Klimaatmars of anderhalf uur schaatsstappen

Vandaag was in Amsterdam de inmiddels traditionele Klimaatmars.

Helaas schitterde de vorig jaar in Den Haag zo prominent aanwezige klimaatdrammer Rob Jetten dit keer door afwezigheid. Me dunkt, dat je als minister-president meer kan doen. Zeker na de warmste zomer ooit!!!!

Ga je schamen, Rob!
Wij blijven wel doorgaan met de strijd voor een beter klimaat. Na vanmorgen boodschappen gedaan te hebben bij "De Helianth" vertrok ik om kwart over 12 met de van de volkstuin teruggekeerde Ada naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Amsterdam-Zuid en vervolgens de metro naar de Vijzelgracht namen. 

Ada zou meezingen met het Klimaatkoor van ongeveer 200 zangers en zangeressen op het Weteringplantsoen. Aan de andere kant van de rotonde staat het monument "De Fusillade" .

Op 12 maart 1945 werden op deze plek 30 politieke gevangenen als vergelding voor een verzetsdaad doodgeschoten door de Duitsers. Met de enorme verkiezingswinst van de AfD in Sachsen-Anhalt bekruipt mij een gevoel, dat de geschiedenis op het punt staat zich te herhalen. In 1932 was Anhalt de eerste deelstaat, waar de NSDAP de minister-president leverde. We weten, hoeveel ellende dit Europa heeft gebracht!

Maar eerst moeten we ons zorgen maken over het klimaat, dat volledig ontspoort. Als schaatser op natuurijs weet ik daar alles van. Niet alleen de Elfstedentocht laat al bijna 30 jaar op zich wachten, maar ook de officiële Molentocht op en rond de Kagerplassen.

Terwijl we wachtten op de komst van de stoet van 40.000 demonstranten, zong het klimaatkoor in.



Om kwart over 2 bereikte de stoet vanaf de Dam onze rotonde bij het Weteringplantsoen.

Ik stond toen op het fietspad, waar de Vijzelstraat overging in de rotonde, waar ik begon aan een droogtraining, die bestond uit anderhalf uur schaatsstappen.

Een technische oefening, waarbij timing heel belangrijk is. Langer dan 10 minuten onafgebroken had ik het nog nooit gedaan, dus anderhalf uur was best zwaar te noemen.
In het zonnetje was het warm, wat het nog een tikkeltje zwaarder maakte. Maar beter dit dan droogtraining in de regen.

Gelukkig liepen Fokke & Sukke ook mee. Ze waren positief gestemd.
Als schaatser op natuurijs denk ik daar een tikkeltje anders over.

Ik bleef stug doorgaan met mijn droogtraining met de daarbij horende droge humor.
"Pas op, het is hier glad!"

"Het ijs is nog erg dun, hoor!"

De tramrails boden een uitstekende mogelijkheid tot snedige opmerkingen: "Let goed op. Er zitten diepe sporen in het ijs. Als het ijs gaat golven, moet je snel weg wezen, want anders zak je er doorheen!"

"Hoe ver is het nog naar Bartlehiem?"
Je kunt beter demonstreren met een lach op het gezicht en met humor. Daarmee krijg je meer omstanders op je hand dan met boosheid.
Na anderhalf uur droogtraining kwam er een einde aan de stoet. De laatste was de leidinggevende van de politie, die ik regelmatig op de A12 gesproken heb. Hij was benieuwd, hoe mijn benen morgen aan zouden voelen.
"Nou, ik ook!", antwoordde ik geheel naar waarheid.
Thuisgekomen loste ik nog een belofte aan mijn vrouw in. 

Ik had beloofd om het zand van het weghalen van de gasmeter weg te vegen. Dat deed ik met de bezem.

Want baanvegen hoort ook bij natuurijs....

