Ladies Run

Vanmorgen deed ik boodschappen bij de Oogstwinkel en "De Helianth".  Thuisgekomen bracht ik vers brood naar de volkstuin, waar Ada vanmorgen was voordat ze naar het ouderlijk huis zou gaan. Om 11 uur kwam onze oudste dochter langs om wat spullen te brengen voor het Spaanse bezoek, dat wij morgen mogen verwelkomen.

Ike nam wat spullen mee voor bij het graf van haar grootouders, waar ze samen met Ada naar toe ging. Ik at een banaan en ging bij de Bierwinkel aan de Zeemanlaan de voorraad lege bierflessen om te ruilen met gevulde alcoholvrije bierflessen.

Van Elfstedenmaat Frits van Huis had ik deze foto doorgestuurd gekregen van zijn ouderlijke huis, dat in 1960 werd gesloopt voor de onlangs gesloopte Lammebrug. Hun huis bleek boven de Lammen Schans uit 1574 te hebben gestaan. Ik maakte een klein ommetje om het fotodoek ook te aanschouwen.



Op de terugweg kwam ik langs zonnebloemen en de "Cornelia Hoeve" in Voorschoten.

In de Stevenshof vielen mij de paarse pijlen op het asfalt op. De jaarlijkse Ladies Run was weer gelopen. Dat bracht mij op een idee. Ik wilde vanmiddag een rondje gaan lopen en besloot met 24 uur vertraging het parcours te gaan lopen.

Starten is niet bepaald mijn specialiteit....

Na in mijn eentje geluncht te hebben, liep ik naar de molen in de Stevenshof, waar ik de route van de Ladies Run oppikte.

Na zo'n 500 meter werd ik voor de keuze gesteld.

Wie mij een beetje kent weet, dat het dan de lange afstand wordt.

Ik volgde de paarse pijlen, die bij de Rijndijk opeens ophielden. Ik liep door naar de ijsbaan van de Stevenshof, waar andere jaren de start en finish was. Daar waren verder geen pijlen. Alleen bij de rotonde bij de Stevenshofdreef zag ik gele pijlen. Aan de andere kant van het spoor vervolgde ik de Ladies Run.

Ik vervolgde de weg langs de rondweg door de Stevenshof langs de bananenflat.

Zo kwam ik weer uit bij de splitsing tussen de 5 en de 10 kilometer. Nu moest ik wel voor de 5 kiezen, daar ik zo de tweede lus van 5 kilometer kon gaan lopen.

Op een cruciaal punt ontbrak een paarse pijl. Zodoende liep ik een stuk fout en moest ik op mijn schreden terugkeren.

Zo kwam ik via de juiste route bij de Rijndijk uit, waar wel pijlen stonden.

Witte pijlen om precies te zijn. Zo kwam ik op de juiste route en vervolgde ik de Ladies run naar het fietspad aan de zuidrand van de wijk.

Daar zag ik weer wat weidekringzwammen staan.

Bij de molen aangekomen boog ik af naar huis. Mijn Ladies Run besloeg geen 10 maar 11 kilometer. Een Lady ben ik niet, maar wilskracht heb ik wel.

Herfst

De zomervakantie zit er voor de meeste mensen op.

Soms levert een vakantie juist stress op.

Sommigen zochten hun vertier in Amsterdam.

Met een bezoekje aan het casino.

Of aan de kroeg.

In de vakantie zit je vaak wat langer achter je scherm.

Maar in september zijn niet alleen alle kinderen weer naar school, de politiek draait ook weer op volle toeren.

Onopgeloste vraagstukken zijn terug van nooit weggeweest.
Kortom, we pakken de draad weer op.
Tijdens de droogte is flink gebeden om regen.
En zeg maar eens, dat het niet heeft geholpen.
En nu maar hopen, dat er niet teveel gebeden is.....
Op 1 september is trouwens de meteorologische herfst begonnen.

Vandaag kreeg ik bij de 46 kilometer fietsen met diverse korte ritten in de Leidse regio niet alleen te maken met een flinke bui, waar ik behoorlijk nat van werd, maar ook met windkracht 6.
Dit ging gepaard met verraderlijke windstoten.

Het weer kon je vandaag afmeten aan de natuur.

Tijdens de soms felle opklaringen lieten de wespen zich zien.
Slakken gedijen beter in vochtige omstandigheden.
Net als de waterlelies.

Maar het herfstgevoel krijg je het meest bij het zien van paddenstoelen.

Elfenbaan

Na de heftige dag, die we gisteren voor de kiezen kregen, pakten we vandaag de draad weer op. Na het ontbijt ging Ada naar het ouderlijke huis om met haar broers en zussen te overleggen over de uitvaart van haar overleden moeder. Uit eigen ervaring wet ik, dat je dan in een soort snelkookpan terecht komt met alle regelwerk met een in dit geval zeer toepasselijke krappe deadline.

Zelf fietste ik naar Aad Kleijweg toe, met wie ik de wekelijkse looptraining zou gaan doen. Daar de fietspaden in polderpark "Cronesteyn" deze week opnieuw worden geasfalteerd, konden we daar de uitgezette kilometers vandaag niet lopen, dus weken we uit naar het fietspad en het onverharde pad langs het spoor.

Na de regen van vannacht en het begin van de morgen liepen we nu onder een waterig zonnetje.
De eerste kilometer ging over het fietspad onder de A4 door, de tweede begon op het onverharde pad tussen het industrieterrein van Zoeterwoude-Rijndijk en de spoorweg, die we bij de overgang van Zoeterwoude overstaken. Vandaar liepen we de Elfenbaan op.
Zo lichtvoetig als de elfen liepen we niet.

Temeer daar we tegenwind hadden op dit traject.

