Muzikale dagen

Afgelopen dagen waren muzikale dagen. Bij "Uriah Heep" konden we nog een beetje meezingen, bij de vierstemmige koorzang van "Cappella Frui Cantus" werd dat niet op prijs gesteld. Bij het Klimaatkoor stond het buiten kijf dat ik mee mocht zingen.

Als één van de weinige bassen mocht ik vanavond meteen met een vierstemmig lied meezingen. Gelukkig waren noch de tekst, noch de noten ingewikkeld.

Op de fiets had ik al lekker ingezongen met bovenstaand meerstemmig lied in mijn hoofd. Bij het Klimaatkoor gaf dirigent Maarten Witkam de toon aan, vanmorgen zette ik als trainer in IJshal De Vliet de toon bij de beginnersgroep van de Sven Kramer Academy.
Er was een kwintet schaatssters in mijn groep, waaronder een nieuweling. De les bestond uit de basisoefeningen, van waaruit we al snel vooruitgang boekten. Alle vijf schaatsten aan het einde van de les een stuk zekerder en daardoor ook beter. 

In mijn ogen zit er muziek in!

Cappella Frui Cantus

Nadat de klok een uur vooruit was gezet, was het gisteren vroeger licht. Daar ik vrij laat thuis was gekomen van het fantastische concert van "Uriah Heep", trok ik met niets aan van het morgenlicht en was ik na een toiletbezoek vertrokken naar verre oorden.

Na een toch nog redelijke nachtrust deden we het zondagmorgen rustig aan en ontbeten vrij laat. We moesten nog wel een beslissing nemen over hoe we 's middags naar het concert van "Cappella Frui Cantus" in Alphen aan den Rijn zouden gaan.

We hadden het aanbod gekregen om mee te rijden, maar het liefst gingen we op de fiets. Een blik op Weerplaza gaf de doorslag. Het zag er naar uit, dat het droog zou blijven met windkracht 6 als maximum. Als rasechte polderjongen had ik wel eens meer wind voor mijn kiezen gehad.

We kozen dus voor onze eigen spierkracht. Na een bezoek aan de Ekklesia fietsten we met de wind grotendeels in de rug langs de Rijn naar Alphen, waar we de Oudhoornse kerk onze fietsen stalden tegen een muur. Met het oog op de voorwielen een veiliger optie dan de fietsenrekken.
Tot 1918 was Oudshoorn trouwens een zelfstandige gemeente.

De Oudshoornse kerk is een mooie compacte kerk met fraaie glas-in loodramen en een beschilderd plafond.

Het programma zat veelbelovend in elkaar met werken van Henry Purcell, Ariel Ramirez, John Rutter, Billy Joel en Bob Chilcott.

Het was een mooi programma, er werd prachtig gezongen, maar ik miste een paar knallers ertussen. Net zoals bij "Uriah Heep" de paar rockballads de hardrocknummers meer reliëf gaven. Muziek heeft af en toe contrasten nodig.

Het contrast hadden we gisteren wel met de wind. Windkracht 6 in de rug is heel wat anders dan dezelfde windkracht tegen.

Uriah Heep

 
Uriah Heep was de schurk in de roman "David Copperfield" van Charles Dickens.

Het getuigt van lef om je als rockgroep met zo'n naam te tooien.

Op een door flinke regenbuien zaterdagavond was in Haarlem de aftrap van de afscheidstournee van deze Britse popgroep onder de welluidende naam "The Magicians Farewell".

In de jaren '70 was de groep populair met lp's als "Demons and Wizards" en "The Magican's Birthday".

Met Bas Warnink, met wie ik vaak naar de muziek van "Uriah Heep" geluisterd heb, ging ik gisterenavond naar de Philharmonie in de Spaarnestad. 

Zoals u ziet leek Wigbolt Ripperda ook op een hardrocker.
We hadden afgesproken om een vorkje te prikken in de Lange Wijngaardstraat, waar onze veel te jong overleden vriend Tim de Beer jarenlang gewoond had. 

De gewonnen finales van Nederland tegen de Sovjet-Unie in 1988 en die van Ajax tegen AC Milan in 1995 bekeken we bij hem, waarna we ons in het feestgedruis op de Grote Markt stortten: "Dat wordt Siberië, dat wordt Siberië!"

Bij "Bruxelles" hadden we boven een tafeltje op een kleine verhoging.

