Start "Krasse knarren"

Om 7 uur stonden we naast ons bed. Mijn vrouw om na het ontbijt naar de volkstuin te gaan, ik voor de eerste training met de "Krasse knarren".

De opkomst was bij deze ouverture van het schaatsseizoen niet bijster groot te noemen.
Aan het ijs kon het niet liggen. Met osmosewater was een spiegelgladde ijsvloer aangelegd, dat het ijs in de Ton Menken IJsbaaan aan de Vondellaan overtrof.

Op zulk glad ijs durfde ik het aan om meteen met de volledige piramide van 100 rondjes te beginnen. Het ging voor de allereerste keer in deze samenstelling best wel goed.
Vermoedelijk hebben de meeste "Krasse knarren" de voorkeur gegeven aan de racefiets op deze warmste 29 september ooit gemeten.

Uitzonderlijk warm nazomerweer, in 2026 al 20 warmterecords in De Bilt

Vanmiddag is het op meerdere plaatsen uitzonderlijk warm geworden. In Eindhoven liep de temperatuur voorlopig op tot 28,6 graden. Nog nooit werd het in Nederland op 29 september zo warm. Het oude landelijke record stond op 28,0 graden, gemeten in Winterswijk in 1934. Ook in De Bilt is een warmterecord gesneuveld. Daar steeg de temperatuur voorlopig naar 25,9 graden. Daarmee beleven we officieel de warmste 29 september sinds het begin van de metingen in 1901. Het oude record was 25,4 graden, eveneens uit 1934. Het past in een jaar waarin opvallend veel warmterecords worden gemeten. Kijken we in De Bilt naar de minimum- en maximumtemperaturen, dan staat de teller inmiddels op 20 warmterecords. Daarvan werden er 8 in de nacht gevestigd en 12 overdag. Oftewel, niet alleen de middagen zijn vaak uitzonderlijk warm geweest, ook tijdens de nachten sneuvelden regelmatig warmterecords.

Wij reden in koelere omstandigheden onze traditionele 25 kilometer. Ondanks dat het ijs na 8 uur niet gedweild was, gleed het om kwart voor 11 nog steeds goed.
Na 124 rondjes zat mijn training erop en kon ik met een zestal "Krasse knarren" in de kantine van de IJshal thee drinken en bijpraten. Ik fietste daarna naar Voorschoten. Op deze warme septemberdag waren de rupsen nog zeer actief.

Na boodschappen gedaan te hebben bij "Odin" reed ik via de volkstuin en het Valkenburgse meer naar huis toe.

Zo had ik toch nog mijn langere fietsrit te pakken na heerlijk geschaatst te hebben met een select groepje "Krasse knarren".

Hersteltraining

Op de dag na de 100 Bruggenloop had ik een hersteltraining gepland. 
Het was echter wel een herstelling in mijn eigen stijl. Ik had er eentje gepland van 100 rondjes schaatsen in IJshal De Vliet. Na op vrijdag ruim 40 kilometer afgelegd te hebben op het osmoseijs op de 250-meterbaan was ik benieuwd, hoe het zou gaan na bijna een halve marathon gelopen te hebben. De klimmeters op de vele bruggen maakten het zwaarder dan 21,1 kilometer lopen.
Opa en oma kwamen wat later uit bed dan gewoonlijk. Ik hoefde gisterenochtend nog geen schaatsles te geven, dus we konden het rustig aan doen. Om kwart voor 10 betrad ik het spiegelgladde ijs. 

Het was met een handvol schaatsers niet bepaald druk te noemen. Ik reed een tijdje op met Piet Breebaart, die om 9 uur al aan zijn ijsgewenning was begonnen. Nadat hij een uur vol had gemaakt, schaatste ik een tijdje solo om daarna een schaatsster, die teveel met haar punten afzette, wat aanwijzingen te geven. Ze pakte de oefenstof vlot op.

Als geheel ging de hersteltraining niet onaardig, maar toen ik het na 80 rondjes toch wat zwaarder begon te krijgen, betrad "Krasse knar" Berto Hagen het ijs.

Na het doel van 100 rondjes bereikt te hebben, plakte ik er nog een twaalftal aan vast. 

Op mijn werk was een gevleugelde uitdrukking: "Overtref de verwachting van de klanten!"

