donderdag 19 november 2026

Avondschemering

Ook een totaal verregende dag kan een mooie avondschemering hebben. 
Zo'n  dag was vandaag. Toen ik om 4 uur voor de tweede keer vandaag naar IJshal De Vliet fietste, zorgde de ondergaande zon onderweg voor fraaie herfstplaatjes.



Bij de Marie Diebenplaats aangekomen zag ik voor de laatste keer vandaag de zonsondergang.

In de IJshal zag je er niets meer van. 

En dat is maar goed ook, want ik moest me concentreren op de gecombineerde groep van kinderen van de IJVL en de buitenschoolse sport. Met een stapel kleine pylonen en een hoop fantasie werd de les van een uur helemaal gevuld. 
Na een serie basisoefeningen, een herhaling van eerdere lessen, gingen we de pylonen gebruiken na een wandeling door een donker bos, waarbij we bomen moesten ontwijken, onder of over takken moesten schaatsen en over slootjes springen. In het bos groeiden paddenstoelen.

Ieder kind mocht na 2 rondjes door het donkere bos 1 pylon pakken, die dienst deed als paddenstoel. Daar moesten ze voorzichtig 2 rondjes mee rijden, daarna eentje met de pylon op het ijs en tenslotte met het de lucht in gooien en weer opvangen van de "paddenstoel".

De paddenstoel werd een bezem, waar de heks 2 rondjes op "vloog". Daarna werden de paddenstoelen over de  hele 250 meter neergezet op de grens van het blauwe en witte vak. Met eivormig schaatsen en slalommen in allerlei vormen maakten we het uur vol.
Het was een les met veel vaart en schaatsplezier!

Aan de beterende hand

Gisteren lag ik om 10 uur in bed en was ik snel vertrokken naar dromenland.

Door de kriebelhoest werd ik regelmatig wakker, maar telkenmale sukkelde ik weer in een droomrijke slaap.

Om 7 uur stond ik naast mijn bed met een beter gevoel dan gisteren en vooral eergisteren. Ik constateerde, dat ik aan de beterende hand ben.

Na het ontbijt fietste ik onder een dreigend wolkendek naar IJshal De Vliet, waar ik met de "Krasse knarren" zou gaan schaatsen. Ik zou niet met de hele groep meerijden met de piramide van 25 kilometer, maar deze afstand in eigen tempo schaatsen net als op dinsdagmorgen.
Ik begon met rondjes 42, daarna een serie 41-ers en de rest vooral 40-ers. De meeste tijd had ik een "Krasse knar" achter me, die het tempo van het peloton net niet bij kon houden. Met het oog op de 800 rondjes, die ik binnenkort weer wil gaan schaatsen, was het een prima training in vlak rijden op de snelheid, die ik dan nodig heb.

Een verkoudheid komt nooit goed uit, maar dit kan wel eens "a blessing in disguise" zijn.
Volgens de trainingsleer moet je na een flinke trainingsperiode een rustperiode inlassen om de supercompensatie te krijgen. Qua trainingsarbeid heb ik daar voldoende voor gedaan.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
De 5 kilometer reed ik traditiegetrouw weer op kop met in de eerste helft 40-ers en de tweede helft 39-ers. Deze iets hogere snelheid nam ik in de rest van de training mee met een snelste ronde van 35,9.
Komende dinsdag doe ik de training van vandaag nogmaals. Dan moet ik klaar zijn voor de Alternatieve Elfstedentocht op een 250-meterbaan.

Ik ben aan de beterende hand.

Dat kan van het weer met op de vierde dag op rij meer dan 10 millimeter neerslag niet gezegd worden.

Alleen de glimmerinktzwammen vonden dat niet erg. Zij glommen van trots!

woensdag 18 november 2026

Alle ritten in regenbroek

Voor de derde dag op rij beleefden we een kletsnatte dag. Voor ik naar de Leidse binnenstad reed om op een viertal plekken boodschappen te doen, regende het al, dus ik hoefde niet te twijfelen of ik mijn regenbroek aan zou trekken.

