Gezellige drukte

De wekker stond op half 7. Zodoende was ik op tijd bij IJshal De Vliet om nog even in te kunnen rijden.
In een voor eind oktober hoge minimumtemperatuur van 12,8 graden Celsius fietste ik naar de Marie Diebenplaats om met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Na een dagje rustig schaatsen bij de Jeugdschaatsdag en een week in de Herfstvakantie had ik in het begin moeite met de hogere snelheid.
Maar bij de eerste serie van 16 rondjes ging het behoorlijk hard en wist ik er een serie van 8 rondjes 34  uit te persen met een 34 blank als snelste.
De daar op volgende 20 rondjes reed ik op kop met in het begin veel 36-ers en in het tweede deel veel 35-ers en een tweetal 34-ers. De snelheid dat er weer in, al ben ik nog niet in topvorm.

Bij de "Krasse knarren" draait het ook om de gezelligheid en vandaag was er sprake van een gezellige drukte. 

Met een twaalftal "Krasse knarren" begon het er op te lijken.

Ook de groepen uit Boskoop en Rijpwetering waren weer aanwezig.

Kortom, zoals gebruikelijk komt het schaatsseizoen pas na de Herfstvakantie echt op gang. Hetgeen we bij het tweede deel van de piramide van 100 rondjes ook waren. Het tempo lag vrijwel net zo hoog als in het eerste deel. Ik zeg vrijwel, omdat sommigen moe begonnen te worden en hun beurt op kop liever over wilden slaan.

Of zoals IJVL-trainer Gerard Driessen het ooit helder uitdrukte: "Als je niet moe bent, heb je niet goed getrainde!"
Na 138 rondjes geschaatst te hebben schoof ik aan aan de tafel met een zestal "Krasse knarren" om bij een kop citroenthee bij te praten. 

Een stukje gezellige drukte in een wereld, die de gezelligheid vergeten lijkt te zijn....

Tegeltjesbrug

Vandaag kreeg ik een mailtje, dat de befaamde Tegeltjesbrug aan de zuidzijde ook wordt voorzien van tegeltjes met daarop de foto's van Elfstedentochtschaatsers.

Tijdens de Elfstedentocht van 2012 hebben we onder deze brug door geschaatst. Frits van Huis liet zijn tegeltje zien.

Deze was geplaatst temidden van veel andere tegeltjes.
Er staan al 7000 Elfstedenschaatsers op de brug, er is nog plaats voor 3000 andere doordouwers. De brug was tot en met 2020 de laatste brug op de Elfstedenroute. Een in 2021 aangelegde brug over de Bonkevaart bij Blitsaerd-Oost maakte dat het Elfstedenmonument de op een na laatste brug op de Elfstedenroute werd.

Als jaar van de Tocht der Tochten, die ik uitgereden heb, heb ik die van 1997 opgegeven.



Ik heb mijn tegel besteld met deze foto uit 2012, waarbij ik op kop rijd op het traject tussen Stavoren en Hindeloopen. 

Dit deel van de Tocht der Tochten deed ik veel kopwerk. In mijn karakteristieke gebogen houding deed ik vrij veel kopwerk met de 2 meter lange Wil Verbeij achter me.
"Je houdt Wil netjes uit de wind", kreeg ik te horen: "Tot zijn knieën!"
Elfstedenschaatsers, die ook een tegeltje willen op de Tegeltjesbrug, kunnen dat doen door HIER TE KLIKKEN.

Engel des doods

Vanmorgen zag ik op de site van de NOS een bericht met als dreigende titel: "Zeldzame giftige paddenstoel 'Engel des doods' gevonden in Soest".

De Engel des Doods ziet er zo uit.

(Foto's Marcella Langhout)
Uiteraard appte ik meteen naar mijn in Soest wonende oud-klasgenote, die al op de hoogte was en me meldde, dat ze deze paddenstoel niet durfde te plukken.

Dat leek me een wijs besluit.

Paddenstoelen lijken vaak erg op elkaar en je kunt je vergissen....

Wat voor het eten van bessen opgaat, doet ook opgeld bij de paddenstoelen.

"Slayer" schreef een nummer met de titel "Angel of Death", dat jaarlijks vrij hoog in de Top-2000 terug te vinden is. "Pink Floyd" wijdde er in de van  "Obscured by Clouds" afkomstige single "Free Four" een zinsnede aan: "But you are the angel of death, and I am the death man's son".

Geprikkeld door de Engel des doods lette ik vandaag extra op paddenstoelen langs de wegen, waar ik langskwam.








Op dit moment staan paddenstoelen duidelijk in het middelpunt van de belangstelling.

Muzikale dagen

Afgelopen dagen waren muzikale dagen. Bij "Uriah Heep" konden we nog een beetje meezingen, bij de vierstemmige koorzang van "Cappella Frui Cantus" werd dat niet op prijs gesteld. Bij het Klimaatkoor stond het buiten kijf dat ik mee mocht zingen.

Als één van de weinige bassen mocht ik vanavond meteen met een vierstemmig lied meezingen. Gelukkig waren noch de tekst, noch de noten ingewikkeld.

Op de fiets had ik al lekker ingezongen met bovenstaand meerstemmig lied in mijn hoofd. Bij het Klimaatkoor gaf dirigent Maarten Witkam de toon aan, vanmorgen zette ik als trainer in IJshal De Vliet de toon bij de beginnersgroep van de Sven Kramer Academy.
Er was een kwintet schaatssters in mijn groep, waaronder een nieuweling. De les bestond uit de basisoefeningen, van waaruit we al snel vooruitgang boekten. Alle vijf schaatsten aan het einde van de les een stuk zekerder en daardoor ook beter. 

In mijn ogen zit er muziek in!

