Hazenpootje

We werden rond een uur of 7 wakker na een diepe slaap. De buien kwamen af en aan. Na het ontbijt ging mijn vrouw sporten in het Stevenspark en waar ik normaal gesproken met Aad Kleijweg ga trainen in polderpark "Cronesteyn", had ik dat voor vandaag afgezegd.

Niet omdat ik bang ben voor een regenbui. Dat ben ik om begrijpelijke redenen wel voor onweer. Met mijn teer gestel ben ik daar niet op gebouwd.

De verrekte spier knapt inmiddels wel aardig op, maar hardlopen is op dit moment nog niet verstandig. Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Zodoende kon ik vanmorgen aardbeien gaan plukken op de volkstuin. Bij aankomst op het volkstuincomplex zag ik een medetuinder bezig met de laatste hand te leggen aan een grote klus. Het toiletgebouw was verzakt en met een paar andere tuinders had hij het gebouw opgekrikt.

Hulde voor deze klusploeg.

De grond aan de buitenzijde werd geëgaliseerd.

De betonresten kunnen worden afgevoerd. Nu de vloer van het toilet opnieuw betegelen en klaar is Kees.

Ik had een droog moment op deze buiige dag om aardbeien te gaan plukken. We hadden weer een bakje vol voor vandaag en morgenochtend bij het ontbijt.
Bij het in het compostvat gooien van het groente- en fruitafval van thuis wachtte mij een verrassing.

Er stond een mij onbekende paddenstoel. Het bleek volgens waarneming.nl  een hazenpootje te zijn. 
Om het compostvat heen stonden mij wel bekende planten.

Vingerhoedskruid en pastinaak.

Zo bloemrijk kan een moestuin zijn. 
Op de terugweg zag ik langs de sloot een mij eveneens onbekende plant staan. Dit was de egelboterbloem.

Zo werd aardbeienplukken toch nog leerzaam. En voedzaam, want na de lunch met een paar boterhammen met honing en aardbeien vertrok ik naar Coördesign om verder te werken aan "Glibbers op glissen".  Daar ik door een aangekondigde flinke bui eerder van huis vertrokken was, moest ik wachten voor ik binnengelaten kon worden. Ik was immers te vroeg.

Maar doordat de zon onverwachts scheen, waren de hommels zeer actief bezig in de plantenbakken.



En zo kon ik de vorderingen bij "Glibbers op glissen" door een roze bril bekijken....

Avondvierdaagse

 
Het was een paar weken geleden al aangekondigd. Op onze oppasdag zou onze oudste kleinzoon de Avondvierdaagse in Rotterdam gaan lopen en het verzoek was, of één van ons dan mee zou wandelen. Opa bood zich aan.
Maar voor het zo ver was, moesten er vanmorgen eerst boodschappen gehaald worden bij "De Helianth" en op de Boerenmarkt in Leiden. Onderweg zag ik nog wat mooie planten, die vandaag goed water zouden krijgen.

Toen Ada en ik naar Leiden Centraal fietsten, regende het, dus de regenbroek werd thuis al aangetrokken. In Rotterdam was het droog met een waterig zonnetje. We reden naar de school toe om de kleinzoons op te halen, maar ze hadden beiden afgesproken om met een vriendje te gaan spelen.

Wij lunchten dus samen, waarna oma boodschappen voor het avondeten deed en opa een tukje.

Om 3 uur haalde hij volgens afspraak de jongste op. De oudste zou later zelf naar huis komen. We aten om 6 uur aardappels met bloemkool en broccoli met yoghurt met aardbeien uit onze volkstuin als toetje, waarna Ada met de 8-jarige naar de startplek van de avondvierdaagse fietste.
Vanmiddag hadden we geruild. Onze ervaring van een vorige avondvierdaagse was, dat de jongens een flink stuk zouden rennen en hoewel het met mijn verrekte spier wel beter ging, kon ik dat nu nog niet. Soms moet je tijd nemen om een blessure zich te laten herstellen.

