Koninginnedag

Het is vandaag 135 jaar geleden, dat voor het eerst Koninginnedag werd gevierd. De verjaardag van koningin Wilhelmina in 1891 werd de opvolger van de in 1885 bij de 5e verjaardag van Wilhelmina ingevoerde Prinsessedag. Het initiatief kwam van de liberalen, die met het feest de nationale eenheid wilden benadrukken.

Vandaag was er van feestgedruis geen sprake, want Koninginnedag ging in 1949 naar 30 april en werd vanaf 2014 als Koningsdag gevierd.

Het was dan ook niet verwonderlijk, dat er weinig vlagvertoon was in ons lage landje.
Het weer was dan ook niet zo feestelijk.

Zelf was ik ook niet in een jubelstemming. Voor de zoveelste keer heeft "Glibbers op glissen" vertraging opgelopen. Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet om over de ontstane situatie te praten.
Als dat onvoldoende lukt, dan dreigt het schip in het zicht van de haven te stranden.
Maar goed, zo ver is het nog niet en we gaan er alles aan doen om dit te voorkomen.
In IJshal De Vliet kon ik mijn zoveelste verklaring omtrent gedrag overhandigen aan de contactpersoon van de Sven Kramer Academy overhandigen. Want ja, iedereen is benieuwd naar het geheim van mijn voorbeeldige gedrag.

En geef ze eens ongelijk....

Op de terugweg fietste ik via "De Helianth" om wat fruit te halen. Bij de Trekvliet kon je de werkzaamheden van nabij goed aanschouwen.

Vlak voor de Stevenshof kreeg ik een flinke bui over mij heen. Gelukkig is mijn afritsbroek snel weer opgedroogd.
Na de lunch zou Ada naar haar zieke moeder gaan. We haalden een plant op haar oude school op, die onder de luis zat. Ik bracht deze naar de volkstuin toe, waar in de buitenlucht genoeg beestjes zijn, die graag luizen lusten. Die hebben dus een luizenbaan!

Op weg naar huis zag ik tonderzwammen langs de kant van de weg.


En een bruine kiekendief in het weiland.

Thuis werd ik verwelkomd door een bont zandoogje.

Eerlijk gezegd had ik vandaag een Koninginnepage verwacht.

Nee, het valt niet mee om Koninginnedag in je eentje te moeten vieren....

Afscheid nemen

Vanmiddag zijn Ada en ik afscheid wezen nemen van mijn zus Trees, die thuis ligt opgebaard.
Een lieverd is heengegaan. En zulk afscheid nemen doet altijd pijn.
Een bekend Frans gezegde luidt: "Partir c'est mourir un peu."
Letterlijk betekent het afscheid nemen is een beetje sterven.

We beleefden toch weer een natte dag. De meeste regen viel vannacht en vanmorgen. We konden het binnen dus rustig aan doen. 

Tegen het middaguur fietsten we naar de Leidse Ekklesia voor de Regenboogviering.

Na afloop had Ada koffiedienst. Op een bankje bij de Hooglandse kerk aten we een paar boterhammen voor we naar het huis van mijn zus fietsten. 

Het zonnetje kwam door en het was aardig fietsweer.
Daar we uit een groot gezin komen, hadden we bloktijden afgesproken, zodat niet iedereen tegelijk zou komen. Nu konden we rustig condoleren, bijpraten en voor het laatst een blik werpen op onze lieve zus.

Via Warmond fietsten we terug naar de Sleutelstad. Dit afscheid nemen gaat stap voor stap in een paar etappes.

De vlinder fladdert weg bij ons....

Stevenspark 5K Run

Vanmiddag stond de 5 kilometer van de Stevenspark Run op het programma. Voor het zo ver was, moest ik eerst tussen de buien door laveren, die vandaag aardig huis hielden in de Leidse regio.
Tussen de buien door was het met soms felle opklaringen nog best aardig nazomerweer.
Maar eerlijk is eerlijk: eergisteren was het een stuk beter!

Vanmorgen deed ik boodschappen bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Daar was slechts 1 zoutarm brood aangekomen. Daar ik daar niet een hele week op kan teren, fietste ik door naar "Odin" in Voorschoten, waar ik wel een bestelling kon plaatsen voor dinsdag. 


Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket voor Ada klaar, dat ik naar de volkstuin bracht. Ada zou vanmiddag naar haar moeder gaan. Ik lunchte thuis en vouwde de droge was op, waarna ik na de krant gelezen te hebben mijn sportkleding aantrok en hardlopend naar de start van de kinderloop ging.


Van de 10 kinderen waren er slechts 4 op komen dagen.



De rest krijgt maandag op de eerste schooldag strafwerk. Zij moeten 100 keer "Ik mag niet spijbelen!" opschrijven!

Dat zal ze leren!
Na dit pedagogisch intermezzo konden wij ons opmaken voor de 5 kilometer. Er waren 12 deelnemers, een aardig aantal voor een kleinschalige loop van 5 keer een rondje om het Stevenspark. Het was prima weer om te lopen en de paar spetters in het tweede deel van de 5 kilometer kon ons niet deren.