Testrijders

Ieder seizoen wordt er op de 250-meterbaan voorafgaand aan het schaatsseizoen een nieuwe ijsvloer gelegd in IJshal De Vliet. Ieder jaar weer zijn er schaatsers, die als eerste het ijs op gaan. Zij testen de kwaliteit van de ijsvloer. De afgelopen jaren deed ik dat telkenmale met Aad Kleijweg. 
Door een tweetal sterfgevallen in de familie was ik dit jaar nog niet wezen helpen bij het opspuiten. Ik was dan ook aangenaam verrast, dat ik een appje kreeg met de vraag, of ik vanmiddag het ijs wilde testen. Dat wilde ik volgaarne. 
Daar Aad vandaag verhinderd was, had ik aan Wil van Leeuwen,  die vandaag hielp klussen in IJshal De Vliet, gevraagd of hij zijn schaatsen mee wilde nemen. Zo gezegd, zo gedaan.
Om half 4 waren we klaar om het dunne laagje ijs te betreden.
Een paar minuten later stonden we op de smalle ijzers op het ijs.
Het eerste rondje ging uiteraard heel voorzichtig. Je wist niet hoe dik het ijs was en hoe goed het gleed.
Maar gaandeweg kwam de Schwung erin.

Het osmoseijs gleed prima.

Hoewel we nog geen toptijden reden, ontwikkelden we al een aardige snelheid.

De testrijders waren tevreden over de testrit.


Na 27 rondjes verlieten we de 250-meterbaan.

Want ondanks dat het scherm niet aanstond, kon ik thuis zien, dat we bijna 7 kilometer geschaatst hadden.

Die voorsprong nemen ze de testrijders niet meer af!

Fietsenloop

Vanmorgen werd ik om half 7 wakker na een diepe slaap. Er moest nog een fiets opgehaald worden bij het ouderlijke huis van mijn vrouw. Ik besloot de Asturiaanse methode toe te gaan passen: voor het ontbijt hardlopen. Om 7 uur trok ik de deur dicht en begon bij het ochtendgloren aan de 5 kilometer hardlopen.



Bij station De Vink was de doorgaande weg afgesloten.

Bij zondopgang is het meestal op zijn koelst.

Op klomphoogte was het nog een beetje kouder.


Dat leidde tot nevelflarden boven de weilanden.

Kortom, het was een mooie zonsopgang.

Ik haalde de fiets op en reed ermee naar huis, waar ik om 8 uur onder de douche stapte voordat ik aanschoof aan de ontbijttafel. Ik was anderhalve kilo lichter dan gisterenavond. Na een dag met weinig beweging en veel zoet en zout eten woog ik bij het naar bed gaan 69 kilo. Dat extra gewicht had ik er redelijk vanaf gelopen.
Vanmorgen had ik oppasdienst. Ana moest werken en Siebe en Ada gingen op pad om bij het ouderlijk huis dingen te regelen. Opa had een uitstekende ochtend met zijn kleindochter.
Rond een uur of 2 hadden we volgens Spaans gebruik een warme maaltijd met pompoensoep en brood. Na het middagmaal gingen opa en oma wandelen met de 10 maanden oude baby. Onderweg hadden we tijd om planten op de foto te zetten.




De wandeling was kennelijk slaapverwekkend, want de jongste hield het niet wakker. Toen ze weer wakker was, gingen we met zijn drieën op de fiets naar de volkstuin. Ik ging vandaar vrij snel weer naar huis, waarna ik met onze kleindochter en haar ouders ging wandelen. Opnieuw viel ze in de wandelwagen in slaap.

Ondertussen werd de tijdrit van 32 kilometer naar Jerez de la Frontera in de Vuelta a España verreden.

De Zwitserse tijdritspecialist Stefan Küng won de race tegen de klok. Maar belangrijker was, dat de Spanjaard Enric Mas zijn rode leiderstrui zonder veel kleerscheuren vaardig verdedigde tegen de Sloveen Primoz Roglic.

Maar goed, in 2 flinke bergetappes kan nog een hoop gebeuren. Bij mijn fietsenloop bleef het gelukkig saai en veilig.