Jeugdschaatsdag Sven Kramer Academy

De wekker stond op half 7, maar na een droomrijke nacht werd ik om 6 uur al wakker. Ik stapte uit bed, trok mijn schaatskleding aan en ging in mijn eentje ontbijten en mijn lunchpakket klaarmaken voor vandaag.

Met een voor oktober hoge minimumtemperatuur fietste ik naar IJshal De Vliet, waar de Jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy was. In november 2024 was de eerste editie.

Na de briefing van 8 uur begonnen we om half 9 met de opbouw van de 250-meterbaan. Er moest een viertal tunnels worden opgezet voor de mini-Elfstedentocht voor de 800 kinderen, die vandaag in 3 groepen van zo'n 270 scholieren naar de Marie Diebenplaats zouden komen.
Met pylonen werden de luchtpompen afgezet.
De hoofdsponsors Essent en Jumbo kwamen zo prominent in beeld. We keken nog, of er soms een plastic zak met geld tevoorschijn kwam bij het opblazen, maar ik kan u geruststellen: dat geld is niet aangetroffen!

Nu wisten we, dat Sven Kramer in zijn gloriejaren met kop en schouders boven de concurrentie uitstak. Welnu, dat deed hij in IJshal De Vliet ook.

Toen alle hindernissen stonden, gingen de meeste trainers naar beneden om te helpen bij het uitdelen van de haarnetjes, de helmen en de schaatsen. Ik bleef boven om alles in goede banen te leiden. Ik moest meteen vol aan de bak, want toen ik met mijn schaatsen het ijs op stapte, reed een tiental kinderen al op het spiegelgladde osmoseijs. Alleen zij reden rechtsom....

Teneinde hen het lot van Herman Finkers te besparen, riep ik hen tot de orde. Na een paar minuten reed iedereen linksom op de steeds drukker wordende baan.

Het was het begin van een heerlijke chaos. 

De eerste school betrof een islamitische school, waar de kinderen het schaatsen niet met de paplepel krijgen ingegoten. Het schaatsplezier was er niet minder om. Sommigen schaatsten gewoon goed. Veel kinderen skeelerden, dus dat hielp flink.

Jaap en Gon bemanden de stempelpost, waar het soms vrij rustig, maar soms heel druk was.

En als je het over stempelen hebt, dan valt vroeger of later de naam van Piet Kleine. Hij is inmiddels bekender door de gemiste stempel in de Elfstedentocht van 1997 dan door zijn palmares met daarop een Wereldkampioenschap allround en goud op de 10 kilometer.

En voor de schaatsers uit de Leidse regio: deze sympathieke stayer sloef in mei 1976 de eerste paal van de !

Voor de jeugd was dit een grijs verleden. Zij waren op jacht naar de volgende stempel.


Af en toe was het een heerlijk gekrioel. Daar ik bij de wisseling van de scholen moest wachten tot alle kinderen van het ijs waren, duurde dat wat langer. Een aantal kinderen werd geïnterviewd door een journalist van De Telegraaf. Een fotograaf zette een drietal kinderen op de foto.

Ik raakte met hen in gesprek en werd ook geïnterviewd. De pauze ging derhalve aan mij voorbij en ik kon na een korte plaspauze aan de slag met de tweede school. Het bleef een gezellige chaos met het tussendoor helpen van de echte beginners.

Om half 1 kon ik een hapje gaan eten. Dat deed ik bij het uitgiftepunt van de schaatsen. 


Ik was onder de indruk van de logistieke gaven van de vaste medewerkers van de Sven Kramer Academy, die dit soort dagen met alle logistieke uitdagingen in het hele land in goede banen leiden. Mijn complimenten!

Na de derde school zag het ijs, dat vanaf 8 uur niet was gedweild eruit, alsof er een Elfstedentocht overheen was gegaan.

Desondanks gleed het ijs nog best behoorlijk goed. Osmosewater werkt gewoon.

De rondenteller werkt inmiddels ook weer. Om 3 uur had ik 128 rondjes gereden. Alleen bij de Vinksite was dit totaal niet doorgekomen....

En ijsmeester Marcel was aan de slag om na het opruimen van alle spullen van het ijs de ijsvloer te schaven en van een nieuwe laag osmosewater te voorzien.
De jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy was een groot succes. Hopelijk zien we veel kinderen van vandaag in de Herfstvakantie terug bij de schaatslessen.

Nog geen duizend

Afgelopen vrijdagmiddag vertrok ik naar IJshal De Vliet met het vaste voornemen om als eerste schaatser in Leiden dit seizoen 1000 rondjes gereden te hebben. Met nog 22 rondjes te gaan moest dit een fluitje van een cent zijn.

(Klik op de afbeelding om tekst te vergroten)
Bij aankomst stond het scherm boven de 250-meterbaan op een ander scherm dan gebruikelijk.

Waar de ronden inclusief de rondetijden normaal gesproken op het scherm verschenen, gebeurde er nu niets. Afgelopen donderdag was er aanvankelijk een zwart scherm, maar na een herstart werden de rondjes, die we voor het gewone scherm gereden hadden, ook gewoon meegeteld, dus ik ging er van uit, dat ik nog voordat de eerste schaatsles op vrijdag de 1000 gepasseerd was, ook al gaf het scherm dat niet aan. Dat bleek een misvatting.

