Een verrekt goede strandtraining

Gisterenmiddag fietste ik naar het LUMC, waar ik mijn vierde oogprik haalde. Het doet geen pijn, maar doordat het in je oog is blijft het toch een beetje eng. En doordat het goed ontsmet wordt, krijg je vaak trainen in de ogen.

Meteen na de prik zie je wat wazig. Boze tongen beweren, dat ik dat vaker doe, maar in dat frame herken ik me niet. Hoewel je niet meteen auto mag rijden, maar wel fietsen, ga ik eerst naar het Leidse plein voordat ik op mijn witte Batavus stap.

Gezien de temperatuur nam ik een ijsje.

Een klein half uur na de prik stapte ik op mijn rijwiel en reed naar de volkstuin, waar ik met Ada muntthee dronk en mijn vaste taak verrichte: aardbeien plukken. En er af en toe eentje proefde, want de overheid ziet via protocollen toe op de kwaliteitscontrole. 

Om 5 uur fietsten we naar huis, waar we een macaronischotel aten. Om 7 uur werd ik opgehaald door Jos Drabbels. Samen reden we naar de skeelerbaan van Katwijk, waar we de maandelijkse strandtraining van IJVL en VIJL hadden. Met een compleet elftal liepen we naar het strand toe. Als de bondscoach van Curacao onze hulp nodig heb....

De eerste oefening was een Steigerung op het steilste deel van de strandopgang.
Bij de branding aangekomen zag ik een paar parallelle rijen bandensporen. Deze konden we prima gebruiken voor (schaats)sprongoefeningen en korte sprintjes.






Na het statisch zitten gingen we over op de clownsstap. Het ziet er uit als de silly walks van "Monty Python", maar bij deze op het oog vreemde loop komt de druk altijd op de hak van je standbeen, precies wat je met het schaatsen wilt hebben.

Toen we een paar buitenlandse toeristen passeerden, zei één van hen: "Dead man walking".
Ja, zo kon je er ook naar kijken.....
Wij gingen de schaatsstap oefenen in het mulle zand. De bijhaal begint altijd zijwaarts. Pas als je nieuwe standbeen staat, kun je vanuit je hak gaan sturen. Er is dus nagedacht over deze oefening.
Met de Leiden Marathon 3 weken achter de rug voelde ik me helemaal hersteld en ging ik voluit. Bij een sprong over een waterstroompje langs de vloedlijn kwam ik niet goed uit en verrekte ik de spier achter mijn rechterknie. Als trainer heb je echter verplichtingen dus met af en toe wat pijnscheuten ging ik door. De standopgang oplopen deed ik echter een stuk rustiger als gebruikelijk.

Ik paste het trainingsschema wel wat aan en deed wat meer statische oefeningen met de groep. Je moet het lot niet tarten. De strandstoelslalom deed ik echter wel, ook iets langzamer dan gebruikelijk.

We dribbelden in de weer fraaie zonsondergang langs de branding richting strandopgang.


Daar deden we nogmaals het statisch zitten.

Op het steilste deel van de strandopgang deden we de bochtstap.

Daarna liepen we terug naar de skeelerbaan. Jos en Gera wilden eventueel nog wel even zwemmen, maar met een verrekte spier zag ik het niet zitten om nogmaals terug te lopen naar het strand. 

En dat was jammer, want anders had ik kunnen proosten met Jaap de Gorter en Hen van den Haak.

Maar voor de rest was het een verrekt goede strandtraining!

Giro d'Italia

Gisteren voltooide de Deen Jonas Vingegaard als achtste man ooit de trilogie van het winnen van de 3 grote ronden. In Rome kwam de gedoodverfde winnaar van de Giro d'Italia ook daadwerkelijk als kampioen over de eindstreep.

