The Trees they grow high

Vandaag zou ik weer gaan trainen met Aad Kleijweg. Om half 10 was ik bij hem. We waren net vertrokken richting polderpark "Cronesteyn" toen mijn mobieltje rinkelde. Mijn zus Corrie belde. Ik wist meteen wat er aan de hand was. En inderdaad: onze zus Trees was na een kort ziekbed overleden.
Aad vroeg, of we door gingen of zouden stoppen?
"Doorgaan!", zei ik.
Het was dezelfde keuze, die ik vorig jaar maakte bij het overlijden van mijn zus Leny.
En zo rekten we na een stukje door de bosrand van "Cronesteyn" gelopen te hebben de spieren op op ons vaste bruggetje.


Tijdens het lopen van 3 keer een kilometer redelijk voluit kon ik mijn hoofd een beetje leeg maken. Het spoor was ook leeg, want door de droogte was er een verzakking in de spoordijk ontstaan. Deze verzakking werd nu aangepast.

De eerste kilometer ging in 5.05, de andere 2 in 4.50. Daartussen dribbelden en wandelden we al pratend.

Dat deden we ook tijdens het drinken van de muntthee gingen we hiermee door. Zoals over de gastvrijheid van Trees. Een aantal keren klopte ik tijdens het rijden van een Molen- en Merentocht onaangekondigd bij haar aan met wat schaatsvrienden. We werden hartelijk ontvangen en kregen dan wat warms te drinken of een kop snert.
We zijn blij, dat Trees verder lijden bespaard is gebleven. 

Sommige bomen groeien heel hoog. Deze groeit tot in de hemel.
Rust zacht, lieve Trees!

Breedpootkrab of "Dat zijn sterke beentjes daarachter!"

 

Het beloofde vandaag mooi weer te worden en zodoende hadden we met onze kleinzoons afgesproken om vandaag naar het strand te gaan. De logeetjes werden pas om 7 uur wakker, dus wij konden zodoende ook een beetje "uitslapen".

Na het ontbijt fietste ik in de nog frisse ochtendlucht naar de Boerenmarkt en "De Helianth" om kaas, melk en fruit in te slaan. Toen ik thuis kwam dronken we nog koffie, thee en perensap. In een hoekje in de tuin ontdekte ik een paddenstoel.

Om half 12 zaten we op de fiets naar Wassenaarse slag. We reden langs het Valkenburgse meer en na de klim op "De Klip" werd ik door een vrouw ingehaald, die vol lof over onze oudste kleinzoon was: "Dat zijn sterke beentjes daarachter!"
Het was niet zo ver meer naar het strand.

We vonden een plekje in de buurt van de betonnen strandopgang op de grens van mul en nat zand. Het was nu eb en het zou nog 3 uur duren voor het vloed was. Met de jongens liep ik een stukje bij de vloedlijn. Hier lag een blauwe kwal, die officieel een zeepaddenstoel heet.



Verder lagen er veel schelpen.




Om beurten gingen we een stukje zwemmen.

Om een uur of 1 gingen we picknicken, waarbij we de zilvermeeuwen op af, die we op afstand moeten houden.

Dat ging goed tot het moment, dat de jongste kleinzoon zijn broer eventjes afleidde. Van achter door de meeuw op het brood in zijn hand af en pikte het eruit met als gevolg, dat hij een klein wondje aan zijn vinger had.

Om het schoon te spoelen gingen we de zee weer in.



Langs de opkomende vloedlijn zagen we diverse dieren aanspoelen in de branding.



De zon was inmiddels door het wolkendek gebroken en het werd weer warm.



Het werd weer drukker in de branding.


Vooral een man met een schepnet trok veel kinderen naar de biologieles.

Er was dan ook veel te zien.

Zoals de breedpootkrab.

Maar ook garnalen.


De diertjes verdwenen tijdelijk in een emmertje.


De jonge onderzoekers kwamen in vergadering bijeen.



Voordat we naar huis gingen we nog even pootjebaden in de branding.




Bij het verlaten van het strand namen we nog een ijsje.

's Avonds kwam onze oudste dochter bij ons eten en daarna ging zij met haar zoons met de trein naar Rotterdam. Het was een leuk logeerpartijtje geworden.

Kinderboerderij

Vanmorgen werden onze kleinzoons gebracht. Zij kwamen een nachtje logeren. Het beloofde een warme dag te worden, hetgeen ook gebeurde.
We dronken koffie, thee en limonade in de achtertuin en zetten de parasol op, want in de zon en uit de wind werd het toch wel behoorlijk warm.

Bij zulk weer zijn de insecten en de vlinders eveneens behoorlijk actief.




Na de lunch brachten we de lege blikjes weg. Het statiegeld was voor de spaarpot van onze kleinzoons. Daarna fietsten we door naar de volkstuin, waar we her en der water gaven. Met de kleine gieters ging dat vol overgave.

Daarna fietsten we naar de kinderboerderij, waar we een ijsje namen, dat we net voor sluitingstijd op hadden. We reden naar het speeltuintje achter de kinderboerderij, waar de jongens zich uit konden leven met de waterpomp. Het opgepompte water liep in een goot van boomstammen naar beneden, zodat er dammetjes van zand gebouwd konden worden.

Via het heropende fietspad bij het Valkenburgse meer reden we naar huis, waar ik er achter kwam, dat ik mijn rugzakje had laten staan. Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken. Zodoende reed ik voor de tweede keer naar de kinderboerderij om te kijken of deze op het speeltuintje aan de achterzijde stond.

We hadden geluk. Niet alleen mijn rugzakje stond nog op de bank, maar Ada's mobieltje lag er ook bij. Bij thuiskomst zag ik, dat Tadej Pogacar geheel volgens de verwachting, de bergetappe had gewonnen.

Het meest verrassende was echter, dat de Sloveense veelvraat gisteren niet gewonnen had. Er zijn zowaar krachten, die zelfs Pogacar te boven gaan!

Wielrenners eten graag pannenkoeken. Dat deden wij vanavond ook.