Privéles

De wekker stond op half 7. Daar ik op tijd moest zijn voor de schaatsinstuif in IJshal De Vliet stapte ik mijn warme bed uit en trok mijn schaatskleding aan.

Ik ontbeet in mijn eentje en om 8 uur fietste ik in het ochtendgloren naar de Marie Diebenplaats.
Daar was de Shorttrack Academy net klaar met hun training.
Ik trok mijn clownspak en schaatsen aan in de trainerskleedkamer. Men mocht eens denken, dat ik serieus les kan geven.

Via de trap liep ik naar de funbaan toe, waar ik mijn ijzers onder de langlaufschoenen klikte. Nu is de Herfstvakantie altijd al de rustigste, daar veel mensen dan een weekje weg zijn, maar beginnen met slechts één kind aan een schaatsles beginnen was wel uniek.

Het werd dus een privéles. Het jongetje had wel een paar keer eerder geschaatst, dus ik hoefde niet op het nulpunt te beginnen. Daar het lastig is om er een speelse les van te maken met een enkeling, werd het dus behoorlijk serieus. Een kwinkslag hier of daar kan ik niet laten.
Halverwege de les kwam er een ouder meisje bij, dus het aantal kinderen werd verdubbeld.

Ik herhaalde de basisoefeningen kort en bouwde daar op voort, zodat aan het eind van de les de kinderen zo goed boven achterop het standbeen kwamen, dat ze de schaats konden sturen.


De lange rode lijn was een mooi oriëntatiepunt om te kunnen sturen.


Normaal gesproken zijn dit oefeningen voor het eind van een schoolvakantie, dus elk nadeel had zijn voordeel. Op de andere banen was het trouwens wel een stuk drukker dan op de funbaan.




Daar ik op de funbaan meer geremd had dan ik normaal gesproken op de 250-meterbaan doe, voelde ik mijn linkerijzer aan het eind van de schaatsles af en toe wegglijden. Om uit te zoeken of dit echt het geval was, reed ik nog ruim 20 rondjes op de 250-meterbaan.
Daar had ik geen last van het wegglijden, maar in de kleedkamer voelde ik wel een paar minder scherpe stukken. Met het vooruitzicht van een week op de funbaan leek het me handig om de schaatsen toch maar te slijpen. Ik nam ze mee naar huis.
Op weg naar huis fietste ik langs "De Helianth" om groente en fruit te kopen. Onderweg zag ik nog wat mooie laatbloeiers staan.


Zelf behoor ik ook tot die categorie....

Yesterday

Zaterdagavond was één van de nummers van de toegift van "The Young Analogues" het klassieke "Yesterday".

Na zaterdag vroeg opgestaan te zijn, overdag flink gesjouwd te hebben en om half 1 pas thuis te zijn, deden we gisteren rustig aan. Thuis was nog genoeg te doen. Niet alle spullen, die we van zolder hadden gehaald, waren meegegaan, zodat deze naar boven moesten. De zolder was leger, zodat we daar de boel een beetje konden reorganiseren.
Het enige uitje, wat we ons veroorloofden, was een ritje naar de volkstuin aan het eind van de middag.
Daar deden we een paar kleine klusjes, terwijl we keken naar de herfstige natuur.



Na de vele regen van de nacht van vrijdag op zaterdag tierde het mos welig en in het geval van het dooiermos gelig.

Ook de paddenstoelen doen het goed de laatste dagen.




Nu hebben "The Beatles" een paar jaar onder invloed van psychedelica prachtige muziek gemaakt.

Nu bestaan er ook hallucinogene paddenstoelen.

Nu zit Donald Trump in dezelfde leeftijdscategorie als "The Beatles".



Hij zal toch niet onder invloed van psychedelische paddenstoelen beslissingen nemen.....????

The Young Analogues

We hadden kaartjes voor het concert van gisterenavond van "The Young Analogues" in de Leidse Schouwburg.

Maar voor het zo ver was, moest er eerst gewerkt worden. We hadden een dochter van ons beloofd om te helpen met de verhuizing. Vrijdagavond hadden we wat opgeslagen meubels van zolder gehaald, die zodoende heel praktisch in onze huiskamer klaarstonden om opgehaald te worden.
Ik ging 's ochtends vroeg naar "De Helianth" om de broodbestelling op te halen. Bij terugkomst stond het gehuurde bestelbusje al klaar, zodat ik meteen kon helpen met het inladen.

