De rode panda of "Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken!"

Voor het eerst sinds de vakantie in Asturias zouden we weer oppassen op onze kleinzoons. De planning was om de trein van 11.04 te halen. Voor die tijd haalde ik brood en kaas op de Boerenmarkt.  Bij thuiskomst bleek, dat de tas niet in mijn fietstas zat. Ik reed in een flink hoger tempo voor de tweede maal naar de Aalmarkt, waar de tas nog bij de kaaskraam stond en zei tegen mezelf: "Wie zijn hoofd niet gebruikt, moet zijn benen gebruiken!"

Voor de tweede maal thuisgekomen ruimde deze kaaskop de kaas en het brood weg. Niet lang daarna fietste ik onder een wisselend bewolkte hemel naar Leiden Centraal, waar we de regenbroeken meenamen naar Rotterdam, waar we ze aantrokken. Er was voor vandaag aardig wat regen voorspeld, maar dat bleek gelukkig reuze mee te vallen.

De bui vanaf Rotterdam Centraal bleek de enige, waar we vandaag mee te maken kregen. We haalden de jongens om half 1 van school, waarna we bij hen thuis lunchten en in het zonnetje naar Blijdorp fietsten.

We werden verwelkomd door de wasberen, maar we wandelden al snel naar de ijsberen.

De jongste had het helemaal naar zijn zin, want de helft van de tijd liep hij te huppelen.
We passeerden de roofvogels.

Via de kamelen kwamen we bij de panda's uit.

We vonden één rode panda, die languit op een tak hoog in een boom lag.

Langs de heen en weer lopende tijger begonnen we aan de terugweg.


In een dierentuin tref je ook dieren, die uit zichzelf er naar toe komen. Zonder toegangskaartje!



Sommigen namen zelfs hun hele gezin gratis mee....

Daarnaast is een dierentuin ook een tuin.  Je treft er dus ook mooie bloemen en planten aan.



We sloten de middag in Blijdorp af met een ijsje.

Daar we van de ene uithoek van Blijdorp naar de andere uithoek en weer terug moesten lopen, moesten we onze benen gebruiken. Maar daarvoor hadden we wel ons hoofd gebruikt!

Langs het spoor

Om 7 uur werden we wakker. We luisterden naar "Vroege Vogels" voordat we om 8 uur uit bed stapten. Ada ging douchen, ik deed dat pas nadat ik brood gehaald had in Nava.







Zowel heen als terug liep ik onder het tunneltje onder het spoor door. Met een quartro en quartro croissants in het kleine rugzakje was ik na 6 kilometer terug.



We ontbeten met zijn vieren. De rest van de ochtend deden we wat kleine klusjes. Maar ook de bijen en hommels en andere kleine beestjes waren actief, doordat de zon na dagen van bewolking eindelijk doorbrak.







Ik wandelde nog een stuk met Ada richting Quintana om langs het spoor naar het steile pad naar het bos te wandelen.




Via Llames Altu wandelden we terug, waar we om 3 uur bonensoep met kokkels en garnalen aten. Na de lunch maakten we een wandeling met de kinderwagen.

Daarna keek ik naar de finale van de Amstel Gold Race, die door Remco Evenepoel gewonnen werd.

's Avonds aten we de restjes van de afgelopen dagen en las ik een stukje verder in "Het dilemma".

In het zadel helpen

Zondag brak er een stang in mijn zadel, waardoor ik voorzichtig moest fietsen om te voorkomen, dat het zadel af zou breken. Derhalve was het voor mij zaak om vanmorgen vroeg naar fietsenmaker Van Vliet te rijden om het oude zadel te vervangen. 

Waar ik op hoopte gebeurde. Ik kon meteen geholpen worden en na 3 korte proefritjes stond het zadel in de juiste stand en reed ik weer heerlijk. Ik was goed in het zadel geholpen.
Thuisgekomen fietste ik met haar naar de Haarlemmerstraat. Haar mobieltje was op de volkstuin nat geworden bij één van de regenbuien van vorige week. Bij de winkel, waar ik een schermfolie en een valbescherming had gekocht, gingen wij naar binnen.


Het beeld op haar scherm was net zo vaag als toen bij mij vastgesteld was, dat ik maculadegeneratie heb. Volstrekt overbodig, want ik was allang tevreden, dat ik bij de protestgeneratie mijn draai had gevonden.

Het enige wat zou kunnen helpen zou een nieuw scherm op een mobieltje van 5,5 jaar oud zetten. Dit kostte € 120,-. Een nieuw mobieltje met alles erop en eraan € 200,-. Dan is de keuze niet zo moeilijk. Het zou wel enige tijd kosten om alles over te zetten van het het oude naar het nieuwe mobieltje. Ik had mijn stuurtas met mijn leesbril erin thuis laten staan, dus lezen was geen optie. Maar ik had wel mijn sportkleding en hardloopschoenen aan, voor het geval dat ik bij Van Vliet had moeten wachten voordat ik geholpen werd. 





Ik maakte een rondje vanaf de Haarlemmerstraat naar de Oude en de Nieuwe Rijn, waarbij ik ook naar de Burcht klom. Een pittig percentage trouwens, dat in Asturias niet zou misstaan.

Ik liep ook nog even binnen bij de bibliotheek, waar ik in maart 1979 stage had gelopen en rond deze tijd mijn vervangende dienstplicht regelde, die op 1 september in zou gaan. Zonder deze stage zou ik waarschijnlijk nooit in de Sleutelstad zijn komen wonen.
Via de Donkersteeg liep ik terug naar de telefoonwinkel. Daar het nog wel even zou duren voor het mobieltje klaar was, maakte ik een tweede rondje. Ik liep naar de Oogstwinkel, waar ik wat fruit haalde.




Bij het betalen haperde de pinautomaat. Ik probeerde het een tweede keer.

Ik liep met een tasje met wat boodschappen in mijn hand met een kleine omweg weer naar de winkel terug, waar het mobieltje bijna klaar was. Na betaling fietsten we naar huis, waar bleek, dat er een paar dingen nog niet naar behoren werkte. Automatisering begint zoals bekend met Au....

Daar bleek, dat door de storing bij de kassa van de Oogstwinkel mijn boodschappen tweemaal waren afgerekend, fietsten we samen nogmaals naar het centrum van Leiden. Het teveel betaalde bedrag van de Oogstwinkel wordt teruggestort en na een kleine aanpassing werkte Ada's mobieltje nu prima. Ada trapte door naar de volkstuin, ik naar huis. In de laatste kilometer begon het te regenen.
Wij waren weer in het zadel geholpen.