Gruttoloop

We beleefden vanmorgen een zeer speciale temperatuurverdeling tussen oost en west.

Na het ontbijt fietste ik naar de Leidse binnenstad om op de Boerenmarkt brood en kaas te kopen. Op de terugweg zag ik in de Stevenshof truck met opleggers rijden met daarop zwaar materiaal.


Er werden heipalen en brugdelen via de weilanden naar de hijskraan aan de Schenksloot gebracht.

Thuisgekomen kleedde ik me na de boodschappen weggeruimd te hebben om. In sportkleding begon ik aan een duurloop van een kilometer of 6. Ik liep naar het Stevenspark, waar ik over de slingerpaden heen en weer liep.

Het was duidelijk lente. Via de Stevensbloem en IJsbaan liep ik naar de Rijndijk.

Aan de oevers van de Rijn stonden sommige bomen prachtig in bloesem.




Via het tuintje achter het voormalige klooster aan de Rijndijk liep ik naar de rand van de Stevenshof.

Over een onverhard olifantenpaadje liep ik om de weilanden, waar momenteel gewerkt wordt.



Bij de Schenksloot aangekomen liep ik nog even naar het weiland aan de andere kant van de Rijnlandroute. Tegelijkertijd kwam er een drietal mannen van een vogelwerkgroep aangefietst, die ook naar de weidevogels gingen kijken met hun verrekijkers.



In het weiland, waar het waterpeil wat hoger staat, was een vijftal grutto's te zien.


Langs de hijskraan liep ik naar huis toe,


Er wordt een tijdelijke brug voor het zware werkverkeer over de Schenksloot aangelegd.
Thuis douchte ik me en lunchte met Ada, die daarna naar de volkstuin ging. Ik fietste een half uur later er naar toe.

Terwijl mijn vrouw met het aardbeienbed in de weer was, knipte ik op andere bedden planten af, die daar mogen mulchen. Dan heb je tijd om goed naar de planten te kijken.



Na de thee ging ik via een andere route naar huis toe. Daarbij zag ik, dat in het ooievaarsnest een kuiken uit het ei was gekomen. Kon dat niet even wachten tot Pasen?


Een akkerhommel was op een dovenetel evenzeer druk in de weer.


Een stuk verderop zag ik de gulden sleutelbloem, de nationale bloem van de Sleutelstad.



In een boomspiegel vlak bij huis stond een mooie muurbloem.

Kortom, voor en na de Gruttoloop kon ik met volle teugen genieten van de lente.

Glibbers op glissen

Gisterenmiddag hadden we een afspraak over de uitgave van "Glibbers op glissen", het boek dat oorspronkelijk in oktober 2023 bij de opening van IJshal De Vliet uit zou komen. 
Oorspronkelijk zou het grotendeels gaan over de 47-jarige geschiedenis van de Ton Menken IJsbaan, maar 3 jaar verder komt er uiteraard ook een deel bij van de inmiddels 3 schaatsseizoenen oude energiezuinige kunstijsbaan aan de Marie Diebenplaats.
En dat is nogal wat. Na de vele kinderziektes in het eerste jaar begint IJshal De Vliet steeds beter te draaien. Je kunt het vergelijken met een cocon, waaruit nu een prachtige vlinder tevoorschijn komt.

Er is een voorlopige offerte opgesteld, waarover het bestuur van IJshal De Vliet volgende week de knoop zal doorhakken of de uitgave er gaat komen of niet. De oplage is vastgesteld, er is een datum geprikt voor de presentatie van het boek en er zullen nog aanvullende hoofdstukken aan toegevoegd gaan worden. 

Kortom, ik ga me de komende maanden absoluut niet vervelen....

Osmoseschaatsen

Eerder deze maand was het al aangekondigd. We zouden een uitnodiging krijgen om op met osmosewater gedweild ijs te komen schaatsen. In "Thialf" werken ze er al jaren mee en de ervaringen ermee zijn zonder meer goed te noemen.

Zaterdag had ik al even kunnen schaatsen op osmoseijs, ook al ga je bij een kinderpartijtje natuurlijk niet voluit. Ik had het idee, dat ik langer doorgleed, maar vandaag kwam de echte proef op de som.
Bij osmosewater worden de mineralen en zouten uit het water gefilterd, waardoor je in theorie minder glijweerstand ondervindt. Deze functie zit ook op de "Mammoth"-dweilmachines en het slot van het schaatsseizoen was een ideaal moment om dit uit te testen. Mocht het ijs erdoor verknoeid worden, dan was er geen man overboord.

