Every cloud has a silver lining

Het was vandaag een regenachtige dag met een koude start.


Ook de maximumtemperatuur was niet om over naar huis te schrijven.

Toen ik na wat huishoudelijke klussen naar het centrum van Leiden fietste, had ik mijn winterjas maar aangetrokken. Geen overbodige luxe.
De zwartgerande tuinslakken voelden zich prima bij zulk nat en koel weer. Ik fietste naar de Breestraat om bij Ekoplaza wat boodschappen voor het avondeten te kopen. Deze bracht ik naar de volkstuin, waar Ada naar toe vertrok, toen ik ook het huis verliet. Ik lunchte thuis, zij ging in de loop van de middag naar haar moeder, waar zij het avondeten zou bereiden. Om een uur of 6 ging ik er ook naar toe. Onze jongste dochter was er ook. Het was een gezellige maaltijd met zwarte bonen en spinazie.

Toen we rond 9 uur op het punt stonden om naar huis te fietsen, kregen we een klassiek voorbeeld voorgeschoteld van "Every cloud has a silver lining". 

Weer terug in de Stevenshof reed ik even door naar de molen.


Zo kon ik nog even genieten van clouds with a silver lining. 

"Je weet niet, wat er onder water gebeurt!", of meer meer

In het Leidsch Dagblad stond een artikel over de Vlietlanden, waarbij een deel van het grootste deel van de Benelux langzaam in de diepte verdwijnt.

Dat kwam me heel bekend voor. Vorig jaar gebeurde dat bij het Valkenburgse meer, alleen daar gebeurde het daar in één keer. Bomen verdwenen rechtstandig in het water.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Het betekende het einde van een favoriet hardlooprondje van ruim 6 kilometer van huis uit. Uit veiligheidsoogpunt is de hoek van het meer, waar de instorting plaatsvond, afgesloten. Terecht, want je gaat niet met mensenlevens spelen.
Maar of de rest van het Valkenburgse meer wel veilig is? Geen enkele deskundige durft daar zijn hand voor in het vuur te steken. Vlak bij het strandje loopt het steil de diepte in. Een instorting zoals in de zuidhoek is gebeurd, zou zich daar kunnen herhalen. Dan wordt het echt "Swimming into deep water".

Vooralsnog zijn Ada en ik huiverig om de ochtendtraining, waarbij zij naar het Valkenburgse meer fietst om te gaan zwemmen en ik er lopend naar toe ga en op het strand een korte droogtraining doe, te hervatten.

Even een kleine zijsprong naar nog een meer, dat ontstaan is door zand weg te zuigen: de Vogelplas. Iedereen denkt, dat het overal ondiep is, maar schijn bedriegt. In het midden zit ter hoogte van de vogelkijkhut een put van 2,5 meter diep. Er zijn daardoor diverse mensen, die hier een nat pak hebben opgelopen bij het schaatsen.
De oorzaak is telkens hetzelfde. Ik zal het verwoorden met de zin, die Dick Houthuys, een klasgenoot op MAVO "Porta Vitae", gebruikte om de sport, die hij beoefende, raak te typeren: "Je weet niet, wat er onder water gebeurt!"

En dat is precies, wat er bij het zandzuigen ook geschiedt. Er wordt veel meer zand opgezogen dan mag, want er is immers niemand, die het ziet. 

Bij de Vogelplas kwam Vogelbescherming hier achter. Zij stapte met de bewijzen naar de rechter en nog diezelfde dag werd de zandwinning gestopt. Maar ja, die put van ruim 2 meter diep die zit er wel en zal daar tot in lengte van jaren zitten.

De hebzucht van de zandzuigondernemers, die het teveel gewonnen zand belastingvrij konden verkopen, heeft ook plaatsgevonden bij de Vlietlanden en het Valkenburgse meer en vermoedelijk ok bij andere op deze wijze ontstane recreatiemeren. 

De hebzucht van "Meer, meer!" leidt zo tot meer meer.....



(Foto's Wassenaarder, Trouw en AD)

Irun

Irun was voor ons het vertrekpunt van de busreis naar Asturias en het eindpunt van de busreis op de terugweg.

Net voor de wekker werden we wakker in Hotel "Aitana" en ontbeten in het restaurant op de begane grond. Het was 6 uur. We douchten om beurten en ontbeten in het restaurant op de begane grond. Om 7 uur wandelden we langs de Bidasoa en door een mooi gedeelte van Irun naar de bushalte.



Er was een prachtige zonsopgang, zodat er veel rustieke plekjes waren om te fotograferen.





We zagen zelfs een aardbeienboom!

Na een mooie wandeling door Irun waren we op tijd bij de ALSA-bus, die om kwart over 8 vertrok.




Via San Sebastian, Bilbao en Santander reden we probleemloos naar Oviedo.

Onderweg hadden we regen, zonneschijn en halfbewolkte luchten, die elkaar op de rand van bergen en de Oceaan regelmatig afwisselden. 

Ada las, heel toepasselijk, in "Spaanse vrouwen, bewolkte luchten" van Carmen Martin Gaite en ik in "Reizen zonder John" van Geert Mak.

