De grote Bult

Het weer was toch een tikkeltje anders dan de afgelopen weken. Het is nog volop zomers, maar vanmorgen was het een beetje bewolkt toen ik met Aad Kleijweg ging lopen.
Om half 10 vertrokken we vanaf zijn huis. Maar waar we normaliter naar polderpark "Cronesteyn" liepen, gingen we nu naar het wielerparcours van "Swift". Daar was schaduw bij het klimmen en dalen. Het vlakke gedeelte van het parcours had weinig beschutting, maar de vrij lichte bewolking zorgde daar nu voor. 

Waar we afgelopen maandag in Leiderdorp trainden op de kleine Bult, daar deden we dat nu op de grote Bult.

Daar liepen we een drietal rondjes met de redelijk pittige klim en een lange afdaling.

Vergeleken met Asturias stelt het niets voor.

Maar als je voluit gaat op de klim ga je dat na 3 keer toch aardig voelen in je benen.

De eerste keer klimmen in Asturias is het altijd weer even wennen, maar de tweede dag gaat het al makkelijker en daarna kom je in een klimritme.

Het eerste rondje ging in 3.27.

De tweede ging al 10 seconden sneller.

We hadden het beste bewaard voor de slotronde. De derde ronde ging in 3.04, hetgeen 23 seconde sneller was dan de eerste omloop. We wandelden daarna het rondje nog een keer, waarna we over de heenweg terugliepen naar het huis van Aad. Daar dronken we in de tuin muntthee, terwijl we de calorieën aanvulden met gemberkoek. 

Daarbij genoten we van gevleugelde dieren als de houtpantserjuffer en de dagpauwoog.


Op weg naar huis fietste ik langs de bierwinkel aan de Zeemanlaan om de voorraad alcoholvrij bier, dat de afgelopen warme weken aardig was geslonken, aan te vullen. Daarna fietste ik naar IJshal De Vliet, waar de afgelopen weken het vocht in de lucht naar buiten is afgevoerd via grote vochtvreters.


De ijshockeybaan werd gedweild, terwijl de kunstschaatssters aan hun warming up bezig waren.
De funbaan was inmiddels opnieuw geschilderd. Nog een paar plekken moesten bijgewerkt worden.

Ik verliet de koelste en coolste plek van Leiden om bij de Stevenshof te zien, dat de werkzaamheden aan de Warmtelinq weer een stukje verder gevorderd waren.

Thuisgekomen koos ik toch maar voor een warme douche....

Kleine rode weekschild

Vandaag was onze oppasdag. Daar ben je ook opa en oma voor. Voordat we naar Rotterdam vertrokken, haalde ik nog wat fruit bij "De Helianth" en kaas op de Boerenmarkt, terwijl Ada haar wekelijkse bibliotheekdienst op haar oude school draaide.
Om half 1 was ik bij de school, waar ik de kleinzoons ophaalde. Van de oudste ging een klasgenootje mee om te spelen. Daar het buiten te warm was, aten we binnen.
Na een tijdje gingen de jongens spelen bij de boomhut. Wij gingen mee. In de schaduw van de bomen was het relatief koel.


Naast een rood weeskind zagen we ook kleine rode weekschilden.

Op weg naar huis zagen we mooie zomerbloemen.


We aten 's avonds aardappels met boontjes uit onze eigen volkstuin. Niets smaakt zo lekker als groente, die je zelf hebt opgekweekt. We hadden yoghurt als toetje. Om kwart over 7 namen we de trein naar Leiden. Bij aankomst trapten we door naar de volkstuin, waar we de planten flink wat water gaven met een paar gieters.


Niet alleen wij genoten van deze zwoele zomeravond.

Dat deden de hommels en de nachtvlinders ook.





In de avondschemering fietsten we naar huis.

Zwoegend over de finish

Vanmiddag kwam Jonas Vingegaard zwoegend over de finish van de Touretappe naar Le Lorian. Hij werd "slechts" zevende en verloor weer een halve minuut op de ongenaakbare Tadej Pogacar..

Dat gevoel van zwoegend over de finish gaan had ik vandaag ook, maar dan meer op het mentale vlak. Een paar weken geleden dacht ik klaar te zijn met de tekst van "Glibbers op glissen", maar toen kreeg ik de opdracht om de tekst compacter te maken. Schrappen lijkt zo eenvoudig, maar dat is het niet. 

Het is wat dat aangaat net als met het afschrijven van boeken in de bibliotheek. Het lijkt makkelijker dan het aanschaffen van boeken, maar dat is het niet. Als je een veelgevraagd boek in de collectie mist, dan kun je het veelal nog makkelijk aanschaffen. Heb je een oudere titel afgeschreven, dan is het meestal niet meer in de handel....

Zo is het ook met het schrappen van teksten. In het begin is het makkelijk, maar gaandeweg worden de keuzes toch lastiger. Een eenmaal geschrapte tekst, die je bij nader inzien toch zou willen behouden, vind je meestal niet zo makkelijk meer terug.

Vanmiddag was ik om 3 uur klaar met het opschonen van de tekst. Het vele zittend werken is lichamelijk niet vermoeiend, maar het vergt wel veel van je concentratie. Op dat vlak had het wel wat weg van de Elfstedentocht van 1997, toen we dachten, dat we Bartlehiem naderden, maar te horen kregen:  “Nee, dat is Vrouwenparochie. Bartlehiem is nog een kilometer of 10.”
Om half 4 fietste ik naar de volkstuin, waar ik met Ada thee dronk op deze voor ons net niet tropische dag. In de schaduw van de bomen was het goed uit te houden, terwijl de vlinders om ons heen fladderden.




Deze fietsrit van 7 kilometer was de enige beweging naast de 5 kilometer hardlopen naar en de korte droogtraining bij het Valkenburgse meer, waar mijn vrouw vanmorgen om 7 uur ging zwemmen.
Ada maakte een omweg om niet bij de familie zwaan het water in te stappen.


De meeste waterplanten waren weggemaaid bij de tegels.

Deze kokmeeuw fungeerde als badmeester.

Er was nog een drietal andere zwemmers in het water.


 
Ada fietste naar huis, ik liep er naar toe. 

We deden dat via de faunapassage.

Zo kwam ik uit bij de werkzaamheden aan de Warmtelinq.




Bij de Canadese ganzen passeerde ik de Schenksloot.


Na het ontbijt werkte ik mezelf zwoegend over de finish.