Aan dit experiment kon je je dus geen buil vallen. En als het slaagde, kon je er in het nieuwe schaatsseizoen meteen mee beginnen. Vanmorgen kwam een veertigtal veelal ervaren schaatsers een paar dagen na de officiële sluiting van de 250-meterbaan naar IJshal De Vliet om het osmoseschaatsen te kunnen ervaren. Je mocht van 9 uur tot half 11 schaatsen.
Ik zorgde ervoor, dat ik op tijd was, zodat ik ten volle van die toegift van anderhalf uur kon gaan genieten. Bij aankomst was ijsmeester Wiemer Sjoerdsma al bezig met het dweilen.
Toen ik mijn kluisje opende, bleek dat de rugzak vast zat. De rugzak kon ik er niet uit krijgen, maar de schaatsen gelukkig wel uit de rugzak.

Het had veel weg van een mislukte Houdini-act.

De rugzak was van later zorg. Ik stond als eerste op het ijs en het gleed erg makkelijk. De slagen waren langer dan anders. Na een tiental rondjes in de 40 seconden ging het steeds wat sneller, terwijl de eerste pelotonnetjes zich vormden. Na 25 rondjes dook ik in de 36 seconden en na de eerste 10 kilometer te hebben afgelegd volgden heel lang louter 35-ers met ook nog een serie 34-ers. De snelste ronde was 34,003. Pas 100 rondjes verder kwam ik structureel boven de 36 seconden uit.
Denk niet, dat ik de snelste was, want de snelste rondjes op het scorebord waren 27,8 en 28,2, zo'n 6 seconden sneller. Na 160 rondjes nam ik wat gas terug om na 40 kilometer voluit te hebben geschaatst wat uit te bollen. Na 180 rondjes verliet ik de 250-meterbaan. Het osmoseschaatsen was wat mij betreft volledig geslaagd. De benen waren goed, maar het osmoseijs ook!
Toen Wiemer klaar was met het dweilen van de ijshockeybaan, die dit jaar weer voor zomerijs gaat zorgen, kon ik een schaar lenen om de rugzak los te kunnen knippen van de kluis.
In de kantine dronk ik nog een kop warme chocolademelk met Bauke Dooper en Johan van der Weij, waarna het schaatsseizoen 2025-2026 er na 8625 rondjes voor deze testrijder helemaal op zat.

Aardbeienbed

Vanavond hadden we een vergadering van de Schaatsschool in IJshal De Vliet. Zo konden we het afgelopen seizoen evalueren en kijken, wat er het komend seizoen beter kan. Daarvoor had ik aardappels met witlof en kaassaus gegeten met mijn vrouw, die ik vanmiddag geholpen had met het aardbeienbed.

Ada haalde het onkruid weg, waarna ik stro en paardenmest met een klein vorkje uitspreidde om de aardbeienplanten. Deze mest haalde ik met een kruiwagen bij de ingang van het volkstuincomplex. Bij de tweede kruiwagen brak de steel van de riek.

Denk nou niet meteen, dat dit komt door pure kracht mijnerzijds. Het kan ook aan het materiaal liggen.

Op de terugweg naar huis was een grote hijskraan bezig met werkzaamheden pal langs het fietspad langs de Schenksloot.


Naar mijn bescheiden mening kun je beter een vork van een riek breken dan een hijskraan de hefboom.
Vanmorgen ging Ada na het ontbijt boodschappen doen in de Leidse binnenstad, terwijl ik een looptraining van 6 kilometer inlaste naar het park van "Ter Wadding". Ik liep er naar toe en liep een drietal rondjes door het mooie bos in lentetooi.



Met ObsIdentify als leidraad ontdekte ik tal van voor mij nieuwe planten.


Het zomerklokje.


Gele bosanemoon.

De vingerhelmbloem.

De wilde kievitsbloem.

De stengelloze sleutelbloem.



De bostulp.

De bosanemoon.
Op de terugweg kwam ik in het Stevenspark ook nog de nodige bloemen tegen.

De brede druifhyacint.

De Spaanse aak.
Dit was mijn 1000e melding bij waarneming.nl.
Het spreekt voor zich, dat ik vandaag niet voor een toptijd ging. Maar het was wel een toptijd om de lentebloemen te bekijken.....