Vuelta a España

Morgen begint de Vuelta a España in Monaco.

Waar vorig jaar het noordwesten van Spanje het strijdtoneel was, wordt op 3 dagen in Frankrijk na het zuidoosten van Spanje de plek, waar vooral veel wordt geklommen.
Zoals ieder jaar doe ik weer mee met Ploegleider.nl. En daar ik zoals gebruikelijk met open vizier strijd, volgt hier mijn team.

(Klik op de afbeelding om tekst te vergroten)
Voor de keuze van de renners verwijs ik graag naar Procyclingstats.com, waar je kunt zien wie de wielrenners in vorm en wat hun specifieke kracht is. Er mogen 100 punten verdeeld worden over 13 renners.

Als Tadej Pogacar meedoet, dan neem je wel een heel grote gok, als je de Sloveense Merckx niet selecteert.

Met de klassementsrenners Felix Gall, Mattias Skjelmose, Oscar Onley en Enric Mas ben je al 57 punten kwijt. Berggeit Richard Carapaz brengt het totaal op 67. Wout van Aert, Christophe Laporte en Marco Brenner zijn de mannen met de rappe benen in de laatste kilometers. Veel echte sprintetappes zijn er niet, maar wel veel met ontsnappingsmogelijkheden, waar deze klassiekerrenners goed mee uit de voeten kunnen. Daarmee komt de teller op 90. Joshus Tarling, wiens broer Finlay vorige week verongelukte tijdens een wedstrijd in Portugal, is de beste tijdrijder van alle deelnemers, terwijl Ivan Romeo ook een goede tempobeul is. Met 2 individuele tijdritten een goede investering. Met de jonge talenten Leo Bisieux en Markel Beloki erbij gaat "Angrilu" hoge ogen gooien.

Over 3 weken weten we, wat de uitslag is. Ik verwacht, dat "Angrilu" gaat winnen, maar om Joop Zoetemelk te citeren: "Granada is nog ver...."

Berkheide

Afgelopen dagen is het neerslagtekort in het westen van het land al aardig weggewerkt.
De regenjas en de regenbroek was dan ook regelmatig nodig. 
De maximumtemperatuur wist maar ternauwernood de grens van 20 graden Celsius te passeren.
De minimumtemperatuur lag een graad of 8 lager. Kortom, het weer vertoont al herfstachtige tekenen.

Dit is echter geen klaagzang, want tussen de buien door konden we genieten van Hollandse wolkenluchten en felle opklaringen. Vanmorgen kreeg ik tijdens een fietsrit naar de Leidse binnenstad binnen een uur met al deze weersverschijnselen te maken.

Eerst reed ik naar het LUMC om een paar afspraken te maken voor de volgende oogprikken, daarna trapte ik door naar "De Helianth" om brood, melk en fruit te halen. Bij het in de fietstas toen zag ik een klein koolwitje in de winkel rondfladderen en tussen de winkelwagens een veilig plekje vinden.

Dit is nog eens een "Iron Butterfly"!

Nadat ik de boodschappen thuis gebracht had, fietste ik door naar de volkstuin, waar ik een banaan naar Ada bracht. Daarna reed ik naar "De Klip" toe, waar ik de fietsrit via de duinen van "Berkheide" naar Kawijk van gisteren voor een groot deel herhaalde. 

Gisterenavond gingen Ada en ik om de familie van een onverwachts overleden tuinder te condoleren. We reden toen nog even door naar de plek, waar de bibliotheek van Katwijk aan Zee binnenkort gehuisvest wordt.

Op de terugweg kwamen we in een korte wolkbreuk langs de Tjalmaweg terecht. Toen de bui gepasseerd was, zagen we een felle zonsondergang net onder een loodgrijs wolkendek duiken.

Thuis deden we de deels nat geworden kleding uit en trokken droge kleding aan. 

Vandaag reed ik wederom een donkere wolkenlucht tegemoet.



De wolkenluchten waren dreigend, maar de wolken dreven langs me heen.


Ik nam nu wel de tijd om de duinplanten op de gevoelige plaat vast te leggen.





In Katwijk reed ik over het Vlaggenduinpad naar de Cantineweg.




In de bocht in de Cantineweg zag ik een kudde schapen het gras kort houden.

Voor de tweede keer reed deze Duinfietser door de Zandloper.

Het riet wuifde mij vriendelijk toe.

Met de 37 kilometer van vandaag en de 45 van gisteren is het maandtotaal op 692 kilometer gekomen, een gemiddelde van 33 per dag. Vooral bij die 45 hielden de fietser en de fietsster  het niet droog.

