Avondrit

Gisterenavond was mijn vrouw naar een feest in Hazerswoude. Een ex-collega van haar was 60 geworden en vierde dat in "De Juffrouw". Ik had beloofd, dat ik haar om 11 uur op zou halen. En belofte maakt schuld, dus stapte ik om 10 uur in de schemering op de fiets naar Hazerswoude-Dorp.

Op de Vrouwenweg kon je een mooie avondschemering zien, op de brug naar de Mieining in Zoeterwoude eveneens.

Ik volgde vanaf  de Vrouwenweg de route van de Leiden Marathon en op de weg naar de Weipoort had ik nogmaals een prachtige avondschemering.

Maar op een gegeven moment moet je de route van de marathon verlaten. Dat deed ik dan ook bij het fietspad langs de N11. Het was helder met een vrijwel volle maan en zo reed ik met een kleine omweg op "De Juffrouw" aan, nadat ik in Zoeterwoude bij "De Meester" linksaf was geslagen. Toepasselijke namen voor onderwijzeressen.

De avondschemering was inmiddels overgegaan in avond. Ik nam nog snel een Skuumkoppe 0,0 voordat Ada en ik op de fiets naar de Sleutelstad stapten. Tot onze verbazing zagen we in de weilanden richting Zoeterwoude mistflarden opkomen op deze vrijwel windstille avond.
Daar veel lantaarnpalen uit waren, was het op sommige stukken aardedonker. Via polderpark "Cronesteyn", zeer bekend terrein voor me, maar niet in het donker, reden we Leiden binnen. Om half 1 waren we thuis na 33 kilometer fietsen. Met de 25 kilometer van eerder op de dag kwam ik uit op 58 kilometer. Overbodig om te zeggen, dat we goed geslapen hadden.
Waar we gisteren de lantaarnpalen misten, daar waren vanmorgen in onze achtertuin lantaarntje te zien aan de slootkant.


Er zat er zelfs eentje op mijn afritsbroek.

En de waterlelies lagen er ook weer mooi bij.

Toen ik boodschappen had gedaan bij "De Helianth" gingen de spoorbomen omlaag, terwijl er geen trein aankwam. De oorzaak was duidelijk. Werkzaamheden. Voor de veiligheid lag het spoor eruit.



Bij thuiskomst stond de kilometerteller op 723.15. Dat was vroeger het telefoonnummer bij ons thuis.

Zonnig en warm voorjaar

 
Vandaag stond op de site van de NOS een bericht onder de titel "Zonnig voorjaar komt in top vijf van warmste lentes ooit gemeten". De vlag bedekte de lading helemaal.
Grafisch is dit behoorlijk goed verbeeld in onderstaande grafieken.


Vooral de kurkdroge maand april met talrijke bosbranden viel op.
Wat dat aangaat tapte mei uit een heel ander vaatje.

Warmste voorjaren

1. 2024 (11,8 graden)
2. 2007 (11,7 graden)
3. 2014 (11,2 graden)
4. 2018 (11,1 graden)
5. 2026 (11,0 graden)
   
   

Het is duidelijk, dat de 20e eeuw er helemaal niet meer aan te pas komt als het om warmte gaat. De warmste lentes komen uit de laatste 20 jaren. "The Beatles" wisten het al: "It was 20 years ago today Sgt. Pepper told the band to play".

Schaatsers wisten het al veel langer door het steeds schaarser wordende natuurijs: de klimaatopwarming is meedogenloos.
Afgelopen dinsdag stond er een zeer informatief stuk op de weersite van Jan Visser.
Klimaatverandering versterkt en stimuleert ‘atmosferische hittekoepels’. Daardoor komt de thermische meetlat steeds hoger te liggen.

De absurd sterke atmosferische ‘hittekoepel’, die dezer dagen de intense meiwarmte in een groot deel van West-Europa genereert, kan niet los gezien worden van de mondiale klimaatverandering die zich de afgelopen decennia heeft voltrokken. De ‘March Meltdown’ eerder dit jaar in met name het zuidwestelijk deel van de Verenigde Staten en de moordende hittegolf van eind juni/begin juli 2021 in de ‘Pacific Northwest’ (VS) en het zuidwesten van Canada (Lytton, British Columbia zinderde toen naar 49,6°) werden eveneens veroorzaakt door ‘powerhouse heat domes’. Onder invloed van steeds warmer wordende oceanen en continenten zijn deze atmosferische krachtpatsers meer en meer in staat om de thermische meetlat steeds hoger te leggen.

Vanwege dit soort situaties worden warmterecords niet zoals vroeger met kleine marges gebroken, maar ze worden simpelweg met een bulldozer aan de dijk gezet. Zo werd het in de Spaanse stad Oviedo, in de klimatologisch ‘gematigde’ regio Asturias, nimmer warmer in mei dan 33,2° op 4 mei 2020. Dat record werd op 21 en 22 mei met respectievelijk 34,3 en 35,5° verpulverd; gisteren werd het 34,9°. De ‘normale maximumtemperatuur’ voor Oviedo in mei is 18,7° (…). In Engeland meldde Wellesbourne tot dit jaar geen hogere meitemperatuur dan 27,2º in 2010. Gisteren werd het daar 33,3º.