We kletsten gezellig bij tijdens het eten van de sliptong, maar wachtend op het nagerecht werd een vrouw aan het tafeltje onwel. Ze werd voorzichtig op de grond gelegd en 112 werd gebeld. Ze ademde nog en wij bereidden ons er op voor om eventueel te helpen bij een reanimatie, maar de vrouw kwam bij bewustzijn vlak voor de ambulancemedewerkers binnen kwamen.
Het kwam wat absurdistisch over, dat wij ons taartje met ijs opaten vlak bij een flauwgevallen vrouw, maar ja, een schaatser wacht niet tot het ijs gesmolten is.

We begaven ons naar de Philharmonie met de geruststellende gedachte, dat de vrouw geen verdere medische zorg nodig had. Als iemand met loeiende sirenes zou worden afgevoerd, dan zou je toch met een heel ander gevoel naar een concert.
We haalden bij aankomst een lokaal Jopen-biertje en begaven ons naar het balkon, waar we een goed zicht hadden op het podium én de feestzaal beneden ons. Ik appte naar mijn voormalige collega Nelina Houwaart, die zich in de menigte bevond. We hebben elkaar daar niet gezien.
We pikten de slotnummers van "Heavy Pettin", die in het voorprogramma speelden, mee, waarna na een pauze waarin de muziekinstrumenten en decors verwisseld werden en "Uriah Heep" kon beginnen.
Volgens het principe van toewerken naar een climax werd met wat onbekendere nummers begonnen. Vanaf "Stealin'" kwamen de klassiekers tevoorschijn.

De zanger Bernie Shaw was een echte entertainer en hij zette het publiek aan om met de backing vocals mee te zingen. Dat deden we vol overgave.

U kunt zien, dat de verjongingskuur van hetzij "The Wizard", hetzij de jarige "Magician" voor de bassist goed is uitgepakt. Wellicht kunnen ze deze kuur in het basispakket van de zorgverzekering opnemen....

"July Morning" was altijd al één van mijn favorieten. Wat verwacht je ook anders van iemand, die op een warme julimorgen geboren is?

Een andere favoriet was "Lady in Black", een vrij akoestisch nummer, waarin de driestemmige koorzang van "Uriah Heep" het best tot zijn recht kwam.

De toegift begon met "Sunrise".

Met het ingaan van de wintertijd een paar uur later kwam ook de zonsopgang ineens een uur dichterbij.

"Uriah Heep" sloot af met hun grootste hit. 

Gitarist en oprichter Mick Box kan na 56 jaar trouwe dienst beginnen aan zijn eigen "Easy livin'"

Inktzwammenloop

Gisteren is er een aardige sloot water naar beneden komen zetten.

Ideaal voor de paddenstoelen. Na vanmorgen met Ada boodschappen gedaan te hebben bij de Oogstwinkel en "De Helianth" ging ik vanmiddag een rondje van 5 kilometer lopen door het Stevenspark en "Ter Wadding". De eerste paddenstoel, die ik tegenkwam, was de geschubde inktzwam.

Maar er waren er meer, zoals de elfenbankjes.


Maar er waren nog laatbloeiers te vinden op mijn pad.

De bomen krijgen hun herfsttooi.

De paddenstoelen ook.

Maar het laatste woord was toch aan de inktzwammen.

Schaatsfeest

Vorige week vrijdag hadden we aan de kinderen van de IJVL gevraagd, wie er met de Herfstvakantie weg waren. Ongeveer de helft van de kinderen gaf aan er niet te zijn. Derhalve gaven we aan, dat de kinderen vandaag een vriendje of vriendinnetje mee mochten nemen.

We gingen er van uit, dat er in totaal minder kinderen zouden komen, zodat we de trainers, die er vandaag niet zouden zijn, niet vervingen. Om het met een understatement te zeggen: het was een kleine misrekening.

Een kwartier voor tijd, toen er nog gedweild werd in IJshal De Vliet, zag het er niet bepaald megadruk uit.

Dat veranderde toen ik na de dweil het ijs op stapte. Samen met Jeroen hadden we een groep van minstens 30 kinderen. Het individuele aandacht geven aan de nieuwkomers was een kansloze missie. We begonnen met de basisbewegingen, waaronder de clownsstap en het stampen op het ijs: "Jullie moeten zo hard stampen, dat ze het aan de andere kant van de baan ook moeten horen!"

Dit gebeurde vol overgave.
Nu we het over het maken van geluid hebben, daar bracht ik de volgende opdracht zeer subtiel: "Over 3 maanden is het bijna Oudjaar. Vuurwerk mag niet meer, maar het geluid van gillende keukenmeiden kunnen jullie volgens mij wel maken."
Nou, dat konden de ruim 30 kinderen wel degelijk. Met het hoge gegil reden we een rondje van 250 meter. Het was in de hele ijshal goed te horen.

