De koning Schoof Jetten naar voren

De marathon van Dick Schoof zit erop.

Het valt natuurlijk niet mee om een marathon te lopen op een doodlopende weg.


Voormalig klimaatdrammer Rob Jetten kwam als winnaar uit de Tweede Kamerverkiezingen van november 2025 tevoorschijn. 

In een ingezonden brief in Trouw noemde een lezer het het kabinet Jetsilgöz.
Een terechte woordspeling, want waar de rijken worden ontzien, daar mag modaal en minder verdienend het gelag betalen, al dan niet door het openbreken van een Pensioenakkoord.

Het dansen op het slappe koord kan beginnen. 

Het minderheidskabinet zal de koffieconsumptie tot recordhoogten opstuwen.
De zorg zal een permanente bron van zorg zijn.

Nu heeft het parlement zonder tussenkomst van de kiezers er sinds de Tweede Kamerverkiezingen 2 nieuwe fracties bij.

Mona Keizer kon simpelweg geen premier worden, daar een keizer boven een koning staat. 
Zodoende was het een ABC-tje. De koning schoof Jetten naar voren....

Hersteltraining

De bovenbenen voelden nog net zo zwaar aan als gisteren. Het was voor mij duidelijk, toen ik naar IJshal De Vliet fietste voor de training met de "Krasse knarren": dit wordt een hersteltraining.

Toen we aan de training begonnen, waren we met een elftal schaatsers, maar dit peloton breidde zich later uit tot een man of 18. In het begin haalde ik net aan de 40 seconden per ronde, dus ik werd regelmatig eraf gereden. Gaandeweg ging het wat beter. Mijn 5 kilometer op kop ging in rondjes 38 met aan het slot een paar van 37. Niet snel, maar wel mooi vlak. De tweede helft ging het iets beter met als snelste ronde 35,7. 

Al met al was ik tevreden met deze hersteltraining. Na de koffie en thee aan de Stammtisch fietste ik naar "De Helianth" om wat boodschappen te halen. Gelukkig kun je als fietser in Leiden de meeste blokkades makkelijk omzeilen.

Dat deed ik dan ook op deze warme dag in begin maart.

Thuis gekomen douchte ik me en lunchte ik met uitzicht op de sneeuwroem.

Voordat ik naar de volkstuin zou fietsen, reed ik nog even langs het gezondheidscentrum om een afspraak te maken met de huisarts. Ik kon over een kwartier terecht. Er was iemand uitgevallen. In de spreekkamer kwam ik iemand tegen, met wie ik toen ik net in Leiden woonde, regelmatig klaverjaste in "Het Keizertje".

De huisarts verwees me door naar het LUMC, waar ik vanmiddag terecht kon voor een onderzoek. Daar was ik inclusief wachttijd ruim anderhalf uur mee zoet.

Ze waren zo tevreden met me, dat ik de komende tijd regelmatig op bezoek mag komen. Dat gaat een andersoortige hersteltraining worden....

Zware bovenbenen

Vanmorgen voelde ik bij het traplopen, dat de benen zwaar aanvoelden na de Leidse Wintertriatlon van gisteren.

Je hebt soms, dat de bovenbenen zeer gevoelig zijn en je voorzichtig de trap af loopt, maar dat was niet het geval. Maar de gebruikelijke souplesse was er nu niet. Desondanks fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik schaatsles gaf aan de beginnersgroep van 5 personen, waarbij ik voortbouwde op de oefenstof van vorige week.

Het steeds wat dieper zitten kwam aan bod, met zware bovenbenen niet de meest aangename oefening, maar ja, als trainer zoek je oefenstof, die het beste bij de trainingsgroep past en niet wat voor jezelf aangenaam is. De bochten kwamen aan bod met wat er gebeurt als je op je rechterbeen gaat leunen. Van hieruit werkten we toe naar het slalommen en vandaar kwamen we uit bij het terugsturen en de zijwaartse afzet.
Dit oefenden we in tweetallen. De voorste ging een boek lezend zitten en werd geduwd door de partner. Na een rondje wisselde men van plaats. Na 4 rondjes duwde de achterste de voorste weg, schaatste er achter aan en duwde de voorste weg. Eén deelneemster zei: "Dat lijkt wel op shorttrack!"
Een terechte opmerking, want deze oefening veel van weg van het gangmaken bij de relay.