Vandaag voorlopig de warmste dag van 2026. Woensdag beduidend minder warm.
Vandaag beleeft ons land de warmste dag van deze episode. In een groot deel van het land wordt het tussen 30 en 32 graden, in het zuidoosten 33 graden. Op de Wadden komt het kwik uit op 27 graden. Zonder enige twijfel gaat het datumrecord in De Bilt naar de vaantjes. Dat staat namelijk op 29,1° in 2005.

Daar wij regelmatig naar Asturias reizen voor familiebezoek ervaren wij ook, dat het weer in Noord-Spanje steeds warmer wordt. Afgelopen augustus konden wij een voor Asturias uitzonderlijke 40-er aan den lijve ervaren.

En eind november werd in 

Oviedo de horde van 20 graden Celsius met gemak overschreden.

Glenn Frey zong er in de jaren '80 al over: "The Heat is on"!
En toen moest de echte hitte nog komen.....

Dubbelloops op drie fietsen

Op het moment van schrijven is de onweersbui, die je al een uur lang hoorde rommelen, eindelijk losgebarsten.

Dit levert een bijzondere temperatuurkaart van Nederland op.

Het was een groot deel van de dag dan ook broeierig weer. Vanmorgen viel het nog wel mee. Om 9 uur bracht ik Ada's fiets naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland. De remblokjes voor en achter moesten vervangen worden en het stuur opnieuw gesteld.

Aan het begin van de middag zou de fiets weer klaar zijn.

In de nog redelijke temperatuur liep ik langs de Korte Vliet en door het park van "Ter Wadding" naar huis toe.

Later op de dag zou de temperatuur minder aangenaam worden voor iemand, die aan het sporten is.
Onderweg liep ik in marathontempo, maar stopte ik als ik bloeiende planten of hommels zag.
Het moge duidelijk zijn, dat hier niet veel gif is gespoten.
Thuisgekomen dronk ik thee met een dochter, die op bezoek was, terwijl Ada koffie dronk. Daarna fietste ik met Ada naar de volkstuin met haar spullen in mijn fietstas. Ik reed daarna door naar "Odin" in Noord-Hofland om wat fruit en aardappels te halen. Op de terugweg reed ik door Noord-Hofland om te kijken of Ada's fiets al klaar was. De fiets hing nog in de lucht en was nog niet af. Over een half uur zou ik deze fiets op kunnen halen.
Handig om te weten, want bij 28 graden Celsius loop je niet graag voor niets. Het was al de tweede loop van vandaag en ik wilde er geen dubbelloops van maken.
Het zou wel in de familietraditie passen. Zowel mijn vader als mijn broer Leo waren verwoede jagers met een dubbelloops geweer. Mij trok het niet zo. Ik was meer gespecialiseerd in het schieten van bokken. Mijn jeugdvrienden kunnen dat volmondig beamen!
En zo liep ik na thuiskomst voor de tweede keer naar Noord-Hofland om de fiets op te halen via een andere route door het Stevenspark en Ter Wadding met opnieuw bloeiende bloemen.
Met Ada's fiets reed ik naar huis. Vandaar fietste ik heel rustig naast mijn dochter, die naar De Vink wandelde om de trein naar haar huis te nemen. Na afscheid genomen te hebben, reed ik naar de volkstuin toe.

Daar wisselde ik nogmaals van fiets en reed op de fiets met het kinderzitje naar huis. Het was de derde fiets van de dag. Op de A44 stond een enorme file omdat de Corbulotunnel was afgesloten door een eenzijdig scooterongeluk.

Ik douchte me en om half 3 kon ik lunchen. Bij het uitschudden van het tafelkleed zag ik deze bloemen staan in de achtertuin.

En als klap op de vuurpijl deze atalanta.

Ik hing de was op in het trapgat, terwijl je in de verte het onweer dichterbij hoorde komen. In een uur tijd viel er 3,1 millimeter regen.

Cronesteynloop

Na een goede nachtrust was het vanmorgen niet al te warm.
Na het ontbijt fietste ik in het ochtendzonnetje naar Aad Kleijweg voor onze wekelijkse hardlooptraining. We liepen van zijn huis uit naar station Lammenschans. Even voorbij het treinstation liepen we Gera van Duijvenvoorde tegen het lijf. Ik ken haar via de droogtrainingsgroep van de IJVL, Aad had haar leren kennen via zijn werk. We praatten even bij voordat we ieder ons weegs gingen.
Bij ons bruggetje in polderpark "Cronesteyn" aangekomen rekten we ons. Het water in de sloot stond een stuk hoger dan de afgelopen weken.

Daar het aardig snel opwarmde, liepen we zoveel mogelijk in de schaduw.

We liepen tweemaal een kilometer met daar tussendoor tweemaal een 500 meter. Het tempo lag behoorlijk hoog. De kilometers gingen in 4.50 en 4.52, de 500 meters in 2.15 en 2.09. Ik ben dus aardig hersteld van de Leiden Marathon.

Na een heerlijke training van een kleine 9 kilometer dronken we in de tuin muntthee met gemberkoek erbij, waarna ik na bij "De Helianth" wat fruit gekocht te hebben naar de volkstuin fietste.



Daar gaf ik op sommige plekken water op de tuin in het wederom warme weer.

Het water uit de sloot halen was een relatief koel werkje.

In het water leek het wel, of ik een stralenkrans om me heen had.
Maar ja, zo'n geboortekaartje wekt natuurlijk wel verwachtingen....

Met een gerust hart fietste ik naar huis.