Stevenspark 5K Run

Vanmiddag stond de 5 kilometer van de Stevenspark Run op het programma. Voor het zo ver was, moest ik eerst tussen de buien door laveren, die vandaag aardig huis hielden in de Leidse regio.
Tussen de buien door was het met soms felle opklaringen nog best aardig nazomerweer.
Maar eerlijk is eerlijk: eergisteren was het een stuk beter!

Vanmorgen deed ik boodschappen bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Daar was slechts 1 zoutarm brood aangekomen. Daar ik daar niet een hele week op kan teren, fietste ik door naar "Odin" in Voorschoten, waar ik wel een bestelling kon plaatsen voor dinsdag. 


Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket voor Ada klaar, dat ik naar de volkstuin bracht. Ada zou vanmiddag naar haar moeder gaan. Ik lunchte thuis en vouwde de droge was op, waarna ik na de krant gelezen te hebben mijn sportkleding aantrok en hardlopend naar de start van de kinderloop ging.


Van de 10 kinderen waren er slechts 4 op komen dagen.



De rest krijgt maandag op de eerste schooldag strafwerk. Zij moeten 100 keer "Ik mag niet spijbelen!" opschrijven!

Dat zal ze leren!
Na dit pedagogisch intermezzo konden wij ons opmaken voor de 5 kilometer. Er waren 12 deelnemers, een aardig aantal voor een kleinschalige loop van 5 keer een rondje om het Stevenspark. Het was prima weer om te lopen en de paar spetters in het tweede deel van de 5 kilometer kon ons niet deren.

Mijn streven was om 12 kilometer per uur te lopen. Dat lukte heel aardig. Voor de prijzen kwam ik toch niet in aanmerking. De meeste lopers waren lid van Leiden Atletiek. Dat bleek wel uit het feit, dat ik na 2 rondjes van een kilometer door de twee koplopers al een keer gelapt was.
Maar ik liep mooi vlak. De doorkomsten gingen in 5 minuten, 10 minuten, 15 minuten, 19.50 en 24.40.
Vlag met een negative split. En ik was niet eens de laatste loper.

De winnares werd gehuldigd alsmede de Top-3 bij de mannen.


Door het Stevenspark wandelde ik naar huis, waar ik het zweet onder de douche eraf spoelde.
Onderweg waren de eerste tekenen van de herfst al zichtbaar.

Trees

Na Kees, Leo en Leny is gisteren ook onze zus Trees ons ontvallen.

Trees werd geboren in augustus 1945 en was zodoende de kers op de taart in het Bevrijdingsjaar en konden we beginnen aan de 80-jarige vrede.

De keuze van haar voornaam had niets te maken met dit indertijd populaire lied.

Onze overgrootmoeder was Theresia Huijts, die in 1876 trouwde met Ente Breed. Daar komt haar naam vandaan. Opa Cornelis Breed overleed in 1960 op haar 15e verjaardag. Trees vond dat toen erg.

Ze was de 7e van 13 kinderen, ons in de Tweede Wereldoorlog overleden zusje Bets meegerekend, en daarmee de middelste van het gezin. Maar ze stond liever niet in het middelpunt van de belangstelling. Trees was bescheiden en drong zich niet aan anderen op. Ze was klein van stuk, maar had een groot hart. Als klein kind leerde ik al, dat Trees zorgzaam was.
De introductie van haar man Cor in de familie Breed ging niet onopgemerkt voorbij. Ik weet niet meer of het met Sinterklaas was of op een verjaardag, maar in een volle huiskamer aan de Hoofdweg zakte Cor met een flinke klap door zijn stoel. De Grote Vriendelijke Reus viel in goede aarde en mocht blijven. 

Op 30 november 1971 trouwden zij. Daarmee kwam er een gastvrij huis aan de Buitenkaag bij. Of je nu alleen kwam of met een groepje vrienden, je was altijd welkom bij Cor en Trees. Zoals die keer, dat ik eind jaren '70 met een groep vrienden ging schaatsen op de Kaag. Bij terugkomst was het slot van de Mini bevroren. Met een bij Trees gehaalde ketel kokend water wisten we het slot te ontdooien. U ziet het, we kregen een warm welkom!