Na de boodschappen thuis weggelegd te hebben, fietste ik naar Leiden Centraal voor een treinreis naar Rotterdam.

Mijn regenbroek hield ik maar aan. Een wijs besluit, want in Rotterdam regende het nog harder.

Bij het huis van onze dochter aangekomen ruilde ik de OV-fiets om voor een fiets met kinderzitje, daar ik mijn jongste kleinzoon van school zou halen. Fietsend door het park zag ik, dat de bomen een fraaie herfsttooi hadden gekregen.

En dat de knolhoningzwam uitstekend gedijde in dit natte weer.




Weer thuisgekomen trok ik de kletsnatte jas en regenbroek uit en ging met mijn kleinzoon lunchen. Mijn vrouw kwam later met de oudste kleinzoon en een vriendje. Met mijn verkouden kop bleef ik de rest van de middag binnen. Ik hoop sneller van mijn kwaal te genezen dan kabinet Jetten van hun kwaal.

De jongens gingen nog even buiten spelen, maar na 10 minuten kwamen ze terug. Het water kwam met bakken uit de hemel. Daar konden de jongens prima spelen met elkaar. Na het voorlezen en een dinokwartet hadden we contact met Spanje. Zeer toepasselijk voordat we het Sinterklaasjournaal gingen kijken.
Na een gezellige maaltijd met aardappels, boontjes, spruiten en slavink fietsten we daarna in de regen naar Rotterdam Centraal voor de terugreis naar Leiden. Het was een kletsnatte dag geweest met alle ritten in regenbroek.

dinsdag 17 november 2026

Verkoudheid

Na gisterenmorgen met een verkouden kop schaatsles gegeven te hebben had ik een last met veel kriebelhoest. Lastig, maar wel een teken, dat je aan het opknappen bent. Desondanks was het niet verstandig om vandaag voluit te gaan schaatsen met de "Krasse knarren".
Vandaag ging het weer verder waar het gisteren gebleven was.
Alleen was er een opmerkelijk temperatuurverschil tussen Noord- en Zuid-Nederland.
Daar het regende toen ik van huis ging om naar IJshal De Vliet te fietsen was het duidelijk, dat ik mijn regenbroek maar beter meteen aan kon doen. Onderweg langs de Korte Vliet deze champignons staan.

Ze zijn eetbaar, maar staan tegen een boom aan in een strook, waar veel honden worden uitgelaten....

Bij de Marie Diebenplaats aangekomen zette ik mijn fiets op een droge plek en om 9 uur schaatste ik mijn eerste rondjes op de 250-meterbaan. Het scherm deed het weer goed, zodat ik de rondetijden af kon lezen. Deze lagen steevast boven de 40 seconden.
Aad Kleijweg zou de "Krasse knarren" vandaag leiden, zodat ik, nu ik toch niet voluit kon schaatsen, goed kon oefenen voor de 200 kilometer, die ik gepland heb om binnenkort te gaan rijden. Het tempo zal dan in de buurt van de 40 seconden moeten liggen, zo'n 22 tot 23 kilometer per uur.


Uit eigen waarneming kan ik u garanderen, dat het peloton van aanvankelijk 12 man een stuk sneller ging.


De schaatslessen van de Sven Kramer Academy waren intussen ook begonnen.
Het was inmiddels ook drukker geworden op de 250-meterbaan. Ook het peloton "Krasse knarren" was gegroeid tot zo'n 20 man.



Ik reed wel de 5 kilometer op kop. Het ging sneller dan ik dacht. De eerste helft ging in rondjes 38, de tweede helft in omlopen van 37 seconden. Desondanks werd ik maar liefst 7 keer gelapt. Eerst in rondjes 31, later 30 en tenslotte in 29 en 28 seconde per ronde werd mijn peloton voorbij gestoven alsof men gecatapulteerd was.

