Vliegenzwam

Gisterenmiddag fietste ik naar de volkstuin, waar ik mijn vrouw een kop thee dronk en haar kon helpen met een paar klusjes. Het was niet echt warm te noemen.

Onderweg kwam ik een groep smienten tegen in een weiland. Deze wintergasten zijn er weer.


Zo'n 500 meter verderop zag ik deze beemdkroon staan.
Op de volkstuin stonden ook nog aardig wat bloeiende planten.

Maar het meest bijzondere kwam op de weg terug naar huis. Aan de overzijde van een sloot zag ik een vliegenzwam.

Kabouter Spillebeen werd om begrijpelijke redenen op veilige afstand van de vliegenzwam gehouden.

Door het koudere weer sliepen we wel goed. Vanmorgen werden we pas om half 8 wakker, waardoor we meteen aan de slag moesten om op tijd te ontbijten. Ada moest een uur later op haar oude school zijn. 

Bij het ontbijt zagen we een zuidelijke groene schildwants over het tafelkleed wandelen. We gaven het diertje de vrijheid buiten de tuindeur, het lot dat gisteren voor de schorsmarpissa was weggelegd.

In de frisse ochtendlucht ging ik allerlei kleine boodschappen doen in de Sleutelstad.
De zon deed haar best om door de laaghangende bewolking te breken, maar dat lukte niet erg. Het werd dus een grijze dag vandaag.

Na de lunch fietste ik naar IJshal De Vliet, waar ik om kwart voor 2 een kinderpartijtje zou geven aan een zestal kinderen. In het begin was het de ene valpartij na de andere, maar na een uur konden ze al redelijk overweg met de smalle ijzers. 

Ik begaf me van de funbaan naar de 250-meterbaan, waar het scorebord de rondjes en de rondetijden niet aangaf. Handmatig telde ik 48 rondjes oftewel 12 kilometer. Na afloop bleken deze toch geregistreerd door Mylaps en stonden ze keurig op de Vinksite.

Ik nam mijn ijzers mee naar huis om ze te slijpen en mijn transponder om deze op te laden. Dat doe ik op onze laptop. Daar dag ik op het toetsenbord een tomatenmineermot zitten.

Nu het kouder wordt komen de kriebelbeestjes naar binnen toe.

Supersnel de rode lijn voorbij

Gisterenavond waren we naar onze jarige dochter geweest. Samen met haar en onze kleinzoons hadden we boerenkool met champignons, paprika en worst gegeten. Om 10 uur vertrokken we op de OV-fiets naar het station, waar we de trein naar de Sleutelstad namen. Om middernacht lagen we in bed.

Na een niet al te lange nacht ging de wekker om half 7 af. Ik moest op tijd bij IJshal De Vliet zijn om met de "Krasse knarren" te schaatsen. De fietstocht erheen was écht waterkoud te noemen.
Het schijnt, dat de rayonhoofden van de Elfstedentocht in vergadering bijeen zijn gekomen vanwege de plotselinge inval van zeer strenge vorst in Fryslân.

Kennelijk heeft de berichtgeving hieromtrent vrij veel schaatsers in de Leidse regio bereikt, want we reden vanmorgen op de drukste 250-meterbaan van dit seizoen met het langste peloton "Krasse knarren". In totaal met 20 man, al was dat regelmatig een verbrokkeld peloton.

Er werd keihard gereden. In een serie, waarbij mijn snelste rondje 33,3 was, werd ik op een rondje achterstand gereden! Men raasde supersnel de rode lijn voorbij.

Bij de 20 rondjes op kop werd ik op maar liefst 4 rondjes gezet. Maar ja, als rondjes 36 schaatst en de kleine kopgroep rondjes 29, dan gaat het snel. De laatste 5 rondje gingen tweemaal in 35 blank en driemaal met een 34-er. Desondanks kwam het vierde rondje gelapt worden er toch.
Ik ben niet in supervorm, maar de vorm is met zulke tijden best goed te noemen.
De foto's zijn genomen nadat we klaar waren met onze 100 rondjes, dus de gezellige drukte van vanmorgen is hier niet aan af te zien.

Ook bij de Sven Kramer Academy was het redelijk druk.
Toen de bel voor de dweilpauze klonk, waren de meeste schaatsers al op het platform om hun schaatsen uit te trekken.

Aan de gezellige Stammtisch in de kantine dronken we na de training koffie en thee met elkaar.

De rode lijn voorbij

De demonstratie tegen de genocide in Gaza werd zondag gehouden onder de titel "De rode lijn voorbij".

Gisterenochtend gingen Ada en ik gewoon weer naar IJshal De Vliet.
In onze omgeving had het licht gevroren, op klomphoogte op meer plekken.
Na een frisse fietstocht gingen Ada en ik naar de schaatslessen van de Sven Kramer Academy. Mijn vrouw als deelnemer, ik als trainer. Met 7 deelnemers had ik de grootste groep van dit seizoen. Daar ik van een drietal wist, dat zij dit seizoen naar het buitenland gaan om op natuurijs te schaatsen, was het thema voor de les simpel: natuurijs!

