Ter Waddingloop

Vanmorgen fietste ik zoals op de meeste woensdagen naar de Leidse binnenstad om op de Boerenmarkt brood en kaas te kopen en bij de Oogstwinkel andere boodschappen te doen. Tussendoor liep ik bij Bever binnen om te kijken of zij een bij de in Asturias gekochte groene broek een bijpassende bloes hadden. Dat hadden ze niet, maar wel een bijpassende groene fleece.

Thuis gekomen ruimde ik alles weg en maakte een lunchpakket voor Ada. Deze bracht ik naar de volkstuin, waarna ik terug naar huis fietste.

Thuis trok ik mijn sportkleren aan, at ik een banaan en een paar boterhammen en ging een kilometer of 7 lopen als training voor de Leiden Marathon van aanstaande zondag.  Ik liep slingerend door het Stevenspark en ook in het park van "Ter Wadding" liep ik slingerend eenmaal over zoveel mogelijk paden.  Onderweg kwam ik heel veel bloesems en bloemen tegen.










Zo mooi kan een eenvoudige trainingsloop zijn. Nu nam ik de tijd om wat langer van de wilde bloemenpracht te genieten.

Zondag zal ik daar geen tijd voor hebben. Daarvoor is 42.195 meter te lang. Buiten "Ter Wadding" zag ik een grasveld vol boterbloemen.

Via de Rijndijk en IJsbaan liep ik naar huis toe, waar ik me na ruim 7 kilometer training douchte. Morgen volgt nog een training.

Bevrijdingsdag

Mijn zus Bets is op Bevrijdingsdag jarig, dus het is een extra feestelijke dag. In het hele land hangen de vlaggen te wapperen in de wind. Zo ook vandaag. Vanaf 11 uur waren we welkom. Dat lukte me niet helemaal, daar ik om kwart voor 11 een afspraak met de tandarts had. Na het trekken van 2 kiezen zag het tandvlees er nu stukken rustiger uit dan bij het vorige bezoek. Wel handig om te weten voor het geval ik zondag bij de Leiden Marathon op mijn tandvlees moet lopen.
Met het oog op een plaatje werd er nu grondig gekeken naar de beste methode om de prothese te bevestigen. De keuze is gemaakt en voor de komende maanden staan er 4 afspraken.

Het was vandaag prima fietsweer.


Als we zondag bij de marathon ook zulk weer hebben, hoor je mij niet klagen.

Vanaf de Willem de Zwijgerlaan fietste ik naar Nieuwe Wetering, dus vanaf de Zijl volgde ik de route van de 42.195 in omgekeerde richting.

Her en der zag je de waarschuwingsborden voor flinke verkeershinder al staan.


Duidelijk waarneembaar was de plek, waar iemand een waarschuwing om voorzichtig te zijn in de wind had geslagen.

Ik keek beter uit mijn doppen en had oog voor de mooie planten langs de sloten in dit eeuwenoude veengebied.


En de snelle lopers, die voor zondag nog een haas zoeken: ik weet, waar je er eentje kunt vinden....


In Nieuwe Wetering fietste ik langs de tuin van Anneke Blom en Joop van Egmond. Ze waren thuis en ik praatte een tijdje met hen. Voor zondag heb ik een tuinstoel pal aan de route al gereserveerd. 
Via de Ringvaart en de Dr. Heijelaan fietste ik naar Abbenes toe om mijn jarige zus te feliciteren. Met veel familieleden hadden we een gezellige middag. 
Op weg naar huis kwam ik langs dit herdenkingsmonument voor 3 gefusilleerde verzetsstrijders. Onze vrijheid is duur betaald.

Daar het fietspad langs de A44 er helemaal uitlag, moest ik via de Buitenkaag naar de tijdelijke zigzagbrug over de Ringvaart.

Van bovenaf kon je de vorderingen van de werkzaamheden goed zien.

Via Warmond fietste ik naar de Sleutelstad om klaarstaande medicijnen op te halen en reed ik door naar fietsenmaker Van Vliet, waar ik een nieuwe kilometerteller kocht. De oude was ik onderweg verloren en ondanks een paar kilometer terugrijden had ik deze niet gevonden.

Om kwart voor 6 was ik thuis na een rondrit van 53 kilometer.

Ton Togni

Gisteren kreeg ik te horen, dat Ton Togni op 88-jarige leeftijd is overleden.