In dit geval was het mijn eigen verwachting. In de kantine dronk ik thee met Berto, waarna we naar huis gingen. Thuis vond ik een briefje van mijn vrouw met het verzoek om een pakketje te verzenden en de oude fiets, waar Ana op gereden had, naar Ada's oude school terug te brengen.

Na gedane zaken kon ik naar huis wandelen om na de lunch nog wat boodschappen te doen en diverse huishoudelijke klussen. Na 3 weken Spaanse gasten over de vloer te hebben gehad, die veel gezelligheid brachten, wachtte nu weer het gewone leven.

Paddenstoelen en paddo's

Gisterenavond begon het te regenen, toen wij naar bed gingen.
Nu waren er al aardig wat paddenstoelen te zien, maar door de regenbui schoten er nog meer paddenstoelen uit de grond.










Maar ja, je kunt beter heel veel kleine paddenstoelen zien dan die ene hele grote!


Ik had nooit gedacht, dat ik nog eens terug zou verlangen naar Ronald Reagan.

Soms denk je wel eens, dat de huidige president een verstokte gebruiker van paddo's is. 

Want heel natuurlijk is het gedrag van de gezondste president ooit natuurlijk niet te noemen. Gezien zijn leeftijd zou je trouwens verwachten, dat zijn nachtrust niet ononderbroken is.

Op allerhande gebieden beleven we derhalve spannende tijden.


Maar gelukkig is Nederland goed voorbereid.....

100 Bruggenloop

De wekker stond op half 7. Ik was net iets eerder wakker en teneinde de rest van de huisgenoten niet wakker te maken, zette ik de wekker maar uit voordat deze afging.

Op deze zondagmorgen trok ik mijn sportkleding aan met het nieuwe IJVL-shirt als hardloopshirt.

Ik dekte de ontbijttafel, maar ontbeet in mijn eentje.

Om kwart voor 8 fietste ik in de frisse ochtendlucht naar het Stadhuisplein, waar het startschot van de 100 Bruggenloop om half 9 door burgemeester Peter Heijkoop gegeven zou worden. Voor het zo ver was kon ik de spieren een beetje oprekte en een klein beetje inliep.




Ik startte op de eerste rij. Niet omdat ik zo'n  snelle starter ben, maar wel omdat ik zo snel mogelijk thuis wilde zijn, daar onze Spaanse gasten aan het eind van de ochtend naar Asturias zouden vertrekken. 

We begonnen aan de tocht van 19 kilometer zigzaggend door het prachtige centrum van de Sleutelstad.

In het begin zaten er best lange stukken tussen de bruggen, waarbij ik allang blij was, dat ze de Langebrug niet in het parcours hadden opgenomen.
Wel de Hortus Botanicus, niet bepaald een plek die je verwacht in een hardloopevenement. Maar zo zaten er wel meer bijzondere plekken in deze 100 Bruggenloop.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
De 50e brug was meteen de zwaarste, dat wist ik van de Leiden Marathon, maar je weet dan wel, dat je vanaf dat moment af gaat tellen.

Een paar bruggen verder kwam ik Elfstedenmaat Jaap de Gorter tegen, de me in de tweede helft van de loop op de foto zette.


Het was op het parcours een stuk drukker geworden. We liepen nu samen met de later gestarte lopers van 13 kilometer zigzaggend door een ander deel van Leiden naar de finish op de Vismarkt toe.

Daar zagen we iemand, die dacht dat je halverwege 2 bruggen de grachten ook veilig over kon steken....

Daar was nummer 100.

Daar wachtte ons een prachtige medaille.

Met de medaille om mijn nek fietste ik zo snel mogelijk naar huis, waar ik me om kwart voor 11 nog net even kon douchen voordat we naar station De Vink liepen. Daar anderen al vooruit waren gelopen moest ik af en toe een stukje hardlopen om de trein naar Leiden Centraal te nemen. Daar wachtte onze oudste dochter met mijn kleinzoons op het perron. De jongens wilden dolgraag hun nichtje op Schiphol uitzwaaien. 

Ook onze jongste dochter was naar het vliegveld gekomen met hetzelfde doel. We hebben met elkaar nog wat gegeten en gedronken, voordat we afscheid namen van de Asturianen.

Op de terugweg zette de jongste kleinzoon opa op de kiek.

Thuisgekomen lunchten we op deze mooie zondagmiddag in de achtertuin.

Daarna reden we naar de volkstuin toe. Onderweg zagen we menig paddenstoel staan.






De 100 Bruggenloop wordt duidelijk in de herfst gelopen....