Zoals gebruikelijk doe ik altijd mee met Ploegleider. Maar waar de Deense klassementsrenner met 5 etappezeges en het eindklassement winnen glorieerde, daar ging het met mijn team al op dag 1 helemaal mis.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Bij de openingsetappe vielen door een valpartij Adam Yates, Jay Vine en Marc Soler uit. Je bent dan een kopman en 2 goede reserves kwijt en daarmee op slag kansloos.
Dat bleek. In totaal verzamelde ik 1396 punten, waarmee ik 3624e geworden was. Even ter vergelijking: de winnaar had maar liefst 2340 punten, bijna 1000 punten meer.

Maar goed, over een maand is de Tour de France: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik kan u verzekeren, dat ik Jonas Vingegaard opnieuw opneem in mijn team.
Maar niet verder vertellen, hoor.....

Marathon en gezondheid

Na het tragische overlijden van een jonge deelneemster bij de halve marathon in Leiden staat de gezondheid bij het lopen ineens in het brandpunt van de belangstelling. Terecht, maar het moet geen hype worden die ertoe leidt, dat minder mensen gaan hardlopen.
(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Met ruim 20  uitgelopen marathons weet ik uit ervaring, dat je je goed voor moet bereiden. Een marathon is niet alleen 42.195 meter hardlopen, maar er gaat ook een voorbereiding van een paar maanden met heel veel loopkilometers aan vooraf. 

Ik hoor de verhalen, dat het op dit moment een rage is om ongetraind de marathon te gaan lopen. Daar is een goede uitdrukking voor: dat is vragen om ongelukken!
Als je goed getraind bent, liefst in alle mogelijke weersomstandigheden, en je goed  luistert naar je lichaam én vooral jezelf niet overschat, is een marathon gewoon goed te doen. Als 70-jarige weet ik er alles van.

Dat de gezondheid nu in het middelpunt van de belangstelling staat, is op zich heel goed. Daar begint alles mee. Een gezond mens heeft wel 1000 wensen, een ziek iemand heeft er slechts één!
Deze aandacht kan er toe leiden, dat minder mensen gaan hardlopen of sporten. Uiterst kwalijk in een land, waarin de helft van de bevolking (zwaar) overgewicht heeft. De kans, dat deze mensen voortijdig overlijden aan hart- of vaatziekten is veel groter, maar dat komt nooit of in ieder geval veel minder uitgebreid in het nieuws dan een enkeling, die het overkomt bij een hardloopwedstrijd.
Belangrijk is om te weten, wat er gebeurt met het lichaam tijdens het hardlopen. De temperatuur gaat ongeveer anderhalve graad Celsius omhoog. Start je met een ziekte onder de leden omhoog, dan gaat de  lichaamstemperatuur richting 40 graden. Kortom, dan loop je met een flinke koorts rond. Dat je dan meer risico loopt spreekt voor zich. Met een lichte verkoudheid is het geen probleem, maar met griep sporten is wel risicovol. Dan kan het op de hartspieren slaan.
Een tweede belangrijke ontdekking, die is gedaan is dat bij marathons in Amerika veel meer doden vielen dan in Europa. De oorzaak was simpel: in Europa is een drinkpost om de 5 kilometer, in de USA om de mijl. Dat is driemaal zoveel. Er waren deelnemers, die bij iedere drinkpost water dronken. Door zoveel water in te nemen, krijg je een omgekeerde osmose. Er wordt zout uit het lichaam onttrokken naar de maag, waardoor je lichaam minder goed functioneert. Tijdens een zware inspanning pakt dit niet altijd goed uit. Kortom, drinken is goed, maar overdrijf het niet. En als je drinkt, neem dan bij voorkeur isotone sportdranken.

De marathon is zwaar, maar voor een goed getraind iemand goed te doen, mits hij of zij goed naar het eigen lichaam luistert en zichzelf niet overschat.

Naschrift:
In 2025 werden 759 verkeerdoden geregistreerd in Nederland, Gemiddeld vallen er in het verkeer dus 2 doden PER DAG. Dat plaatst de aandacht voor doden bij hardloopevenementen in een ietwat ander perspectief.

Opvliegende grutto

Rond het middaguur vertrok mijn vrouw voor weer eens een dagje mantelzorg naar haar moeder. Ik fietste even later naar de volkstuin, waar ik aardbeien plukte, op sommige plekken water gaf op deze toch weer behoorlijk warme dag.

