Dagpauwoog

Het was aangekondigd dat dit een warme februaridag zou worden. Dat klopte helemaal, doch de start was op klomphoogte fris te noemen.

Dat was in de achtertuin goed te zien. De sneeuwklokjes waren nat van de dauw.

Na vanmorgen eerst boodschappen gedaan te hebben op de boerenmarkt in Leiden, reed ik daarna naar Leiden Centraal, waar ik om 11 uur de trein naar Rotterdam nam. Vanmiddag zouden we op onze kleinzoons passen. Ik haalde hen van school. Ze hadden allebei een vriendje om mee te spelen meegenomen. We lunchten met zijn zessen aan de eettafel, waarna we naar buiten gingen op deze warme winterdag.

In 1986 stonden we aan de vooravond van de Elfstedentocht, die de fameuze Elfstedenschaatser W.A. van Buren op slag tot een volksheld maakte.

Nadat we eerst een citroenvlinder buiten voor het raam hadden zien fladderen, zagen we toen we na de lunch naar buiten gingen een dagpauwoog op de tuinbank zitten.


Vlinders in februari. Het moet niet veel zotter worden!

Vrijwel de hele middag waren de jongens buiten. De oudsten verzamelden materiaal voor een klein terrarium, waarin vuurwantsen een plekje konden vinden.

Met de jongste deed opa verstoppertje. De middag was zo voorbij. De vierjarige was behoorlijk rozig. Na het avondeten namen we afscheid en vertrokken opa en oma weer naar de Sleutelstad.
Om 9 uur was het nog 10 graden Celsius. Toch niet zo raar, dat je bij zulke temperaturen de vlinders vrolijk rondfladderen in februari.

Supercompensatie voor de ijsvogel

In de trainingsleer staat supercompensatie centraal. Bij het sporten breek je spiervezels af. Het lichaam compenseert dat door meer spiervezels aan te maken. Dit gaat op, zolang je maar voldoende rust inbouwt.  En laat ik dat nou de afgelopen 2 weken gedaan hebben. Door het gasloos koken, het uitvallen van de donderdagtraining, een verkoudheid en het vakantieschaatsen had ik de afgelopen 14 dagen veel minder getraind dan gewoonlijk.

Ik was dan ook benieuwd, hoe het zou gaan vanmorgen. Gelukkig was ik vroeger dan anders, zodat ik nog een tiental rondjes in kon rijden, voordat we op de 250-meterbaan in IJshal De Vliet met de "Krasse knarren" van start gingen. Het ging al snel behoorlijk snel. In de eerste serie van 12 rondjes kwamen de 35-ers, in de daaropvolgende serie van 16 rondjes eindigden we met 8 34-ers en een rondje 33,7. "Mijn" 5 kilometer ging de eerste helft in rondjes 36, de tweede in 35-ers om met 4 rondjes 34 te eindigen.
Kortom: hier was sprake van supercompensatie. Ik kon blijven gaan.
De tweede helft van de training werd er op de drukke baan wat minder hard gereden. Bij het uitrijden reed ik nog een tijdje met Finney op, die na een blessure weer op de smalle ijzers stond.



Ondertussen oefenden we het overkomen nog even....

Na de koffie en thee fietste ik met Thea naar "De Helianth", waarna ik met melk en fruit naar huis pedaleerde op deze warme februaridag.

Onderweg kwam ik deze kuifeenden nog tegen.

Daar ik voor de wintertriatlon van aanstaande zondag het lopen nog even wilde trainen, liep ik een rustig rondje van 4 kilometer via het Stevenspark naar park "Ter Wadding" en terug. In onze omgeving mag de Krokusvakantie al achter de rug zijn, de krokussen trokken zich er niets van aan. Vooral de bonte krokus niet.

Ook de sneeuwklokjes klingelden er lustig op los.

Na in mijn eentje geluncht te hebben, fietste ik naar de volkstuin. Onderweg zag ik deze ooievaars hun kostje bij elkaar scharrelen.

Op de volkstuin waren de honingbijen bezige bijen.




Door het aangename "winterweer" maakte ik op weg naar huis een ommetje naar het Valkenburgse meer. Het nieuwe station nadert zijn voltooiing. 

Het begon inmiddels te schemeren en ik reed langs de weilanden, waar gegierd was.



Daar was wat te halen, dus het wemelde van de meeuwen. Het waren honderden zilvermeeuwen, kokmeeuwen en stormmeeuwen.



Onder een schitterend kleurenpalet fietste ik naar huis.


Maar het hoogtepunt moest nog komen. Ter hoogte van boerderij "Nellesteijn" stond deze ijsvogel oog in oog met een echte ijsvogel. Helaas was de ijsvogel gevlogen, voordat ik een foto kon maken van de blauwe schicht.

Als dat geen supercompensatie voor een ijsvogel is....

G-schaatsers

Afgelopen donderdag konden we als IJVL uitgebreid vieren, dat clubleden Kjeld Nuis en Tijmen Snel de 1500 meter op de Olympische Spelen mochten rijden. Mede door de bronzen medaille, die Kjeld wist te veroveren, werd het feest in IJshal De Vliet, zoals na 16.30 is te zien in de uitzending van Hart van Nederland.

