De kikkersprong

Gisterenavond zou ik met mijn vrouw bij haar moeder eten. Daar er door de droogte in april op KNMI-meetpunt Voorschoten slechts 1 millimeter kon worden geregistreerd, reed ik op weg naar mijn schoonmoeder via de volkstuin om de koolplanten en de bonen een gieter water te geven. Op weg er naar toe zag ik een kikker het fietspad oversteken. Dat gebeurde met een sierlijke kikkersprong.

Daar ik bij de gezamenlijke droogtrainingsgroep van IJVL en VIJL op de eerste maandag van de maand de strandtrainingen voor mijn rekening neem en het maandag weer zo ver is, had ik meteen ook de eerste oefening genoteerd. Inderdaad, de kikkersprong!
We hebben een moestuin, maar laten andere planten staan zolang ze niet gaan woekeren. Waar anderen dit vaak onkruid noemen, zien wij de schoonheid van de wilde bloemen.

Akelei en gewone vogelmelk.

Na raapstelenstamppot gegeten te hebben gingen we na de thee in de avondschemering naar huis. 
"Ik rij nog even door naar de molen", zei ik tegen Ada.
Koot en Bie zouden er aan toevoegen: "En wel hierom!"






Na een goede nachtrust, door de bloeddrukmeter gewaardeerd met 123 om 74, was ik vanmorgen om half 8 alweer bij de molen te vinden, maar nu liep ik er langs op deze vrij frisse ochtendloop.

Ik liep naar de doodlopende weg tussen de weilanden door. Daarbij passeerde ik opnieuw de Schenksloot.

Bij de woonboot, die in een sloot aan deze doodlopende lag, zag ik de appelboom in bloei staan.

Aan de voorzijde van de woonark stond in de heg een zaailing van deze appelboom.

Een boomhommel had deze kleine appelboom ook ontdekt.


In de weilanden aan de overzijde van de doodlopende weg zag je Meetpunt Voorschoten liggen.

Bij de knik in de weg was mijn keerpunt, waarbij ik mijn oog af en toe liet vallen op planten aan weerszijde van het landweggetje.



En op 1 mei mocht de meidoorn natuurlijk niet ontbreken.


Terug bij de ingang van de Corbulotunnel zag ik in een weiland vrij vlak bij elkaar een scholekster, een kievit en een grutto.

Aan de andere kant van de snelweg maakte ik over een olifantenpaadje nog een extra lus om aan de 6 kilometer te komen. Zo kon ik de bouwwerkzaamheden vanaf de andere kant bekijken.



Je zag de pijpen liggen. De eerste lp van "Pink Floyd" is ernaar vernoemd: "The Piper at the Gates of Dawn".

Een paar maanden geleden was dit nog gewoon een weiland.
Dat leverde dit weinig romantische plaatje van koeien in de wei op.

Na deze trainingsloop voor de Leiden Marathon op een nuchtere maag douchte ik me en ontbeet samen met Ada. Daarna fietsten we samen naar de volkstuin.

Op de terugweg kwam ik langs deze boshyacinten.

En na een koude start werd het de eerste zomerse dag van 2026.

Pieter Scargo

Afgelopen vrijdag is Pieter Scargo op 83-jarige leeftijd in zijn slaap overleden. Zijn gezondheid ging de laatste weken snel achteruit. Nadat 35 jaar geleden bij hem Non Hodgkin was ontdekt, heeft hij in zeer lang in blessuretijd geleefd. Met zijn positieve instelling liet hij zich niet uit het veld slaan door het moeten leven met een tijdbom in zijn lijf.

Zelf kende ik Pieter vooral als bestuurslid van de IJVL, maar meer nog als lid van de wedstrijdcommissie van deze Leidse schaatsvereniging. Later werd hij scheidsrechter en wedstrijdcommissaris bij schaatswedstrijden, zowel in Leiden als op De Uithof. Later werd hij dit ook bij landelijke wedstrijden en zorgde hij in een al dan niet kolkend "Thialf" voor een eerlijk verloop van de schaatswedstrijden.
Voor degenen, die denken, dat de wedstrijden vaak in de middag gehouden worden: ik kan u uit de droom halen. Verreweg de meeste wedstrijden worden op zaterdag- of zondagmorgen vroeg verreden. Dat betekende dus regelmatig in het weekeinde om 5 uur opstaan!

