Van Planck naar plant

Vanaf de opening van de bibliotheek aan het Emmaplein heb ik aardig wat korte ritjes en wandelingen gemaakt. Het totaal kwam in nog geen 4 dagen tijd op 100 kilometer.
Onderweg kwam ik aardig wat planten tegen plus een paar mooie doorkijkjes.



Het moge duidelijk zijn, dat de herfst inmiddels in ons land was gearriveerd.


De paddenstoelen gedijden goed in dit jaargetijde.



De samenvloeiing van Oude en Nieuwe Rijn blijft altijd mooi.

Net zoals de zondondergang ook regelmatig mooi is.

Ook mos doet het goed in het najaar.

Maar onderweg vind je ook nog menig bloem of plant.


Maar je kunt ze beter laten staan zonder er voorbij aan te gaan.

Volle bak

De eerste keer met de "Krasse knarren" in november was het in dubbel opzicht volle bak. Ik was redelijk vroeg naar IJshal De Vliet gefietst, zodat ik nog even in kon rijden. Ik zag een paar "Krasse knarren", die er voor het eerst dit seizoen weer bij waren.

Door de teruggekeerde schaatsers was het volle bak, maar er werd af en toe flink volle bak gereden. In de eerste serie van 8 rondjes zaten er al 3 van 34 seconden bij. 

We reden met een peloton van 15 "Krasse knarren", waar zich bij diverse series andere schaatsers bij aansloten. Bij de 20 rondjes, die ik op kop reed, deed ik dat grotendeels in rondjes 36. Een viertal snelle schaatsers lapte me na 5 rondjes al. Het scorebord gaf dat loepzuiver aan. Zij reden rondjes van 30 seconden. Rekenkundig klopte het helemaal.
Voor mij had het geen zin om te proberen hen bij te houden. Dit topsnelheid heb ik simpelweg niet.

Maar bij andere series probeerde ik het wel zoveel mogelijk bij te houden.

Mijn piek lag bij de daarop volgende 16 rondjes. Daarvan gingen er maar liefst 10 in 34 seconden. De vorm moet dus redelijk goed zijn, anders hou je die snelheid niet zo lang vast.

De volgende serie ging wat rustiger, maar we gingen bij de tweede serie van 8 omlopen van 250 meter op herhaling. Na de opening van 40 seconden volgden louter 34-ers.

Wat dat aangaat voelde de laatste 4 rondjes op techniek rijden als dansen op het ijs, ook al gingen 3 ervan in 35 seconden.

Er was derhalve in dubbel opzicht sprake van volle bak!

Kwintet

Maandagmorgen betekent, dat ik ingedeeld sta als trainer van de beginnersgroep van de Sven Kramer Academy. Ik zorgde ervoor, dat ik op tijd in IJshal De Vliet was, zodat ik nog even in kon schaatsen voordat ik aan de schaatsles begon.
 
Dat deed ik met "Krasse knar" Ruud Hoogeboom. Een kwartier later hadden we de eerste 23 rondjes op het scorebord staan. Er was er niet één onder de 40 seconden. Morgen gaat het 5 tot 6 seconden per ronde sneller.
Na de dweilpauze ging ik verder met een vijftal schaatsers, waaronder voor mij een nieuwkomer. Deze man, die in januari op de Weissensee 100 kilometer wil schaatsen, moest eerst de basisoefeningen goed onder de knie krijgen. Letterlijk zelfs, want hij kwam niet goed boven zijn standbeen.
De andere 4 schaatsers kregen wat opdrachten mee om zelf uit te voeren, zodat ik de nieuwkomer een stoomcursus basisvaardigheden kon geven. Het was een snelle leerling, want halverwege de training schaatste ik weer met een kwintet. Ik kon hen individuele aandacht geven bij de groepsopdrachten.

Met de volledige groep werkte ik daarna aan het terugsturen, de timing van de zijwaartse afzet en het hangen in de bocht. We sloten af met een klein peloton, waarbij de voorste schaatser er in de tweede bocht vanaf ging en achteraan sloot. Daarna kon eenieder naar believen nog uitschaatsen.

Mijn eindtotaal was 84 rondjes. Met 2 schaatssters dronk ik na afloop nog een kop thee. Zij gaan de komende winter naar Zweden om te schaatsen. Goed om te weten, want dan kan deze natuurijsschaatser al een drietal schaatsers van zijn kwintet van goede tips en oefenstof voorzien.

Halloween

 
Het was gisterenavond onmiskenbaar Halloween.