Singelparkloop

Dat we nu in een wisselvallige periode zitten met af en toe grote hoeveelheden regen is geen toeval. We zijn na de droge periode nu in de natte moesson aanbeland. Het zeewater is op dit moment warmer dan de lucht boven het land, dus aan de kust laten de wolken het water makkelijker los. Als kustbewoners hebben we een droger voorjaar dan verder landinwaarts. In het najaar is dit precies omgekeerd.

De Noordzee is na alle hittegolven van dit jaar warmer dan ooit gemeten. Dit maakt waterhozen mogelijk, maar uiteraard ook fikse buien. Het zeewater is met 21,5 graden al warmer dan de 21,3 graden MAXIMUM van vandaag. De rest van de dag is het verschil dus groter.

Vanmorgen merkten Aad Kleijweg en ik dit tijdens de duurloop van 7 kilometer over het Singelpark in Leiden. Hoewel de voorspellingen waren, dat het tot half 12 droog zou zijn, liepen we om kwart voor 10 in een klein buitje bij het Plantsoen.

Een minuut of 10 ervoor liepen we in het zonnetje, een kwartier later ook.

Bij dit soort wisselende weersomstandigheden was het niet al te druk in het Singelpark.

We kwamen ook langs een pand aan het park, dat gesloopt werd. Dit ging met groot materieel.

Ook dit is Leiden, maar dat is gelukkig tijdelijk. Na een uur lopen hadden we de 7 kilometer erop zitten. Een rustige training op zijn tijd is ook goed. De boog kan niet altijd gespannen zijn.

Na bijgepraat te hebben bij de muntthee en gemberkoek fietste ik via een klein stukje van het Singelpark terug naar huis.

Dat deed ik voor de verandering in de regen. De natte moesson is begonnen....

De rat en het vat

Aanvankelijk was het de bedoeling, dat Ada zou gaan zwemmen in het Valkenburgse meer en dat ik daar dan een droogtraining zou doen. Het regende echter behoorlijk, toen wij ontwaakten, dus wij zagen er vanaf. Later vanmorgen kregen wij onze portie regen volop. Toen wij naar de Leidse binnenstad fietsten om boodschappen te doen op de Boerenmarkt en bij de Oogstwinkel en "De Helianth" kwam de regen met bakken uit de hemel vallen.

KNMI-meetpunt Voorschoten was met afstand de natste van het land. Als je iets doet, moet je het goed doen! Gelukkig hadden we onze regenkleding aangetrokken. Voor we naar de stad vertrokken, moest ik zoeken naar mijn regenbroek. Die kon ik niet vinden. Deze bleek in de grote fietstas met de tent te zitten. De laatste keer, dat ik die broek gedragen had, was 4 weken geleden op weg naar Zwolle.
Na de koffie en thee vertrok Ada naar de volkstuin. Ik zou de lunchpakketten klaarmaken, zodat we op de tuin konden eten. Zodoende kon ik kijken naar de slak, die met een slakkengangetje een spoor trok op het gisteren gezeemde raam.

Na de lunch brak de zon af en toe door de bewolking heen en werd het aangenaam weer om in te werken.

We wilden het compostvat leegmaken, omdat we vermoedden, dat een rat mogelijk een plek gevonden had onder het vat. Dat er af en toe een rat op je tuin komt, dat kan gebeuren. Maar een nest onder het compostvat is weer een heel ander verhaal....

Het gat door de bodem van het vat sprak boekdelen.

We schepten het vat leeg in emmers, die we elders op de tuin stalden.


De rat zat niet in het vat.

Het lichten van de bodem van het vat was dus spannend. We waren benieuwd, wat we aan zouden treffen.

Het was een anticlimax, maar dat vonden we helemaal niet erg. Geen groot gangenstelsel of een nest, maar gewoon een klein gegraven gangetje naar het gat in de bodem.

En wat regenwormen, die het groente- en fruitafval verwerkten tot compost.

Met een kruiwagen haalde ik elders op de tuin bij een medetuinder een paar grote tegels.

We egaliseerden de grond en zetten de tegels op de afscheiding rechtop en waterpas.
De tegelvloer lag eveneens waterpas.

De bodem daardoor ook.

Het vat kon geplaatst worden.

Op de lagere school leerden we het al: holle vaten klinken het hardst.
We deden dus droge plantenresten op de bodem om het geluid te dempen.
Een viertal emmers met halfverteerd groente- en fruitafval werd hier bovenop gedeponeerd, waarna bladgroen deze laag weer afdekte.

De klus was geklaard.

We hadden tijd om even naar de kriebelbeestjes op de tuin te kijken.


Maar liever dit dan een rat in het vat....