Na een half uur zouden we spelletjes gaan doen. Daar de gevorderde jeugd wat serieuzere oefeningen ging doen, kwamen een aantal kinderen onze gelederen versterken, zodat we met 40 kinderen begonnen aan "Schipper mag ik overvaren?'






Dit was nog redelijk overzichtelijk. We maakten een grote kring en reden naar elkaar toe en weer naar achteren. Dit herhaalden we tweemaal.


We bleven elkaar vasthouden en deden daarnaast "De boom wordt hoe langer hoe dikker!"

Nou, met 40 kinderen en een paar trainers was er wel degelijk sprake van een dikke boom! En dan te bedenken, dat ik de Herfstvakantie maandagmorgen met slechts 1 kind begon....

Met de plastic noppen deden we tikkertje. De dobbelsteen bepaalde het aantal tikkers. Wie getikt was, kwam bij deze trainer een nop halen en werd ook tikker. Een heerlijke chaos was het gevolg. 
Wegens succes werd het geprolongeerd.
De trainers, de kinderen en de vele aanwezige (groot)ouders genoten volop van dit schaatsfeest, dat we afsloten met het weggooien van de vele plastic noppen. Iedereen mocht deze oprapen en daarna er zelf "Met de pet ernaar gooien!"

Ik schijn op dit schaatsfeest met pretogen rondgereden te hebben.....

Aan de stok schaatsen

Na een droomrijke nacht werd ik om half 7 wakker.

Ik verliet de echtelijke sponde om mijn sportkleding aan te trekken en te gaan ontbijten, daar ik op tijd in IJshal De Vliet moest zijn voor de laatste ochtend van de schaatsinstuif in de Herfstvakantie.
Waar ik normaliter even inschaats voor ik aan de schaatsles begin, was dat vanmorgen onmogelijk, daar tegelijkertijd de 250-meterbaan en de ijshockeybaan werden gedweild en de funbaan nog gedaan moest worden. Maar geen nood. Met de al aanwezige kinderen deed ik schaatsstappen op de schaatsen en gingen we een stukje klûnen.
Waar ik de les gisteren afgesloten had met schaatsen aan de stok met een bezem, daar werd dit het thema van de training van vandaag.
Na de basisoefeningen deden we eerst de gebruikelijke valoefeningen op de spiegelgladde funbaan.

Aansluitend gingen we in tweetallen met een plastic stok tussen ons in schaatsen.

Dit ging niet altijd vlekkeloos....

Medetrainer Walter Derks en ik vormden een bruggetje met een plastic stok. Eerst was het simpel: we stonden stil. Daarna werd het lastiger. We schaatsten rustig voorwaarts en de kinderen moesten er onderdoor rijden.

Nog lastiger werd het toen we de kinderen tegemoet reden. De overtreffende trap was dat we heen en weer schaatsten. Soms reden we met de jonge schaatsers mee, soms kwamen we hen tegemoet.

Wie dacht dat dit alles was, onderschat mijn brein. Onze rijdende brug bleek ook nog eens omhoog en omlaag te kunnen bewegen! De kinderen moesten dus zeer alert zijn.

Waar de kinderen ook alert moesten zijn, was het ijs onder de bruggen. Onder een brug is het ijs bijna altijd dunner en soms zelfs te dun. Ja, en dan kom je in een wak terecht.

Met de stok en op natuurijs met een tak is het veiliger om liggend iemand uit het wak te krijgen.
Met een grote kring met de stokken tussen ons in sloten we de leuke les met 12 kinderen af.

Op de andere banen kregen de kinderen schaatsles van vrijwilligers.



Ik ging naar boven om op de 250-meterbaan nog even uit te schaatsen. Althans, dat was de intrinsieke bedoeling. Het liep een tikkeltje anders. Na een tiental rondjes van 45 tot 46 seconden schaatste ik een tijdje met een IJVL-trainster en haar kind op.

We konden constateren, dat schaatsers uit Pijnacker IJshal De Vliet ook ontdekt hadden. Intussen had een groepje van 6 IJVL-schaatsers de 250-meterbaan betreden voor een intervaltraining. Aad Kleijweg en ik probeerden aan te haken. Na een week rustig gereden te hebben is het lastig om ineens vol gas te schaatsen. Met een rondje van 34,1 was ik zeer tevreden, maar het groepje reed rondjes 31. Tsja, verschil moet er zijn. 
Toen de baan om half 12 gedweild ging worden, verlieten we de baan. In de kantine dronk ik een kop warme chocolademelk met de IJVL-ers. Dat had ik wel verdiend na de pittige intervaltraining en het schaatsen aan de stok. Ik zorgde er wel voor, dat ik het met de tafelgenoten niet aan de stok kreeg....