Wij waren met de trein vanaf Leiden Centraal  naar Hillegom gereisd, vanwaar we naar naar de "Soete Suikerbol" wandelden.

Daar hadden we met Bas, Nel en Joep een gezellig etentje in het in het oude postkantoor gevestigde pannenkoekenrestaurant. Onderweg en naar toe kregen we een vleugje Halloween mee.
Maar gelukkig voor de kinderen moet je de echte griezels elders zoeken.

Vanmorgen moesten we vroeger uit de veren, daar we om 10 uur in de Dorpskerk moesten zijn voor de Allerheiligendienst, daar Ada's moeder in de kerkdienst genoemd werd, net als alle in de afgelopen 12 maanden overleden kerkleden.
Daarbij werden we tweemaal aangenaam verrast. De eerste was het lied "Pie Jesu" van Bob Chilcott.

De jonge dirigente zong ze solopartijen van dit prachtige koorwerk uit het "Requiem" van deze Britse componist. Dit "Requiem" hebben Ada en ik in juni 2013 onder leiding van Wim de Ru gezongen.
De tweede was de preek, waarbij Halloween in een historisch perspectief geplaatst werd. Het is afkomstig van het Keltische Samhain. Vanuit Ierland kwam Halloween via de Verenigde Staten naar ons land, waar het in het geseculariseerde Nederland de laatste jaren aan populariteit toeneemt.
In deze nacht kwamen de werelden van de goden en het materiële bestaan het dichtst bij elkaar en vloeiden een beetje in elkaar over. Die grenzen vervaagden. Dat gebeurde bij Allerheiligen en Allerzielen min of meer ook, maar dan ingebed in het kerkelijke leven.
Wie een kaarsje wilde branden voor een dit jaar overleden geliefde ging ik naar voren voor mijn zus Trees.

Dit kaarsje zette ik op een tafeltje met nog maar een paar kaarsjes. Het steentje dat erbij lag was dat van mijn schoonmoeder.....

Emmaplein

Vanmorgen deed ik na het ontbijt vroeg boodschappen bij "De Helianth". Ik hoefde alleen de broodbestelling met het zoutarme brood op te halen. Om half 11 moest ik in Katwijk aan Zee zijn voor de opening van de nieuwe vestiging van de bibliotheek. Na 51 jaar aan de Schelpendam te hebben gezeten, verhuisde de bibliotheek naar het Emmaplein.

Vandaag was de officiële opening om half 11. Ik fietste er naar toe onder een grauw wolkendek.

Zelden zal het verschil tussen de minimum- en de maximumtemperatuur kleiner zijn geweest van vandaag. Op KNMI-meetpunt Voorschoten slechts 1,2 graden Celsius!

Bij een officiële opening horen uiteraard ook officiële toespraken. De eerste was door de directeur van de Bibliotheek, Jan Klerk. Hij repte er over de 20 jaar, die het duurde om tot een nieuw pand te komen.

Wellicht zat de openingszin van "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", het meesterwerk van "The Beatles" daarbij in zijn achterhoofd: "It was twenty years ago today, Sergeant Pepper taught the band to play".
In werkelijkheid was het 28 jaar. In 1998 waren de eerste plannen hiervoor gemaakt.....

De volgende spreker was Erik Westhoek, lid van de Raad van Toezicht. In zijn toespraak kwam het boek "In de Soete Suikerbol" van W.G. van der Hulst voor. En laat ik nu net een afspraak met vrienden hebben staan om bij het gelijknamige restaurant in Hillegom te gaan eten....


De langste toespraak was van wethouder Sonny Spek. Uiteraard, het is zijn beroep en daar hoort het knippen van lintjes ook bij.

Daarna konden we het mooie gebouw bekijken. Na de aftandse Schelpendam een verademing.

(foto: Monique Shaw)
Er is zelfs een doorgang naar de Hema, de achterbuurman van de bibliotheek. In het pand aan het Emmaplein sprak ik diverse oud-collega's. Met sommigen heb ik meer dan 35 jaar samengewerkt, dus dat schept wel een band.
Katwijk aan Zee heeft aan het Emmaplein eindelijk een moderne bibliotheek op een prachtige locatie midden in het winkelgebied. Voor zowel de bibliotheek als de winkels een win-winsituatie!

Mist

We werden vanmorgen wakker in een kleine wereld. Het was mistig. Hetgeen tevens inhield, dat de temperatuur op klomphoogte vrij laag was.
Na samen met Ada ontbeten te hebben, ging zij naar haar ouderlijk huis, waar ze met haar broers en zussen had afgesproken. Ik hing thuis de was op, ruimde wat spullen op en om 11 uur fietste ik met het groente- en fruitafval naar de volkstuin. De mist begon langzaam op te trekken.
Op de volkstuin gooide ik de schillen en zo in het compostvat.

