De laatste der Mohikanen

Alsof ik het had voorvoeld had ik vannacht gedroomd over een droogtraining met de "Krasse knarren". Onderweg was ik de meesten uit het oog verloren. In de praktijk klopt het ook. Van de "Krasse knarren" van het eerste uur, waarmee ik rond de eeuwwisseling ben gaan schaatsen, zie ik bijna niemand meer op het gladde ijs van IJshal De Vliet.

Nu was het vanmorgen niet al te warm.

In combinatie met windkracht 6 niet bepaald de ideale temperatuur voor een lange rit op de racefiets.

Ondanks de voor het overdekt schaatsen ideale omstandigheden, was de opkomst voor de laatste training van het seizoen van de "Krasse knarren" zeer matig. 

We voelden ons een beetje "De laatste der Mohikanen".

De meeste jaren sloten we het schaatsseizoen af met het aftellen. Dit keer probeerde ik het op een andere manier: door de dobbelsteen het aantal rondjes te laten bepalen.

Ieder oog stond voor een kilometer schaatsen. Doordat er tweemaal 4 en tweemaal 6 werd gegooid, was het een feestdag voor de stayers onder ons.

Met 48 rondjes op kop van een zeer klein peloton nam ik het merendeel van het kopwerk voor mijn rekening. Maar ja, het is nog lang geen 800 rondjes....
De eerste 6 kilometer ging mooi vlak in rondjes 38, de tweede in rondjes 37. De snelste rondjes waren de slotrondes van de paar kortere series: 33,9 en 34,2 seconden.
Doordat het het uur ervoor ook stil was, werd er niet gedweild, zodat we 140 rondjes geschaatst hadden. Met de bikkels Ruud Hoogenboom, John Val, Aad Kleijweg en Mart Moraal ging ik naar de kantine van IJshal De Vliet, waar we met koffie, thee, warme chocolade en appeltaart het mooie schaatsseizoen afsloten. 



Als dank voor alle goede zorgen kreeg ik een aantal in percentage oplopende dorstlessers mee naar huis. Zelf bracht ik het traditionele bierpakket naar de ijsmeesters.


Hoewel ik heerlijk heb geschaatst met dit kwintet, hoop ik volgend jaar toch op een hogere opkomst van de "Krasse knarren" aan het slot van het seizoen.

Hagelloop

Onze oppasdag viel dit keer samen met de sponsorloop op de school, waar onze kleinzoons op zitten. Eergisteren kwam het verzoek, of één van de ouders met de kleuter mee wilde lopen. Daar het de ouders niet zo goed uitkwam, wilde opa wel voor Remplaçant spelen.

Zodoende stond ik om 6 uur op om op tijd in Rotterdam te zijn. Het regende op weg naar Leiden Centraal en het regende vanaf Rotterdam Centraal. De regenbroek kwam dus goed van pas. 
Met de kleinkinderen fietste ik naar school toe, waar we wachtten tot de start van de kleuters. Weerplaza gaf aan, dat het om 20 over 9 zou stoppen met regenen, zodat de kleuters droog zouden kunnen starten. Dit klopte exact.

De jongste had er vandaag niet zoveel zin in, dus hij liep minder dan hetgeen wij verwacht hadden. De oudste kleinzoon startte 3 kwartier later. De groepen 4 gingen er als een speer vandoor. Niet bepaald de beste methode om veel rondjes te lopen. 
Tijdens de eerste ronde begon het te regenen, tijdens de tweede liepen we in de hagel. De kinderen in korte broek en met korte mouwen zullen hun kledingkeuze betreurd hebben.
"Auw, auw!" hoorde ik diverse kinderen roepen, terwijl ik in de buurt van mijn kleinzoon liep.

Gedurende de 5 rondjes om de school was de hagel in flinke regen overgegaan, zodat er flinke plassen op het parcours lagen. Met een paar natte poten fietste ik naar het huis van mijn dochter toe, waar ik een paar droge sokken leende.

Een uur of 2 later haalde ik de kleinzoons van school. Ada was inmiddels ook gekomen en ging na de lunch aan de slag met de leibomen.

