Tuinseizoen

Waar het schaatsseizoen er bijna opzit, daar begint het tuinseizoen op volle toeren te draaien. Waar ik veel uren maak in IJshal De Vliet, daar maakt mijn vrouw menig uur op de volkstuin.

Gisteren en vandaag ben ik er in de middag naar toe gefietst om thee met Ada te drinken en wat kleine klusjes te doen. Onderweg kon je de vorderingen van de graafwerkzaamheden in de weilanden ten zuiden van de Stevenshof niet missen.





Het voelde gisterenmiddag een stuk aangenamer dan deze dinsdagmiddag.

De temperatuur was nagenoeg gelijk, maar de wind maakte, dat het een stuk  kouder aanvoelde.
Maar de lente was goed te zien op de volkstuin.






Ook de ooievaars zijn in de ban van de lente. Kunnen ze de kindertjes mooi bij zichzelf bezorgen.


Door een koud en vooral sneeuwrijk januari heeft bij veel mensen het idee postgevat, dat we een koude winter achter de rug hebben. Een misvatting!

Wat geen misvatting is, is dat onze achtertuin er momenteel prachtig uitziet.

Het tuinseizoen is nu echt begonnen.

Slotweek

Terwijl diverse partijen hun wonden likken, is het schaatsseizoen 2025-2026 aan zijn slotweek begonnen.


Gisterenochtend was mijn laatste reguliere schaatsles, vanmorgen de voorlaatste training van de "Krasse knarren". Om kwart over 9 begonnen we met een peloton van 11 man en 1 vrouw, maar zoetjesaan sloten wat laatkomers zich bij ons aan.
In het begin had ik wat moeite met het tempo, het gevolg van de 200 kilometer schaatsen bij de Bert Grotenhuis Bokaal in Haarlem, maar gaandeweg kon ik wat meer snelheid maken.

Bij de eerste serie van 16 rondjes kon ik ineens 6 rondjes 35 rijden. Deze snelheid nam ik mee naar "mijn" 5 kilometer op kop. Na een serie 37-ers en een paar 36-ers dook ik halverwege de rit eveneens in de 35, maar aan het slot bleek ik iets te vroeg naar de topsnelheid te zijn gegaan. Na een paar 36-ers was de slotronde wel goed: 35 blank.
De rest van de training ging best goed. Ik had kortom de 200 kilometer goed verteerd. Maar ja, wat verwacht ja anders van een kilometervreter?

Nu we het toch over het effect op een sportlichaam hebben: de bloeddruk kende een opmerkelijke curve. Op vrijdagochtend ruim voor de start 133 om 72, de dag erna 120 om 69, zondag 110 om 64 om gisteren naar de laagste bloeddruk van dit jaar te dalen: 104 om 64. Vanmorgen was deze weer wat hoger met 116 om 70. De dagen na een flinke inspanning kan de bloeddruk dus flink lager worden. Zelfs bij iemand, bij wie ooit 238 om 138 is gemeten!

Na de training verlieten we de 250-meterbaan om in de gezellig drukke kantine van IJshal De Vliet koffie, thee en chocolademelk te drinken voordat we huiswaarts keerden.


Daarbij hadden we het ook over de energiebesparing, die deze energiezuinige ijsbaan momenteel oplevert door de hoge energieprijzen.

(Klik op de afbeelding om tekst te vergroten)

Voor de "Krasse knarren" zat de helft van de slotweek erop.

Een dondersteen met een dobbelsteen

Vanmorgen was voor mij de laatste schaatsles van de Schaatsschool van dit geslaagde schaatsseizoen in IJshal De Vliet. Ik had de 5 deelnemers al aangekondigd, dat ik een dobbelsteen mee zou nemen. Daar belofte schuld maakt, kwam ik om kwart over 9 het ijs op met de grote gele dobbelsteen.
Net als bij de lessen voor kinderen mochten de volwassenen om beurten met de dobbelsteen gooien. Het aantal ogen bepaalde het aantal rondjes. De oefening paste ik daar op aan. Sommige oefeningen waren voorspelbaar en doorsnee. De eerste worp was een 3, hetgeen inhield, dat we 3 rondjes gingen inrijden.

Maar wie mij een beetje kent weet, dat ik heel creatief met deze cijfers om ga. Als een oefening te zwaar is voor 4 rondjes, dan maak ik er 4 bochten van. De 4 kwam veel terug, dus deze lenigheid van geest kwam uitstekend van pas. Verder werden de 1 en de 3 vaak gegooid.

Bij de 1 volgde een oefening van 250 meter, bij 3 gingen we in drietallen schaatsen. De eerste schaatser trok de tweede, die op zijn beurt ook nog eens geduwd werd door de derde. Na 1 rondje ging de kopman naar achteren en zo schoof deze volgorde op tot iedereen een ronde op kop gereden had.
De groen-witte overtrek voor over er helm deden dienst als bagage op de rug. Als deze losliggende overtrek van je rug af viel, moest je stoppen en deze oprapen en weer zelf op je rug leggen gedurende 1 lastige ronde.