Denk echter niet, dat we alleen aandacht hebben voor onze topschaatsers. Al ruim 3 decennia wordt er schaatsles gegeven aan de G-schaatsers. Zelf heb ik dat ook een kwart eeuw gedaan op zaterdagavond in de inmiddels gesloten Leidse IJshal aan de Vondellaan. Doordat het G-schaatsen nu op vrijdagavond is na de jeugdlessen van de IJVL komt dat privé niet meer goed uit. Ik geef 3 avonden op rij schaatsles aan het eind van de middag. Wil je het lang volhouden, moet je jezelf niet overvragen.
Gelukkig is er nog een groep van 9 trainers, die hen training geven. Afgelopen zaterdag was er het Nederlands Kampioenschap Marathon voor G-schaatsers, waar een aantal van onze schaatsers aan meedeed. Hierbij een aantal foto's, die de sfeer goed weergeven.








Gerard van der Stap en Gerard Driessen waren destijds de pioniers van het G-schaatsen en het is een goede traditie, dat deze schaatsers bij de IJVL volop mee kunnen doen. Het draait bij ons niet alleen om de toppers.

Jorrit Bergsma

Vanmorgen konden we in Trouw het volgende artikel lezen.

(Klik op de afbeelding om deze te vergroten)
De laatste zin van de tweede kolom zint mij niet: "Maar het zegt veel dat Bergsma op zijn veertigste nog de langste afstanden moest redden voor Nederland."
Kick Hommes legt de focus alleen op de leeftijd, maar hij vergeet, dat een sublieme techniek de belangrijkste factor is in het hard kunnen schaatsen. Vandaag gaf ik voor de Schaatsschool training aan de beginnersgroep in IJshal De Vliet. 
Al jaren adviseer ik cursisten om de 10.000 meter van Jorrit Bergsma te bekijken. Op de langste afstand liggen de snelheden lager, dus je kunt de techniek beter bestuderen. De valbeweging, het overkomen, het terugsturen, de afzet op het juiste moment. Alles klopt.

Als schaatstrainer met een voorliefde voor het lange werk kan ik met volle teugen genieten van deze triomf der techniek. Schaatsen ziet er dan zo eenvoudig uit, maar ik weet, dat je jarenlang bezig bent om je techniek te optimaliseren.

Die sublieme techniek van Jorrit Bergsma was nog beter te zien bij de Massastart. Deze ging door de tactische meesterzet nog wat minder hard dan de 10 kilometer. Kortom, ik gaf de 5 leden van de beginnersgroep als huiswerk deze 2 afstanden op de Olympische Spelen bekijken mee.

Wat verder opvalt is, dat Jorrit Bergsma eveneens beschikt over veel souplesse, een bij het schaatsen onderschatte doch onontbeerlijke eigenschap.
Er waren vandaag 2 nieuwkomers bij, die na een aarzelend begin zich goed aanpasten en de oefenstof zich snel eigen maakten. Voor de andere 3 was het een herhaling, maar dat hoort er ook bij. Een goede techniek moet je automatiseren en voordat je dat geautomatiseerd hebt, moet je het héél véél keer herhalen. Alles is moeilijk, voordat het makkelijk wordt!

Ierse impressies

Door vrienden werd ik getipt over de tentoonstelling "Ierse impressies" bij Sijthoff aan de Douzastraat.

Bij Ierland denken mensen vaak aan veel regen.

Nou, daarvoor hoefden we niet naar Ierland af te reizen. Vandaag kwam het uit zichzelf naar ons toe.

Daar Ada en ik in 1983 een heerlijke fietsvakantie hadden in Eire, nadat ik 1977 met Bas, Nel, Joep en Thea het Groene eiland met een Volkswagen Passat al bezocht had.

Het sprak voor zich, dat we de fototentoonstelling wilden bezoeken. Dat deden we na een bezoek aan de Ekklesia, waar we ook een sterk staaltje bloemschikkunst konden aanschouwen.

Daarna pedaleerden we naar Sijthoff toe om de schitterende foto's van Jan Veenboer konden bezichtigen.

In een catalogus kun je zien, in welk deel van Zuidwest Ierland de foto's gemaakt waren.


Cork

Waterville (Ring of Kerry)

Cobh

Een souvenirwinkel

Lepelspelers

Ja, en lepelspelers hoor je vooral in an Irish pub.

En een pub mag natuurlijk niet ontbreken in een tentoonstelling over Ierland!
Op weg naar huis deden we nog wat inkopen bij de Oogstwinkel, waarna we samen thuis lunchten. Ada ging daarna naar de volkstuin, ik volgde een half uur later.

Het landschap is anders, maar de Hollandse luchten en de Ierse zijn niet zoveel anders.

Wie de tentoonstelling "Ierse impressies" van Jan Veenboer nog wil bezichtigen: dat kan nog tot zondag 1 maart!