Schaatsfeest

Vorige week vrijdag hadden we aan de kinderen van de IJVL gevraagd, wie er met de Herfstvakantie weg waren. Ongeveer de helft van de kinderen gaf aan er niet te zijn. Derhalve gaven we aan, dat de kinderen vandaag een vriendje of vriendinnetje mee mochten nemen.

We gingen er van uit, dat er in totaal minder kinderen zouden komen, zodat we de trainers, die er vandaag niet zouden zijn, niet vervingen. Om het met een understatement te zeggen: het was een kleine misrekening.

Een kwartier voor tijd, toen er nog gedweild werd in IJshal De Vliet, zag het er niet bepaald megadruk uit.

Dat veranderde toen ik na de dweil het ijs op stapte. Samen met Jeroen hadden we een groep van minstens 30 kinderen. Het individuele aandacht geven aan de nieuwkomers was een kansloze missie. We begonnen met de basisbewegingen, waaronder de clownsstap en het stampen op het ijs: "Jullie moeten zo hard stampen, dat ze het aan de andere kant van de baan ook moeten horen!"

Dit gebeurde vol overgave.
Nu we het over het maken van geluid hebben, daar bracht ik de volgende opdracht zeer subtiel: "Over 3 maanden is het bijna Oudjaar. Vuurwerk mag niet meer, maar het geluid van gillende keukenmeiden kunnen jullie volgens mij wel maken."
Nou, dat konden de ruim 30 kinderen wel degelijk. Met het hoge gegil reden we een rondje van 250 meter. Het was in de hele ijshal goed te horen.

Na een half uur zouden we spelletjes gaan doen. Daar de gevorderde jeugd wat serieuzere oefeningen ging doen, kwamen een aantal kinderen onze gelederen versterken, zodat we met 40 kinderen begonnen aan "Schipper mag ik overvaren?'

Dit was nog redelijk overzichtelijk. We maakten een grote kring en reden naar elkaar toe en weer naar achteren. Dit herhaalden we tweemaal. We bleven elkaar vasthouden en deden daarnaast "De boom wordt hoe langer hoe dikker!"

Nou, met 40 kinderen en een paar trainers was er wel degelijk sprake van een dikke boom!
Met de plastic noppen deden we tikkertje. De dobbelsteen bepaalde het aantal tikkers. Wie getikt was, kwam bij deze trainer een nop halen en werd ook tikker. Een heerlijke chaos was het gevolg. 
Wegens succes werd het geprolongeerd.
De trainers, de kinderen en de vele aanwezige (groot)ouders genoten volop van dit schaatsfeest, dat we afsloten met het weggooien van de vele plastic noppen. Iedereen mocht deze oprapen en daarna er zelf "Met de pet ernaar gooien!"
Ik schijn op dit schaatsfeest met pretogen rondgereden te hebben.....

Aan de stok schaatsen

Na een droomrijke nacht werd ik om half 7 wakker.

Ik verliet de echtelijke sponde om mijn sportkleding aan te trekken en te gaan ontbijten, daar ik op tijd in IJshal De Vliet moest zijn voor de laatste ochtend van de schaatsinstuif in de Herfstvakantie.
Waar ik normaliter even inschaats voor ik aan de schaatsles begin, was dat vanmorgen onmogelijk, daar tegelijkertijd de 250-meterbaan en de ijshockeybaan werden gedweild en de funbaan nog gedaan moest worden. Maar geen nood. Met de al aanwezige kinderen deed ik schaatsstappen op de schaatsen en gingen we een stukje klûnen.
Waar ik de les gisteren afgesloten had met schaatsen aan de stok met een bezem, daar werd dit het thema van de training van vandaag.
Na de basisoefeningen deden we eerst de gebruikelijke valoefeningen op de spiegelgladde funbaan.

Aansluitend gingen we in tweetallen met een plastic stok tussen ons in schaatsen.

Dit ging niet altijd vlekkeloos....

Medetrainer Walter Derks en ik vormden een bruggetje met een plastic stok. Eerst was het simpel: we stonden stil. Daarna werd het lastiger. We schaatsten rustig voorwaarts en de kinderen moesten er onderdoor rijden.

