Tropisch schaatsen

Een aantal jaren is in Leiden en omgeving druk actie gevoerd voor een 333-meterbaan. Dit gebeurde onder de noemer 333M. Uiteindelijk is het niet gelukt, maar we hebben een prachtige energiezuinige 250-meterbaan, waar we al veel schaatsplezier op hebben gehad.
De maximum temperatuur was vanmiddag 33,3 graden Celsius. Ja, en waar denk je dan aan als Leidse schaatser? Waar anderen de verkoeling zochten in het water, wist ik een veel koelere plek te vinden: IJshal De Vliet!
Deze was voor iedereen gesloten vanmiddag, maar als vrijwilliger én als baanrecordhouder heb je natuurlijk wel een streepje voor.

Zodoende fietste ik in tropische lucht naar het ooit door Ton Menken bedachte zomerijs. In een t-shirt en een korte broek betrad ik de ijshockeybaan. Het was er 13 graden Celsius, 20 graden kouder dan buiten.

Een klein half uurtje reed ik mijn rondjes op de niet gedweilde baan. 
Het noordelijk deel was goed en gleed prima, het zuidelijke deel zag er doffer uit en was stroever. Nadat Rick en David klaar waren met hun overleg, werd ik al schaatsend in zomers tenue op de foto gezet zoals Kees Verkerk in de jaren '60.

Je ziet meteen, waarom Kees wereldkampioen geworden is en ik niet.







In mijn Wees wijs met de Waddenzee-shirt, een gebied waar veel mensen verkoeling zoeken, had ik mijn ijsgewenning voor het nieuwe schaatsseizoen nu al achter de rug. Want hoe vaak je ook schaatst, aan het begin van het seizoen moet je toch altijd wennen aan het ijs.
Geniet nog even van de foto's, want zo vaak zul je mij niet zien schaatsen met korte broek. Alleen met tropisch schaatsen!

Op de 250-meterbaan ligt nog geen ijs. De verf op de vloer is keurig bijgewerkt. In september gaan we de ijsvloer leggen. Het mag nu dan tropisch zijn, over 6 weken wordt het schaatsseizoen 2026-2027 geopend. Mis het niet!!!

Het schelpenpad

Na een droomrijke nacht werden we om half 7 wakker. We gingen er meteen uit. Ada ging zwemmen in het Valkenburgse meer, ik zou er naar toe lopen en daar een kleine droogtraining doen.


Tijdens de zonsopgang was het tamelijk fris te noemen.


Het wateroppervlak vertoonde slechts een enkele rimpeling.

De meeuwen ontbraken niet.

De albatros was echter in geen velden of wegen te bekennen.


Door de graafwerkzaamheden van de kinderen leek het strandje van het Valkenbugse meer wel een fjordenlandschap. 
Het gras was geel, de bloeiende planten stonden langs de waterkant.

De futen doken onder water om hun ontbijt naar boven te halen.

Terwijl Ada na het zwemmen over het fietspad naar huis fietste, liep ik over het schelpenpad langs het Valkenburgse meer, dat ruim een jaar was afgesloten.

Laat niet als dank voor 't aangenaam verpozen....



Zo kwam ik in de hoek, waar de kant was afgekalfd.


Daar huisden nu nijlganzen en oeverzwaluwen.

Op weg naar het fietspad langs de A44 lagen grote zandhopen, waarop pioniersplanten een plekje hadden gevonden.

Toen ik na 5 kilometer lopen thuis was, gaf ik de planten in de tuin met een gieter nog water uit de sloot. Daarna douchte ik me en daarna zat ik aan de ontbijttafel. De temperatuur was inmiddels rap gestegen.

Na op de fiets boodschappen gedaan te hebben bij "Odin" in Voorschoten was het inmiddels tropisch weer geworden.

Vroeger starten

Normaal gesproken starten Aad Kleijweg en ik om half 10 met onze wekelijkse intervaltraining. Vandaag had ik echter een belafspraak met het LUMC staan met de uitslag van de ogenscan van afgelopen maandag. Ik wilde graag eerder thuis zijn, want om zo'n gesprek in een winkel of langs de kant van de weg te moeten voeren, leek me niet echt geslaagd.

Met het oog op de tropische temperatuur, die later op de dag werd verwacht, was het geen slecht idee om om kwart voor 9 te starten. Met een tros bananen en een half brood in mijn fietstas reed ik vanaf "De Helianth" naar Aad toe. Het was nog heerlijk fris toen we begonnen aan de 9 kilometer.
We liepen naar polderpark "Cronesteyn", waar we op ons bruggetje oprekten.


We liepen driemaal een kilometer. Met het oog op de rap oplopende temperatuur gingen we gedoseerd lopen: niet voluit, maar toch een redelijk pittig tempo van kilometers rond de 4.50. Dat lukte goed, al hadden we bij de tweede een stuk van 250 meter lopen over ijzeren rijplaten en moesten we bij de derde kilometer een stukje omlopen door een afsluiting vanwege het kappen van een aantal dode takken.

De bouw van de nieuwe Lammebrug begint langzamerhand vorm te krijgen. De contouren zijn althans al zichtbaar.





Na afloop van de training dronken we in de tuin in de schaduw muntthee met gemberkoek erbij. 
De passiebloem droeg veel vruchten, die echter niet eetbaar waren.

We zagen een kauw rondhippen, die slechts één poot had.

Het deed me denken aan Karel met de houten poot.

Door het vroeger starten was ik ook eerder thuis. Zodoende kon ik mij om half 12 douchen zodat ik rustig kon wachten op het telefoontje, dat ik rond 12 uur kon verwachten. Het werd langer wachten dan gedacht.

Om 1 uur kwam het telefoontje. De uitslag was positief. Het vocht in het oog is nu weg. De volgende prik is over 6 weken, de daar op volgende 8 weken later. Dan volgt weer een nieuwe ogenscan.
Met tropische temperaturen in het hele land, zelfs op de Waddeneilanden, lunchte ik gewoon binnen. We hadden Spaanse temperaturen en Spanjaarden blijven op het heetst van de dag ook bij voorkeur binnen.

De met de hitte gepaard gaande droogte heeft inmiddels tot een ontslagronde geleid.

Tijdens de lunch werd de post bezorgd....