Mijn streven was om 12 kilometer per uur te lopen. Dat lukte heel aardig. Voor de prijzen kwam ik toch niet in aanmerking. De meeste lopers waren lid van Leiden Atletiek. Dat bleek wel uit het feit, dat ik na 2 rondjes van een kilometer door de twee koplopers al een keer gelapt was.
Maar ik liep mooi vlak. De doorkomsten gingen in 5 minuten, 10 minuten, 15 minuten, 19.50 en 24.40.
Vlag met een negative split. En ik was niet eens de laatste loper.

De winnares werd gehuldigd alsmede de Top-3 bij de mannen.


Door het Stevenspark wandelde ik naar huis, waar ik het zweet onder de douche eraf spoelde.
Onderweg waren de eerste tekenen van de herfst al zichtbaar.

Trees

Na Kees, Leo en Leny is gisteren ook onze zus Trees ons ontvallen.

Trees werd geboren in augustus 1945 en was zodoende de kers op de taart in het Bevrijdingsjaar en konden we beginnen aan de 80-jarige vrede.

De keuze van haar voornaam had niets te maken met dit indertijd populaire lied.

Onze overgrootmoeder was Theresia Huijts, die in 1876 trouwde met Ente Breed. Daar komt haar naam vandaan. Opa Cornelis Breed overleed in 1960 op haar 15e verjaardag. Trees vond dat toen erg.

Ze was de 7e van 13 kinderen, ons in de Tweede Wereldoorlog overleden zusje Bets meegerekend, en daarmee de middelste van het gezin. Maar ze stond liever niet in het middelpunt van de belangstelling. Trees was bescheiden en drong zich niet aan anderen op. Ze was klein van stuk, maar had een groot hart. Als klein kind leerde ik al, dat Trees zorgzaam was.
De introductie van haar man Cor in de familie Breed ging niet onopgemerkt voorbij. Ik weet niet meer of het met Sinterklaas was of op een verjaardag, maar in een volle huiskamer aan de Hoofdweg zakte Cor met een flinke klap door zijn stoel. De Grote Vriendelijke Reus viel in goede aarde en mocht blijven. 

Op 30 november 1971 trouwden zij. Daarmee kwam er een gastvrij huis aan de Buitenkaag bij. Of je nu alleen kwam of met een groepje vrienden, je was altijd welkom bij Cor en Trees. Zoals die keer, dat ik eind jaren '70 met een groep vrienden ging schaatsen op de Kaag. Bij terugkomst was het slot van de Mini bevroren. Met een bij Trees gehaalde ketel kokend water wisten we het slot te ontdooien. U ziet het, we kregen een warm welkom!

Hun kinderen Meriam en Arjan hadden een liefdevolle moeder, hun kleinkinderen een lieve oma. Het 40-jarig huwelijksfeest werd gevierd in "Kaagzicht", waar Trees vele jaren gewerkt heeft. Het Gouden huwelijk werd op dezelfde plek gevierd, maar toen heette het "Matts".
Het leven ging echter niet over rozen. Eerst was er de overwonnen ziekte van Cor, daarna kwam ze zelf in de lappenmand. Na een val moest ze een paar keer onder het mes en langdurig revalideren. Dat gebeurde in de coronatijd in een revalidatiecentrum in Oegstgeest. Het bezoek was toen behoorlijk beperkt en soms zelfs niet mogelijk. Maar geen nood: ik stond dan voor haar raam en met de mobieltjes konden we dan praten met elkaar. Onze band was al goed, maar toen werd die nog beter. 



Ondanks de pijn, die ze toen ongetwijfeld gehad moet hebben, heb ik haar nooit horen klagen. Deze trouwe ziel haalde in die tijd een uitspraak van onze moeder aan: "Wat voor je weggelegd is, krijg je toch wel!" 
We hielden allebei van zingen en zaten allebei op een koor. Ook lazen we graag. Onze vader had elk kind een bijnaam gegeven. Die van Trees was "Bommel". Daar wist Marten Toonder wel raad mee.

Nou, het beste van Bommel hebben we wel gekregen!
Trees was mild, opgeruimd en optimistisch. Ze was een tevreden mens.

En dat was ze ook, toen ze anderhalve maand geleden te horen kreeg, dat ze kanker had en niet lang erna, dat ze niet lang meer te leven had. Die tijd hebben we kunnen benutten om elkaar nog regelmatig te zien. Tijdens één van deze bezoeken zei Tineke, wat ik zelf ook af en toe dacht: "Van ons allemaal lijk jij het meest op onze moeder!"

Een groter compliment kun je in ons gezin niet krijgen. Mama was trouwens in een droom verschenen en had haar verteld, dat Trees daarboven welkom was.
Haar grootste wens was om haar verjaardag nog eenmaal met de familie te mogen vieren. Met dank aan de wens ambulance is dat gelukt.

Zodoende konden we nog eenmaal proosten op onze goedgemutste zus, die regelmatig belde om te informeren naar ons wel en wee .

Het is beter om met een warme hand afscheid te nemen dan met een koude.

We bewaren allemaal goede herinneringen aan Trees!

Lieverd, bedankt voor alles. We houden zielsveel van je.