Vandaag waren voor mij de laatste kinderpartijtjes van het seizoen in IJshal De Vliet. Ik spreek in meervoud, daar ik er 2 achter elkaar had. De eerste was om 1 uur op de 250-meterbaan, de tweede om 2 uur op de funbaan. Beide kenmerkten zich met het gebruikelijke patroon: sommige kinderen zijn absolute beginners en sommigen kunnen al redelijk schaatsen.
Met 35 jaar ervaring als schaatstrainer, een half mensenleven, weet ik wat ik moet doen, maar vooral wat ik moet laten. En zo konden de krabbelaars aan het eind van de zeer speelse les al een stuk beter over het ijs bewegen. Tijdens de diverse korte fietsritjes naar en van de binnenstad van Leiden, de volkstuin en IJshal De Vliet kon ik veel tekenen van de lente ontwaren. Dit bloeit allemaal langs de fietspaden en de rustige wegen in Leiden. Maar ja, het meest overtuigende bewijs dat de lente is begonnen, komt hieronder. Deze aalscholver kwam vlak bij de eendenkuikentjes zwemmen, maar of die daar zo blij mee moesten zijn....
Gisterenavond trad "Pink Floyd Project" op in de Stadsgehoorzaal in Leiden. Samen met Bas Warnink ging ik er naar toe. We hadden afgesproken bij Leiden Centraal. Hij kwam er met de trein naar toe, ik met de fiets. Samen wandelden we naar de Breedestraat, pardon, de Breestraat. Nadat we onze toegangskaartjes hadden laten zien, namen we een La Chouffee in de entreehal, waar het volstroomde met muziekliefhebbers. Ik kwam aardig wat bekenden tegen, waaronder een oud-collega en diverse mensen, waarmee ik vaak schaats. We wisten van elkaar niet, dat we naar deze coverband van "Pink Floyd" zouden gaan.
Het programma was veelbelovend: "Wish You Were Here" en "Dark Side of the Moon". De laatste was de eerste lp, die ik van "Pink Floyd" kocht. "Wish You Were Here" kwam een paar maanden, nadat "De Hobbit" in Nieuw-Vennep eind 1975 heropend was uit en werd in dit jongerencentrum de meest gedraaide lp in die jaren. In de grote zaal van de 200 jaar oude Stadsgehoorzaal was plaats voor 760 bezoekers en deze zaal was tot de laatste stoel uitverkocht. We genoten met volle teugen van deze goede coverband, die voor een sfeervolle aankleding van het optreden hadden gezorgd.
De meesterproef is altijd de uitvoering van "The Great Gig in the Sky". Bij veel coverbands moet hier getransponeerd worden om de hoogste noten te kunnen halen. Maar "Pink Floyd Project" had een verrassing voor ons in petto.
"The Great Gig in the Sky" werd niet uitgevoerd door 1 zangeres, maar door drie en aan het slot werd het lied zelfs driestemmig gezongen. Ik kreeg er kippenvel van, zo mooi. Als een coverband "Pink Floyd" weet te evenaren, dan is dat al bijzonder, maar in dit geval wisten de zangeressen "Pink Floyd" te overtreffen! Fenomenaal. De toegift was eveneens een complete verrassing voor ons. Het 22 minuten lange "Echoes" werd in zijn geheel gespeeld.
Na afloop namen Bas en ik nog een La Chouffe en terwijl iedereen in een zeer lange rij stond om de jas op te halen bij de garderobe, raakten we aan de praat met de gitarist, die al 15 jaar in "Pink Floyd Project" speelt.
Ze konden geen gebruik maken van de originele filmbeelden van "Pink Floyd" vanwege de auteursrechten en moesten dus zelf filmbeelden in de geest ervan maken. Wij kletsten nog even na en als laatste gasten verlieten we de Stadsgehoorzaal. Een stokoude traditie. Dat deden we in "De Hobbit" ook heel vaak....