Hetzelfde textiel werd gebruikt bij wat acrobatische oefeningen, waarbij je de overtrek telkens op een andere wijze van de ene hand aan de andere moest overdragen: achter je rug langs of tussen je benen door. Het was net geen ballet.

Buiten de beenspieren werden vooral de lachspieren goed getraind. Voordat we aan de koffie, thee en warme chocolademelk met zelfgebakken cake toekwamen als afsluiting van het schaatsseizoen, hadden wij een hilarische schaatsles.

Laat dat maar over aan een dondersteen met een dobbelsteen....

Losfietsen

Gisterenochtend kon ik gewoon traplopen na de toch behoorlijk zware Bert Grotenhuis Bokaal geschaatst te hebben. Kennelijk ben ik goed in vorm, zodat ik de 200 kilometer schaatsen goed kon verteren. Eerlijk gezegd vond ik het rijden van een baanrecord van 800 rondjes in IJshal De Vliet zwaarder.

Ook toen kon ik de volgende morgen gewoon traplopen. De dag na de wintertriatlon had ik echter wel last van zware bovenbenen. Gelukkig kon ik dit weekeinde de bovenbenen lekker los gaan fietsen.
Gisteren ging ik eerst boodschappend doen bij "De Helianth", dus de eerste fietsrit had ik al snel te pakken. Om kwart over 11 fietste ik rustig naar IJshal De Vliet, waar ik een kinderpartijtje zou leiden. Bij aankomst bleek, dat deze later op de middag zou zijn met een andere trainer. Toch fijn, als dat even doorgegeven zou zijn, want nu kwam ik voor niets naar de baan.

Gedane zaken nemen geen keer en nu had ik meer tijd om naar Burgerveen te fietsen, waar mijn oudste zus Annie haar 85e verjaardag vierde. Zo reed ik naar Park "Cronesteyn" om naar de lepelaarskolonie te kijken.


Daarna fietste ik door naar de Munnikenpolder, in de zomermaanden de plek, waar we de droogtraining van IJVL en VIJL afwerken. Dáár wordt de basis gelegd voor een puike conditie in de wintermaanden. Onderweg kwam ik in de buurt van "De Bult" zeer veel wielrenners tegen: de jaarlijkse Joop Zoetemelk Classic startte hier.
In de Munnikenpolder was het ook druk, maar dan vooral op en in het ondiepe water.



Zeer veel waad- en watervogels klitten hier bij elkaar, zoals kieviten, grutto's, meeuwen, zwanen, ganzen, wulpen en ander gevogelte.

Elders rondom dit vogelparadijsje was het een stuk rustiger.



Ik fietste door Hoogmade langs de plek, waar mijn moeder geboren is.

Ik had de hele weg naar Burgerveen tegenwind.

Na een koude start van de dag werd het in het zonnetje steeds lekkerder fietsweer.


Bij "Rozen en Radijs" hadden we een gezellige middag met een natje en een droogje. Het was een gezellig samenzijn met mijn broer en zussen en hun aanhang en diverse neven en nichten. In de avondschemering reden Ada en ik naar huis toe. Bij de Koppoel zagen we een molen met een geknakte wiek.

We genoten van de mooie avondschemering op dit deel van de Molentocht en de Marathon van Leiden.



Na bijna 70 kilometer gefietst te hebben, aten we thuis nog een boterham met gebakken ei en yoghurt met muesli als toetje.
Het effect van het duursporten was trouwens goed af te meten aan de bloeddruk. Vrijdagmorgen was deze 133 om 72, gisteren 120 om 69 en vanmorgen 110 om 64. Een puur lage bloeddruk!

Vandaag kwamen er met korte fietsritten naar de Leidse binnenstad en de volkstuin ruim 20 kilometer bij, zodat ik na 200 kilometer schaatsen dit weekeinde ook nog 90 kilometer gereden heb.

Ik heb de spieren aardig losgefietst.

Trouwdag

Teneinde dit soort taferelen te voorkomen, had ik met mijn vrouw overlegd, toen bekend werd dat de Bert Grotenhuis Bokaal op onze trouwdag verreden zou gaan worden.

Het was geen probleem. In het verleden heb ik ook wel eens aan de wintertriatlon meegedaan op onze trouwdag. Maar om Ada te laten weten dat dit trainingsbeest haar zeer waardeerde, had hij een Dwarsligger gevonden met de welluidende titel "Alle beesten".

Om 6 uur verliet ik de echtelijke sponde om mijn sportkleding aan te trekken en een ontbijt met veel fruit te nuttigen. Om 7 uur werd ik opgehaald door "Krasse knar" Dennis Groeneveld. Samen reden we naar de IJsbaan van Haarlem, waar we zoveel rondjes als mogelijk zouden gaan rijden. Dennis zou volgens plan op 253 rondjes uitkomen.

Via de toeristische route door de Bollenstreek reden we er naar toe. We waren precies op tijd klaar om met zo'n 50 schaatsers van start te gaan bij de Bert Grotenhuis Bokaal. Er waren weer een hoop bekenden, die ook al jaren meedoen met dit schaatsfestijn aan het slot van het seizoen.

