Schelpendam

Vanmorgen ging ik kaas kopen op de Boerenmarkt. De halve binnenstad van Leiden staat al volledig in het teken van de festiviteiten rond 3 oktober. 


Op de terugweg zag ik in het Morskwartier weer aardig wat paddenstoelen staan.







Ze stonden er in allerlei vormen en maten.
Rond een uur of 1 lunchte ik met Ada, die daarna naar de volkstuin ging. Om 3 uur stapte ik op de fiets naar Katwijk, waar vandaag de laatste dag was dat klanten boeken konden halen op de Schelpendam.

En dat bij de opening van de Kinderboekenweek.

Daar de nieuwe vestiging aan het Emmaplein op 31 oktober geopend wordt, was de opening tevens de afsluiting van de Kinderboekenweek in Katwijk aan Zee.
Bij de Schelpendam aangekomen zette ik mijn fiets tegen een boom in een perkje en betrad ik de Schelpendam, waar ik in december 1984 voor mijn sollicitatiegesprek voor het eerst kwam, voor de laatste keer.

Daar zag ik een hoop oud-collega's. Altijd leuk om met hen te praten. En daar alles in de uitlening plaatsvond, sprak ik ook een paar vaste klanten onder wie André van der Zwan, een duursporter met inmiddels 116 marathons op zijn naam. Ik ben vergeleken met hem maar een kleine jongen.
De oude plakboeken met foto's zouden niet meeverhuizen, dus je mocht je eigen foto's eruit halen. In een paar gevallen deed ik dat.

Om 5 uur klonk de bel voor de laatste ronde. Iedereen moest naar buiten om met een grote sleutel symbolisch de Schelpendam voor de laatste keer te sluiten.


Ik haalde mijn spullen binnen op en na een telefoontje met mijn vrouw besloot ik om via de volkstuin te fietsen. In een lichte regenbui reed ik er naar toe.



In de regen reden Ada en ik naar huis, waar de kilometerstand van september op 790 kilometer kwam en de totaalstand van 2026 op 7962 kilometer. Het hoofdstuk Schelpendam was voor mij voorgoed gesloten.

Minister zonder portefeuille

Toen we vanmorgen om 7 uur uit bed stapten, deed Ada een was in de wasmachine. Ik deed nog snel wat kleren, die ik de afgelopen dagen gedragen had, erbij. Daar de trommel te vol zat, haalde Ada nog wat was eruit en zette de machine aan. 

Toen ik een schone broek had aangetrokken, miste ik mijn portemonnee. Vermoedelijk zat deze in de al draaiende wasmachine. Teneinde vermoedens van witwassen van geld meteen de kop in te drukken, zetten we de wasmachine stil en haalden de kletsnatte was eruit. Maar helaas, geen portemonnee.

Op dit punt was wassen met een wasbord een stuk eenvoudiger.

En moet ik toegeven, dat Ernst Jansz ook op dit instrument véél muzikaler is dan de wasbordspeler van Schelvispekel. 
Op dat moment begon de zoektocht naar de portemonnee, maar op de vaste plekken kon ik deze niet vinden. Ook op de mogelijke plekken ving ik bot. 
De laatste keer, dat ik bewust was van mijn portemonnee was, dat deze in de heuptas zat, die ik gisteren aanhad bij het schaatsen in IJshal De Vliet. 
Ook hier niets. Het was inmiddels bijna 8 uur, dus ik belde naar Odin in Voorschoten. Daar had ik de laatste betaling gedaan, maar ook daar was hij niet. 
We ontbeten snel. Ada ging naar haar oude school om bij de opening van de Kinderboekenweek aanwezig te zijn.

Ik wachtte met mijn zoektocht op de fiets voor de route, die ik gisteren vanaf Odin gereden had, tot de wasmachine klaar was. Na de spreuk uit mijn katholieke jeugdjaren, "Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn portemonnee vind" opgezegd te hebben, viel mijn oog op het rekje onder de plank met handdoeken. Daar lag mijn portemonnee!

Meteen kwam deze plek weer terug in mijn actieve herinnering. Gisteren kwam ik rond half 3 thuis van het schaatsen. Ik douchte me snel om daarna te kunnen lunchen. Ik trok snel kleren aan en had de portemonnee laten liggen, daar ik toch niet meer weg zou gaan. Aan het eind van de middag zou er een doos met biologische bloembollen bezorgd zou worden.

De portemonnee was uit mijn actieve geheugen verdwenen. Je kunt er minister-president mee worden, maar in mijn geval leidde dit tot een toepasselijkere functie: minister zonder portefeuille.

Start "Krasse knarren"

Om 7 uur stonden we naast ons bed. Mijn vrouw om na het ontbijt naar de volkstuin te gaan, ik voor de eerste training met de "Krasse knarren".

De opkomst was bij deze ouverture van het schaatsseizoen niet bijster groot te noemen.
Aan het ijs kon het niet liggen. Met osmosewater was een spiegelgladde ijsvloer aangelegd, dat het ijs in de Ton Menken IJsbaaan aan de Vondellaan overtrof.