Daar ik over een week of 6 de Leiden Marathon ga lopen, is het zoetjesaan tijd om aan de looptraining te gaan beginnen. Ik trok mijn hardloopschoenen aan en stapte de koude lentelucht in. Op klomphoogte vroor het ruim 2 graden, doch op ooghoogte was het slechts lichte vorst. In combinatie met de wind lag de gevoelstemperatuur met bijna matige vorst een tikkeltje lager. Ik liep naar de molen van de Stevenshof toe, die prachtig weerspiegeld werd in het water. Het speenkruid was wit uitgeslagen van de rijp. Het waarschuwingsbord met "In/uitrit werkverkeer" was na ruim een maand ineens begrijpelijk. Ik liep door naar het weiland, dat vogelvriendelijk gemaakt is als natuurcompensatie. Het werkt, want het wemelde van de weidevogels. Hieronder zaten kieviten, grutto's, wulpen en tureluurs. Tijdens de protestfietstocht langs de Waddenzee stonden we bij de start op Texel op camping "Loodsmansduin" op het veld, dat de naam "Tureluur" droeg. Ik maakte diverse foto's van het gevogelte, maar deze waren te brokkelig om op dit blog te plaatsen. Het kostte wel meer tijd dan gedacht, zodat ik mijn duurloop inkortte, daar ik op tijd op een afspraak in het gezondheidscentrum in de Stevenshof moest zijn. Na het ontbijt fietste ik er naar toe, waar de uitslag van het bloedonderzoek werd besproken.
Alleen de bloeddrukmeting van 124 om 72 verschilde nogal van de 147 om 77 in het gezondheidscentrum. Het is altijd een momentopname, maar toch....
Na thuis nog wat kleine klusjes te hebben gedaan, fietste ik naar "De Helianth" en de Centraal Apotheek, waar de kwartaalvoorraad bloeddrukverlagende medicijnen gearriveerd was. Het was duidelijk, dat ik nog niet zonder kan. Bij de Apothekersdijk zag ik dit bijzondere spandoek. Op weg naar huis zag ik her en der aardig wat lentebloemen langs de kant van de weg. En dat is het grote voordeel, als je alles op de fiets doet: je wordt niet tureluurs van de stijging van de benzineprijs. Hoewel niet iedereen daar hetzelfde over denkt....
Alsof ik het had voorvoeld had ik vannacht gedroomd over een droogtraining met de "Krasse knarren". Onderweg was ik de meesten uit het oog verloren. In de praktijk klopt het ook. Van de "Krasse knarren" van het eerste uur, waarmee ik rond de eeuwwisseling ben gaan schaatsen, zie ik bijna niemand meer op het gladde ijs van IJshal De Vliet. Nu was het vanmorgen niet al te warm. In combinatie met windkracht 6 niet bepaald de ideale temperatuur voor een lange rit op de racefiets. Ondanks de voor het overdekt schaatsen ideale omstandigheden, was de opkomst voor de laatste training van het seizoen van de "Krasse knarren" zeer matig. We voelden ons een beetje "De laatste der Mohikanen". De meeste jaren sloten we het schaatsseizoen af met het aftellen. Dit keer probeerde ik het op een andere manier: door de dobbelsteen het aantal rondjes te laten bepalen. Ieder oog stond voor een kilometer schaatsen. Doordat er tweemaal 4 en tweemaal 6 werd gegooid, was het een feestdag voor de stayers onder ons. Met 48 rondjes op kop van een zeer klein peloton nam ik het merendeel van het kopwerk voor mijn rekening. Maar ja, het is nog lang geen 800 rondjes.... De eerste 6 kilometer ging mooi vlak in rondjes 38, de tweede in rondjes 37. De snelste rondjes waren de slotrondes van de paar kortere series: 33,9 en 34,2 seconden. Doordat het het uur ervoor ook stil was, werd er niet gedweild, zodat we 141 rondjes geschaatst hadden. Met de bikkels Ruud Hoogenboom, John Val, Aad Kleijweg en Mart Moraal ging ik naar de kantine van IJshal De Vliet, waar we met koffie, thee, warme chocolade en appeltaart het mooie schaatsseizoen afsloten. Als dank voor alle goede zorgen kreeg ik een aantal in percentage oplopende dorstlessers mee naar huis. Zelf bracht ik het traditionele bierpakket naar de ijsmeesters.
Hoewel ik heerlijk heb geschaatst met dit kwintet, hoop ik volgend jaar toch op een hogere opkomst van de "Krasse knarren" aan het slot van het seizoen.
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
