Wilde cichoreiloop

Het was vanmorgen redelijk koel weer. Ideaal om de Asturiaanse trainingsvorm weer van stal te halen: voor het ontbijt een stukje hardlopen.

Hetgeen qua weer natuurlijk volledig klopt. We beleven een week met tropische temperaturen met ook de daarbij behorende onweersbuien.


Het was een heerlijke temperatuur voor een stukje hardlopen.

Ik liep langs de molen naar de geluidsschermen langs de A44, waar ik over het onverharde pad om het gedecimeerde weiland heen liep.



Daarbij had ik ook aandacht voor de planten en de bloemen.








Langs het onverharde pad bloeide op diverse plekken de wilde cichorei.



Ik liep aansluitend nog een stukje door de Stevenshof.


Na ruim 3 kilometer hardlopen had mijn rechterkuit het aardig uitgehouden. Het herstel is ingezet, maar nu moet ik niets meer forceren. Na me gedoucht te hebben, smeerde ik de kuit in met spiroflor en ging daarna met mijn vrouw ontbijten.

Een blauwe maandag

Gisteren was het relatief koel weer al is 26 graden Celsius natuurlijk gewoon warm weer te noemen.

De noordoostenwind maakte dat het toch als aangenaam zomers weer aanvoelde.

Fokke en Sukke hadden dat goed in de smiezen.

Voor mij begon een blauwe maandag.

Om half 10 fietste ik naar IJshal De Vliet, waar we het zouden hebben over "Glibbers op glissen". Om het boek binnen het afgesproken budget te houden, moest er het nodige herschikt worden en het devies van Godfried Bomans worden opgevolgd.

Praktisch bezien betekent het schrappen, dat de datum van verschijning een maand verder in de tijd komt te liggen. Komende maandag gaan we met een paar mensen bekijken, hoe we dat aan gaan pakken.

Op weg naar huis kon ik genieten van de zomerbloemen langs de Korte Vliet. Thuis lunchte ik in mijn eentje en fietste naar de tandarts toe, waar ik mocht happen voor het maken van afdrukken van mijn onder- en bovenkaak. Ik mag dan wel Breed heten, het geschiedde wel met een smalle lepel.

Saillant detail: het materiaal van de gipsafdruk was blauw....
Na het avondeten fietste ik met Jos Drabbels naar de skeelerbaan van Leiderdorp voor de wekelijkse droogtraining van IJVL en VIJL. Daar ik de training gaf en niet wist, hoe lang ik kon blijven lopen zonder mijn rechterkuit te forceren, had ik aangeboden om met mijn fiets de flessen en bidons met water in mijn fietstassen te vervoeren naar het strandje bij de Does.

We deden op het grasveld heel veel technische en statische oefeningen, waarvan je genoeg ging zweten.

Net als bij het WK voetbal hadden we een paar keer een verplichte drinkpauze. Na een rustige training met tussendoor een rondje dribbelen en snelwandelen, liepen de anderen terug naar de skeelerbaan, terwijl ik er naar toe pedaleerde.

Met de helft van de droogtrainingsgroep fietsten we naar de kanovereniging, waar we aan de overzijde van het strandje gingen zwemmen.

Het water was heerlijk, maar als je boven het water uitkwam voelde het door de wind toch wat frisjes aan.


Op deze blauwe maandag verlieten we het blauwe water om een kop thee te gaan drinken op het vlonder voor de kantine van de kanovereniging.





Op deze langste dag van het droogtrainingsseizoen genoten we van deze heerlijke zomeravond.



In de blauwe maandagavondschemering fietsten we naar huis.

De schijnheilige van Leiden

Sinds de tijd van een Middeleeuwse hongersnood
beschikte de Sleutelstad al over een mirakelbrood.

De plek waar dit wonder plaatsvond kreeg
zodoende de logische naam Mirakelsteeg.

In de huidige tijd zijn wij niet meer zo van wonderen,
maar wonderlijke figuren zijn er zeker te bewonderen.
Zo is er iemand die poetst met fluordosis XXL
en dat is te zien aan zijn licht uitstralende vel.

De fluorescerende werking is niet te vermijden
als je kijkt naar deze schijnheilige van Leiden.
Loopt hij in het donker over het strand
dan loopt het scheepsverkeer vast, want
de kapitein denkt dat daar een heuse vuurtoren staat.
Dat krijg je als deze schijnheilige uit wandelen gaat.

Ook in de ruimte komt men thans in de problemen,
daar een helder dwaallicht op aarde is verschenen.

En met welk fruit maak je die schijnheilige blij?
Niet met een appel, maar met een schijnaardbei!

Met een stralend gebit loopt de schijnheilige rond,
maar af en toe moet er worden gekeken in zijn mond.

De tandarts die deze onmogelijke klus klaren wil,
doet dat ten einde raad met een donkere zonnebril
en dan komt er een gatenkaas als gebit voor de dag.
Echter wel eentje met een stralend schijnende lach!
Dus tandarts, met dit gebit werken is niet zo fijn,
doch de schijnheilige schijnt wel aardig te zijn.

Dit werk is, zoals u hier ziet,
van een zeer vroege Rijmpiet.

Eekhoorntjesbrood met houtduif

Het is vandaag de langste dag. Wij deden daar volop aan mee, doordat we om half 6 al wakker werden. De slaap kwam echter niet meer terug. Maar zoals mijn moeder altijd zei: "Al slaap je niet, je rust toch!"
Na een tijdje naar "Vroege Vogels" geluisterd te hebben, ontbeten we samen.
Het was bewolkt maar droog. Dat was niet in het hele land het geval.
Met 18,4 graden Celsius was het niet bepaald koel te noemen.
Het zou met 27,7 een onvervalst warme zomerdag worden. Tijd voor zondagsrust.

De lantaarntjes waren met deze temperatuur wel actief.

De waterlelies lagen roerloos in het roerloze water.

Net als deze houtduif, die roerloos tegen de Hooglandse kerk aan lag vlak achter het podium voor de strijd om de Gouden Pet. Als u uw duif kwijt bent, kunt u hem daar ophalen.

Na bij de Oogstwinkel boodschappen te hebben gedaan, lunchten we samen thuis om aansluitend naar de volkstuin te fietsen. Daar  haalde ik wat water uit de sloot voor in de vijver en plukte ik aardbeien. Daarbij zweette je al zonder enige inspanning.


In het aardbeienbed zag ik bij het plukken een klavertje vier.

Ik fietste met de aardbeien naar huis, terwijl Ada de rest van de middag op de tuin bleef. Onderweg zag ik de overblijvende ossentong.

En heel veel paddenstoelen bij elkaar.

Het betrof vooral eekhoorntjesbrood. De ene keer als vroege en de andere keer als gewone.








Op één eekhoorntjesbrood zat een wolfspin.

Ik fietste verder naar huis.

In een weiland aan de andere kant van de sloot stond een kievit.

Thuis trok ik mijn sportkleding aan en ging een stukje hardlopen.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Morgen moet ik droogtraining geven en dan is het toch handig om te weten, hoe belastbaar de rechterkuit is, nu ik een kleine blessure heb. Ik liep naar het Stevenspark, waar voldoende schaduw is.

En genoeg vlinders.

Ik liep 3 rondjes zigzag door het park.
Daarbij zag ik ook weer de weerschijnzwam.
Daarna liep ik langs dezelfde weg naar huis.
Daar douchte ik mij na een kleine 4 kilometer hardlopen.