Tijdens de natuurijstraining gingen we iedere ronde tweemaal de rode lijn voorbij. 

Tijdens de les van ruim een uur passeerden we zodoende 50 keer de startlijn en 50 keer de startlijn voor de ploegenachtervolging aan de overzijde van de 250-meterbaan.

Daar schaatsconditie een wezenlijk deel is van het rijden op natuurijs, werd het aantal rondjes met het oefenen van technische oefeningen behoorlijk opgeschroefd, zodat we minstens 50 rondjes reden. Daarbij werd het klûnen niet overgeslagen!

We sloten af met een stukje pelotonschaatsen. Iedereen reed een rondje op kop, ging er aan de binnenkant vanaf en sloot als laatste aan bij het pelotonnetje. De 2 nieuwkomers, die tijdens de les keurig hadden meegedaan, vergaten hun techniek en gingen harken. Een herkenbare beginnersfout.

Zelf maakte ik ook een fout door een lastige oefening stilstaand voor te doen. Ik verloor mijn evenwicht en viel met een flinke klap op het ijs. Uit stilstand val je harder dan als je schaatst. Door het glijden wordt de val al aardig gebroken. Ik voelde mijn pols en mijn heup, maar verder was er niets aan de hand. De rode lijn werd gelukkig niet het rode kruis....

De rode lijn

Gisteren was er weer een Rode lijn-demonstratie tegen de genocide in Gaza.

Wij gingen er voor de derde keer naar toe. Maar voor het zover was, hadden we een rustige zondagmorgen. Ik sliep zowaar een keer door tot half 8.
We ontbeten uiteraard later dan door de week, als ik om 9 uur op het ijs moet staan in IJshal De Vliet. Daarna moesten we nog een paar klusjes op de volkstuin doen. Daarbij waren we niet de enigen. Ook deze aardhommel was actief. In november!

We brachten de boerenkool thuis en fietsten daarnaar door naar Leiden Centraal, waar we de fietsen stalden en om 12 uur in een propvolle trein stapten. Tot Schiphol stonden we in onze coupé als haringen in een ton. Of kan ik beter zeggen stokstijf als stokvis?

Na Schiphol konden we even zitten, maar we waren redelijk snel in Amsterdam-Zuid. Vandaar liepen we naar het Museumplein door Oud-Zuid. 

Hoe oud het daar was, was te zien aan deze harslakzwam.

Na een wandeling van ruim 3 kilometer kwamen we langs het Concertgebouw bij het Museumplein uit.
We besloten hier te wachten, daar er aldaar nog ruimte was en 100 meter verderop niet meer.



We wachtten op een zus van Ada, die met een vriendin een paar treinen later zou komen.



Vooraan bij het podium had men duidelijk minder ruimte, dan wij achterin hadden.

Doordat we veelal stil stonden, waren we blij, dat de stoet ging lopen en de achterhoede dus ook.


We waren er klaar voor.

Sinterklaas trouwens ook, ook al was hij incognito gekomen....

De hoofdstroom ging rechts om het podium, maar het was ook mogelijk om linksom te gaan. Zodoende kwamen we uit bij de tijdelijke ijsbaan op het Museumplein.




De baan was aangelegd op historische grond. In 1889 werd het eerste officieuze wereldkampioenschap allround hier gehouden. De winnaar was de Rus Aleksandr Pansjin.

Op dezelfde plek werd 4 jaar later het eerste officiële wereldkampioenschap allround verreden. Jaap Eden werd in 1893 de eerste wereldkampioen schaatsen.

Met deze schaatshistorie in gedachten liep ik langs de kunstijsbaan met op de achtergrond de lange stoet van de Rode lijn.

Even keek ik om, maar niet te lang, want ik wilde het drietal waarmee ik liep niet in de massa verliezen.
Daar we niet snel konden lopen, hadden we de tijd om de bebouwde omgeving goed te aanschouwen.

Klik op de foto om de tekst "Teekenen is spreeken en schrijven tegelijk" in Gothische schrift te kunnen lezen. Het lezen van deze tekst was in gewone letters was een stuk simpeler.

John Lennon zou deze tekst wel kunnen waarderen.

Nu we het toch over muziek hebben: bij het Rijksmuseum stond een koor, dat geleid werd door de dirigent van het Leidse Klimaatkoor. Uiteraard bleven we daar bij staan en zongen we een aantal protestliederen mee.

Bij de ingang van het Vondelpark kwamen we onze jongste dochter tegen.

In de stoet van 200.000 mensen liepen we naar de Overtoom.

Bij het verlaten van de Overtoom werd de boel op stelten gezet.

Het was duidelijk, dat men het hoog opnam.
Het is echter onvermijdelijk, dat bij zo'n groot evenement mensen spullen kwijtraken.

Wil eenieder, die waardevolle spullen vindt, zijn of haar best doen om deze bij de rechtmatige eigenaar te bezorgen?