Elfenbaan

Na de heftige dag, die we gisteren voor de kiezen kregen, pakten we vandaag de draad weer op. Na het ontbijt ging Ada naar het ouderlijke huis om met haar broers en zussen te overleggen over de uitvaart van haar overleden moeder. Uit eigen ervaring wet ik, dat je dan in een soort snelkookpan terecht komt met alle regelwerk met een in dit geval zeer toepasselijke krappe deadline.

Zelf fietste ik naar Aad Kleijweg toe, met wie ik de wekelijkse looptraining zou gaan doen. Daar de fietspaden in polderpark "Cronesteyn" deze week opnieuw worden geasfalteerd, konden we daar de uitgezette kilometers vandaag niet lopen, dus weken we uit naar het fietspad en het onverharde pad langs het spoor.

Na de regen van vannacht en het begin van de morgen liepen we nu onder een waterig zonnetje.
De eerste kilometer ging over het fietspad onder de A4 door, de tweede begon op het onverharde pad tussen het industrieterrein van Zoeterwoude-Rijndijk en de spoorweg, die we bij de overgang van Zoeterwoude overstaken. Vandaar liepen we de Elfenbaan op.
Zo lichtvoetig als de elfen liepen we niet.

Temeer daar we tegenwind hadden op dit traject.

De derde kilometer wilden we in "Cronesteyn" over de schelpenpaden lopen. Daarvoor moesten we een stuk omlopen voordat dat mogelijk was. We verlieten het polderpark bij deze borden.
U zult het niet geloven, maar uit deze verkeersborden bleek, dat ik in overtreding ben geweest....
Niet verder vertellen, hoor!
Aad en ik liepen naar zijn huis, waar we muntthee dronken en gemberkoek nuttigden.


Daarna fietste ik met een mooie omweg naar de volkstuin.

Thuis douchte ik me, lunchte in mijn eentje, zoog de begane grond en deed de vaat. Vermoedelijk krijgen we komend weekend bezoek uit Spanje en dan mag het huis wel redelijk schoon zijn.

Een heftige dag

Onze jongste dochter was vannacht bij ons blijven slapen. Ze had een afspraak bij de tandarts staan en was gisterenavond nog bij haar oma langs geweest, die ernstig ziek was. Vanmorgen kregen we een appje, dat Ada's moeder vannacht was overleden.

Vandaag stond de crematie van mijn zus Trees op het programma. Er was om het zachtjes uit te drukken sprake van een heftige dag.
Na het ontbijt ging Ada even naar haar oude school om de vrijwilligers voor de schoolbibliotheek te instrueren. Het schooljaar was immers maandag weer begonnen. Daarna fietste ze door naar het ouderlijk huis.

Ik fietste naar de Leidse binnenstad om bij "Water & Bloem" en op de Boerenmarkt wat boodschappen te doen. Met de boodschappen in de fietstas reed ik naar het huis van mijn schoonmoeder. Onderweg moest ik af en toe stoppen om een appje te versturen.

Door de neerslag van de afgelopen weken hadden de paddenstoelen het uitstekend naar hun zin.


Bij mijn schoonfamilie aangekomen condoleerde ik de aanwezigen. Hun moeder was vannacht heel rustig ingeslapen in aanwezigheid van haar zoon. Hiermee kwam een einde aan een ziekbed van ruim een jaar. 

De lange lijdensweg hebben de 5 kinderen haar thuis in 24-uursdiensten bijgestaan. Ik neem mijn petje daar voor af. Daar had ik nu niet veel tijd voor, daar ik thuis nog wat moest regelen, voordat Ada en ik rond het middaguur naar Nieuw-Vennep zouden fietsen.
In het bos van "Huys te Warmont" lunchten we op een bankje. Daar kwam ik er achter, dat ik in de hectiek mijn mobieltje thuis had laten liggen.
Met dreigende wolkenluchten die ten oosten en ten zuiden van ons langs trokken, hadden we met de wind in de rug een fijne fietsrit. We kwamen langs ons ouderlijke huis, waar Trees op haar laatste verjaardag nog even langs geweest was met de wensambulance.

Bij het crematorium aan de Hoofdweg was het een weerzien met heel veel familieleden en bekenden. Een vroegere burgemeester van Terneuzen zei ooit: "Een begrafenis in Zeeuws-Vlaanderen is gezelliger dan een bruiloft in Middelburg." Dit is sterk aangezet, maar een kern van waarheid zit er wel in. Natuurlijk is er veel verdriet, maar er is ook gezelligheid.

Jan Lange leidde de uitvaart op een ingetogen wijze, zoals hij dat ook bij mijn ouders en bij Leo gedaan had. Katholieke tradities liepen naadloos over in persoonlijke verhalen over Trees. Zus Corry, dochter Meriam en kleinzoon Scott vertelden over het leven van mijn overleden zus. Ik hoorde een aantal voor mij nieuwe verhalen. 
Maar er was één constante. In alle verhalen kwam de behulpzaamheid en de gastvrijheid van deze lieverd naar voren. Deze passage uit het vakantiedagboek van de Waddenfietstocht uit 1978 sluit daar mooi op aan. We hadden met zo'n 100 deelnemers een petitie aangeboden aan Jan Terlouw, indertijd voorzitter van de Tweede Kamercommissie voor de Waddenzee. 