Voor zijn jarenlange inzet voor de club is Pieter op 5 maart 2016 tijdens het 30-jarig jubileum van benoemd als lid van verdienste. Ook Bert Staal en ondergetekende ondergingen dit huldeblijk. Het was voor ons dan ook een verdienstelijk jubileumfeest!

Vanmiddag was de uitvaart van Pieter, waarbij we veel verhalen op deze goedmoedige familieman te horen kregen. Hij was een goede zeiler en bouwde zelf zijn zeilboten, waarmee hij het ruime sop koos.

Dat beperkte zich niet tot de binnenwateren, maar ook de Waddenzee en de Noordzee werden door hem bevaren.

Op dit vlak was de tocht van een nieuwe zeilboot van Amerika via het Caraïbisch gebied en de Atlantische Oceaan naar Leiden met onderweg een passerende orkaan het absolute hoogtepunt. Van zijn zoon Sebastiaan, jarenlang trainingsmaat van me bij de droogtraining, hoorde ik dat de oncoloog de zeereis van 3 maanden had afgeraden, daar zijn bloedwaarden te laag waren. Pieter ging toch. Bij terugkomst bleken de bloedwaarden juist sterk verbeterd!

Afgezien van de orkaan heb je op zee veel minder stress en zoals bekend heeft stress vaak een negatief effect op je lichaam.
Doordat Sebastiaan op schaatsen ging en ook de vroege wedstrijden ging rijden, werd Pieter met zijn tweede liefhebberij betrokken bij de IJVL. Hij begon zijn eerste stappen in het stille maar onontbeerlijke werk op de achtergrond in de commissie Wedstrijden. 
Nu zijn Mia en Sam, de kinderen van Sebastiaan ook gaan schaatsen. En wie zien we in de commissie Wedstrijden van de IHCL?
De appel valt niet ver van de boom....
De door Pieter ingezette traditie krijgt hiermee een vervolg. De cirkel is daarmee rond, maar dat wist de wiskundig zeer goed onderlegde technicus allang.

Pieter, bedankt voor alles. Rust zacht op de kalme zee.

Daslookloop

De eerste keer na de 2 weken trainen in Asturias had ik weer een loop in polderpark "Cronesteyn" met trainingsmaat Aad Kleijweg. Ik zou zeggen: zoek de 7 verschillen.


Daar we gisteren op de Spaanse tijd van 10 uur ons avondeten nuttigden, deed ik vanmorgen na het ontbijt de vaat, waarna ik naar Aad Kleijweg fietste. 
In het zonnige maar nog frisse Leiden liepen we naar "Cronesteyn" toe, waar we ons op ons vaste bruggetje oprekten.

Aan het laag staande water kon je zien, dat er in onze omgeving in april maar 1 millimeter regen is gevallen.

Daar Aad zijn stopwatch thuis had laten liggen, gooiden we ons gebruikelijke schema van 3 keer 1 kilometer voluit om er een veredelde veldloop van te maken, te beginnen met de dijk links van de sloot.

Het lopen op onverhard terrein heeft iets als schaatsen op natuurijs. Je moet de 10 meter voor je scherp in de gaten houden op oneffenheden. Bij natuurijs zijn dat scheuren, bij ongebaande paden kuiltjes of takken, waardoor je onderuit kunt gaan.
We liepen de eerste kilometer over de lage dijk en aansluitend over een onverhard pad, waarbij we voor de eerste keer de lopers van Running Blind tegenkwamen.

De route was vandaag derhalve grotendeels anders dan gebruikelijk. Vooral onverhard. Wat dat aangaat kwam het goed uit, dat ik dan in Asturias goed heb kunnen oefenen.

Zo doorkruisten we het polderpark op een andere manier en liepen we over het dijkje aan overzijde van de slootkant van Vrouwenweg, waar ik over 10 dagen over loop in het begin van de Leiden Marathon.
Zo kwamen we weer uit bij het Lepelaarsbos. Deze trekvogels zaten daadwerkelijk op hun nesten hoog in de bomen.


We waren er tegelijk met de groep lopers van Running Blind, die we even later nogmaals troffen bij de zee van daslook.