Het hele weekeinde bleef de stand van alle 135 rijders op hetzelfde aantal staan. Bij binnenkomst meldde ik dit bij Alex, die er achteraan zou gaan. Er was namelijk een update geweest op vrijdag....
Dit kende ik van mijn werk bij de bibliotheek. Hoe vaak we daar geen problemen gehad hadden met het uitleensysteem of de catalogus na een update.
We hadden daar een standaard uitdrukking voor: "Automatisering begint met au!"
Het scherm bleef tijdens de schaatstraining constant op hetzelfde beeld staan. De rondjes werden niet geteld. Maar daar lag op dat moment mijn focus niet.

Die lag bij de 6 schaatsers bij mijn beginnersgroep. Zo'n grote groep volwassenen had ik in IJshal De Vliet nog niet meegemaakt. Gelukkig waren het geen absolute beginners en lag het niveau redelijk gelijkmatig, dus de oefenstof was voor iedereen geschikt. Ik kon hen dus dezelfde oefeningen geven en al schaatsend wat individuele aanwijzingen geven.
Eén van hen had kluunschaatsen gehuurd. Met ijzers in 2 verschillende maten. Zo kon ze het verschil ervaren tussen ijzers van 42 en 45 cm. Het lijkt weinig, maar in de bochten is dit een wereld van verschil.

Daar we in het begin van het seizoen zaten, was de les gericht op basisvaardigheden als boven het standbeen komen, rustig wegduwen in plaats van wegtrappen en via olifantsoren werken aan het terugsturen. Het verschil tussen het begin van de training en het eind was aanzienlijk. Met een positief gevoel verlieten we de ijsbaan.
Na de thee fietste ik naar huis. Onderweg kwam ik nog wat tonderzwammen tegen.



Thuisgekomen stonden er ook op de computer nog geen nieuwe rondjes bij. Ik had dus nog geen duizend op de teller staan.

Later op de middag kreeg ik een foto doorgestuurd, dat het scherm weer werkte. Maar op de vinksite was nog niets veranderd. De gereden rondjes werden (nog) niet meegeteld. Maar dat gold niemand.

De oude stoel

De zondagmorgen verliep zoals meestal. We deden het rustig aan, we luisterden naar "Vroege Vogels", de toiletten werden schoongemaakt en we ontbeten later dan door de week. Na een bezoek aan de Ekklesia maakten we een afspraak bij de Burchtzalen om daar een keer te gaan eten, haalden nog wat vergeten boodschappen bij de Oogstwinkel en lunchten samen.
Af en toe viel er een klein buitje, maar vergeleken met Noord-Holland stelde het niets voor. De zon scheen ook heel regelmatig.

Na samen geluncht te hebben, ging Ada naar de volkstuin. Ik fietste naar haar ouderlijk huis om een oude stoel op te halen. Op weg er naar toe zag ik nog een paar paddenstoelen.


Op de terugweg had ik daar geen gelegenheid voor, want met een oude stoel op de bagagedrager wilde je zo min mogelijk afstappen.

Transportbedrijf Breed is van alle markten thuis.

Paddenstoelenloop

Dit weekeinde is de Landelijke Paddenstoelentuintelling. 

Gisteren was het kletsnat.

Vandaag kwam daar met losse buien nog 2 millimeter bij.
Hierdoor schieten de paddenstoelen als paddenstoelen uit de grond.

Het weer van vandaag werd samengevat in de regenboog, die ik zag op het moment, dat ik op de fiets wilde stappen om in de Leidse binnenstad boodschappen te doen.



Met een wisseling van regen en zon in een hoog tempo reed ik mijn eerste 10 kilometer van de dag. Thuis maakte ik het lunchpakket klaar voor mijn vrouw, die een dag op de volkstuin doorbracht. Onderweg kwam ik naast laatbloeiers ook diverse paddenstoelen staan.


Op de tuin werd hard gewerkt aan het kortwieken van een uit de klauwen gegroeide conifeer.

Na het "Van onderen" kon het echte werk beginnen.



Met een aardige omweg fietste ik naar huis.











Bij het Valkenburgse meer was de doorgang voor fietsers afgesloten. Hoezo? Veroorzaken fietsers instortingsgevaar? Over het schelpenpad langs het afgesloten spoor reed ik naar de hoofduitgang.
Thuis trok ik mijn sportkleren aan en ging om half 2 een stukje hardlopen. Via de zuidzijde van het Stevenspark liep ik naar landgoed "Ter Wadding".

Ook hier waren volop paddenstoelen te vinden, waaronder heel veel elfenbankjes.

Zigzaggend liep ik door "Ter Wadding".



Sommige paddenstoelen zagen er niet zo smakelijk uit.






Via de noordrand van het Stevenspark liep ik terug naar huis.





Na 5 kilometer paddenstoelenloop kon ik me gaan douchen en aansluitend lunchen.