Om half 3 kwamen we aan bij het busstation, waar Siebe ons even later oppikte.

Twee weken later bracht Siebe ons weer naar het busstation in Oviedo, waar we de ALSA-bus van 15.30 naar Irun namen in een zwaar bewolkt Noord-Spanje.  Ik las een aardig aantal stukjes in "Alle beesten" van Midas Dekkers.

Na tussenstops in Santander, Bilbao en San Sebastian kwamen we in de grensplaats aan. De helft van de reis regende het, maar in de bus zaten we droog. In Irun, waar we om 9 uur uit de bus stapten, trokken we de regenbroeken, die we de hele vakantie niet gebruikt hadden, aan.

In Hotel "Aitana", waar we kamer 302 hadden, gingen we daar niet meteen naar toe. In het restaurant namen we eerst allebei een flan, een muntthee en een alcoholvrij biertje, daar de keuken om 10 uur sloot.

Je moet wel praktisch blijven!

Plato

Vandaag stond in het Leidsch Dagblad een groot artikel over 50 jaar Plato.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
De beginjaren van deze platenwinkel heb ik niet meegemaakt. In 1976 studeerde ik aan de Frederik Muller Akademie in Amsterdam om bibliothecaris in een openbare bibliotheek te worden. Als ik toen lp's wilde hebben, wandelde ik van de Keizersgracht naar de Haringpakkerssteeg, waar Boudisque gevestigd was. Deze platenzaak importeerde ook veel lp's, dus je kon daar platen vinden, die elders in Nederland nauwelijks te vinden waren zoals de lp van "Ys".

Ook brachten ze Bootlegs van onder andere "The Rolling Stones" uit.

Toen waren "The Stones" nog jong.

Dat geldt voor een aardig deel ook voor hun fans.

Op 1 september 1979 begon mijn vervangende dienstplicht bij de Reuvens Bibliotheek aan de Breestraat, vlak bij Plato. Toen ik 2 maanden later aan de Witte Rozenstraat kwam wonen, werd Plato mijn vaste platenzaak. Bij mijn weten was "2 for the show" van "Kansas" mijn eerste aankoop als Leidenaar.

Tot de kinderen kwamen was ik een behoorlijk vaste klant, maar ja, kinderen kosten ook geld, dus de aanschaf van nieuwe lp's en later cd's liep daardoor aanzienlijk terug. En doordat ik in de loop van decennia een aardige cd-collectie heb opgebouwd, beperkt dat de aanschaf nog meer. Ik koop alleen die cd's, die ik écht zelf wil hebben. De laatste aankoop betreft "Lux" van Rosalia.

Uiteraard bij Plato!

Riooljournalistiek

Het stond al wekenlang aangekondigd, dat een deel van onze straat vandaag afgesloten zou zijn voor alle verkeer. Wij zagen het voor het eerst bij terugkeer uit Asturias. Vanmorgen was het dan zover. Om een uur of 7 hoorden we wat kabaal in de straat.

Wij konden niet zien, wat er gebeurde, maar in het begin hoorden we het wel. Later viel het erg mee met het kabaal.
Na het ontbijt ging mijn vrouw naar haar oude school om te helpen met de bibliotheek, een loffelijk streven dat mijn volledige instemming heeft.

Ik reed de GFT-container naar achtertuin om de takken van de gesnoeide hulst er in te deponeren. Daarbij moest ik oppassen, dat ik niet in mijn vingers geprikt zou worden door de naalden aan de hulstbladeren. Meestal lukte dat....
Wat niet lukte was, dat alle hulsttakken in onze GFT-container paste. Daar de hulst op de grens van onze buurvrouw staat, leende ik haar container om de rest van de takken voorzichtig in te stoppen. Dit lukte voordat de aangekondigde regen gearriveerd was.

In droog weer fietste ik naar "De Helianth" om boodschappen te doen. Daarbij zag ik, dat men in onze straat met een riool bezig was.

Een in een soort marsmannetjespak gehulde man klom uit een riool.

Toen ik bij "De Helianth" naar buiten stapte, begon het te regenen. Het leek me een uitstekend moment om mijn regenbroek aan te trekken. Via de broodkraam en de kaaskraam op de Boerenmarkt fietste ik weer naar huis, waarbij ik, voordat ik mijn fiets in de schuur zette, nog even ging kijken, hoe het met de werkzaamheden aan het riool ging.


Iedere andere riooljournalist zou hetzelfde gedaan hebben.

Overal waar grenzen zijn wordt gesmokkeld

Een kind verliezen is het ergste, wat je als ouder kan overkomen. Dat gebeurde afgelopen zondag, toen een 15-jarig meisje tijdens de halve marathon onwel werd en overleed. Reanimatie mocht niet meer baten.

Daar de minimumleeftijd voor de halve marathon 16 jaar is, moesten de ouders op de dag, waarop ze de grootste klap in hun leven te verwerken kregen, ook nog eens met een verklaring komen, dat de organisatie van de Leiden Marathon geen blaam treft.