Door het in Leiden opgelopen slaaptekort ging ik even op de bank liggen en was zo vertrokken naar dromenland.

Inmiddels had ik een appje gekregen met onderstaande foto met als onderschrift: "En één van hen legt uit hoe je moet schaatsen."

Het juiste antwoord kwam van diverse kanten per kerende post terug: "Dat begrijp je pas als je het ziet" en "Maar das logisch!"

De rest van de middag verliep een beetje standaard, maar door het wisselvallige weer grotendeels binnen. Maar ja, dat krijg je na een hagelloop.

Tuinseizoen

Waar het schaatsseizoen er bijna opzit, daar begint het tuinseizoen op volle toeren te draaien. Waar ik veel uren maak in IJshal De Vliet, daar maakt mijn vrouw menig uur op de volkstuin.

Gisteren en vandaag ben ik er in de middag naar toe gefietst om thee met Ada te drinken en wat kleine klusjes te doen. Onderweg kon je de vorderingen van de graafwerkzaamheden in de weilanden ten zuiden van de Stevenshof niet missen.





Het voelde gisterenmiddag een stuk aangenamer dan deze dinsdagmiddag.

De temperatuur was nagenoeg gelijk, maar de wind maakte, dat het een stuk  kouder aanvoelde.
Maar de lente was goed te zien op de volkstuin.






Ook de ooievaars zijn in de ban van de lente. Kunnen ze de kindertjes mooi bij zichzelf bezorgen.


Door een koud en vooral sneeuwrijk januari heeft bij veel mensen het idee postgevat, dat we een koude winter achter de rug hebben. Een misvatting!

Wat geen misvatting is, is dat onze achtertuin er momenteel prachtig uitziet.

Het tuinseizoen is nu echt begonnen.

Slotweek

Terwijl diverse partijen hun wonden likken, is het schaatsseizoen 2025-2026 aan zijn slotweek begonnen.


Gisterenochtend was mijn laatste reguliere schaatsles, vanmorgen de voorlaatste training van de "Krasse knarren". Om kwart over 9 begonnen we met een peloton van 11 man en 1 vrouw, maar zoetjesaan sloten wat laatkomers zich bij ons aan.
In het begin had ik wat moeite met het tempo, het gevolg van de 200 kilometer schaatsen bij de Bert Grotenhuis Bokaal in Haarlem, maar gaandeweg kon ik wat meer snelheid maken.

Bij de eerste serie van 16 rondjes kon ik ineens 6 rondjes 35 rijden. Deze snelheid nam ik mee naar "mijn" 5 kilometer op kop. Na een serie 37-ers en een paar 36-ers dook ik halverwege de rit eveneens in de 35, maar aan het slot bleek ik iets te vroeg naar de topsnelheid te zijn gegaan. Na een paar 36-ers was de slotronde wel goed: 35 blank.
De rest van de training ging best goed. Ik had kortom de 200 kilometer goed verteerd. Maar ja, wat verwacht ja anders van een kilometervreter?

Nu we het toch over het effect op een sportlichaam hebben: de bloeddruk kende een opmerkelijke curve. Op vrijdagochtend ruim voor de start 133 om 72, de dag erna 120 om 69, zondag 110 om 64 om gisteren naar de laagste bloeddruk van dit jaar te dalen: 104 om 64. Vanmorgen was deze weer wat hoger met 116 om 70. De dagen na een flinke inspanning kan de bloeddruk dus flink lager worden. Zelfs bij iemand, bij wie ooit 238 om 138 is gemeten!

Na de training verlieten we de 250-meterbaan om in de gezellig drukke kantine van IJshal De Vliet koffie, thee en chocolademelk te drinken voordat we huiswaarts keerden.


Daarbij hadden we het ook over de energiebesparing, die deze energiezuinige ijsbaan momenteel oplevert door de hoge energieprijzen.

(Klik op de afbeelding om tekst te vergroten)

Voor de "Krasse knarren" zat de helft van de slotweek erop.