Munnikenpolder

Na de hele middag gewerkt te hebben aan "Glibbers op glissen" was het fijn om vanavond weer mee te doen met de gezamenlijke droogtraining van IJVL en VIJL. Bij aankomst bij de skeelerbaan in Leiderdorp viel mijn oog op de prachtige foto op de schuifwand.
We liepen naar het strandje aan de Does, waar Peter Daleman een pittige training voor ons in petto had met een hele serie oefeningen.

Daaronder roeien en een sprint.

Daarna liepen we naar de molens langs de Does toe.

Daar deden we technische oefeningen.
Deze kwamen later in de training weer terug. 

Over de variatie in de oefeningen mochten we niet klagen.
De droogte van deze zomer was in de Munnikenpolder ook terug te zien. Er groeide gras op de zandplaten in de meertjes, waar de watervogels een veilig heenkomen konden vinden.
Volgende week is er weer een strandtraining.

Het plaatje en de grote plaat

De Tour de France eindigde gisteren in Parijs met een zinderende slotetappe. Alles wat wielrennen zo mooi maakt, zat er in.

Op de vijfde Tourzege van Tadej Pogacar valt niets af te dingen.

Bij Ploegleider scoorde ik goed, maar niet meer dan dat.

(Klik op afbeelding om te vergroten)
Met 2544 punten belandde ik op de 1023e plaats. Dat klinkt slecht, maar met 8683 deelnemers doe je het toch nog behoorlijk. Ik ben redelijk tevreden.

De winnaar van Ploegleider was bizar goed. Hij had de nummers 1 t/m 8 in het Algemeen klassement!
Maar waar de renners in de Tour met de grote plaat bezig waren, daar was ik dat vandaag met het plaatje. Voor de zoveelste keer afgelopen jaar fietste ik naar de tandarts toe. Nu om het plaatje te passen. Het zat redelijk goed en met was werd het plaatje opgevuld, zodat het ondergebit aansluit op het bovengebit. De afspraak was trouwens een week verzet vanwege onze fietsvakantie in Midden-Nederland. Eind augustus staat de volgende afspraak in mijn agenda.

Nu mogen de wielrenners graag de grote plaat draaien. Vroeger deed ik dat met vrienden. Een middag of avond plaatjes draaien en luisteren naar elkaars muziek. De kleine plaat op 45 toeren, de grote op 33.

Mijn eerste single was "Go Back" van Crabby Appleton, mijn eerste lp "Déjà vu" van Crosby, Stills, Nash & Young,

"Kijk, dat zijn nou pas echte fietsers!"

Gisterenavond kwamen we terug van 8 dagen fietsen in Midden-Nederland.
In totaal trapten we 532.14 kilometer weg, een gemiddelde van 66,5 kilometer per dag. De gemiddelde snelheid was 15,73 kilometer per uur, voor een fiets met bepakking geen onaardig gemiddelde.

We kampeerden in Huizen, Vierhouten, Hattem en Hoenderloo. Zoals wielrenners het beste bewaren voor de eindsprint, zo viel onze slotfase ook in deze categorie. Gisteren reden deze 71-jarigen 138 kilometer. Op de door de droogte mulle zandpaden was het mountainbiken met bepakking. 
De komende week zal ik verhalen over onze fietsvakantie door Zuid- en Noord-Holland, Utrecht, Gelderland, Flevoland en Overijssel op mijn blog plaatsen.
Daar we een dag eerder terugkwamen dan gepland, hadden we naast de gebruikelijke wassen draaien, moesten er ook boodschappen gedaan worden.
In de regen fietste ik vanmorgen naar de Oogstwinkel in Leiden, de voorraad verse levensmiddelen op was. Deze regen viel nog mee, vanmiddag viel er beduidend meer. Nog veel meer viel er in Utrecht. We hadden geluk, dat we gisteren al naar huis gefietst waren. De wind was eveneens sterker dan 24 uur eerder.

's Middags bracht ik tussen de buien door nog appels uit onze tuin naar mijn schoonmoeder toe, terwijl Ada naar de volkstuin  ging om daar het een en ander te oogsten.




Onderweg en in onze achtertuin stonden nog genoeg bloemen, die de droogte van de afgelopen maand doorstaan hadden.