Het was eveneens zeer praktisch om mee te rijden in plaats van met trein en fiets naar de plek van bestemming te reizen.

Na de eerste lading gelost te hebben, arriveerden de andere hulptroepen waaronder de andere 2 dochters en konden we in een tweetal ritten de overige meubels en ingepakte spullen uit het oude huis in een drietal auto's laden en naar het nieuwe huis brengen.

Al met al was het een zwaar gewicht, dat minstens tweemaal door je handen ging.

Na de lunch haalden we met het bestelbusje de overige spullen. Intussen waren anderen druk bezig om kasten in elkaar te zetten. Daar een goede schroevendraaier in het juiste formaat ontbrak, ging ik deze op de fiets kopen.

Natuurlijk hadden we na deze stevige krachttraining liefst nog wat meer gedaan, maar we moesten om 4 uur naar de trein, daar we om half 6 in Leiden met Robert en Jane hadden afgesproken. We konden meerijden naar het station. Uiteraard met geldig toegangsbewijs.

Vanaf het station wandelden we naar "Grand Café De Burcht", waar we tegelijkertijd met onze gasten aankwamen. We aten in de Burchtzaal, die in de oorspronkelijke plannen uit 1979 deel uit zou maken van de Openbare Bibliotheek aan de Nieuwstraat.



Bij een overheerlijke dorado konden we bij kaarslicht bijpraten.


Om half 8 wandelden we vanaf de Burcht naar de Schouwburg, waar ik bij de ingang Roel Visser, oud-klasgenoot van Pedagogische Academie "De la Salle" tegenkwam.
Om kwart over 8 begon het concert van "The Young Analogues". Wat een energie zat er in deze groep, die de nummers uit de beginjaren van "The Beatles" vol overgave speelden.

De klik met het publiek was goed. De uit Liverpool afkomstige Jane genoot helemaal. Als kind had ze "The Beatles" in de havenstad op zien treden.

In de pauze kreeg ik het boek "De vijfde Beatles" van Paul Onkenhout en John Schoorl.

Na de pauze ging de band vol overgave door.

Met tussendoor af en toe een rustig nummer.

Waarbij weer eens opviel, hoe hoog "The Beatles" konden zingen.

Langzaam maar zeker werd toegewerkt naar de psychedelische nummers van de latere lp's.



Aan het slot van het fabuleuze concert werd het publiek gevraagd om mee te zingen en te dansen.

Het voorlaatste nummer van de toegift was het klassieke "Yesterday".

Alle resterende energie werd eruit gegooid in "Twist and Shout".

In de mooie Sleutelstad liepen we richting station.
Bij "Van der Werff" namen we nog een afsluitend drankje om na te genieten van "The Young Analogues".

Dubbelslag op vrijdag

Na vanmorgen in de Leidse binnenstad boodschappen gedaan te hebben, ontving ik vanuit IJshal De Vliet het heugelijke bericht, dat de storing rond de rondenteller was opgelost.
Ik keek op Mylaps en zag dat daar inderdaad de verrichtingen van dinsdag tot gisteren staan.

Op de Vinksite kon ik zien, dat de rondjes van vanmorgen geteld waren.

(Klik op afbeelding om tekst de vergroten)
De ruim 400 rondjes van de afgelopen week waren er niet bijgeteld, maar wellicht dat dat nog zou komen. In ieder geval zou ik vanmiddag door de grens van 1000 geregistreerde rondjes heengaan. Met dit prettige vooruitzicht fietste ik in de regen naar IJshal De Vliet.
Daar wachtte een dubbelslag op vrijdag. De eerste training van kinderen via de Sven Kramer Academy werd gevolgd door de tweede training van de IJVL.
Er waren zo'n 30 kinderen op de 250-meterbaan, waarvan diversen afgelopen dinsdag bij de Jeugdschaatsdag meegedaan hadden. Snel resultaat derhalve.
Met een andere trainer en een stagiaire hadden we de 30 kinderen in 1 groep gelaten voor een speelse les, waarbij alle kinderen vooruitgang boekten.
Na een korte pauze had ik met een ander jasje samen met Walter Derks een groep van 10 kinderen, waarbij kleine pylonen bruikbaar waren bij heel veel oefeningen.

De dubbelslag op vrijdag was qua lesstof geslaagd, maar dat lag een tikkeltje anders met het overschrijden van grens van de 1000 rondjes.