"Na van diverse mensen afscheid genomen te hebben vertrok een groepje van 8 personen naar een chique terras om appelgebak te eten en om half 6 via Scheveningen te trachten in noordelijke richting te geraken via de duinen. Jan, Jaap, Douwe, Trudy, Miranda, Marius, René en ondergetekende. Een bijzonder fraaie tocht voerde via Katwijk, Noordwijk en Sassenheim naar de Buitenkaag, waar om 8 uur naar het journaal gekeken werd. Helaas maar een klein stukje over de Waddentocht. Om half 8 reed ik naar Nieuw-Vennep, de rest over de Ringvaart naar Amsterdam."
Dit stukje was kenmerkend voor de gastvrijheid van Trees. Onaangekondigd stonden er ineens 8 personen voor de deur, die hartelijk ontvangen werden door mijn lieve zus. Een terugkerend fenomeen.
Een tweede verhaal hoorde ik van mijn nicht Marianne. Onze opa was in 1960 op de 15e verjaardag van Trees overleden. In die tijd was het niet gebruikelijk, dat kinderen meegingen naar een begrafenis. En zo was Trees op die dag ineens oppas op een tiental kinderen.

Om 4 uur ging iedereen op huis aan. Ada en ik fietsten de mooie route via Rijpwetering en Oud Ade. Daar we niet zoveel proviand bij ons hadden, kochten we bij "Rozen en Radijs" in Burgerveen een paar bananen en een paar chocoladekoeken. Deze aten we op in parkje in Nieuwe Wetering.
Om 7 uur waren we na vandaag 72 kilometer gereden te hebben weer thuis. Daar lag mijn mobieltje. Ik had aardig wat appjes te beantwoorden op deze heftige dag.

Bevolkingsonderzoek

Bevolkingsonderzoek. We zijn er gek op!

Vooral als we het zinvol vinden. En dat vinden we het bevolkingsonderzoek darmkanker zeer zeker. Mijn zus Trees is eraan overleden. Tot haar 75e deed ze hier aan mee, maar na die leeftijd kom je hier niet meer voor in aanmerking. 

We vroegen ons de afgelopen maand dan ook hardop af, hoe het gelopen zou zijn, als Trees na haar 75e mee had kunnen doen aan de tweejaarlijkse controle?
We zullen het nooit weten....

Vanmorgen deden we onze bijdrage aan het bevolkingsonderzoek op de post in de hoop, dat er niets gevonden wordt. Daarna fietsten we naar de volkstuin, waar ik nog een handvol aardbeien kon plukken. Aardbeien van de koude grond in september!



Ada en ik deden nog wat boodschappen, voor we naar Ada's moeder gingen. Ik fietste door naar "Odin", waar ik mijn bestelde zoutarme brood ophaalde.

Daarmee fietste ik naar huis, waar ik in mijn eentje lunchte, daar mijn vrouw 's middags bij haar moeder bleef. 

Hollandse luchten

Hollandse luchten vormen al eeuwenlang een inspiratiebron voor talloze schilders. 
Gisterenavond vormden ze het decor tijdens de droogtraining van IJVL en VIJL, die we onder leiding van Peter Daleman kregen in de Munnikenpolder in Leiderdorp. Met Jos Drabbels fietste ik er al pratend naar toe.

Bij het strandje langs de Does werden we redelijk afgebeuld. Er zit wat dat aangaat een opbouwende curve in het trainingsschema. Naarmate de opening van het schaatsseizoen in IJshal De Vliet naderbij komt, worden de trainingen iedere week iets zwaarder.

Na een half uur vrijwel alle spieren in het lichaam getraind te hebben op het grasveld, liepen we naar de molens langs de Does.

Hier trainden we voor het schaatsen van de Molentocht, waarbij we ons OP de Does voortbewegen in plaats van erlangs. 

Met dit in gedachten viel de zwaarte van de oefeningen wel weer mee.

Je weet immers, waar je het voor doet.

In bloemrijk taalgebruik kon je zeggen, dat de zon ter kimme neigde.


In de avondschemering trainden wij door tot 9 uur.

Het trainen onder de Hollandse luchten was zwaar, maar wie weet wat voor beloning ons de komende winter wacht?

Koninginnedag

Het is vandaag 135 jaar geleden, dat voor het eerst Koninginnedag werd gevierd. De verjaardag van koningin Wilhelmina in 1891 werd de opvolger van de in 1885 bij de 5e verjaardag van Wilhelmina ingevoerde Prinsessedag. Het initiatief kwam van de liberalen, die met het feest de nationale eenheid wilden benadrukken.

Vandaag was er van feestgedruis geen sprake, want Koninginnedag ging in 1949 naar 30 april en werd vanaf 2014 als Koningsdag gevierd.

Het was dan ook niet verwonderlijk, dat er weinig vlagvertoon was in ons lage landje.
Het weer was dan ook niet zo feestelijk.