Atalanta's

De dag begon vroeg. Ik werd wakker, toen de krant bezorgd werd. Dat was om kwart over 5. De slaap kwam niet meer terug. Daar we vandaag genoeg te doen hadden, ging ik er om 6 uur uit en een kwartier later liep ik naar de molen in de Stevenshof.

Het was niet druk.

Ik liep naar het onverharde pad om het weiland, waar momenteel hard gewerkt wordt aan de Warmtelinq, heen.

Over de Kenauweg liep ik naar de voormalige kloostertuin.
Daar lag een muskuseend op zijn dooie gemak voor zich uit te staren.

De wilde eenden waren een stuk actiever.

Ik liep door naar de Rijndijk.




Ik liep richting Stevenshofdreef.

De afsluiting van deze verkeersader zal binnenkort wel verleden tijd zijn.


De klaprozen geven een bescheiden applaus.

Thuis douchte ik me en ontbeet ik met Ada.

Zij ging naar de volkstuin, ik volgde later, waarna ik naar het kerkhof om een plant naar het graf van haar vader te brengen, een paar boodschappen te doen bij Odin en een nieuwe fietsbel kocht voor mijn vrouw.

Bij het verlaten van de volkstuin zag ik een merel, die uitgeteld net naast het tegelpad lag.



Op een vlinderstruik zaten diverse aardhommels en atalanta's.

Maar het meest bijzondere was, dat ik een foto kon maken van twee atalanta's tegelijk. Eentje is vaak al lastig genoeg.

's Middags deed ik thuis en in de achtertuin diverse klussen.

Aan het eind van de middag keek ik naar de zinderende finale van de Touretappe in de Elzas en de Vogezen, waar we zelf ook gefietst hebben.

Na in de tuin gegeten te hebben, gingen we naar de volkstuin om daar flink water te geven. Daarbij gaven we onze ogen goed de kost.





We vonden deze temperatuur een stuk aangenamer dan de hittegolven, die we gelukkig achter de rug hebben.

De grote Bult

Het weer was toch een tikkeltje anders dan de afgelopen weken. Het is nog volop zomers, maar vanmorgen was het een beetje bewolkt toen ik met Aad Kleijweg ging lopen.
Om half 10 vertrokken we vanaf zijn huis. Maar waar we normaliter naar polderpark "Cronesteyn" liepen, gingen we nu naar het wielerparcours van "Swift". Daar was schaduw bij het klimmen en dalen. Het vlakke gedeelte van het parcours had weinig beschutting, maar de vrij lichte bewolking zorgde daar nu voor. 

Waar we afgelopen maandag in Leiderdorp trainden op de kleine Bult, daar deden we dat nu op de grote Bult.

Daar liepen we een drietal rondjes met de redelijk pittige klim en een lange afdaling.

Vergeleken met Asturias stelt het niets voor.

Maar als je voluit gaat op de klim ga je dat na 3 keer toch aardig voelen in je benen.

De eerste keer klimmen in Asturias is het altijd weer even wennen, maar de tweede dag gaat het al makkelijker en daarna kom je in een klimritme.

Het eerste rondje ging in 3.27.

De tweede ging al 10 seconden sneller.

We hadden het beste bewaard voor de slotronde. De derde ronde ging in 3.04, hetgeen 23 seconde sneller was dan de eerste omloop. We wandelden daarna het rondje nog een keer, waarna we over de heenweg terugliepen naar het huis van Aad. Daar dronken we in de tuin muntthee, terwijl we de calorieën aanvulden met gemberkoek. 

Daarbij genoten we van gevleugelde dieren als de houtpantserjuffer en de dagpauwoog.


Op weg naar huis fietste ik langs de bierwinkel aan de Zeemanlaan om de voorraad alcoholvrij bier, dat de afgelopen warme weken aardig was geslonken, aan te vullen. Daarna fietste ik naar IJshal De Vliet, waar de afgelopen weken het vocht in de lucht naar buiten is afgevoerd via grote vochtvreters.


De ijshockeybaan werd gedweild, terwijl de kunstschaatssters aan hun warming up bezig waren.
De funbaan was inmiddels opnieuw geschilderd. Nog een paar plekken moesten bijgewerkt worden.

Ik verliet de koelste en coolste plek van Leiden om bij de Stevenshof te zien, dat de werkzaamheden aan de Warmtelinq weer een stukje verder gevorderd waren.

Thuisgekomen koos ik toch maar voor een warme douche....