegevoegd worden.
IJshal De Vliet heeft de functie van kweekvijver van schaatstalent van de Leidse IJshal overgenomen. Deze week beleven we de doorbraak van Angel Daleman.

Vorige week versloeg de Leiderdorps schaatsster op de kilometer wereldtopper Femke Kok, hetgeen als een grote verrassing werd beschouwd. Vandaag bevestigde het lid van VIJL dat het geen eenmalige stunt was door de 1000 meter op de eerste Wereldbekerwedstrijd op de Olympische ijsbaan van Beijing te winnen met een marge van anderhalve seconde.

In mijn ogen is dit de definitieve doorbraak van een groot talent.

In Den Haag liepen de gemoederen hoog op

Ik fietste via Voorschoten naar IJshal De Vliet.  Mijn vrouw had mij gevraagd om een paar brieven te posten. Uiteraard was ik bereid om eventjes voor postbode te spelen

Bij één van de adressen zag ik deze witte roos bij de ingang staan.

Langs de landijsbaan van Voorschoten trapte ik naar de fietsbrug over de Vliet.

Langs dit kanaal fietste ik naar de tijdelijke brug bij het Lammenschansplein en vandaar naar de Marie Diebenplaats. Daar gaf ik met een drietal andere trainers les aan een grote groep IJVL-ers en kinderen van de Buitenschoolse sport.

Het was een speelse les me veel vaart met de nadruk op het boven de schaats komen, van daaruit boven het andere been komen met als sluitstuk de zijwaartse afzet. Daarna ging een groep kinderen naar de groep van Bert Hoogeveen voor specifieke oefeningen voor de  komende wedstrijden.
Wij speelden al schaatsend met de plastic noppen en de kleine pylonen. 
In Leiden hadden we een gemoedelijke sfeer op het ijs, in Den Haag liepen de gemoederen hoog op!

Zwartrijders

Na het ontbijt fietste ik naar IJshal De Vliet. Op klomphoogte lag de temperatuur nipt boven het vriespunt.

Een uur of 5 later was de temperatuur bijna10 graden Celsius hoger!
Bij binnenkomst in de IJshal zag ik, dat de "Krasse knarren" als zwartrijders van start zouden moeten gaan.

Alle schermen stonden op zwart.


Dat zou dus gissen worden naar het aantal rondjes, maar vooral naar de rondetijden. Voor het eerste had ik de ouderwetse rondenteller.

Maar voor de rondetijden tastten we in het duister.

Want ronde na ronde bleef het scherm zwart.


Het tempo lag behoorlijk hoog, maar hoe hoog was onmogelijk te zeggen.

Als je een tijd zou noemen, liep je de kans, dat je achteraf voor paal zou staan.

Maar na een rondje of 40 begon het rondetijdenscherm plotseling licht te worden en kwamen de rondetijden tevoorschijn.

Toen bleek pas, dat er af en toe heel hard gereden werd. Bij de tweede serie van 16 rondjes eindigden we met een viertal 34-ers. Maar het kon nog sneller. De volgende serie van 12 rondjes bevatte maar liefst 6 rondjes 34 en de snelste geregistreerde ronde van 250 meter: 33,7.
Na een foto van een eiland in de Japanse binnenzee verschenen daarna de vertrouwde grote klokken met secondewijzer. De voorlaatste serie van 8 rondjes gingen gemiddeld het hardste met een rondje 35 blank, 5 34-ers en eentje van 33,9. Het pelotonnetje leek wel een kudde op hol geslagen paarden.

Maar de zwartrijders kwamen zonder brokken na de piramide van 100 rondjes over de finish.

Dat moet het kabinet Jetten nog maar voor elkaar zien te krijgen....