Vanmiddag zijn we naar de open dag van Land van Ons gegaan.
Zoals gewoonlijk deden we het rustig aan op zondagmorgen. Na het ontbijt gaf ik de planten in de achtertuin met een gieter water uit de sloot.


Na een bezoek aan de Ekklesia lunchten we op een bankje in de schaduw op het oude kerkhof aan de Groene steeg.





De locatie en het weer zorgden ervoor, dat het er erg rustig was.

We fietsten naar Oud Ade toe, waar we ter hoogte van het Vennemeer het Land van Ons betraden bij de plek, waar ik Ada tijdens de Leiden Marathon altijd ontmoet. Er is een hoop veranderd sinds wij 4 jaar geleden een rondleiding kregen op dit net aangeworven weiland.





Er wordt zelfs geƫxperimenteerd met de teelt van rijst, hetgeen bij mij deze prangende vraag deed opborrelen: "Krijgen we straks een rijstschotel?"

Dat zat er niet in, maar de hop stond er ook goed bij.

Evenals de korenbloemen.

Op diverse plekken kregen we uitleg.

Amerikaanse rivierkreeften werden gevangen om te inventariseren, op welke manier deze invasieve exoten het best kunnen worden bestreden door natuurlijke vijanden te laten ontstaan.



Een stukje verderop was met succes geprobeerd het laagveen weer te laten groeien.


Dat was aan de moerasplanten te zien.





We wandelden naar het veld, daar de cranberries staan.


Diverse soorten veenbessen werden uitgeprobeerd. Welke slaat hier het beste aan?

Op de terugweg zagen we een prachtig klein vlindertje.

Her bruin blauwtje. U ziet het, ik heb een blauwtje gelopen....
Een vrouwtjesfazant zag er op toe, dat haar kuikens een veilig heenkomen zochten in de nieuwe haag langs de Zomervaart.

Via de route van de marathon fietsten we naar de Zijl toe.

Er bestaan nog steeds mensen, die ontkennen, dat klimaatverandering een feit is.

We hebben nu al het klimaat van Zuid-Frankrijk van 50 jaar geleden.


Maar dat de Sahara nu al deze kant op komt.....
































