Cronesteynloop

Na een goede nachtrust was het vanmorgen niet al te warm.
Na het ontbijt fietste ik in het ochtendzonnetje naar Aad Kleijweg voor onze wekelijkse hardlooptraining. We liepen van zijn huis uit naar station Lammenschans. Even voorbij het treinstation liepen we Gera van Duijvenvoorde tegen het lijf. Ik ken haar via de droogtrainingsgroep van de IJVL, Aad had haar leren kennen via zijn werk. We praatten even bij voordat we ieder ons weegs gingen.
Bij ons bruggetje in polderpark "Cronesteyn" aangekomen rekten we ons. Het water in de sloot stond een stuk hoger dan de afgelopen weken.

Daar het aardig snel opwarmde, liepen we zoveel mogelijk in de schaduw.

Stoffer en bliksemloop

Het verhaal van vandaag begon gisteren, toen ik van een vriend een appje kreeg met een viertal foto's met begeleidende tekst.

Bert, op 2 plekken één en al glas Maaldrift. Als je vanuit oversteek over straatweg linksaf  slaat naar Wassenaar.

Ik antwoordde: "In de bloedhitte ga ik dat niet doen. Wellicht met lagere temperaturen."
Op de volkstuin, waar we schaduw hadden, vond ik het al warm genoeg. Op zo'n fietspad zonder schaduw was het in de zon al gauw 35 graden.
Desondanks ontving ik een uitgebreide app terug: "Het ligt er nu. Heb naar Den Haag gefietst. Heerlijk.Gisteren 95 kilometer gefietst bij 32 graden. Gewoon wat langzamer doen, Bert.Over een paar dagen zijn er al zoveel mensen doorheen gereden. Het ligt over hele breedte. Dank namens al die mensen en schrijf er maar wat over in je blog. Leuk!"
Daar je met fietsen rijwind maakt, is het wat koeler en aangenamer, dus door mijn ommetje naar de Vogelplas kwam ik niet meer over de Maaldrift. 
Na een middag in de relatieve koelte van het huis gingen Ada en ik 's avonds nogmaals naar de volkstuin, maar op de heen- noch op de terugweg kon ik glasscherven ontwaren op de aangegeven plekken.

Vanmorgen werden we om 6 uur wakker. Daar het nu redelijk koel was, gingen we er meteen uit.

Ada ging de vloer soppen, ik liep met een stoffer en blik naar de plekken, waar glas op het fietspad lag. Dat was in de eerste plaats het fietspad van de molen naar de fietstunnel onder de A44.

Hier lag het glas op 2 plekken over de volle breedte van het fietspad.

Met de stoffer veegde ik het van het pad af.


Dat deed ik ook op de tweede plek. 

Intussen kon ik genieten van een prachtige zonsopgang.

Het begon echter wel te betrekken. Dat klopte met de weersverwachting op Weerplaza. Voor KNMI-meetpunt Voorschoten was vanmorgen een klein buitje voorspeld rond 7 uur.  Er zou 0,1 millimeter neerslag naar beneden komen. Het zou een tikkeltje anders worden....

Bij de plek, waar het glas zou moeten liggen bij camping "Maaldrift", vond ik geen glas op het fietspad, maar zag ik wel de eerste druppels naar beneden komen. Een meter of 200 verder kwam het met bakken uit de hemel.


Ook een vroege fietser schuilde  net als ik onder een grote boom.

Er volgde echter ook een viertal keer een donderklap in navolging van het kwartet bliksemflitsen.
Het nadeel van het laagje water op het fietspad was, dat je telkens dacht, dat er een stukje glas lag, hetgeen echter vaak een zaagje van een plant bleek te zijn als je het wegveegde.

Vooral met tegenlicht had je daar last van. Op school heb ik van leerkrachten wel eens gehoord: "Er mankeert toch niets aan je ogen?"

Toendertijd kon ik dat volmondig ontkennen, heden ten dage weet ik dat niet meer zo zeker.....
Na het fietspad achter het industrieterrein heen en terug uitgelopen te hebben, had ik geen glas aangetroffen, net als gisterenavond. Desondanks was ik nog niet zeker van mijn zaak.

De twijfel werd echter verdreven  toen ik na de Stoffer en bliksemloop van 5 kilometer dit appje ontving: "Bert, wat een verrassing.  Vanochtend een schoon fietspad! Heerlijk. Reuze bedankt en grote klasse!
Je had er best over mogen schrijven in je weer mooie blog!"

Waarvan acte!

Witte zwanen, zwarte zwanen

Het was vandaag de warmste 26e mei ooit gemeten.

Vandaag was de eerste landelijke tropische dag van 2026.
Daar watergeven op de volkstuin niet kan op het warmst van de dag, omdat het niet goed is voor de planten, vertrok Ada om half 9 na het ontbijt. Ik wachtte thuis tot de wasmachine klaar was. Ondertussen gaf ik de potten in de achtertuin water, dat we met een gieter uit de sloot haalden. Zo ook vandaag.

Het lantaarntje was weer te zien,

Net als de 6 jaar geleden zeer gevreesde gewone coronamot.

De coronamot werd nauwlettend in de gaten gehouden door het blauw kattenkruid.

Toen de was hing vertrok ik ook naar de volkstuin. Daar was ik druk in de weer met het water geven, terwijl Ada haar groene vingers gebruikte voor het echte tuinieren.


Elk kwartier voelde je het warmer worden. Water geven kon niet meer. Ik fietste met een omweg richting "Odin" in Voorschoten. Onderweg kwam ik langs een boerensloot.

Daarin zwommen een witte en een zwarte zwaan als paartje.

Ik heb het gelijknamige kinderliedje eindeloos gezongen.
Zowel voor mijn kinderen en kleinkinderen als in de Leidse IJshal en IJshal De Vliet. Tijdens de schaatslessen deden we heel vaak het bij dit lied behorende spel. 
Ik reed door naar de Horstlaan en vandaar naar de Vogelplas. 
Via de Oostvlietweg en een onverhard pad ten zuiden van de Vogelplas trapte ik naar de vogelkijkhut.
Er waren heel wat watervogels te zien, van knobbelzwanen tot kokmeeuwen, van wilde eenden tot visdiefjes. Echter, één bijzondere ijsvogel ontbrak.

Een verzachtende omstandigheid was, dat de temperatuur voor deze ijsvogels niet helemaal optimaal te noemen was. Wie vandaag met zijn schaatsen naar de Vogelplas zou komen, liep een gerede kans om in een dwangbuis afgevoerd te worden naar de dichtstbijzijnde psychiatrische inrichting.
Via de Kniplaan en de Vlietlanden reed ik naar Voorschoten toe.


Daar kocht ik eerst een aardbeienijsje, waarna ik bij "Odin" boodschappen deed. Via het Berkhoutpark fietste ik naar huis op het warmst van de dag.

Thuis lunchte ik en volgde ik hoe Jonas Vingegaard zijn vierde bergetappe in de Giro d'Italia won.
Om half 7 reed Ada, die vanmiddag bij haar moeder was, voor de tweede keer naar de volkstuin. Goed voorbeeld doet goed volgen, dus ik deed dat ook. En zo zag ik 2 grutto's op een hek staan met daarop een foto van een grutto!

Ik gaf het aardbeienveld en het bonenbed water.

Ook 's avonds waren de bijen en hommels actief op deze tropische dag in mei.

In de avondschemering reden we naar huis, waar we op de Spaanse tijd onze warme maaltijd met aardappels, venkel, een champignonomelet  en een koud witbiertje nuttigden.

Vanavond was het op de tuin een stuk aangenamer dan rond het middaguur.