Zwoegend over de finish

Vanmiddag kwam Jonas Vingegaard zwoegend over de finish van de Touretappe naar Le Lorian. Hij werd "slechts" zevende en verloor weer een halve minuut op de ongenaakbare Tadej Pogacar..

Dat gevoel van zwoegend over de finish gaan had ik vandaag ook, maar dan meer op het mentale vlak. Een paar weken geleden dacht ik klaar te zijn met de tekst van "Glibbers op glissen", maar toen kreeg ik de opdracht om de tekst compacter te maken. Schrappen lijkt zo eenvoudig, maar dat is het niet. 

Het is wat dat aangaat net als met het afschrijven van boeken in de bibliotheek. Het lijkt makkelijker dan het aanschaffen van boeken, maar dat is het niet. Als je een veelgevraagd boek in de collectie mist, dan kun je het veelal nog makkelijk aanschaffen. Heb je een oudere titel afgeschreven, dan is het meestal niet meer in de handel....

Zo is het ook met het schrappen van teksten. In het begin is het makkelijk, maar gaandeweg worden de keuzes toch lastiger. Een eenmaal geschrapte tekst, die je bij nader inzien toch zou willen behouden, vind je meestal niet zo makkelijk meer terug.

Vanmiddag was ik om 3 uur klaar met het opschonen van de tekst. Het vele zittend werken is lichamelijk niet vermoeiend, maar het vergt wel veel van je concentratie. Op dat vlak had het wel wat weg van de Elfstedentocht van 1997, toen we dachten, dat we Bartlehiem naderden, maar te horen kregen:  “Nee, dat is Vrouwenparochie. Bartlehiem is nog een kilometer of 10.”
Om half 4 fietste ik naar de volkstuin, waar ik met Ada thee dronk op deze voor ons net niet tropische dag. In de schaduw van de bomen was het goed uit te houden, terwijl de vlinders om ons heen fladderden.




Deze fietsrit van 7 kilometer was de enige beweging naast de 5 kilometer hardlopen naar en de korte droogtraining bij het Valkenburgse meer, waar mijn vrouw vanmorgen om 7 uur ging zwemmen.
Ada maakte een omweg om niet bij de familie zwaan het water in te stappen.


De meeste waterplanten waren weggemaaid bij de tegels.

Deze kokmeeuw fungeerde als badmeester.

Er was nog een drietal andere zwemmers in het water.


 
Ada fietste naar huis, ik liep er naar toe. 

We deden dat via de faunapassage.

Zo kwam ik uit bij de werkzaamheden aan de Warmtelinq.




Bij de Canadese ganzen passeerde ik de Schenksloot.


Na het ontbijt werkte ik mezelf zwoegend over de finish.

De kleine Bult

Jarenlang hebben we met de droogtrainingsgroep van de IJVL op en bij "De Bult" getraind. Vanaf het clubhuis van wielervereniging "Swift" werkten we dan anderhalf uur lang aan onze conditie. Sinds een jaar of 4 trainen we gezamenlijk met VIJL en starten we bij de skeelerbaan in Leiderdorp. Zo ook gisteren.
Waar we normaliter naar het strandje langs de Does lopen, gingen we nu de andere kant op. Op het strandje was het te druk om fatsoenlijk te kunnen trainen.
We liepen naar een heuveltje langs de Does, waarvan één van de IJVL-ers terecht opmerkte: "De kleine Bult". Peter Daleman had weer een pittige training in elkaar gezet waarbij weinig spieren in het lijf werden overgeslagen.

Na een warme dag was het in de schaduw van de bomen goed uit te houden.
Alleen bij de buikspieroefeningen had je soms last van de mieren.

Van de betonnen bankjes en sommige toestellen werd dankbaar gebruik gemaakt tijdens de droogtraining.

Tussendoor liepen we telkens een rondje over deze moderne terp. 
Na anderhalf uur waren we aardig bezweet. Met een klein groepje gingen we net als 3 weken geleden zwemmen bij de kanovereniging.

Na een kop thee bij de kantine fietsten we huiswaarts.

Je kon al duidelijk merken, dat het vergeleken met de langste dag alweer vroeger donker wordt.

We konden wel genieten van een mooie zonsondergang.

Na vrijwel de hele dag binnen met een open deur gewerkt te hebben aan "Glibbers op glissen", was deze heerlijke zomeravondtraining meer dan welkom.

Land van Ons

Vanmiddag zijn we naar de open dag van Land van Ons gegaan.

Zoals gewoonlijk deden we het rustig aan op zondagmorgen. Na het ontbijt gaf ik de planten in de achtertuin met een gieter water uit de sloot.



Na een bezoek aan de Ekklesia lunchten we op een bankje in de schaduw op het oude kerkhof aan de Groene steeg. 

De locatie en het weer zorgden ervoor, dat het er erg rustig was.

We fietsten naar Oud Ade toe, waar we ter hoogte van het Vennemeer het Land van Ons betraden bij de plek, waar ik Ada tijdens de Leiden Marathon altijd ontmoet. Er is een hoop veranderd sinds wij 4 jaar geleden een rondleiding kregen op dit net aangeworven weiland.




Er wordt zelfs geëxperimenteerd met de teelt van rijst, hetgeen bij mij deze prangende vraag deed opborrelen: "Krijgen we straks een rijstschotel?"

Dat zat er niet in, maar de hop stond er ook goed bij.

Evenals de korenbloemen.

Op diverse plekken kregen we uitleg.

Amerikaanse rivierkreeften werden gevangen om te inventariseren, op welke manier deze invasieve exoten het best kunnen worden bestreden door natuurlijke vijanden te laten ontstaan.



Een stukje verderop was met succes geprobeerd het laagveen weer te laten groeien.


Dat was aan de moerasplanten te zien.





We wandelden naar het veld, daar de cranberries staan.



Diverse soorten veenbessen werden uitgeprobeerd. Welke slaat hier het beste aan?

Op de terugweg zagen we een prachtig klein vlindertje.

Her bruin blauwtje. U ziet het, ik heb een blauwtje gelopen....
 
Een vrouwtjesfazant zag er op toe, dat haar kuikens een veilig heenkomen zochten in de nieuwe haag langs de Zomervaart.

Via de route van de marathon fietsten we naar de Zijl toe. 

Er bestaan nog steeds mensen, die ontkennen, dat klimaatverandering een feit is.

We hebben nu al het klimaat van Zuid-Frankrijk van 50 jaar geleden.


Maar dat de Sahara nu al deze kant op komt.....