Pink Floyd Project

Gisterenavond trad "Pink Floyd Project" op in de Stadsgehoorzaal in Leiden. Samen met Bas Warnink ging ik er naar toe. We hadden afgesproken bij Leiden Centraal. Hij kwam er met de trein naar toe, ik met de fiets. Samen wandelden we naar de Breedestraat, pardon, de Breestraat.
Nadat we onze toegangskaartjes hadden laten zien, namen we een La Chouffee in de entreehal, waar het volstroomde met muziekliefhebbers. Ik kwam aardig wat bekenden tegen, waaronder diverse mensen, waarmee ik vaak schaats. We wisten van elkaar niet, dat we naar deze coverband van "Pink Floyd" zouden gaan.

Het programma was veelbelovend: "Wish You Were Here" en "Dark Side of the Moon". De laatste was de eerste lp, die ik van "Pink Floyd" kocht. "Wish You Were Here" kwam een paar maanden, nadat "De Hobbit" in Nieuw-Vennep eind 1975 heropend was uit en werd in dit jongerencentrum de meest gedraaide lp in die jaren.

In de grote zaal van de 200 jaar oude Stadsgehoorzaal was plaats voor 760 bezoekers en deze zaal was tot de laatste stoel uitverkocht. We genoten met volle teugen van deze goede coverband, die voor een sfeervolle aankleding van het optreden hadden gezorgd.

De meesterproef is altijd de uitvoering van "The Great Gig in the Sky". Bij veel coverbands moet hier getransponeerd worden om de hoogste noten te kunnen halen. Maar "Pink Floyd Project" had een verrassing voor ons in petto.

Tureluurs

Om half 7 werd ik vanmorgen wakker. Het schaatsseizoen is op een oor na gevild.

Daar ik over een week of 6 de Leiden Marathon ga lopen, is het zoetjesaan tijd om aan de looptraining te gaan beginnen. Ik trok mijn hardloopschoenen aan en stapte de koude lentelucht in.

Op klomphoogte vroor het ruim 2 graden, doch op ooghoogte was het slechts lichte vorst.

In combinatie met de wind lag de gevoelstemperatuur met bijna matige vorst een tikkeltje lager.

Ik liep naar de molen van de Stevenshof toe, die prachtig weerspiegeld werd in het water.


Het speenkruid was wit uitgeslagen van de rijp.

Het waarschuwingsbord met "In/uitrit werkverkeer" was na ruim een maand ineens begrijpelijk.

Ik liep door naar het weiland, dat vogelvriendelijk gemaakt is als natuurcompensatie. Het werkt, want het wemelde van de weidevogels.



Hieronder zaten kieviten, grutto's, wulpen en tureluurs.

Tijdens de protestfietstocht langs de Waddenzee stonden we bij de start op Texel op camping "Loodsmansduin" op het veld, dat de naam "Tureluur" droeg.

Ik maakte diverse foto's van het gevogelte, maar deze waren te brokkelig om op dit blog te plaatsen. Het kostte wel meer tijd dan gedacht, zodat ik mijn duurloop inkortte, daar ik op tijd op een afspraak in het gezondheidscentrum in de Stevenshof moest zijn.
Na het ontbijt fietste ik er naar toe, waar de uitslag van het bloedonderzoek werd besproken.

Alleen de bloeddrukmeting van 124 om 72 verschilde nogal van de 147 om 77 in het gezondheidscentrum. Het is altijd een momentopname, maar toch....

Na thuis nog wat kleine klusjes te hebben gedaan, fietste ik naar "De Helianth" en de Centraal Apotheek, waar de kwartaalvoorraad bloeddrukverlagende medicijnen gearriveerd was. Het was duidelijk, dat ik nog niet zonder kan. Bij de Apothekersdijk zag ik dit bijzondere spandoek.

Op weg naar huis zag ik her en der aardig wat lentebloemen langs de kant van de weg.




En dat is het grote voordeel, als je alles op de fiets doet: je wordt niet tureluurs van de stijging van de benzineprijs.

Hoewel niet iedereen daar hetzelfde over denkt....

De laatste der Mohikanen

Alsof ik het had voorvoeld had ik vannacht gedroomd over een droogtraining met de "Krasse knarren". Onderweg was ik de meesten uit het oog verloren. In de praktijk klopt het ook. Van de "Krasse knarren" van het eerste uur, waarmee ik rond de eeuwwisseling ben gaan schaatsen, zie ik bijna niemand meer op het gladde ijs van IJshal De Vliet.

Nu was het vanmorgen niet al te warm.

In combinatie met windkracht 6 niet bepaald de ideale temperatuur voor een lange rit op de racefiets.

Ondanks de voor het overdekt schaatsen ideale omstandigheden, was de opkomst voor de laatste training van het seizoen van de "Krasse knarren" zeer matig. 

We voelden ons een beetje "De laatste der Mohikanen".