De 47 rondjes van vandaag waren niet terug te vinden bij Mylaps. Zodoende bleef ik bij de Vinksite op 978 omlopen van 250 meter steken. En de avondstand was dezelfde als die van vanmorgen.
Het lijkt wel of er een vloek op de grens van 1000 rondjes rust. De dubbelslag leek meer op een terugslag.

Vriendjes en vriendinnetjes

Het schaatsseizoen draait weer bijna op volle toeren en dat betekent af en toe een dubbele fietsrit naar IJshal De Vliet. Na vanmorgen 120 rondjes met de "Krasse knarren" geschaatst te hebben, kwamen er vanmiddag 30 vooralsnog ongeregistreerde rondjes bij. Ditmaal stond het scherm wel aan.
Vanmiddag was de tweede donderdagtraining van de IJVL en de Buitenschoolse sport. Met hulp van Jasper en Sophie hadden we een groep van zo'n 15 kinderen, waarbij we voortbouwden op de beginnersoefeningen van vorige week.

Halverwege de les inventariseerden we, welke kinderen in de Herfstvakantie afwezig zijn. Dit bleek ongeveer de helft te zijn. We konden dus de andere kinderen met een gerust hart aanmoedigen om volgende week een vriendje of vriendinnetje mee te nemen.

Het was verder een doorsnee schaatsles met de nadruk op het boven de schaats komen, de clownsstap en het diep zitten. Basisoefeningen dus, waar we in volgende lessen op terug zullen komen. In het Herfstvakantie zal het met de vriendjes en vriendinnetjes een heel andere schaatsles gaan worden.

Op weg naar huis zag ik de nodige paddenstoelen staan.



Want ook al werd het ruim 20 graden Celsius, het is nog steeds herfst.....

"Ik had je ouder ingeschat!"

 
De temperatuur tikte de 20 graden Celsius aan. KNMI-meetpunt Voorschoten was één van de warmere plekken van het land. Het was dan ook niet verbazingwekkend, dat de opkomst van de "Krasse knarren" in IJshal De Vliet niet bijster groot was.

Daar kwam bij, dat de trainingen deze weken verbrokkeld waren. Afgelopen dinsdag verviel deze door de drukbezochte Jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy, volgende week vervallen de piramides van 100 rondjes door de schaatsinstuif in de Herfstvakantie.

(Klik op afbeelding om deze te vergroten)
Nu wil ik geen zwartkijker zijn, maar vanmorgen was ik dat wel. Het scherm met de rondetijden stond op zwart en bleef dat de gehele training van anderhalf uur.

Voor het schaatsen op zich maakte het niet uit. Het schaatsen op osmoseijs is vrij moeiteloos, maar het is wel lastig als je niet weet, hoe hard je rijdt. Als je afspreekt om rondjes 36 of 37 te rijden en je hebt geen enkel referentiepunt, is het toch lastig om je aan die snelheid te houden. Het is toch een beetje  "The dark side of the moon".

Je moest dus puur op je gevoel rijden. Nu was er 1 van de 9 "Krasse knarren", die het gevoel had, dat hij in de bocht een beetje weggleed. Hetgeen klopte.

Een schroef, die het schaatsijzer met de schaatsschoen verbond, zat een beetje los, dus aan de voorzijde kon je het ijzer een beetje van links naar rechts en omgekeerd bewegen. Uiteindelijk kan dat tot brokken leiden. Met een simpele inbussleutel was dit euvel te verhelpen.

En een bocht naar rechts is op een ijsbaan trouwens niet bepaald aan te bevelen.

Nu wijs ik als coördinator de schaatsers voor het volgende deel van de piramide aan. Aan het begin moeten ze in de juiste volgorde starten, waarna de eerste er na 4 rondjes vanaf gaat en de volgende op kop rijdt. 

Soms begint het niet in de aangewezen volgorde en moet er ingevoegd worden. Zo wilde bij een langere serie een schaatser invoegen. Hij deed dat met de woorden: "Ik ben 2."
Het antwoord was verbluffend: "Ik had je ouder ingeschat!"

Dit soort humor kan ik wel waarderen.
Daar er weinig schaatsers op de baan waren, was er geen dweilpauze om 9 uur en konden we eerder starten. Zodoende waren we ook een kwartier eerder klaar met onze 100 rondjes. Inclusief de tussenrondjes en het inrijden hadden we 120 niet geregistreerde rondjes gereden. Uit eigen berekening vanaf vrijdagmiddag kom ik op zo'n 440 rondjes oftewel 110 gemiste kilometers.
Dat is het lot van een zwartrijder....