Hun kinderen Meriam en Arjan hadden een liefdevolle moeder, hun kleinkinderen een lieve oma. Het 40-jarig huwelijksfeest werd gevierd in "Kaagzicht", waar Trees vele jaren gewerkt heeft. Het Gouden huwelijk werd op dezelfde plek gevierd, maar toen heette het "Matts".
Het leven ging echter niet over rozen. Eerst was er de overwonnen ziekte van Cor, daarna kwam ze zelf in de lappenmand. Na een val moest ze een paar keer onder het mes en langdurig revalideren. Dat gebeurde in de coronatijd in een revalidatiecentrum in Oegstgeest. Het bezoek was toen behoorlijk beperkt en soms zelfs niet mogelijk. Maar geen nood: ik stond dan voor haar raam en met de mobieltjes konden we dan praten met elkaar. Onze band was al goed, maar toen werd die nog beter. 



Ondanks de pijn, die ze toen ongetwijfeld gehad moet hebben, heb ik haar nooit horen klagen. Deze trouwe ziel haalde in die tijd een uitspraak van onze moeder aan: "Wat voor je weggelegd is, krijg je toch wel!" 
We hielden allebei van zingen en zaten allebei op een koor. Ook lazen we graag. Onze vader had elk kind een bijnaam gegeven. Die van Trees was "Bommel". Daar wist Marten Toonder wel raad mee.

Nou, het beste van Bommel hebben we wel gekregen!
Trees was mild, opgeruimd en optimistisch. Ze was een tevreden mens.

En dat was ze ook, toen ze anderhalve maand geleden te horen kreeg, dat ze kanker had en niet lang erna, dat ze niet lang meer te leven had. Die tijd hebben we kunnen benutten om elkaar nog regelmatig te zien. Tijdens één van deze bezoeken zei Tineke, wat ik zelf ook af en toe dacht: "Van ons allemaal lijk jij het meest op onze moeder!"

Een groter compliment kun je in ons gezin niet krijgen. Mama was trouwens in een droom verschenen en had haar verteld, dat Trees daarboven welkom was.
Haar grootste wens was om haar verjaardag nog eenmaal met de familie te mogen vieren. Met dank aan de wens ambulance is dat gelukt.

Zodoende konden we nog eenmaal proosten op onze goedgemutste zus, die regelmatig belde om te informeren naar ons wel en wee .

Het is beter om met een warme hand afscheid te nemen dan met een koude.

We bewaren allemaal goede herinneringen aan Trees!

Lieverd, bedankt voor alles. We houden zielsveel van je.

Tussen de buien door

Gisterenavond hadden Ada en ik bij mijn schoonmoeder gegeten. De voor 's middags aangekondigde buien trokken ten westen en ten oosten van onze regio langs. Voor de avond stonden ook buien op het programma. Toen we om 10 uur naar huis fietsten, was het nog droog.

De buien waren te laat, maar dat vonden wij niet erg.
Om 11 uur brak de onweersbui los, maar de hoeveelheden regen vielen in Leiden mee. Na een goede nachtrust ontbeten we samen. Ada ging naar de volkstuin, ik ging wat boodschappen doen bij "De Helianth". 

Op de terugweg kwam bij deze stijve zonnebloemen een appje binnen met de bezoektijden van het stoffelijk overschot van Trees om alles in goede banen te leiden. 

Om een goede tijd te vinden uit de mogelijke tijden, fietste ik naar de volkstuin toe, waar we de agenda's naast elkaar konden leggen.

We waren er snel uit, welke tijd we door zouden geven. Daar hadden we geen kringgesprek of weidekringgezwam voor nodig.

Ada moest om 11 uur weer bij haar moeder zijn. Ik fietste nog een stuk met haar mee. Onderweg kwam ik nog bloeiende gele zomerbloemen tegen.




De maximumtemperatuur van vandaag komt aardig overeen met de kleur van de bloemen.
Nu we het over maximumtemperaturen hebben: ik fietste langs de werkzaamheden aan de Warmtelinq ten zuiden van de Stevenshof.





Inmiddels naderden vanuit het zuidwesten nieuwe onweersbuien.



Naschrift: 
Vergeleken met de omgeving viel de neerslag hier mee.