Het schelpenpad

Na een droomrijke nacht werden we om half 7 wakker. We gingen er meteen uit. Ada ging zwemmen in het Valkenburgse meer, ik zou er naar toe lopen en daar een kleine droogtraining doen.


Tijdens de zonsopgang was het tamelijk fris te noemen.


Het wateroppervlak vertoonde slechts een enkele rimpeling.

De meeuwen ontbraken niet.

De albatros was echter in geen velden of wegen te bekennen.


Door de graafwerkzaamheden van de kinderen leek het strandje van het Valkenbugse meer wel een fjordenlandschap. 
Het gras was geel, de bloeiende planten stonden langs de waterkant.

De futen doken onder water om hun ontbijt naar boven te halen.

Terwijl Ada na het zwemmen over het fietspad naar huis fietste, liep ik over het schelpenpad langs het Valkenburgse meer, dat ruim een jaar was afgesloten.

Laat niet als dank voor 't aangenaam verpozen....



Zo kwam ik in de hoek, waar de kant was afgekalfd.


Daar huisden nu nijlganzen en oeverzwaluwen.

Op weg naar het fietspad langs de A44 lagen grote zandhopen, waarop pioniersplanten een plekje hadden gevonden.

Toen ik na 5 kilometer lopen thuis was, gaf ik de planten in de tuin met een gieter nog water uit de sloot. Daarna douchte ik me en daarna zat ik aan de ontbijttafel. De temperatuur was inmiddels rap gestegen.

Na op de fiets boodschappen gedaan te hebben bij "Odin" in Voorschoten was het inmiddels tropisch weer geworden.

Vroeger starten

Normaal gesproken starten Aad Kleijweg en ik om half 10 met onze wekelijkse intervaltraining. Vandaag had ik echter een belafspraak met het LUMC staan met de uitslag van de ogenscan van afgelopen maandag. Ik wilde graag eerder thuis zijn, want om zo'n gesprek in een winkel of langs de kant van de weg te moeten voeren, leek me niet echt geslaagd.

Met het oog op de tropische temperatuur, die later op de dag werd verwacht, was het geen slecht idee om om kwart voor 9 te starten. Met een tros bananen en een half brood in mijn fietstas reed ik vanaf "De Helianth" naar Aad toe. Het was nog heerlijk fris toen we begonnen aan de 9 kilometer.
We liepen naar polderpark "Cronesteyn", waar we op ons bruggetje oprekten.


We liepen driemaal een kilometer. Met het oog op de rap oplopende temperatuur gingen we gedoseerd lopen: niet voluit, maar toch een redelijk pittig tempo van kilometers rond de 4.50. Dat lukte goed, al hadden we bij de tweede een stuk van 250 meter lopen over ijzeren rijplaten en moesten we bij de derde kilometer een stukje omlopen door een afsluiting vanwege het kappen van een aantal dode takken.

De bouw van de nieuwe Lammebrug begint langzamerhand vorm te krijgen. De contouren zijn althans al zichtbaar.





Na afloop van de training dronken we in de tuin in de schaduw muntthee met gemberkoek erbij. 
De passiebloem droeg veel vruchten, die echter niet eetbaar waren.

We zagen een kauw rondhippen, die slechts één poot had.

Het deed me denken aan Karel met de houten poot.

Door het vroeger starten was ik ook eerder thuis. Zodoende kon ik mij om half 12 douchen zodat ik rustig kon wachten op het telefoontje, dat ik rond 12 uur kon verwachten. Het werd langer wachten dan gedacht.

Om 1 uur kwam het telefoontje. De uitslag was positief. Het vocht in het oog is nu weg. De volgende prik is over 6 weken, de daar op volgende 8 weken later. Dan volgt weer een nieuwe ogenscan.
Met tropische temperaturen in het hele land, zelfs op de Waddeneilanden, lunchte ik gewoon binnen. We hadden Spaanse temperaturen en Spanjaarden blijven op het heetst van de dag ook bij voorkeur binnen.

De met de hitte gepaard gaande droogte heeft inmiddels tot een ontslagronde geleid.

Tijdens de lunch werd de post bezorgd....

"Het Brillenfeest!"

We werden gisteren om 7 uur wakker. Door de koelere nachttemperatuur hadden we goed geslapen.

We hadden met onze oudste dochter afgesproken om langs te komen op de camping, waar zij deze week met haar zoons stond. Dus na het ontbijt reisden we naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Driebergen-Zeist namen. Met de OV-fiets reden we door bos en heide naar camping "De Krakeling", genoemd naar het gelijknamige natuurgebied, waar we op de laatste dag van onze fietsvakantie langs gereden waren. 



Om 11 uur kwamen we daar aan. We zouden het grootste deel van de bloedhete dag optrekken met onze kleinzoons.


We zochten zoveel mogelijk de schaduw op op het grote terrein van deze familiecamping met veel georganiseerde activiteiten voor kinderen.


Daarbij genoten we we ook van de natuur op deze camping.

Zoals van dit bitterzoet.

De vlinders waren in verschillende vormen aanwezig op "De Krakeling".


Maar het hoogtepunt van de dag moest nog komen: de zonsverduistering. In de berichtgeving werd het gebracht als de eerste sinds augustus 1999, maar dat is een misvatting. Op onze trouwdag in 2015 was er eveneens sprake van een zonsverduistering, al was daar door de dikke bewolking weinig van te zien!
Dit keer was het zicht een stuk beter. Met het oog op onze ogen hadden we onze eclipsbrillen uit 1999 meegenomen, zodat we veilig konden kijken. Ook een vriendin van Ike had een aantal brillen meegenomen. Je kon ze alleen per 5 bestellen.

Om 10 over 7 begon de eclips. Het hoogtepunt lag een uur later. Een beeldverslag van de 88% zonsverduistering is hieronder te zien.

Onze vierjarige kleinzoon sprak van "Het Brillenfeest!" Een zeer rake typering!
Gaandeweg werd het wat donkerder. Een beetje unheimisch licht.
Met een gewone foto zag je de sikkel niet zoals hieronder, maar wel een soort regenboog om de zon en een wit sikkeltje in een groen vlekje.

Zo zag je het door de eclipsbril.


Deze foto's kreeg ik van onze correspondent op het Noordzeestrand.
Van onze correspondent in de Alpen kregen we een heel ander licht op de zonsverduistering.
In Leiden ging "Het Brillenfeest!" gepaard met een muziektip.


Op "De Krakeling" gingen we op weg naar de 88%.

Langzamerhand werd het weer wat lichter. Ondanks de invallende avondschemering!

Maar vergeleken met Asturias was het hier maar kinderspel.
Daar was de zonsverduistering 100%. Net als "Het Brillenfeest!"