Irene Schouten

Gisterenochtend was ik bij het ontbijt al helemaal in de stemming. Allereerst kwam er een bericht binnen, dat de IJVL voor de tweede keer op rij de Andries Kwik Bokaal had gewonnen.

Diverse kinderen, die meereden hebben schaatsles van mij gekregen, dus mijn speelse manier van lesgeven hoeft je in je verdere sportcarrière niet in de weg te zitten.

Daarnaast stond een groot artikel in Trouw over het frameschaatsen, waarin Jeroen Straathof een groot pormotor is en IJshal De Vliet het laboratorium.




(Klik op afbeelding om de tekst te vergroten)
Wie met eigen ogen wil zien, hoe het frameschaatsen eruit ziet: woensdag 11 maart komt de NOS in IJshal De Vliet om 11 uur filmen.

Zoals gebruikelijk haalde ik de broodbestelling op bij "De Helianth". Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket met vers brood klaar voor mijn vrouw. Daar zij de hele dag op de volkstuin aan het werk was, bracht ik deze lunch daar naar toe, waarna ik doorfietste naar IJshal De Vliet, waar ik als trainer van de Schaatsschool zou helpen bij een clinic van drievoudig Olympisch kampioene Irene Schouten.

In de kantine boven hield deze marathonschaatsster een presentatie, waarna we met zo'n 60 schaatsers van diverse pluimage naar de 250-meterbaan gingen om schaatsles te geven op alle mogelijke niveaus, van rekjes tot redelijk goede schaatsers.

Met Jaap Kroes had ik de kinderen onder onze hoede. Paula van Hoek, Janine Waaijer, John Dolders en Bert Hoogeveen namen de volwassenen voor hun rekening. Met een jaar of 35 ervaring met beginners was dit een kolfje naar mijn hand. Onder toeziend oog van de voormalig Wereldkampioene Allround konden de meesten na een uur al stukken beter schaatsen dan aan het begin.

Na de groepsfoto met de hele groep gingen we uiteraard ook als trainers met Irene op de foto.



Na de clinic gingen we allemaal naar huis. Ik vroeg aan John, of hij op de fiets was. Dan hadden we samen naar Katwijk kunnen fietsen.
"Ik ga naar de bibliotheek van Katwijk, waar Thea Aandewiel na 40 jaar werken met pensioen gaat."
"Doe dan haar zoon Jaap de hartelijke groeten. Een goede schaatser. Ik heb hem een aantal jaren training gegeven op De Uithof."
Op de oude bibliotheek aan de Schelpendam leek het wel een reünie. Er waren heel wat oud-collega's, met wie ik een praatje maakte, maar ook de kinderen van Thea. Met Jaap praatte ik een tijd over van alles en nog wat, maar uiteraard ook over schaatsen. Tijdens de Sinterklaastraining in de Leidse IJshal hadden we vrij veel samen geschaatst.

In de schemering fietste ik naar huis. Ik dacht, dat je inmiddels weer over de Kooltuinweg naar de Stevenshof kon fietsen. Ik werd in die veronderstelling gesterkt door het rode achterlicht van een fietser voor me. We liepen echter in een fuik en keerden. Over de Tjalmaweg gingen we naar een oprit aan de Valkenburgse kant en één voor één tilden we onze fietsen over de vangrail en namen we het fietspad richting Oegstgeest. Daar scheidden de wegen van de jonge fietsster en mij ons bij Corpus en trapte ik naar huis, waar een dochter en haar vriend op bezoek waren. Met zijn vieren hadden we een gezellige maaltijd en speelden we een potje "Carcassonne" als afsluiting van de avond.

Meesterlijk mysterie

Vandaag zijn we naar de tentoonstelling "Meesterlijk mysterie" in Museum "De Lakenhal" geweest. 

Het was een beetje een "Magical Mystery Tour" door de schilderkunst in het Leiden van de Gouden Eeuw.

Veel Leidse fijnschilders zijn terug te vinden in het gelijknamige boek.

De tentoonstelling is gebouwd rond het werk van Meester I.S., een mysterieuze tijdgenoot van Rembrandt van Rijn, Gerard Dou en Jan Lievens, die ook in deze tentoonstelling figureren. Enkele van de mooiste of bijzonderste schilderijen van deze onbekende schilder zijn hieronder te vinden.



Als goed bibliothecaris was ik geïnteresseerd in de vele schilderijen, waarop boeken gelezen werden.









Pablo Picasso had zijn blauwe periode, de mysterieuze I.S. blijkens deze tentoonstelling ook.

Deze man met het gezwel is op zijn beurt een inspiratiebron geweest voor de trollentekeningen van Rolf Lidberg.


Voordat we naar de tentoonstelling gingen, brachten we een tijd door in het LUMC, waar ik een injectie in mijn oog kreeg. Ik zag er tegenop, maar het viel erg mee. De prik heb ik niet gevoeld, het branderige gevoel van de ontsmetting wel.

Mijn achting voor het precisiewerk van zowel de fijnschilders als voor de artsen in het ziekenhuis is heel groot.