We sloten de schaatsles zoals gebruikelijk af met gezamenlijk rondjes rijden, waarbij iedereen tweemaal een rondje op kop komt. Zo kwam deze beginnersgroep vandaag weer op 60 rondjes. Niet onaardig.
Na de koffie en thee fietste ik naar Leiden Centraal, waar aan de achterzijde het maandelijkse klimaatalarm was.


Er was speciale aandacht voor de Vlietlanden, waar publieke ruimte verkwanseld lijkt de worden aan projectontwikkelaars, die in dit drukke deel van de Randstad 222 recreatiewoningen willen bouwen ten koste van de bewoners van deze omgeving, die veel minder ruimte om te recreëren krijgen. Ook een stuk natuur gaat verloren.

Het is toch van de zotte, dat één gemeente een recreatiegebied van de hele omgeving kan verkwanselen!

Na 's middags in de achtertuin geluncht te hebben, deed ik thuis een aantal huishoudelijke klussen, waarna ik thee ging drinken op de volkstuin.

Op het fietspad er naar toe was een wegversmalling geplaatst.

Wintertriatlon

Het is alweer aardig wat jaar geleden, dat ik aan de hele wintertriatlon had meegedaan. Volgens mij was dat in maart 2007, dus 19 jaar geleden. Daarna werd de triatlon omgezet in run-skate-run en later in de biatlon. Tot ook deze een stille dood stierf. Daarna werd er niet meer zo'n duurevenement georganiseerd rond de Leidse IJshal aan de Vondellaan, maar wel een aantal jaren de 1000 rondjes van Leiden.

Veel is er in die jaren veranderd, alleen de oude Peugeot-racefiets is hetzelfde gebleven. 

Ik zou 2 jaar geleden herintreden, maar een griep anderhalve week ervoor gooide roet in het eten. De halve wintertriatlon was toen het hoogst haalbare.

Ik was dus heel benieuwd, hoe de hele wintertriatlon na bijna 2 decennia zou gaan.

Om 9 uur vertrok ik naar IJshal De Vliet, waar ik startnummer 235 ophaalde en héél veel bekenden tegenkwam. Aan de Stammtisch met meesterschilders Wil van Leeuwen en Theo Koek nam ik mijn eerste sportgel en sportdrank voordat ik me naar het startvak begaf. Daar kwam ik voormalige "Krasse knar" Aldert Prast, die uiteindelijk 5e zou worden, tegen. Mini en Maxi op de wintertriatlon.

Om 20 voor 11 klonk het startschot en konden we vertrekken. Ik liep helemaal achteraan. Dat doe ik bewust. De eerste kilometers gebruik ik om me warm te lopen. Deze truc gebruik ik ook bij de Leiden Marathon. Alle energie, die je bespaart door niet in te lopen, heb je aan het eind nog over.

In de kleding van Olympiër Tijmen Snel haalde ik zoetjesaan een aantal lopers in. Na de eerste ronde nam ik een debuterende vrouw op sleeptouw. De kunst van het doseren beheers ik tot in de puntjes. Michelle van den Hoek zou uiteindelijk 76e worden.
Ondanks dat ik 10.000 kilometer per jaar fiets is het mijn slechtste onderdeel. Om snel te fietsen heb je 2 dingen nodig: of pure snelheid, of pure kracht.
Nu kun je een hoop van mij beweren, maar pure snelheid heb ik niet. Ik ben verder geen slapjanus, maar er schuilt absoluut geen Jerommeke in mij.

Ik moet het juist hebben van souplesse. Daarmee begon ik aan de volgens mijn kilometerteller ruim 48 kilometer fietsen. Ik had een tiental lopers achter me gelaten en voorlopig zat ik aan de goede kant van de streep. Gaandeweg werd ik een prooi voor alle fietsers, waaronder een paar met een heuse tijdritfiets met dichte wielen. Halverwege de tweede ronde werd ik een motor gewaar, nadat ik was ingehaald. Uit eerdere triatlons wist ik genoeg. Ik was de laatste man in koers.

De kans op de Leidse Sleutel voor de laatste triatleet werd steeds groter, maar ik had nog één troef achter de hand: als houder van het baanrecord van de meeste rondjes in IJshal De Vliet moest mijn specialiteit nog komen.