Er waren zoals gebruikelijk schaatsers, die er meteen in vlogen. Deze Diesel moet altijd even op gang komen, maar als de motor is warmgedraaid kan hij blijven gaan. Ik was al een paar keer gelapt voor ik in ronde 9 voor het eerst onder de minuut dook. Het eerste uur had ik meestal een paar schaatsers achter me.

Het eerste uur reed ik 62 rondjes, het uur erop ging met 60 rondjes voortvarender. Dat klink tegenstrijdig, doch dat is het niet. De dweilpauze van 8 minuten zorgde ervoor, dat het uur effectief 52 minuten duurde. Tijdens deze serie reed ik met 51,7 mijn snelste rondje van de dag. Het derde uur ging met 56 rondjes niet veel langzamer.

Door de laagstaande zon, die op het gladde ijs weerkaatst werd, reed ik vanaf deze serie met mijn nieuwe zonnebril op.
Op de baan was het nu een stuk drukker. Er reden diverse trainingsgroepen, zodat je af en toe gepasseerd werd door een langgerekt peloton. Er reden diverse IJVL-ers mee, waaronder Elfstedenmaat Andrea Landman.

Op een gegeven moment reden er 2 Leidse tandartsen op kop van dat peloton: Wouter van Riessen en Arthur van Winsen. Het tempo ging omhoog. Laat ik het zo zeggen: zij trokken er flink aan.
Tijdens de daarop volgende pauze met praatte ik een tijdje met Arthur.
Ondanks dat ik gemiddeld rondjes 55 reed, had ik weinig schaatsers achter me aan. Maar tegen mijn voormalige tandarts zei ik: "Ach Arthur, het is net als met jouw beroep. Vroeger of later komen ze vanzelf naar je toe."

Het was inmiddels warmer geworden. Ik had mijn IJsstrijd-trainingsjack uitgetrokken en reed in het Jumbo-shirt, dat ik van Tijmen Snel had gekregen.
"Je rijdt nu in de gele trui", zei de immer enthousiaste Ageeth Bosma tegen me.
Ik nam een meisje van ijsclub "Nut en Vermaak" uit Leimuiden, de club van stayers pur sang Bob de Jong en Esmee Visser, op sleeptouw en schakelde daardoor aan het eind van het vierde uur over op rondjes van net onder of op de minuut.

Voor een deel kwam dat door een botte plek op één van mijn ijzers. Het grote voordeel van kluunschaatsen bleek maar weer eens. Ik had een reservepaar meegenomen, zodat ik met scherpe ijzers verder kon schaatsen.

De totaalstand was inmiddels opgelopen naar 233 omlopen van 400 meter. Het was nog maar een klein stukje naar het 250e rondje. Altijd een magisch moment. Vanaf daar kun je af gaan tellen.
Het vijfde uur begon ik vrij rustig, maar gaandeweg versnelde ik met een aardige sliert achter me aan. Het was rustiger op de baan , zodat ik mijn specialiteit ten volle kon benutten: een brede slag. Met 286 rondjes op de teller zag het er naar uit, dat ik volgens mijn schema de 200 kilometer kon volbrengen. Bij het van de baan afgaan voor de Zamboni kwam een man naar mij toe: "Wat bent u ontzettend sterk!"

De zesde serie had ik als vanouds het grootste deel van de deelnemers achter me aan met gemiddeld rondjes 55. Het totaal kwam uit op 401 omlopen, dus ik hoefde er nog maar 99 af te leggen.

Het 8e uur ging net zo snel als het uur ervoor met eveneens een aardig lange stoet in mijn kielzog. Met 456 rondjes hoefde ik het laatste uur nog maar 44 omlopen af te leggen. Ik reed wat rustiger om vooral de jeugdige schaatsers op weg naar de finish te helpen bij dit leuke duursportevenement. Uit ervaring wet ik, dat dit  het zwaarste stuk kan zijn. Het gezegde luidt niet voor niets: De laatste loodjes wegen het zwaarst!

Tijdens het 500e rondje ging ik hand in hand over de finish met Bert Grotenhuis, de naamgever en bedenker van dit duursportevenement. Ik had nog tijd genoeg over om 12 rondjes te rijden, zodat ik om 5 uur 512 rondjes op de teller had staan. Exact het aantal van vorig jaar, de dag waarop mijn zus Leny was overleden.



De prijsuitreiking was in het restaurant van de ijsbaan. Na alle sportdranken was het tijd voor een onvervalst Haarlems biertje: Jopen.

De niet volledige uitslag is af te lezen uit dit staatje. Asturias met 512 rondjes ontbreekt. Ik zou dan als 7e gefinisht zijn.

Blijkens de uitslag was ik bij de mannen als 6e geëindigd en in het totaalklassement als 8e.

Ik kon met Nathalie, die op kunstschaatsen 417 rondjes afgelegd had, meerijden tot station Heemstede, waar ik de trein naar De Vink nam. In de Stevenshof kon ik genieten van een prachtige zonsondergang.

Daarna kon ik mijn vrouw in de armen sluiten op onze trouwdag, die vorig jaar een stuk treuriger was.