Na gedane klussen ging ik vanaf de tuin een blokje van 4 kilometer hardlopen met het maken van wat natuurfoto's in het achterhoofd.



Voor het eerst was de jonge ooievaar duidelijk zichtbaar.
Een stukje verderop vlogen oeverlibellen rond, die af en toe opwarmden op het onverharde pad.

Meestal zweefden ze boven deze boerensloot.


De libellen kon je niet goed fotograferen, deze futen wel.

Deze Lakenvelder koeien waren wat dat aangaat een stuk eenvoudiger.

Terug op de tuin  viel er ook nog het een en ander te zien.









Maar het mooiste kwam op weg naar huis na in de maand mei 1030 kilometer te hebben gefietst en in de eerste 5 maanden van 2026 al 4140 kilometer. In het weiland ten zuiden van de Corbulotunnel zag je zowel kieviten als grutto's duikvluchten maken naar een kauw, die in de buurt van vogelnesten probeerde te komen. De gezamenlijke luchtmacht wist de kauw op de vlucht te jagen.

Eén van de grutto's, die aan de duikvluchten deelnam, landde op een meter of 5 van me af op een hek. Op het moment, dat ik een gedetailleerdere foto wilde maken, vloog de vogel weg.

De stilstaande grutto werd een opvliegende grutto!

Mozart Requiem

Gisteren hadden we 2 afspraken in onze agenda staan. Ada zelfs 3. Zij moest vroeg op de volkstuin zijn voor een klus. We ontbeten samen, waarna ik naar "De Helianth" fietste voor de wekelijkse broodbestelling.
Om half 1 ontbeten we samen, waarna we naar Nieuw-Vennep, waar we de 65e verjaardag van mijn schoonzus Trudy vierden.

Vroeger kreeg je AOW als je 65 werd, maar die tijd is voorbij.
Het was aangenaam weer om naar en in de Haarlemmermeer te fietsen. Er stond weinig wind en de temperatuur was, zeker op de fiets, dragelijk. 
We reden nog even door naar de volkstuin van vrienden van ons, maar helaas waren ze er niet.
Wij reden een stukje terug naar het feestterrein, want niet alleen Trudy, maar ook mijn broer Paul had het een en ander te vieren.

Het was in de grote open schuur dan ook een gezellig feest, waarbij ik met broer, zussen, zwagers, neven en nichten bij kon praten. Het warme weer zorgde voor grote dorst, die voor een flink deel werd gelest door alcoholvrij bier. Ook ik deed met het oog op mijn oog mee aan deze door de NOS gesignaleerde trend.

Er werd goed voor de inwendige mens van 4 generaties bij elkaar gezorgd. Daar we om 8 uur in Noordwijk Binnen moesten zijn vertrokken Ada en ik om half 7 nadat we goed geprepareerd voedsel van de barbecue achter de kiezen hadden. Via Lisserbroek, Lisse en De Engel trapten we naar de Oude Jeroenskerk toe. 

We waren niet de enigen....

We kwamen af op het concert van "De Troubadours" met het "Requiem" van Wolfgang Amadeus Mozart als blikvanger.

De Gothische kruiskerk was helemaal vol. 

Zelf leerde ik het "Requiem" in 1984 kennen via de film "Amadeus".
In 1991 kocht ik de cd met het "Requiem" na de dood van mijn in Hoogmade geboren moeder.
Ik kende dit slotakkoord van Mozart dan ook goed, maar een live-uitvoering voegt toch wat toe aan een perfect kinkende cd. Niet volmaakt, maar wel met meer beleving en volume. Zeker in een kerk met een goede akoestiek.

Voor ons was er een extra dimensie, dat onze jongste dochter als trompettist meespeelde in het orkest.

Na de geslaagde uitvoering van "De Troubadours" fietsten we via het terrein van de Van den Berg Stichting, Rijnsburg en Valkenburg terug naar de Sleutelstad. Wij gingen meteen naar huis, onze dochter kwam in de nacht naar ons huis om te overnachten.