Nog lastiger werd het toen we de kinderen tegemoet reden. De overtreffende trap was dat we heen en weer schaatsten. Soms reden we met de jonge schaatsers mee, soms kwamen we hen tegemoet.

Wie dacht dat dit alles was, onderschat mijn brein. Onze rijdende brug bleek ook nog eens omhoog en omlaag te kunnen bewegen! De kinderen moesten dus zeer alert zijn.

Waar de kinderen ook alert moesten zijn, was het ijs onder de bruggen. Onder een brug is het ijs bijna altijd dunner en soms zelfs te dun. Ja, en dan kom je in een wak terecht.

Met de stok en op natuurijs met een tak is het veiliger om liggend iemand uit het wak te krijgen.
Met een grote kring met de stokken tussen ons in sloten we de leuke les met 12 kinderen af.

Op de andere banen kregen de kinderen schaatsles van vrijwilligers.



Ik ging naar boven om op de 250-meterbaan nog even uit te schaatsen. Althans, dat was de intrinsieke bedoeling. Het liep een tikkeltje anders. Na een tiental rondjes van 45 tot 46 seconden schaatste ik een tijdje met een IJVL-trainster en haar kind op.

We konden constateren, dat schaatsers uit Pijnacker IJshal De Vliet ook ontdekt hadden. Intussen had een groepje van 6 IJVL-schaatsers de 250-meterbaan betreden voor een intervaltraining. Aad Kleijweg en ik probeerden aan te haken. Na een week rustig gereden te hebben is het lastig om ineens vol gas te schaatsen. Met een rondje van 34,1 was ik zeer tevreden, maar het groepje reed rondjes 31. Tsja, verschil moet er zijn. 
Toen de baan om half 12 gedweild ging worden, verlieten we de baan. In de kantine dronk ik een kop warme chocolademelk met de IJVL-ers. Dat had ik wel verdiend na de pittige intervaltraining en het schaatsen aan de stok. Ik zorgde er wel voor, dat ik het met de tafelgenoten niet aan de stok kreeg....

Het wak

De buien kwamen en gingen vandaag. Bij de lunch met mijn vrouw hoorden we rond half 2 een paar donderklappen. Nu is onweer in oktober geen dagelijkse kost, dus het tekent de instabiliteit van de lucht.

Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet voor de vierde dag van de schaatsinstuif. Voor de kinderen, die meededen aan de schaatsdriedaagse van de Sven Kramer Academy was het alweer de laatste dag.

Voor de kinderen op de ijshockeybaan gold hetzelfde als op de funbaan: morgen volgt er nog een dag.

Los van de Sven Kramer Academy kwamen er 22 kinderen naar de Marie Diebenplaats om schaatsles te krijgen. Daarvan kwamen er 9 naar de funbaan toe. In het eerste deel besteedden we veel tijd aan het boven het standbeen komen. Dat deden we vanuit de vogelverschrikker.


Daarna bouwden we hier op voort door het schaatsen makkelijker te maken. Met de druk op de hak kun je beter glijden en het sturen gaat ook gemakkelijker.
De noppen kwamen weer tevoorschijn en in diverse varianten zorgden ze voor een afwisselende oefenstof.

Doordat we met 9 kinderen waren, konden we een serie oefeningen in trio's doen.

Eerst naast elkaar, daarna achter elkaar, waarbij de voorste trok en de achterste duwde. De middelste kon even rust pakken. Aansluitend stapten we in duo's over om te ontdekken was zwaarder was: iemand duwen of iemand trekken. De laatste vorm werd unaniem als zwaarder beschouwd. 
Deze oefening kan bruikbaar zijn op natuurijs. Als iemand er totaal doorheen zit of geblesseerd is, kun je op deze wijze iemand helpen.

Dat helpen komt helemaal van pas als iemand in een wak gereden is. Deze onoplettende trainer was dat overkomen en moest uit het wak geholpen worden. 