Jarenlang heb ik in de Leidse IJshal aan de Vondellaan met de "Krasse knarren" met deze laatst geboren baby in de toenmalige gemeente Veur wekelijks onze 25 kilometer geschaatst.

In dit filmpje geeft Ton aan, dat hij traint voor de Weissensee. Hetgeen volledig naar waarheid is, want de enige keer dat ik naar Oostenrijk afreisde om op het 1000 meter hoogte gelegen meer een Alternatieve Elfstedentocht te schaatsen, kwam ik Ton tegen. Hij had ook de 200 kilometer volbracht.
Ook op de Langeraarse plassen kwam ik deze bijna nestor van de "Krasse knarren" tegen. De Fries Jeen de Boer was echter een paar maanden ouder dan deze sympathieke man van de lange adem.
Ton, bedankt voor de vele uren schaatsplezier, die we samen hebben beleefd. Rust in vrede.

Dodenherdenking

Op de terugweg van het LUMC fietste ik via de Haagsche Schouwweg. Ik dacht, dat de dodenherdenking daar om 4 uur begon bij het oorlogsmonument, maar het was juist afgelopen.

Bij "Het Haagsche Schouw" kreeg ik nog net een staartje van de plechtigheden mee.

Een muziekkorps speelde als afsluiting "Land of Hope and Glory".

Ik fietste rustig naar huis, want door de oogprik zag ik tijdelijk minder met mijn linkeroog. Je moet dus meer tijd nemen om te kijken, of je veilig over kon steken.
Thuis schilde ik de aardappels en deed wat kleine klusjes, waarna ik met Ada witlof at. Om 7 uur werd ik opgehaald door Jos Drabbels. Samen reden we naar de skeelerbaan, de vaste verzamelplek voor de gezamenlijke strandtraining van IJVL en VIJL. We waren met zijn zevenen op deze heerlijke lenteavond.

We liepen over het parkeerterrein naar het strand van Katwijk-Noord, waar de de vloedlijn opzochten. Met behulp van een langwerpige schelp voerden we de eerste oefening uit. De voorste gaf de schelp tussen de benen door naar de persoon achter hem, net zo lang tot de schelp bij de achterste aankwam. Die rende naar voren en het riedeltje begon van voren af aan..

Langs de branding liepen we met een paar Steigerungen naar de eerste strandopgang. Deze liepen we op. Je hartslag gaat dan flink omhoog.

Deze kon tot rust komen tijdens de twee minuten stilte. Op de site van de NOS had ik de Nationale Dodenherdenking op de Dam opgezocht, zodat wij letterlijk en figuurlijk stil konden staan bij degenen, die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid.



We deden een slalom in een cirkel, maar ook de beloofde kikkersprongen omhoog tegen de nieuwe lage duintjes op het stand.

Met schaatsstappen, schaatssprongen, buikspieroefeningen en het ouderwetse opdrukken hadden we een gevarieerde doch niet te zware strandtraining.

Ondertussen konden we genieten van een mooie zonsondergang.
We hadden een paar korte sprintjes naar de schuimkoppen op het strand langs de vloedlijn.


De eerste strandtraining van het seizoen zat er op.

De strandstoelslalom was vervallen, daar er geen strandstoelen waren. Desondanks konden we terugblikken op een bijzondere Dodenherdenking. 

Een droogtraining met 2 minuten stilte maak je niet iedere dag mee....

Middagje LUMC

Vanmiddag had ik een middagje LUMC. Er stond een afspraak voor het halen van de derde oogprik. Daarnaast kreeg ik een oogonderzoek om te kijken, of er verbetering merkbaar was en had ik een afspraak gemaakt met Arno Roest van het Willem Alexander Kinderziekenhuis. Als ik op straat geld vind, doe ik dat in een potje en als het bedrag groot genoeg is, geef ik dat aan een goed doel. In Engeland noemen ze zo'n muntje "A penny from heaven".

In oktober 2021 gaf ik voorafgaand aan de Leiden Marathon ook een aardig bedrag aan Arno Roest van het WAKZ. Daar ik vandaag toch in het LUMC moest zijn, ging ik vandaag op herhaling.