De dorknopers en reaguurders gingen helemaal los op deze vreselijke overtreding zonder de feiten te kennen. De hardloopster was sportief, goed getraind en nog geen maand van de leeftijd van 16 jaar verwijderd. Hebben diegenen, die helemaal los gingen op sociale media over de leeftijd van 15 jaar geen enkele vorm van empathie in hun lijf?
De organisatie van de marathon heeft de enig juiste beslissing genomen door de 10 kilometer en de kidsrun af te lassen. En de familie van de heeft wel wat beters te doen dan zich te moeten verantwoorden bij de reaguurders.

We hebben het wel degelijk over iemand van 16 lentes oud, ook al voldeed ze net niet aan de formele leeftijd. Maar zoals Otto Weiss, een Hongaarse musicus, dichter en aforist het heel helder stelde: "Overal waar grenzen zijn wordt gesmokkeld!"


De spreuk van Otto Weiss is wijs en zeer raak. Je hebt immers de letter van de wet en de geest. En gesmokkeld wordt er met de leeftijd al sinds jaar en dag. Ik ken diverse mensen, die de Elfstedentocht hebben geschaatst, terwijl ze 17 jaar waren. De meesten kwamen met een Elfstedenkruisje thuis.

Ook Bart Veldkamp voldeed in 1985 nog niet aan de minimumleeftijd van 18 jaar. Kortom, het smokkelen met de leeftijd is van alle tijden. En het zal van alle tijden blijven.
Mocht men ooit op het dwaze idee van een maximumleeftijd komen, dan onderga ik een verjongingskuur en ben ik ineens een jaar (of meer) jonger. 

Maar niet verder vertellen, hoor!

Het enige criterium, dat voor deze 70-jarige telt, is of ik fit en goed getraind aan de start sta. Is dat niet het geval, dan start ik niet op de (hele) marathon.

Verfinspectie

De marathon van afgelopen zondag laat zijn sporen na. Allereerst schiet natuurlijk het noodlot, dat de bijna 16-jarige goed getrainde hardloopster en haar dierbaren heeft getroffen, constant door je hoofd.


(Klik op afbeelding om deze te vergroten)
Zelf voelde ik in mijn bovenbenen de inspanningen van eergisteren vooral bij het traplopen. Ik ben redelijk diep gegaan en moet nog even wachten voor ik een lichte hersteltraining kan gaan doen. En ik kon het aflezen op mijn bloeddrukmeter. De bloeddruk was nog een tikkeltje lager dan gisteren: 114 om 61. Ook een gevolg van de 42.195 meter hardlopen.
Mijn vrouw vertrok vanmorgen naar een vriendin en later naar haar jongste zus, dus ik had wat klussen te doen. De was ophangen en later het bed opmaken. U ziet het: mijn vrouw deelt de lakens uit en ik mag ze op bed leggen!

Daarnaast fietste ik naar de volkstuin om het groente- en fruitafval in het compostvat te deponeren en de deur van de kas dicht te doen, nu het aanmerkelijk kouder was dan eergisteren.


Ik fietste door naar "Odin" in Voorschoten om de fruitvoorraad weer aan te vullen, waarna ik langs de Vliet naar IJshal De Vliet pedaleerde. Daar wilde ik een verfinspectie uitvoeren.




Op de funbaan was het ijs onlangs gesmolten. Dat was goed te zien aan de natte plekken her en der op de baan. Op wat bubbeltjes na zag de verflaag op de baan er redelijk goed uit.

Op de ijshockeybaan was alles nog bij het oude. Het ijs ligt er nog en gisteren is er door de IHCL nog een shorttracktraining gegeven. Dat blijft de hele zomer mogelijk.

Mijn aandacht ging vooral uit naar de 250-meterbaan, waar ik al heel wat verfuren aan heb besteed.




Deze verflaag zag er veel beter uit dan in voorgaande jaren.


Sommige stukken moeten nog wat bijgewerkt worden.

De plekken waar je het ijs opstapt of juist weer verlaat, kunnen wel wat extra aandacht gebruiken.
Van ijsmeester Richard hoorde ik, dat er plannen zijn om met een machine de verflaag op de 250-meterbaan schoon te poetsen. Mijn advies is om dat niet te doen. Ik ben bang, dat we dan met eenzelfde pokdalige verflaag komen te zitten als vorig jaar op de ijshockeybaan. Stukken die goed gehecht zijn naast plekken, die tot op het beton kaalgeschrobd zijn.
Het eind van het liedje was, dat de hele vloer met ijzeren kogeltjes verfvrij gemaakt moest worden.

Daarna zou de hele vloer van de 250-meterbaan weer moeten worden geverfd. Ik denk niet, dat alle vrijwilligers van het eerste seizoen daar op zitten te wachten.

Het Simplisties Verbond had een heldere lijfspreuk: "Leef met vlag en wimpel, maar hou het simpel!"

Waarbij ik mij van harte aansluit: doe gewoon een laagje extra over de plekken, die het extra nodig hebben. Als er een ijslaag bovenop ligt, die je niets van dit zeer efficiënte lapwerk.