Wie zijn hoofd niet gebruikt....

We deden het rustig aan op deze toch weer warme zondag.
Na het ontbijt was "Vroege Vogels" met Dolf Jansen afgelopen en fietste ik naar de Leidse binnenstad om bij de Oogstwinkel wat boodschappen te halen. Het was heerlijk fietsweer, dus een ritje naar het centrum van de Sleutelstad was geen straf. 
De tas met boodschappen stopte ik in de fietstas. Na via een kleine omweg naar huis gefietst te hebben, kwam ik er thuis achter, dat ik mijn stuurtas in de winkel had laten staan.

Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken!

Met flinke snelheid fietste ik voor de tweede keer naar de Oogstwinkel toe, waar mijn stuurtas nog steeds op de plek stond, waarop ik deze had neergezet toen ik de macaroni en muesli woog. Ik was opgelucht. Op de terugweg kwam ik voor een geopende brug te staan. Doch dat kon mij niet deren.
Voor de tweede keer thuisgekomen bood ik nederig mijn excuses aan aan Ada. Een paar jaar geleden had ik haar uitgefoeterd toen zij haar stuurtas in de Oogstwinkel had laten staan en wij niet meer naar binnen konden.
"Hoe kon je zo stom zijn....?"

Karma werkt niet altijd snel, maar het werkt wel feilloos....

Paddenstoelenloop

Vanmorgen werd ik wakker met een stijve nek. Niet zo gek, want gisterenavond was ik er ook mee gaan slapen. Tijdens de loop gisterenochtend kreeg ik er last van. Soms trekt het vanzelf weg, maar het bleef de hele dag een beetje zeuren. Ik was allang blij, dat ik geen giraf was....

Bij het naar bed gaan smeerde Ada mijn nek in met spiroflor en bij het aankleden vanmorgen deed ze dat nogmaals. Na het ontbijt ging mijn vrouw naar de volkstuin.
Ik deed boodschappen bij "De Helianth", maakte onze lunchpakketten klaar en ging na een rups buiten gezet te hebben een rondje van 6 kilometer hardlopen.

Via het Stevenspark liep ik naar landgoed "Ter Wadding".
Ik deed dat met een klein ommetje, waarbij ik een stoet van 20 fietsers met bepakking vanaf station De Vink naar de Korte Vliet zag pedaleren.

Dat riep bij mij meteen herinneringen op aan de twee keer, dat ik meedeed aan een protestfietstocht tegen de vervuiling van de Waddenzee.

De eerste keer fietste ik in 1978 van Den Helder naar Esbjerg op een opoefiets.
De tweede keer was in 2023, toen Ada en ik vanaf Texel met de Luchtfietsers meefietsten tot Wilhelmshafen.

Dirk Kuiken, één van de deelnemers heeft een boek geschreven, dat ik van harte wil aanbevelen.

Maar dit terzijde. Via een andere ingang dan gebruikelijk liep ik "Ter Wadding" in. 

Ik liep een enkel rondje, waarbij ik over de slingerende paden heen en weer liep door het park.

Op de lagere school werd mij geleerd, dat paddenstoelen vooral in herfstplant zijn en zeker niet iets voor een warme, droge zomer zoals wij die nu beleven met temperaturen, die toen ondenkbaar waren.








Maar goed, destijds kreeg dood hout geen kans om langzaam te vergaan. Gevelde bomen werden meteen weggesleept. Gelukkig ligt die tijd achter ons.


Er waren ook genoeg groene planten in het park te ontdekken.

De hoge bomen zorgden voor verkoeling.



Via de noordzijde van het Stevenspark liep ik naar huis, waar ik me scheerde, douchte en mijn nagels knipte, waarna ik naar de volkstuin fietste, waar ik met Ada lunchte.



Via een omweg fietste ik naar huis, waar ik aankwam met 30 kilometer op de teller.

3 Octoberhalleluja

Met de fietsrit van de volkstuin naar huis kwam de totaalstand van juli op 1150 kilometer en het totaal van de eerste 7 maanden op 6154 kilometer. Om het doel van 10.000 kilometer te halen, moet ik iedere maand nog 770 kilometer fietsen. Ruim 25 kilometer per dag is zonder meer haalbaar.

Op de volkstuin had ik muntthee gedronken met mijn vrouw en het en der water gegeven. De waterslakken in het vijvertje vonden dat wel fijn.

Het klavertje vier brengt hopelijk veel geluk.


En dan waren er ook nog meisjesogen....

En dat terwijl ik de bruine ogen van mijn meisje bijna een etmaal moest missen, omdat zij een 24-uursdienst bij haar moeder had.

Na daar gisterenavond gegeten te hebben, fietste ik naar huis, waar ik de rest van de avond en een flink deel van de middag, na 's morgens boodschappen te hebben gedaan, bezig was met "Glibbers op glissen".

Vanmorgen werd ik om half 7 wakker. Ik ging eruit en voor het ontbijt maakte ik een duurloop van een kleine 5 kilometer. Ik liep naar de Rijn toe.


Het was bijna windstil.

Ik liep grotendeels dezelfde route als 3 weken geleden.

De restanten van deze Amerikaans rivierkreeft wees erop, dat een vogel zijn ontbijt reeds binnen had.


Ik nam het slingerende fietspad tussen de sportvelden door.


Diverse bomen waren aangetast. Maar de enorme taaiheid van de wilgen valt mij altijd weer op.







Wat verder opviel was dat er her en der gele grasvelden te zien waren.


Het gevolg van een zeer droge en warme juli.


Waar 3 weken geleden de restanten van de gesloopte 3 Octoberhal nog waren te zien, waar decennialang vele druppels bloed, zweet en tranen de sportende lichamen hebben verlaten, daar restte nu niet veel meer dan een kale vlakte.






Nu heeft in de 3 Octoberhal ook menig juichkreet geklonken. "Halleluja" betekent niet alleen "Looft God", maar het is ook een juichkreet. Bij het verscheiden van de 3 Octoberhal is er dus ook plaats voor een 3 Octoberhalleluja!


Langs de Rijn liep ik naar huis. Daarbij passeerden een drietal roeisters mij.

De door hen veroorzaakte golfslag werkte nog vrij lang door.
Langs de koeien in het weiland, waar aan de Warmtelinq gewerkt wordt, liep ik op huis aan.
Onderweg kwam ik deze mooie passiebloem tegen.

Die was voor mijn "Brown eyed girl" op wie ik na bijna 46 jaar nog steeds stapelgek ben.