Mogelijk heeft de Leidse schilder Rembrandt van Rijn hier ideeën opgedaan voor zijn fameuze clair-obscur. Wij hadden in ieder geval met volle teugen genoten van deze intervalloop van bijna 10 kilometer. Bij de muntthee met gemberkoek konden we nog even bijpraten over de reis naar Asturias en vooruitblikken naar de laatste training voor de marathon van volgende week donderdag met kortere stukken voluit.

Parijs

Op weg naar en terug van Asturias speelde tijdens te treinreizen Parijs de hoofdrol. Op de heenreis ging de wekker volstrekt overbodig om 5 uur af, want ik lag al een half uur wakker.

Mijn vrouw plakte er in de intercity naar Rotterdam nog een dutje aan toe.

Om 8 uur reed onze TGV naar Gare du Nord, vanwaar we de metro naar Cité namen. Op dit eiland in de Seine wandelden we langs de Sainte Chapelle naar de Notre Dame. Bij beide beroemde kerken stonden enorme rijen.




Daar we 5 uur de tijd hadden besloten we naar Gare Montparnasse te lopen. We staken de Seine over en bij Bertrands Patisserie namen we cappuccino, jus d'orange en een amandelcroissant.


Met de zware rugzak wandelden we langs de Sorbonne, de roemruchte Parijse universiteit, naar het Jardin du Luxembourg, één van de paleizen in de Franse hoofdstad.



Vandaar liepen we naar Montparnasse toe, waar we na 4 kilometer wandelen in glooiend Parijs op het terras van "Le Paradis du Fruit" neerstreken.  Daar namen we een lunch met pitabroodjes, een salade, een café au lait en een rouge oranginade.

Het was vrij fris op Place Josephine Baker.

We wandelden naar Gare Montparnasse, waar de de TGV naar Hendaye eveneens op tijd hadden. We kregen dus geen spijt van onze wandeling door Parijs.

Om 4 uur vertrokken we naar Baskenland. 

Ada las verder in "Spaanse vrouwen, bewolkte luchten" van Carmen Martin Gaite, ik hervatte hel lezen in "Reizen zonder John", het reisverhaal van Geert Mak in Amerika.
Om 10 voor 9 waren we in Hendaye en wandelden we over de brug over de Bidasoa Spanje binnen.


We hadden een kamer in Hotel "Aitana". Daar zetten we onze spullen neer om een etage lager in het restaurant 2 flan, een thee en een alcoholvrij biertje te bestellen.

Om 11 uur lagen we in bed. De slaap kwam vrij snel. In hetzelfde hotel overnachtten we 2 weken later opnieuw. We hadden een Desayano Continenta. Met een stevige chocoladecroissant, een glas jus d'orange en een koffie of colacao hadden we een aardige bodem voor de terugreis van Hendaye naar De Vink.

We staken de brug naar Frankrijk over. Het water stond lager dan wij ooit gezien hadden.

We kochten een croissant met amandelspijs en een pain complet, waar we in de wachtruimte van het station aan begonnen. Ada vond daar een handige kaart van Hendaye voor een volgende keer.


De TGV vertrok op tijd naar Parijs en kwam daar ook op tijd aan.

De hoge snelheid zorgde voor horizontale druppels op de ramen bij de enige bui van de dag.
Via Bordeaux reden we naar Gare Montparnasse, waar we de metro naar Gare du Nord namen. Althans, dat was onze bedoeling, maar de metro reed niet verder dan Chatelet. We moesten hiervandaan met andere lijnen verder reizen. Een vriendelijke Parijzenaar zag ons vragend speuren naar de juiste lijn en nam ons op sleeptouw.

We verlieten lijn 4 en liepen naar lijn 1 naar de Bastille.

Daar stapten we over op lijn 7 naar Gare du Nord. Na een welgemeend "Merci beaucoup" namen we bij "Pret á manger" 2 hummussalades, een groene thee en een jus d'orange.
We liepen daarna naar perron 2 voor de TGV naar Amsterdam. Vlak voorbij Rotterdam had ik "Een hart van steen" van Renate Dorrestein, waar ik 's ochtends aan was begonnen, uit.
In Leiden stapten we over op de sprinter naar De Vink.

Om half 9 waren we thuis, waar onze tuin een tikkeltje kleiner bleek te zijn dan de Jardin du Luxembourg....