In het LUMC hing deze foto van Ed van der Elsken. Deze wedstrijd op de grachten van Amsterdam zou heel goed in februari 1956 genomen kunnen zijn. Die februarimaand was de koudste uit de 20e eeuw!
Na het museumbezoek deden we boodschappen bij de Oogstwinkel. Thuisgekomen ruimde Ada alles weg, terwijl ik haar lunch voor op de tuin klaarmaakte. Ik lunchte thuis, waarna ik ook naar de volkstuin pedaleerde. Onderweg en op de tuin ontdekte ik diverse planten van het vroege voorjaar.




Het oog wil ook wat!
Op de terugweg deed ik bij Odin in Voorschoten nog wat boodschappen. Daar zag ik een affiche hangen van een lezing bij Sijthoff over het Iers Keltische Christendom.

Door onze fietsvakantie in Ierland heb ik veel gelezen over de Kelten en onderweg ook veel restanten van het vroege Christendom daar gezien.

600 jaar lang leefden er monniken op het onherbergzame eiland Skellig Michael. Zij woonden in bijenkorfhutten.

Het waren trouwens niet al die tijd dezelfden....

Het was te laat om nog naar de ongetwijfeld interessante lezing toe te gaan. De dag was vol genoeg geweest. En we moesten ook nog warm eten. Dat moet je niet uit het oog verliezen....

Spelletjesles

Op kousenvoeten sluipt het schaatsseizoen naar het einde toe. Een maand geleden stopte in IJshal De Vliet de schaatslessen voor de kinderen van Oegstgeest, vandaag was de laatste schaatsles van de IJVL op donderdag. Ter gelegenheid daarvan hadden we er een spelletjesles van gemaakt.

We hadden de groep in tweeën gesplitst. Walter en ik leidden samen de spelletjes aan de ene kant van de 250-meterbaan, de andere helft was aan de overzijde. Wij deden 2 spelletjes met gekleurde pittenzakken. Deze hadden we in rood, groen, geel en blauw. Vier tikkers hadden een andere kleur en wie getikt was, kwam ook dezelfde kleur halen en werd ook tikker.
Na dit spel een paar keer gespeeld te hebben, stapten we over op de emmerestafette. De kinderen moesten de zakjes in een emmer een stuk verderop gooien, terugschaatsen, de voorste aantikken, die het volgende zakje wegbracht tot alles op was. 

Daarna werden de zakjes één voor één opgehaald door de estafetteteams. Dit werd ook tweemaal gespeeld, waarbij de grotere kinderen een langer stuk moesten schaatsen.

Als slot deden we nog tweelingtikkertje met alle kinderen, waarna een fotosessie volgde op het platform.

Met een patatje en een kroket in de kantine boven voor alle kinderen en trainers sloten we de spelletjesles gezellig af.

Koelkast

De nieuwe koelkast, die een maand geleden geleverd zou worden, was bij Hartwijk aangekomen en zou vandaag  na half 11 bezorgd worden. Hetgeen inhield, dat we na vele jaren trouwe dienst afscheid moesten nemen van onze oude koelkast.

Na het ontbijt fietste ik naar de grootste koelkast van Leiden. Bij binnenkomst zag ik op de 250-meterbaan in IJshal De Vliet pylonen op het ijs staan.

De ijsmeesters hadden geprobeerd de golven uit het ijs te krijgen. Dat was gelukt, maar doordat er meer water was gebruikt, waren er wielsporen op het ijs gekomen. Om valpartijen te voorkomen was de binnenbaan daarom met pylonen afgezet.

In Vledderveen zou men maar wat graag willen, dat de binnenbaan met pylonen op het ijs was afgezet. Of het door de pylonen kwam of door het mooie weer, druk was het niet op de ijsbaan.
Met een tiental "Krasse knarren" reden we onze 100 rondjes in piramidevorm, hetgeen inhield, dat je vaker aan bod kwam voor het kopwerk. Ook voor mij gold dat. Maar voor mij gold ook, dat de wintertriatlon nog in de benen zat. Ik moest regelmatig afhaken, doordat ik simpelweg het tempo niet bij kon houden. Mijn 5 kilometer op kop ging vlak met een aflopend schema. Tot ronde 14 waren het 38-ers, waarna na een rondje 37 het slot bestond uit louter 36-ers.
Waar ik dacht, dat het daarna beter zou gaan, daar kwam ik bedrogen uit. Mijn rondetijden bleven fluctueren. Ik kon wel snelheid maken blijkens enkele rondje 35 en een 34,5, maar deze snelheid niet vasthouden.

Na 126 rondjes verliet ik de 250-meterbaan, waar we een bijzondere valpartij hadden meegemaakt. Een deelnemer aan de cursus van de Schaatsschool had als opdracht meegekregen om pootje over naar links en naar rechts te doen. Deze oefening staat ook bekend als de dronkemanspas.

Op het rechte eind is deze oefening prima, maar om in de bocht pootje over naar rechts te doen is niet zo'n briljant idee....
Zonder thee te drinken fietste ik naar huis, waar de koelkast net bezorgd was. De werknemers van Hartwijk waren nog bezig met het verplaatsen van de deur, daar deze voor ons aan de verkeerde kant was. Ze waren er een klein half uur mee bezig.

Ook de groentelade moest verplaatst worden. De standaardinstelling van de deur rechts naar rechts is niet zo praktisch, maar uiteindelijk konden we de koelkast in gaan ruimen.