Tot die tijd moest ik zorgen, dat de achterstand niet te groot werd. Ondanks windkracht 5 ging mijn langzaamste volledige rondje in 20.06 en de snelste in 19.22. Hoe vlak wil je het hebben?

De temperatuur was prima voor begin maart, maar door de wind voelde het toch wat frisser aan. Ik was blij, dat ik een trainingsjack had aangetrokken na het hardlopen.
Bij de laatste ronde om de Vlietlanden bedankte ik de vele vrijwilligers langs de kant, onder wie veel trainingsmaten. Zonder hen zou er geen wintertriatlon mogelijk zijn!

Na ruim 2 uur fietsen kon ik mijn zwakste onderdeel afsluiten en naar de 250-meterbaan lopen na een sanitaire stop. Ik trok mijn kluunschaatsen aan na een energiegelletje en kreeg van iemand te horen, dat ik met rondjes 40,6 nog binnen te tijdslimiet binnen zou zijn.

Tot de 74e ronde zat ik daar voortdurend onder. Dusdanig, dat ik zelf de laatste plaats aan een andere schaatser over kon dragen.

In het begin was het lastig inhalen. Het was zo druk op de baan, dat het soms lastig inhalen was. Af en toe reed men met 4 man in hetzelfde tempo naast elkaar. Maar gaandeweg werd het steeds rustiger op de baan, daar men de wintertriatlon had volbracht. Aan het eind reden we nog maar met zijn drieën op de baan. Ik zag, dat Wieke Eikelenboom er aardig doorheen zat. Ik besloot om haar te helpen door op kop te gaan rijden in een rustiger tempo. Dit hield wel in, dat ik nog 2 rondjes extra moest rijden. Voor mij een peulenschil. En zo gingen de jongste en de oudste deelnemer hand in hand over de finish!



De euforie na afloop was snel verdwenen, toen ik mijn schaatsen uittrok en mijn nieuwe sportschoenen aan wilde trekken. Mijn Mizuno's waren verdwenen! Waar ik ook keek, ik kon ze niet vinden. Ik was witheet. Als je bij een georganiseerde wedstrijd niet eens je schoenen langs de kant kunt laten staan, waar je bij natuurijs gewoon je spullen bij het rijden van een toertocht rustig langs de kant van de openbare weg achterlaat om die uren later ze op dezelfde plek terugvindt, dan is er toch iets mis.

Alle open kluisjes werden geopend, ik liep met stoom uit mijn oren naar de organisatie, maar na een kwartier kwam iemand mij melden, dat de schoenen gevonden waren. Een overijverige vrouw vond het rommelig en had ze in mijn schaatstas gestopt en deze dicht gedaan, terwijl ze netjes onder de bank stonden.

Na ruim 6 uur intensief sporten zit je niet te wachten op dit soort onaangename verrassingen. Toen ik mijn schoenen weer aan had, moest ik vrijwel meteen door naar het startvak, dat werd afgebroken, daar de fietsen dan onbeheerd achter zouden blijven.

Maar met de conclusie van het Leidsch Dagblad "Iedereen lijdt, maar met een glimlach. Het is zwaar en mooi" was ik het niet helemaal eens. Ik heb niet geleden. Op mijn oude racefiets reed ik naar de volkstuin, waar ik wat brood at en een chocolademelk dronk. Zo kon ik in een rustig tempo de spieren even los trappen. Nu we het daar toch over hebben: ik ben benieuwd, hoe het traplopen morgen zal gaan.

Korte ritten

Het was een dag van veel korte ritten. Ik werd vanmorgen rond een uur of 7 wakker, de gebruikelijke tijd. Mijn vrouw was als mantelzorger bij haar moeder en daar ze altijd met volle teugen van de natuur geniet, stuurde ik deze foto van onze achtertuin. Een echte natuurtuin.

Na het ontbijt vouwde ik alle droge was op en ruimde dat weg. Daarna ging ik de broodbestelling ophalen bij "De Helianth". Op de terugweg fietste ik langs fietsenmaker Van Vliet om te kijken of mijn racefiets al klaar was. Dat was het geval. Dat kwam mooi uit. Ik reed op de racefiets naar huis en deed mijn hardloopschoenen aan en liep naar Noord-Hofland om mijn stadsfiets op te halen en te betalen.