Een prima mentale voorbereiding op de Alternatieve Elfstedentocht op het osmoseijs in IJshal De Vliet. Je moet constant je eigen tempo blijven rijden. Toch reed ik na de 5 kilometer de rest uitsluitend onder de 40 seconden met in de laatste serie van 4 rondjes zelfs een 34,5.


De rustige rijders en de sneltrein reden zij aan zij. Voor een zeer korte tijd althans!
Bij het uitrijden na het voltooien van de 100 rondjes reed ik nog wat rondjes uit. Daarbij reed ik een aantal rondjes op met Finney, met wie ik even bijpraatte.


Schaatsen en gezelligheid gaan hand in hand.
Ik bedankte de ijsmeesters Jan en Marcel voor de perfecte ijsvloer.

Ondanks de verkoudheid had ik moeiteloos 31 kilometer geschaatst.
Na afloop dronk ik een kop thee, terwijl ik met Hans Knegt en Gerrit de Mooij praatte. In de regen reed ik naar "Us Bertus" om met het oog op de Goedheiligman wat inkopen te doen.


Door de vele regen hadden de paddenstoelen bij thuiskomst de kop boven de grond gestoken in de geveltuin.

maandag 16 november 2026

3024

Afgelopen weekeinde was ik verkouden geworden. Lastig, maar door 41 jaar bij de Openbare Bibliotheek gewerkt te hebben, ben ik aardig wat keren verkouden geworden. Als het enigszins kon, ging ik gewoon naar mijn werk. Mijn ziekteverzuim was dan ook laag.
Vanmorgen ging ik dan ook gewoon naar IJshal De Vliet om training te geven aan mijn groep. Onderweg had ik te maken met één van de vele buitjes van vandaag.
Door deze regen was het op het eerste uur vermoedelijk wat rustiger op de ijsbaan als de afgelopen maandagen.

Toen de ijsmeester aan mij vroeg of er gedweild moest worden, zei ik dat dat volstrekt overbodig was. Mijn natuurijsgroep was met 5 schaatsers nagenoeg compleet. Mijn vrouw was er niet bij, daar zij mijn oppasdienst op onze kleinkinderen vanavond overgenomen had en haar programma anders in de war geschopt zou worden.
Van de middengroep was niemand aanwezig, zodat de trainer zich bij ons aansloot. Heel handig, want 4 ogen zien meer dan 2. Het werd zodoende een schaatsles met vrij veel vaart, waarbij de nadruk lag op het achterop de hak staan, het terugsturen en de zijwaartse afzet. Aan het eind deed ik met de gele capjes dezelfde oefeningen, die ik met kinderen vaak doe met de plastic noppen. Zo reden ze een rondje heel diep!

Hoeveel rondjes we gereden hadden, bleef een raadsel voor ons, daar het scherm geen rondjes registreerde, maar die via de transponder vermoedelijk wel geregistreerd werden.
Na de thee, waarbij ik lang met Jan Kant bijpraatte, fietste ik via "De Helianth" met een ommetje naar huis. Daarbij fietste ik door de Seringenstraat, waar een groot huizenblok bijna geheel tegen de vlakte lag.



Het was droog en af en toe even zonnig. Daar ik de rest van de dag thuis zou blijven om rust te pakken, maakte ik onderweg nog wat foto's van laatbloeiers en paddenstoelen.

De reukloze kamille was bij deze verkoudheid natuurlijk helemaal reukloos.

Met het vermoedelijke overschrijden van de grens van 3000 rondjes paste het duizendblad er natuurlijk helemaal bij.





En de krakeenden zorgden er wel voor, dat ze op gepaste afstand van de buizerd bleven.


Thuisgekomen zag ik, dat ik met een verkouden kop met 101 rondjes van 250 meter het totaal van dit seizoen op 3024 had gebracht.

(Klik op afbeelding om te vergroten)