Zelf was ik ook niet in een jubelstemming. Voor de zoveelste keer heeft "Glibbers op glissen" vertraging opgelopen. Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet om over de ontstane situatie te praten.
Als dat onvoldoende lukt, dan dreigt het schip in het zicht van de haven te stranden.
Maar goed, zo ver is het nog niet en we gaan er alles aan doen om dit te voorkomen.
In IJshal De Vliet kon ik mijn zoveelste verklaring omtrent gedrag overhandigen aan de contactpersoon van de Sven Kramer Academy overhandigen. Want ja, iedereen is benieuwd naar het geheim van mijn voorbeeldige gedrag.

En geef ze eens ongelijk....

Op de terugweg fietste ik via "De Helianth" om wat fruit te halen. Bij de Trekvliet kon je de werkzaamheden van nabij goed aanschouwen.

Vlak voor de Stevenshof kreeg ik een flinke bui over mij heen. Gelukkig is mijn afritsbroek snel weer opgedroogd.
Na de lunch zou Ada naar haar zieke moeder gaan. We haalden een plant op haar oude school op, die onder de luis zat. Ik bracht deze naar de volkstuin toe, waar in de buitenlucht genoeg beestjes zijn, die graag luizen lusten. Die hebben dus een luizenbaan!

Op weg naar huis zag ik tonderzwammen langs de kant van de weg.


En een bruine kiekendief in het weiland.

Thuis werd ik verwelkomd door een bont zandoogje.

Eerlijk gezegd had ik vandaag een Koninginnepage verwacht.

Nee, het valt niet mee om Koninginnedag in je eentje te moeten vieren....

Afscheid nemen

Vanmiddag zijn Ada en ik afscheid wezen nemen van mijn zus Trees, die thuis ligt opgebaard.
Een lieverd is heengegaan. En zulk afscheid nemen doet altijd pijn.
Een bekend Frans gezegde luidt: "Partir c'est mourir un peu."
Letterlijk betekent het afscheid nemen is een beetje sterven.

We beleefden toch weer een natte dag. De meeste regen viel vannacht en vanmorgen. We konden het binnen dus rustig aan doen. 

Tegen het middaguur fietsten we naar de Leidse Ekklesia voor de Regenboogviering.

Na afloop had Ada koffiedienst. Op een bankje bij de Hooglandse kerk aten we een paar boterhammen voor we naar het huis van mijn zus fietsten. 

Het zonnetje kwam door en het was aardig fietsweer.
Daar we uit een groot gezin komen, hadden we bloktijden afgesproken, zodat niet iedereen tegelijk zou komen. Nu konden we rustig condoleren, bijpraten en voor het laatst een blik werpen op onze lieve zus.

Via Warmond fietsten we terug naar de Sleutelstad. Dit afscheid nemen gaat stap voor stap in een paar etappes.

De vlinder fladdert weg bij ons....

Stevenspark 5K Run

Vanmiddag stond de 5 kilometer van de Stevenspark Run op het programma. Voor het zo ver was, moest ik eerst tussen de buien door laveren, die vandaag aardig huis hielden in de Leidse regio.
Tussen de buien door was het met soms felle opklaringen nog best aardig nazomerweer.
Maar eerlijk is eerlijk: eergisteren was het een stuk beter!

Vanmorgen deed ik boodschappen bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Daar was slechts 1 zoutarm brood aangekomen. Daar ik daar niet een hele week op kan teren, fietste ik door naar "Odin" in Voorschoten, waar ik wel een bestelling kon plaatsen voor dinsdag. 


Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket voor Ada klaar, dat ik naar de volkstuin bracht. Ada zou vanmiddag naar haar moeder gaan. Ik lunchte thuis en vouwde de droge was op, waarna ik na de krant gelezen te hebben mijn sportkleding aantrok en hardlopend naar de start van de kinderloop ging.


Van de 10 kinderen waren er slechts 4 op komen dagen.



De rest krijgt maandag op de eerste schooldag strafwerk. Zij moeten 100 keer "Ik mag niet spijbelen!" opschrijven!

Dat zal ze leren!
Na dit pedagogisch intermezzo konden wij ons opmaken voor de 5 kilometer. Er waren 12 deelnemers, een aardig aantal voor een kleinschalige loop van 5 keer een rondje om het Stevenspark. Het was prima weer om te lopen en de paar spetters in het tweede deel van de 5 kilometer kon ons niet deren.

Mijn streven was om 12 kilometer per uur te lopen. Dat lukte heel aardig. Voor de prijzen kwam ik toch niet in aanmerking. De meeste lopers waren lid van Leiden Atletiek. Dat bleek wel uit het feit, dat ik na 2 rondjes van een kilometer door de twee koplopers al een keer gelapt was.
Maar ik liep mooi vlak. De doorkomsten gingen in 5 minuten, 10 minuten, 15 minuten, 19.50 en 24.40.
Vlag met een negative split. En ik was niet eens de laatste loper.

De winnares werd gehuldigd alsmede de Top-3 bij de mannen.


Door het Stevenspark wandelde ik naar huis, waar ik het zweet onder de douche eraf spoelde.
Onderweg waren de eerste tekenen van de herfst al zichtbaar.