Op zulk glad ijs durfde ik het aan om meteen met de volledige piramide van 100 rondjes te beginnen. Het ging voor de allereerste keer in deze samenstelling best wel goed.
Vermoedelijk hebben de meeste "Krasse knarren" de voorkeur gegeven aan de racefiets op deze warmste 29 september ooit gemeten.

Uitzonderlijk warm nazomerweer, in 2026 al 20 warmterecords in De Bilt

Vanmiddag is het op meerdere plaatsen uitzonderlijk warm geworden. In Eindhoven liep de temperatuur voorlopig op tot 28,6 graden. Nog nooit werd het in Nederland op 29 september zo warm. Het oude landelijke record stond op 28,0 graden, gemeten in Winterswijk in 1934. Ook in De Bilt is een warmterecord gesneuveld. Daar steeg de temperatuur voorlopig naar 25,9 graden. Daarmee beleven we officieel de warmste 29 september sinds het begin van de metingen in 1901. Het oude record was 25,4 graden, eveneens uit 1934. Het past in een jaar waarin opvallend veel warmterecords worden gemeten. Kijken we in De Bilt naar de minimum- en maximumtemperaturen, dan staat de teller inmiddels op 20 warmterecords. Daarvan werden er 8 in de nacht gevestigd en 12 overdag. Oftewel, niet alleen de middagen zijn vaak uitzonderlijk warm geweest, ook tijdens de nachten sneuvelden regelmatig warmterecords.

Wij reden in koelere omstandigheden onze traditionele 25 kilometer. Ondanks dat het ijs na 8 uur niet gedweild was, gleed het om kwart voor 11 nog steeds goed.
Na 124 rondjes zat mijn training erop en kon ik met een zestal "Krasse knarren" in de kantine van de IJshal thee drinken en bijpraten. Ik fietste daarna naar Voorschoten. Op deze warme septemberdag waren de rupsen nog zeer actief.

Na boodschappen gedaan te hebben bij "Odin" reed ik via de volkstuin en het Valkenburgse meer naar huis toe.

Zo had ik toch nog mijn langere fietsrit te pakken na heerlijk geschaatst te hebben met een select groepje "Krasse knarren".

Hersteltraining

Op de dag na de 100 Bruggenloop had ik een hersteltraining gepland. 
Het was echter wel een herstelling in mijn eigen stijl. Ik had er eentje gepland van 100 rondjes schaatsen in IJshal De Vliet. Na op vrijdag ruim 40 kilometer afgelegd te hebben op het osmoseijs op de 250-meterbaan was ik benieuwd, hoe het zou gaan na bijna een halve marathon gelopen te hebben. De klimmeters op de vele bruggen maakten het zwaarder dan 21,1 kilometer lopen.
Opa en oma kwamen wat later uit bed dan gewoonlijk. Ik hoefde gisterenochtend nog geen schaatsles te geven, dus we konden het rustig aan doen. Om kwart voor 10 betrad ik het spiegelgladde ijs. 

Het was met een handvol schaatsers niet bepaald druk te noemen. Ik reed een tijdje op met Piet Breebaart, die om 9 uur al aan zijn ijsgewenning was begonnen. Nadat hij een uur vol had gemaakt, schaatste ik een tijdje solo om daarna een schaatsster, die teveel met haar punten afzette, wat aanwijzingen te geven. Ze pakte de oefenstof vlot op.

Als geheel ging de hersteltraining niet onaardig, maar toen ik het na 80 rondjes toch wat zwaarder begon te krijgen, betrad "Krasse knar" Berto Hagen het ijs.

Na het doel van 100 rondjes bereikt te hebben, plakte ik er nog een twaalftal aan vast. 

Op mijn werk was een gevleugelde uitdrukking: "Overtref de verwachting van de klanten!"

In dit geval was het mijn eigen verwachting. In de kantine dronk ik thee met Berto, waarna we naar huis gingen. Thuis vond ik een briefje van mijn vrouw met het verzoek om een pakketje te verzenden en de oude fiets, waar Ana op gereden had, naar Ada's oude school terug te brengen.

Na gedane zaken kon ik naar huis wandelen om na de lunch nog wat boodschappen te doen en diverse huishoudelijke klussen. Na 3 weken Spaanse gasten over de vloer te hebben gehad, die veel gezelligheid brachten, wachtte nu weer het gewone leven.

Paddenstoelen en paddo's

Gisterenavond begon het te regenen, toen wij naar bed gingen.
Nu waren er al aardig wat paddenstoelen te zien, maar door de regenbui schoten er nog meer paddenstoelen uit de grond.










Maar ja, je kunt beter heel veel kleine paddenstoelen zien dan die ene hele grote!


Ik had nooit gedacht, dat ik nog eens terug zou verlangen naar Ronald Reagan.

Soms denk je wel eens, dat de huidige president een verstokte gebruiker van paddo's is. 

Want heel natuurlijk is het gedrag van de gezondste president ooit natuurlijk niet te noemen. Gezien zijn leeftijd zou je trouwens verwachten, dat zijn nachtrust niet ononderbroken is.

Op allerhande gebieden beleven we derhalve spannende tijden.


Maar gelukkig is Nederland goed voorbereid.....