Het ijs is immers niet altijd zo dik als in 1963, toen Reinier Paping de Elfstedentocht won.

Op de manier, waarop de kinderen op het wak af reden, kon je zien, dat ze niet veel verstand van natuurijs en de gevaren ervan hadden. Op die manier zouden ze ook in het wak terecht komen. Uiteindelijk ging het goed, toen ze liggend een treintje vormden om mij eruit te halen.
Ik had een bezem klaar laten zetten en legde uit, dat het met een stok of een tak veel beter ging. Met deze bezem gingen we aan de stok schaatsen.
De les zat er daarna op en na nog even op de 250-meterbaan geschaatst te hebben, dronk in nog een kop warme chocolademelk en met diverse mensen gepraat te hebben, fietste ik om 12 uur over de Oostvlietweg naar Voorschoten. Daar zag ik dat de oude graansilo was afgebrand.

Ik vertrok in het zonnetje, maar na een paar kilometer leek het me raadzaam om mijn regenbroek aan te trekken om een korte maar krachtige regenbui redelijk droog door te komen.

Bij "Odin" sloeg ik wat fruit voor de komende 3 dagen in, waarna ik in wat gespetter naar huis fietste. Onder de lunch hoorden we de donder. Toen het droog was, ging Ada naar de volkstuin, terwijl ik om 4 uur naar IJshal De Vliet reed. Onderweg kwam ik paddenstoelen tegen, die dit wisselvallige weer geweldig vinden.




Ook mos gedijt in zulk weer.

Schaatsers gedijen bij spiegelglad ijs. Dat deden we vanmiddag om kwart voor 5 dan ook bij de schaatsles voor kinderen van de IJVL. Doordat de helft van de kinderen op vakantie was, mochten de thuisblijvers een vriendje of vriendinnetje meenemen. Ook werden er groepen samengevoegd. Met grote niveauverschillen deden we een aantal basisoefeningen, vaak met de plastic noppen, waarna we de tweede helft spelletjes deden op de helft van de baan. Schipper mag ik overvaren, massaal vallen en tot slot tikkertje met 6 tikkers en tweelingtikkertje.

Het was een leuke, speelse les geworden.

Verjaardag

Onze jongste kleinzoon was vandaag jarig en dat hield in, dat opa en oma op verjaarsvisite gingen. Daar ik vanmorgen eerst schaatsles zou gaan  geven in IJshal De Vliet, had ik nette kleren aangetrokken. Een clownshesje erover en het viel verder niemand echt op.

Aangezien ik vrij vroeg was, kon ik eerst nog wat rondjes op de 250-meterbaan schaatsen, waar de kinderen van de Sven Kramer Academy om half 9 al een training kregen.




Om 9 uur ging ik naar beneden, waar ik aan 15 kinderen schaatsles zou geven op de funbaan.

Er werd gewerkt aan het op de hak komen, vanwaar je goed kunt sturen, er werd gretig gevallen, de remproef werd erbij gehaald en tenslotte speelden we uitgebreid met de plastic noppen.

We sloten de gezellige les af met de grote kring.

In totaal waren er 60 kinderen op de schaatsinstuif afgekomen. 


Dit komt nog bovenop de kinderen, die via de Sven Kramer Academy gekomen waren.
In de trainerskleedkamer wachtte me nog een verrassing. De 400 verdwenen rondjes stonden ineens op de Vinksite.

Aan de stand veranderde niets, wel was de afstand tot mijn naaste belager ineens een stuk groter. Ik fietste opgetogen naar Leiden Centraal, waar ik de trein naar Rotterdam nam, waar ik mijn vijfjarige kleinzoon kon feliciteren.

Daar paste een stuk taart bij.

Na de lunch fietsten opa en oma met de kleinzoons naar Blijdorp.


De rode panda's waren favoriet. In hun verblijf liepen ook dwergherten.



Daarnaast waren er ook wollige bundelzwammen te zien.



We aten thuis pizza's zonder paddenstoelen. Na het gezellige avondmaal vertrokken we om half 8 richting Rotterdam Centraal. Het was een leuke verjaardag geweest.