Nu draai ik mijn hand niet om voor wat extra kilometers maken, maar een dag voor de wintertriatlon ligt dat toch een tikkeltje anders. Bewegen is goed, maar je moet jezelf ook sparen. Nu paste alles goed in elkaar. Bewegen, wat rust, bewegen, wat rust. En aldus geschiedde.

Ik lunchte thuis licht, deed een ander trainingsjack aan en fietste naar IJshal De Vliet, waar ik om 1 uur een kinderpartijtje zou geven. Er was echter nog niemand. Zij dachten, dat het partijtje om half 2 zou beginnen. De les verliep prima. De kinderen pikten de oefeningen allemaal goed op en toen we de funbaan moesten verlaten voor een dweilpauze gingen we naar de 250-meterbaan, waar ik als training voor morgen nog 7 kilometer op techniek schaatste, terwijl ik af en toe kinderen wat individuele aanwijzingen gaf. Velen zullen dit een lange afstand noemen, maar voor de houder van het baanrecord is dit echter een korte rit.

Thuis douchte ik me, at nog een klein beetje en fietste op deze wisselvallige dag naar de volkstuin om het groente- en fruitafval in het compostvat te deponeren.
Maar het was vooral een winderige dag.

Wat dat aangaat zijn de voorspellingen voor morgen een stuk gunstiger.
Vanaf de volkstuin fietste ik naar het huis van mijn schoonmoeder, waar ik op de laatste dag van de meteorologische winter erwtensoep als voorgerecht at met een macaronischotel met gerookte zalm als hoofdgerecht en yoghurt met vla en mispelmoes als toetje. Koolhydraten stapelen!
De rit naar huis was de laatste korte rit van de dag. Hiermee kwam ik op 800 kilometer fietsen in februari, de slotmaand van een toch weer erg zachte winter.

Alleen januari was een echte wintermaand, vooral in het noorden van het land.

Houten sneeuw

Na het ietwat verlate ontbijt bracht ik mijn oude racefiets naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland voor wat kleine reparaties met het oog op de wintertriatlon van zondag. Ik had mijn nieuwe Mizuno-hardloopschoenen aangetrokken en liep ermee terug naar huis. 
Op de terugweg liep ik door het park van "Ter Wadding" en het Stevenspark met veel sneeuwbloemen en krokussen.


Thuisgekomen togen mijn vrouw naar de achtertuin, waar we een hoop takken van de dode lijsterbes zouden zagen. Gezien mijn virtuositeit op de zaag mocht ik deze klus klaren.

Het ging goed, maar ik moest wel boven mijn hoofd werken. Het probleem met de wet van de zwaartekracht is, dat de door het zagen ontstane houtsnippers naar beneden kwamen dwarrelen als een soort houten sneeuw.

Daar ik omhoog moest kijken voor mijn werk, kreeg ik wat van deze houten sneeuw in mijn rechteroog. De natuurlijke reactie is, dat je ogen gaan tranen. Het vuil spoelt er dan uit.  Maar om nieuw houten sneeuw in mijn ogen te voorkomen, zette ik de oranje bril op.

Na een klein uur was de klus geklaard.

De afgezaagde takken vormden een aardige stapel.

Op de takken zat een flinke laag groot dooiermos.

De koolmezen vonden dat zeer interessant.

We aten tussen de middag warm eten. Dat was het meest praktische, daar mijn vrouw vannacht bij haar moeder sliep. Na het middagmaal fietsten we samen naar de volkstuin, waar we wat klussen deden zoals een houten pallet ophalen. Op de terugweg zag ik nog wat paddenstoelen.


Op de Schenksloot vlogen de watervogels op bij mijn nadering.

Op weg naar IJshal De Vliet fietste ik langs fietsenmaker Van Vliet. Door grote drukte is de racefiets morgenochtend pas klaar. Daar gaven de trainers op de 250-meterbaan aan maar liefst 70 kinderen van de IJVL schaatsles. Er werden met het naderende einde van het schaatsseizoen groepsfoto's gemaakt.

Dit was het resultaat van mijn groep.


Tussendoor gaf ik uiterst serieus les met als voornaamste hulpmiddel de gele dobbelsteen. Op de terugweg naar huis reed ik langs de inmiddels drooggelegde landijsbaan van Voorschoten.

De baan was droog, maar dat gold niet voor het weer van vandaag.