Sierra

Om half 8 werden we wakker na een droomrijke nacht. Ik droomde over jazzmuziek en een kleurrijke processie.

Om 8 uur ging ik hardlopen. Het was op dat moment net zonsopgang. 

Ik liep naar Quintana, waar ik de provinciale weg overstak.

Ik begon met een flinke klim en daalde onder een steeds lichter wordende hemel af naar een beek.



Daar deze beek op het wegdek behoorlijk breed was, nam ik het smalle bruggetje aan de zijkant.


De onverharde weg was hier nat en modderig, dus ik keek goed uit, waar ik mijn voeten zette.
Er volgde een lange en steile halfverharde klim naar Sierra toe.


Begeleid door luid blaffende honden liep ik het steilste stuk omhoog.


Er volgde een lange afdaling van Sierra naar Quintana over een slingerende weg.



De zon scheen af en toe in je ogen.


Het uitzicht op de omringende bergen was mooi te noemen.


Na ruim een uur was ik terug van bijna 8 kilometer op het zwaarste parcours van deze week.

De ochtendloop was vrij fris. Later op de novemberdag zou het 18 graden Celsius worden.

Zwarte roodstaart

In Asturias sliep ik als een roos. Om half 8 werd ik wakker. Je kon de opkomende zon al waarnemen door de rood-oranje gloed achter de bergen.

Ik liep naar de bakker in Nava over het door ons onlangs ontdekte onverharde pad langs de weiden en door het bos.


Daarbij ontdekte ik op de stam van een oeroude boom een wit plakkaat zitten. ObsIdentify gaf aan, dat het licht muggenstrontjesmos was, een zeer zeldzame plant.
Er gaan dagen voorbij, dat ik er niet aan denk!


Vanuit Nava liep ik langs de spoorlijn met een integral in de rugzak naar huis. Ik had er 7 kilometer opzitten. Ada en ik wandelden later op de dag via het bos en Villabona naar Alimerka in Nava, waar we boodschappen deden. Met een zware rugzak wandelden we met een kleine variant naar huis terug.
Daar wachtten we even, tot de broodmachine klaar was. Met kaas op een ovenverse boterham hadden we een overheerlijke tosti.

We aten in de serre en zagen een voor ons onbekend vogeltje. De zwarte roodstaart.


Op een doorsneedag leerde je zomaar nieuwe planten en dieren kennen.

Oerend hard

Gisterenavond laat keek in nog even naar de weersverwachting en zag tot mijn verbazing, dat het een graad of 4 zou kunnen gaan vriezen vannacht.

Verder viel het enorme temperatuurverschil tussen Noord- en Zuid-Nederland op. In Zeeland was het bijna 5 graden, in Groningen vroor het ruim 6 graden. Een verschil van maar liefst 11 graden Celsius!
Ik sliep er geen minuut minder om, maar deze temperatuurverdeling zie je eigenlijk deze hele winter terug. We zitten vrijwel constant op de grens tussen koude en warme lucht.

We beleven een onvervalste kwakkelwinter. Nachten met matige vorst wisselden af met middagtemperaturen van 8 graden. Vannacht vroor het ook weer aardig. 

De landijsbaan van Voorschoten, waar ik vanmiddag na het schaatsen met de "Krasse knarren" langs gefietst was op weg naar de volkstuin, lag helemaal dichtgevroren. Maar aangezien het morgen wellicht 10 graden Celsius kan worden, betwijfel ik, of de ijsvloer dat overleeft. De dooi slaat oerend hard toe.

De gevoelstemperatuur lag vanmorgen nog flink wat lager dan hetgeen op dit kaartje is af te lezen.

In Groningen kon in de buurt van Muntendam op wat plassen in de Heemtuin geschaatst worden.

(Foto Erik uit Noordbroek, geplaatst op Weerwoord)
Met de "Krasse knarren" reden we in IJshal De Vliet op een gedweilde ijsvloer met een peloton van 20 schaatsers met nog een veertigtal andere schaatsers.

Beneden ons was een ijshockeyer in zijn eentje oerend hard aan het trainen.

Het ijs was snel, de benen ook, zeker in de eerste serie van 12 rondjes van 250 meter. De laatste 8 rondjes gingen in 34-ers, waarbij een tweetal 34 blank. Dan praat je over ruim 26 kilometer per uur. Kortom, met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 70 is dat "Oerend hard".

Ik kan u verzekeren dat Bertus beter overweg kan met zijn Freeskates dan Bertus op zijn Norton en Tinus op zijn BSA. Van de "Krasse knarren" zal "Normaal" niet zo gauw zingen: "Van die lui hoor je nooit meer wat van!"
Daar zorgt hun coördinator wel veur....

Aziatische hoornaar

Om 8 uur liep ik naar beneden, waar ik mijn hardloopschoenen aantrok om naar Nava te lopen.Het was rond zonsopgang met 17 graden al belachelijk warm.

In mijn zweethemd liep ik inderdaad al snel te zweten.

Ik liep langs het spoor over een onlangs geasfalteerd weggetje en kwam zo over een rustige route bij de tunnel onder de snelweg uit.


Via Villabona liep ik naar de panderia in Nava, waar ik voor € 1,- een integral kocht.

Met dit volkorenbrood in mijn rugzak liep ik huiswaarts, waar ik bij El Raposera een nieuwe route uitprobeerde. Deze kwam uit bij het huis in aanbouw, waar we al zo vaak langsgelopen waren. 



Na 7 kilometer lopen was ik thuis. Een uur na het ontbijt wandelden Ada en ik over dezelfde route naar Nava om boodschappen te doen. Het was inmiddels 22 graden Celsius, dus in het zonnetje nog warmer.
Op het terras van sidreria "El Florida" namen we aan een zonnige tafeltje plaats voor een cappuccino en een cola cao om aansluitend met een zware rugzak naar huis te lopen.


We probeerden een bospad uit, dat ook uitkwam bij het huis in aanbouw. Bij droog weer een prima route! Thuis ruimden we alles weg en om 2 uur lunchten we in de warme novemberzon.
Er stond vrij veel wind, dus de warmte werd veroorzaakt door een föhn. Ada deed wat klussen in en om het huis, ik ging verder met het zagen van de dikke takken in het formaat haardhout.

Daarbij zag ik een hommel rondvliegen op een paar laatbloeiers in de buurt. Het is net als met het fotograferen van vlinders: op het moment, dat je af wilt drukken, vliegt de gevleugelde vriend weg.

De hommel werd geïdentificeerd als een hommelbijvlieg, een boomhommel en  een aardhommel. Daar de laatste foto het scherpst was, ga ik ervan uit, dat het een aardhommel was. 

De tweede was een spannende. Deze grote wesp was een Aziatische hoornaar, een invasieve exoot.
Na buiten thee gedronken te hebben, begon het te betrekken. We ruimden alles op.