Daarna fietste ik ook naar het huis van mijn schoonouders om wat af te geven. Onderweg waren er genoeg paddenstoelen te zien.






Na voor pakketbezorger te hebben gespeeld, reed ik naar "Odin" in Voorschoten om fruit en melk te kopen, waarmee ik op huis aan reed.

Daar aangekomen trok ik mijn sportkleding aan en ging ik lunchen. 

De zon was inmiddels doorgebroken en de nevelflarden werden alsmaar dunner. Met mist heb je altijd rustig weer met weinig wind en het ziet er naar uit, dat dit weer nog een week aanhoudt.

Om 4 uur fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik 2 uur achter elkaar schaatsles zou geven. Het eerste uur was voor de Sven Kramer Academy. Ik had de oudere groep. Het niveauverschil was gewoon heel groot. Er zat een meisje van de IHCL bij en een jongen van de ijsclub uit Stompwijk. Zij schaatsten al een paar jaar. Daarnaast waren een paar echte beginners.

Het spreekt voor zich, dat daar mijn aandacht het meest naar uitging. Zij moesten eerst de basisvaardigheden een beetje leren. Het snelle duo kreeg wat opdrachten mee en zij trokken samen op. Aan het eind konden we wat speelsere oefeningen met zijn allen doen.
Na de dweilpauze volgde de les van de IJVL. Er was een zestal kinderen van de Buitenschoolse sport voor de eerste keer. De helft kwam in de groep van Walter Derks en mij.

Met kleine pylonen deden we veel oefeningen, soms speels, soms heel serieus om diep te zitten en in de bocht naar binnen te hangen (en soms expres fout om te voelen, dat je dan naar buiten gaat).
Zo kwamen we bij het terugsturen en aansluitend de zijwaartse afzet. We hadden meer gedaan dan ik gedacht had.
Toen ik om half 8 naar huis fietste was het uiteraard al donker. Later op de avond zou het een beetje heiig worden. Mist is vannacht niet uitgesloten.

Kiek Straathof

Ik was aangenaam verrast, toen ik op de site van de NOS het bericht zag met als titel "Jonge talenten haken aan bij beste shorttrackers ter wereld".

Ik veerde bij het lezen van het door Sander Maassen van den Brink geschreven artikel op toen ik zag, dat het over  de 17-jarige Jasper Schmitz en de 21-jarige Kiek Straathof ging. Daar ging ik meteen even voor zitten. In de winter van 2012-2013 zat de dochter van Jeroen Straathof, de eerste wereldkampioen op de 1500 meter, bij mij in de groep tijdens de lessen voor de Buitenschoolse sport in de Leidse IJshal aan de Vondellaan.
Kiek sprong er met kop en schouders bovenuit. Het kan niet anders, dan dat ze schaatslessen van haar vader had gekregen, want sommige oefeningen deed deze 7-jarige veel beter dan deze veteraan. Nu ben je er als trainer om de kinderen zo goed mogelijk tee leren schaatsen, dus als iemand een techniek beter beheerst dan jou, dan moet je gewoon een stapje terug doen.
Dat seizoen klonk met enige regelmaat: "Kijk maar naar Kiek. Dat gaan wij ook doen!"

In maart 2022 deed Kiek mee aan het European Youth Olympic Festival. Een viertal jaren later maakt dit schaatstalent de volgende stap en klopt ze aan de deur bij de shorttracktop. De eerste bronzen medaille bij de World Tour in Vancouver heeft ze als onderdeel van de aflossingsploeg binnen.

Me dunkt, dat het daar niet bij blijft. 
Na Tijmen Snel is dit de tweede Leidse topper, die ik schaatsles heb mogen geven. Ik ga niet naast mijn (schaats)schoenen lopen en beweren, dat het door mijn inbreng komt. Als trainer van beginners keer ik het liever om. Ik sta een goede loopbaan niet in de weg. 
Mijn uitgangspunt is het brengen van schaatsplezier, Dát is de voorwaarde om het lang vol te kunnen houden. Tijmen en Kiek hebben dat gedaan, net als talloze anonieme schaatsers.
Maar uiteraard wens ik Kiek het allerbeste toe in de rest van haar schaatscarrière!

Vanuit Zeeland kreeg ik al een melding van een heuse fanclub voor Kiek. Wie weet volgen er nog meer provincies....