Cappella Frui Cantus

Nadat de klok een uur vooruit was gezet, was het gisteren vroeger licht. Daar ik vrij laat thuis was gekomen van het fantastische concert van "Uriah Heep", trok ik met niets aan van het morgenlicht en was ik na een toiletbezoek vertrokken naar verre oorden.

Na een toch nog redelijke nachtrust deden we het zondagmorgen rustig aan en ontbeten vrij laat. We moesten nog wel een beslissing nemen over hoe we 's middags naar het concert van "Cappella Frui Cantus" in Alphen aan den Rijn zouden gaan.

We hadden het aanbod gekregen om mee te rijden, maar het liefst gingen we op de fiets. Een blik op Weerplaza gaf de doorslag. Het zag er naar uit, dat het droog zou blijven met windkracht 6 als maximum. Als rasechte polderjongen had ik wel eens meer wind voor mijn kiezen gehad.

We kozen dus voor onze eigen spierkracht. Na een bezoek aan de Ekklesia fietsten we met de wind grotendeels in de rug langs de Rijn naar Alphen, waar we de Oudhoornse kerk onze fietsen stalden tegen een muur. Met het oog op de voorwielen een veiliger optie dan de fietsenrekken.
Tot 1918 was Oudshoorn trouwens een zelfstandige gemeente.

De Oudshoornse kerk is een mooie compacte kerk met fraaie glas-in loodramen en een beschilderd plafond.

Het programma zat veelbelovend in elkaar met werken van Henry Purcell, Ariel Ramirez, John Rutter, Billy Joel en Bob Chilcott.

Het was een mooi programma, er werd prachtig gezongen, maar ik miste een paar knallers ertussen. Net zoals bij "Uriah Heep" de paar rockballads de hardrocknummers meer reliëf gaven. Muziek heeft af en toe contrasten nodig.

Het contrast hadden we gisteren wel met de wind. Windkracht 6 in de rug is heel wat anders dan dezelfde windkracht tegen.

Uriah Heep

 
Uriah Heep was de schurk in de roman "David Copperfield" van Charles Dickens.

Het getuigt van lef om je als rockgroep met zo'n naam te tooien.

Op een door flinke regenbuien zaterdagavond was in Haarlem de aftrap van de afscheidstournee van deze Britse popgroep onder de welluidende naam "The Magicians Farewell".

In de jaren '70 was de groep populair met lp's als "Demons and Wizards" en "The Magican's Birthday".

Met Bas Warnink, met wie ik vaak naar de muziek van "Uriah Heep" geluisterd heb, ging ik gisterenavond naar de Philharmonie in de Spaarnestad. 

Zoals u ziet leek Wigbolt Ripperda ook op een hardrocker.
We hadden afgesproken om een vorkje te prikken in de Lange Wijngaardstraat, waar onze veel te jong overleden vriend Tim de Beer jarenlang gewoond had. 

De gewonnen finales van Nederland tegen de Sovjet-Unie in 1988 en die van Ajax tegen AC Milan in 1995 bekeken we bij hem, waarna we ons in het feestgedruis op de Grote Markt stortten: "Dat wordt Siberië, dat wordt Siberië!"

Bij "Bruxelles" hadden we boven een tafeltje op een kleine verhoging.

We kletsten gezellig bij tijdens het eten van de sliptong, maar wachtend op het nagerecht werd een vrouw aan het tafeltje onwel. Ze werd voorzichtig op de grond gelegd en 112 werd gebeld. Ze ademde nog en wij bereidden ons er op voor om eventueel te helpen bij een reanimatie, maar de vrouw kwam bij bewustzijn vlak voor de ambulancemedewerkers binnen kwamen.
Het kwam wat absurdistisch over, dat wij ons taartje met ijs opaten vlak bij een flauwgevallen vrouw, maar ja, een schaatser wacht niet tot het ijs gesmolten is.

We begaven ons naar de Philharmonie met de geruststellende gedachte, dat de vrouw geen verdere medische zorg nodig had. Als iemand met loeiende sirenes zou worden afgevoerd, dan zou je toch met een heel ander gevoel naar een concert.
We haalden bij aankomst een lokaal Jopen-biertje en begaven ons naar het balkon, waar we een goed zicht hadden op het podium én de feestzaal beneden ons. Ik appte naar mijn voormalige collega Nelina Houwaart, die zich in de menigte bevond. We hebben elkaar daar niet gezien.
We pikten de slotnummers van "Heavy Pettin", die in het voorprogramma speelden, mee, waarna na een pauze waarin de muziekinstrumenten en decors verwisseld werden en "Uriah Heep" kon beginnen.
Volgens het principe van toewerken naar een climax werd met wat onbekendere nummers begonnen. Vanaf "Stealin'" kwamen de klassiekers tevoorschijn.

De zanger Bernie Shaw was een echte entertainer en hij zette het publiek aan om met de backing vocals mee te zingen. Dat deden we vol overgave.

U kunt zien, dat de verjongingskuur van hetzij "The Wizard", hetzij de jarige "Magician" voor de bassist goed is uitgepakt. Wellicht kunnen ze deze kuur in het basispakket van de zorgverzekering opnemen....

"July Morning" was altijd al één van mijn favorieten. Wat verwacht je ook anders van iemand, die op een warme julimorgen geboren is?

Een andere favoriet was "Lady in Black", een vrij akoestisch nummer, waarin de driestemmige koorzang van "Uriah Heep" het best tot zijn recht kwam.

De toegift begon met "Sunrise".

Met het ingaan van de wintertijd een paar uur later kwam ook de zonsopgang ineens een uur dichterbij.

"Uriah Heep" sloot af met hun grootste hit. 

Gitarist en oprichter Mick Box kan na 56 jaar trouwe dienst beginnen aan zijn eigen "Easy livin'"