Onder het eten was het begonnen te regenen en het zou dat afwisselend hard en zacht blijven doen tijdens de Avondvierdaagse. Ik reed met mijn oudste dochter en jongste kleinzoon naar de plek, waar de wandeltocht langs zou komen.

We zagen Ada in haar eentje wandelen in de langs stoet. De oudste was met 4 schoolvriendjes al een stuk vooruit. Zij waren al bij de school, waar de wandelaars een ijsje zouden krijgen.

Met hardlopen hadden de jongens een voorsprong minstens een halve kilometer opgebouwd. En ze bleven nog een stukje rennen. De jongste liep in de tweede helft van de 5 kilometer ook nog een kilometer mee met zijn grote broer. De broers renden met andere kinderen een kilometer verder.

Daar het allang bedtijd was, werd de jongste door zijn moeder achterop de fiets gezet bij het 4-kilometerpunt. Met enige achterstand kwamen opa en oma bij de finish aan. Hoe hard de jongens gelopen hadden, bleek toen wij over de route terug naar huis moesten fietsen. De voorsprong was minimaal een kwartier!
Na afscheid genomen te hebben, fietsten we naar Rotterdam Centraal. In de trein kregen we een foto uit Asturias toegezonden.

Daar was het vandaag mooi weer.

Vuelta Asturias

Om 5 voor 12 lagen we in bed. Een vijftal minuten later was Ada jarig en kon ik haar met een innige omhelzing feliciteren. Niet veel later sliepen we als een roos. Om 7 uur werden we wakker.

Het was mistig. Wederom. Mijn plan was om naar Sierra te gaan lopen, maar vergezichten zou je vandaag niet hebben.

Ik liep naar Quintana en klom naar Robleu, waar ik afsloeg naar La Peruyera over een stil halfverhard pad tussen een stenen muur en prikkeldraad.



Tussen 2 stenen muren daalde ik af naar een stukje heideveld.





Vandaar liep ik weer naar de drukke weg, die ik voor de tweede keer overstak. Over de vluchtstrook annex fietspad liep ik naar Quintana, waar ik de andere route naar huis liep.





Daar douchte ik me en ontbeet met de anderen.

Om half 12 reden we naar Oviedo, waar de start van de Vuelta Asturias zou zijn.

Voor het zo ver was liepen we met Christina, een vriendin van Ana, naar het sportcomplex, waar de bussen van de wielerploegen stonden opgesteld.



Van gerenommeerde ploegen als UAE, Movistar en Euskaltel tot onbekende teams tussen amateurs en profs in.



Bij de Tour de France en de Vuelta a España kom je niet zo dicht bij de ploegwagens met dure fietsen komen als hier. De sfeer was gemoedelijk, de ploegen reden een stukje in voor ze naar de start reden.




Het drukst was het bij de Movistar-bus vanwege toprenner Nairo Quintana, voormalig winnaar van de Giro d'Italia en de Vuelta a España.


Na de start namen we afscheid van Christina en gingen we eten bij "El Bodegón", waar we een heerlijk menu del dia hadden met een schotel met kikkererwten, spinazie en heek en een salade Russe met een stuk appeltaart als toetje. De San Miguel 0,0 smaakte prima.







Op de terugweg reden we via een tuincentrum om wat stekjes voor de moestuin te kopen, waarna we thuis naar de finale van de eerste etappe naar Benia de Onis keken, die verrassend werd gewonnen door de jonge Fransman Gabriel Layrac van de Dole-ploeg.
Adawerd druk gebeld om haar te feliciteren met haar verjaardag. Ik hield me bezig met andere bezige bijen.






 
We aten 's avonds macaroni met gemengde groenten en een stuk taart als toetje, terwijl wij met San Miguel en Rioja-wijn proostten op Ada's verjaardag. Om half 12 zochten we de slaapkamer op.