De derde kilometer wilden we in "Cronesteyn" over de schelpenpaden lopen. Daarvoor moesten we een stuk omlopen voordat dat mogelijk was. We verlieten het polderpark bij deze borden.
U zult het niet geloven, maar uit deze verkeersborden bleek, dat ik in overtreding ben geweest....
Niet verder vertellen, hoor!
Aad en ik liepen naar zijn huis, waar we muntthee dronken en gemberkoek nuttigden.


Daarna fietste ik met een mooie omweg naar de volkstuin.

Thuis douchte ik me, lunchte in mijn eentje, zoog de begane grond en deed de vaat. Vermoedelijk krijgen we komend weekend bezoek uit Spanje en dan mag het huis wel redelijk schoon zijn.

Een heftige dag

Onze jongste dochter was vannacht bij ons blijven slapen. Ze had een afspraak bij de tandarts staan en was gisterenavond nog bij haar oma langs geweest, die ernstig ziek was. Vanmorgen kregen we een appje, dat Ada's moeder vannacht was overleden.

Vandaag stond de crematie van mijn zus Trees op het programma. Er was om het zachtjes uit te drukken sprake van een heftige dag.
Na het ontbijt ging Ada even naar haar oude school om de vrijwilligers voor de schoolbibliotheek te instrueren. Het schooljaar was immers maandag weer begonnen. Daarna fietste ze door naar het ouderlijk huis.

Ik fietste naar de Leidse binnenstad om bij "Water & Bloem" en op de Boerenmarkt wat boodschappen te doen. Met de boodschappen in de fietstas reed ik naar het huis van mijn schoonmoeder. Onderweg moest ik af en toe stoppen om een appje te versturen.

Door de neerslag van de afgelopen weken hadden de paddenstoelen het uitstekend naar hun zin.


Bij mijn schoonfamilie aangekomen condoleerde ik de aanwezigen. Hun moeder was vannacht heel rustig ingeslapen in aanwezigheid van haar zoon. Hiermee kwam een einde aan een ziekbed van ruim een jaar. 

De lange lijdensweg hebben de 5 kinderen haar thuis in 24-uursdiensten bijgestaan. Ik neem mijn petje daar voor af. Daar had ik nu niet veel tijd voor, daar ik thuis nog wat moest regelen, voordat Ada en ik rond het middaguur naar Nieuw-Vennep zouden fietsen.
In het bos van "Huys te Warmont" lunchten we op een bankje. Daar kwam ik er achter, dat ik in de hectiek mijn mobieltje thuis had laten liggen.
Met dreigende wolkenluchten die ten oosten en ten zuiden van ons langs trokken, hadden we met de wind in de rug een fijne fietsrit. We kwamen langs ons ouderlijke huis, waar Trees op haar laatste verjaardag nog even langs geweest was met de wensambulance.

Bij het crematorium aan de Hoofdweg was het een weerzien met heel veel familieleden en bekenden. Een vroegere burgemeester van Terneuzen zei ooit: "Een begrafenis in Zeeuws-Vlaanderen is gezelliger dan een bruiloft in Middelburg." Dit is sterk aangezet, maar een kern van waarheid zit er wel in. Natuurlijk is er veel verdriet, maar er is ook gezelligheid.

Jan Lange leidde de uitvaart op een ingetogen wijze, zoals hij dat ook bij mijn ouders en bij Leo gedaan had. Katholieke tradities liepen naadloos over in persoonlijke verhalen over Trees. Zus Corry, dochter Meriam en kleinzoon Scott vertelden over het leven van mijn overleden zus. Ik hoorde een aantal voor mij nieuwe verhalen. 
Maar er was één constante. In alle verhalen kwam de behulpzaamheid en de gastvrijheid van deze lieverd naar voren. Deze passage uit het vakantiedagboek van de Waddenfietstocht uit 1978 sluit daar mooi op aan. We hadden met zo'n 100 deelnemers een petitie aangeboden aan Jan Terlouw, indertijd voorzitter van de Tweede Kamercommissie voor de Waddenzee. 

"Na van diverse mensen afscheid genomen te hebben vertrok een groepje van 8 personen naar een chique terras om appelgebak te eten en om half 6 via Scheveningen te trachten in noordelijke richting te geraken via de duinen. Jan, Jaap, Douwe, Trudy, Miranda, Marius, René en ondergetekende. Een bijzonder fraaie tocht voerde via Katwijk, Noordwijk en Sassenheim naar de Buitenkaag, waar om 8 uur naar het journaal gekeken werd. Helaas maar een klein stukje over de Waddentocht. Om half 8 reed ik naar Nieuw-Vennep, de rest over de Ringvaart naar Amsterdam."
Dit stukje was kenmerkend voor de gastvrijheid van Trees. Onaangekondigd stonden er ineens 8 personen voor de deur, die hartelijk ontvangen werden door mijn lieve zus. Een terugkerend fenomeen.
Een tweede verhaal hoorde ik van mijn nicht Marianne. Onze opa was in 1960 op de 15e verjaardag van Trees overleden. In die tijd was het niet gebruikelijk, dat kinderen meegingen naar een begrafenis. En zo was Trees op die dag ineens oppas op een tiental kinderen.

Om 4 uur ging iedereen op huis aan. Ada en ik fietsten de mooie route via Rijpwetering en Oud Ade. Daar we niet zoveel proviand bij ons hadden, kochten we bij "Rozen en Radijs" in Burgerveen een paar bananen en een paar chocoladekoeken. Deze aten we op in parkje in Nieuwe Wetering.
Om 7 uur waren we na vandaag 72 kilometer gereden te hebben weer thuis. Daar lag mijn mobieltje. Ik had aardig wat appjes te beantwoorden op deze heftige dag.