Het is een kleinschalige organisatie, waarbij geen geld aan de strijkstok blijft hangen en wordt besteed voor cadeautjes voor kinderen, die noodgedwongen in het Willem Alexander kinderziekenhuis moeten verblijven. Als trainer geef ik graag schaatsles aan kinderen, maar ik heb ook oog voor kinderen, die het soms minder getroffen hebben in het leven.
Daarna volgde het onderzoek van mijn eigen ogen. De oogartsen constateerden, dat mijn oog sterk verbeterd was, hetgeen ik zelf al had ervaren. Maar het is toch fijn, als dat objectief wordt bevestigd.

Aansluitend nam ik weer plaats in de wachtkamer voor de derde oogprik. Daar je daarna niet meteen op je fiets kunt stappen, nam ik in het restaurant een warme chocolademelk en een gevulde koek.

In het trappenhuis, waar ik een gratis klimtraining had, stuitte ik op dit schilderij, waarop schaatsers op natuurijs te zien zijn.

Het middagje LUMC zat erop.

Hagedis

Zaterdagavond kwam na een warme dag de ontlading in een onweersbui. De totaalsom van de neerslag kwam daarmee uit op 3,9 millimeter. Gisteren kwam daar in de nacht en de ochtend 3,4 millimeter bij op KNMI-meetpunt Voorschoten.

Dit weerbeeld van een langzaam over het land trekkende regenzone leidde gisteren tot deze opmerkelijke temperatuurverdeling over ons niet bijster grote land.

In regenpakken reden we aan het eind van de ochtend naar de Leidse binnenstad voor een bezoek aan de Ekklesia. Toen wij daarna naar de volkstuin fietsten, was het vrijwel droog, op weg naar Den Haag via de duinen werd het zelfs zonnig.

Het brandgevaar was voor even bedwongen.

We moesten in de duinen klimmen, maar vergeleken met Asturias stelde het niets voor.


Bij het pompstation vonden we een knooppuntenkaart, die ons keurig door Den Haag zou loodsen naar het huis van Jan en Saskia, waar Cobie en Martin al aanwezig waren.

Anderhalf uur kletsten we bij de koffie en thee bij, waarbij de lachspieren goed geoefend werden.

Daarna ging de helft van ons gezelschap met de tram naar "Hagedis", terwijl de andere helft op de fiets ging. We namen allemaal het dagmenu van een linzenschotel, een mihoen en een sinaasappelcake met een drankje erbij. Het was gezellig en er werd genoeg gelachen.

In de avondschemering fietsten we door de Haagse bosjes en langs de A44 naar huis na 47 kilometer vrijwel droog fietsen. Niet gek voor een dag, waarop een regenachtige middag was voorspeld....

Máire Brennan

Op 14 april is de Ierse zangeres Máire Brennan op 73-jarige leeftijd overleden. Zij was de stem van de folkgroep Clannad. Later veranderde zij haar naam in Moya Brennan.
Hun bekendste nummer is zonder enige twijfel "Theme from Harry's game".
Tijdens haar uitvaart speelden de overige (familie)leden van Clannad "Eleanor Plunkett".
De thuisbasis van Clannad was "Leo's Tavern" in Gaoth Dobhair in Donegal.

Met haar jongste zus Enya zat ze een paar jaar samen in Clannad.

Zelf heb ik de prachtige stem van Máire Brennan viermaal live kunnen beluisteren. De eerste keer was in 1977, toen ze in de Groenoordhal in ons mooie Leiden optraden bij het Irish Folk Festival: "Maar de échte vonk kwam niet van hun, maar vroeg in de middag van het toen nog tamelijk onbekende Clannad, broers en zus Brennan en twee neven. Als een van de weinige groepen werden zij voor toegiften terug gegild door 8000 bezoekers."


De tweede keer was in Utrecht in 1982, toen Moya met haar zus Eithne en haar broers Ciaran en Pól en hun ooms Noel en Padraig de sterren van de hemel speelden. De derde keer was in de jaren '90 in Den Haag en de vierde en laatste keer was in Haarlem in 2013.
Live zullen we de prachtige zang van Maire nooit meer kunnen horen, maar ik heb een aardige verzameling cd's van Clannad, dus ik kan mijn hart ophalen als ik er behoefte aan heb.
Het mystieke Ierland klink terug in haar stem.

Kennelijk was er in het engelenkoor een plekje vrij gekomen en is Máire naar boven geroepen om deze plaats in te nemen. Hier laat ze echter een leegte achter.