De meeste jaren sloten we het schaatsseizoen af met het aftellen. Dit keer probeerde ik het op een andere manier: door de dobbelsteen het aantal rondjes te laten bepalen.

Ieder oog stond voor een kilometer schaatsen. Doordat er tweemaal 4 en tweemaal 6 werd gegooid, was het een feestdag voor de stayers onder ons.

Met 48 rondjes op kop van een zeer klein peloton nam ik het merendeel van het kopwerk voor mijn rekening. Maar ja, het is nog lang geen 800 rondjes....
De eerste 6 kilometer ging mooi vlak in rondjes 38, de tweede in rondjes 37. De snelste rondjes waren de slotrondes van de paar kortere series: 33,9 en 34,2 seconden.

Doordat het het uur ervoor ook stil was, werd er niet gedweild, zodat we 141 rondjes geschaatst hadden. Met de bikkels Ruud Hoogenboom, John Val, Aad Kleijweg en Mart Moraal ging ik naar de kantine van IJshal De Vliet, waar we met koffie, thee, warme chocolade en appeltaart het mooie schaatsseizoen afsloten. 



Als dank voor alle goede zorgen kreeg ik een aantal in percentage oplopende dorstlessers mee naar huis. Zelf bracht ik het traditionele bierpakket naar de ijsmeesters.


Hoewel ik heerlijk heb geschaatst met dit kwintet, hoop ik volgend jaar toch op een hogere opkomst van de "Krasse knarren" aan het slot van het seizoen.

Hagelloop

Onze oppasdag viel dit keer samen met de sponsorloop op de school, waar onze kleinzoons op zitten. Eergisteren kwam het verzoek, of één van de ouders met de kleuter mee wilde lopen. Daar het de ouders niet zo goed uitkwam, wilde opa wel voor Remplaçant spelen.

Zodoende stond ik om 6 uur op om op tijd in Rotterdam te zijn. Het regende op weg naar Leiden Centraal en het regende vanaf Rotterdam Centraal. De regenbroek kwam dus goed van pas. 
Met de kleinkinderen fietste ik naar school toe, waar we wachtten tot de start van de kleuters. Weerplaza gaf aan, dat het om 20 over 9 zou stoppen met regenen, zodat de kleuters droog zouden kunnen starten. Dit klopte exact.

De jongste had er vandaag niet zoveel zin in, dus hij liep minder dan hetgeen wij verwacht hadden. De oudste kleinzoon startte 3 kwartier later. De groepen 4 gingen er als een speer vandoor. Niet bepaald de beste methode om veel rondjes te lopen. 
Tijdens de eerste ronde begon het te regenen, tijdens de tweede liepen we in de hagel. De kinderen in korte broek en met korte mouwen zullen hun kledingkeuze betreurd hebben.
"Auw, auw!" hoorde ik diverse kinderen roepen, terwijl ik in de buurt van mijn kleinzoon liep.

Gedurende de 5 rondjes om de school was de hagel in flinke regen overgegaan, zodat er flinke plassen op het parcours lagen. Met een paar natte poten fietste ik naar het huis van mijn dochter toe, waar ik een paar droge sokken leende.

Een uur of 2 later haalde ik de kleinzoons van school. Ada was inmiddels ook gekomen en ging na de lunch aan de slag met de leibomen.

Door het in Leiden opgelopen slaaptekort ging ik even op de bank liggen en was zo vertrokken naar dromenland.

Inmiddels had ik een appje gekregen met onderstaande foto met als onderschrift: "En één van hen legt uit hoe je moet schaatsen."

Het juiste antwoord kwam van diverse kanten per kerende post terug: "Dat begrijp je pas als je het ziet" en "Maar das logisch!"

De rest van de middag verliep een beetje standaard, maar door het wisselvallige weer grotendeels binnen. Maar ja, dat krijg je na een hagelloop.

Tuinseizoen

Waar het schaatsseizoen er bijna opzit, daar begint het tuinseizoen op volle toeren te draaien. Waar ik veel uren maak in IJshal De Vliet, daar maakt mijn vrouw menig uur op de volkstuin.

Gisteren en vandaag ben ik er in de middag naar toe gefietst om thee met Ada te drinken en wat kleine klusjes te doen. Onderweg kon je de vorderingen van de graafwerkzaamheden in de weilanden ten zuiden van de Stevenshof niet missen.





Het voelde gisterenmiddag een stuk aangenamer dan deze dinsdagmiddag.

De temperatuur was nagenoeg gelijk, maar de wind maakte, dat het een stuk  kouder aanvoelde.
Maar de lente was goed te zien op de volkstuin.






Ook de ooievaars zijn in de ban van de lente. Kunnen ze de kindertjes mooi bij zichzelf bezorgen.


Door een koud en vooral sneeuwrijk januari heeft bij veel mensen het idee postgevat, dat we een koude winter achter de rug hebben. Een misvatting!

Wat geen misvatting is, is dat onze achtertuin er momenteel prachtig uitziet.

Het tuinseizoen is nu echt begonnen.