Oosterbeek

We hadden een redelijke nacht gehad. Het kabaal, dat de wildroosters overdag gaven vanwege het verkeer, was 's nachts vrijwel verdwenen. Om een uur of 2 werden we wakker, maar de slaap kwam weer terug tot het verkeer om 6 uur 's ochtends weer op gang kwam. 
We gingen douchen, waarna Ada haar knie insmeerde. Ze was gisterenavond gestruikeld over een gele scheerlijn, die goed afsteekt tegen het gras. Behalve als het gras zelf geel is....

Het ontbijt ging in tweeën. Eerst maakten we de restjes van het brood van gisteren op. Daarna kuierde ik naar de campingwinkel, waar ik 2 croissantjes, kaas en een halfje volkoren kocht. De croissantjes aten we meteen op, de kaas en het brood namen we mee voor onderweg.

Bij het verlaten van de camping boekten we 1 nacht erbij. Deze was € 10,- duurder dan gisteren. De afzetters! We verlieten "De Pampel" om via Hoenderloo over een glooiend landschap langs kaarsrechte wegen naar Deelen te fietsen.

We reden heel rustig om Ada's knie te ontzien. Via Schaarsbergen reden we langs prachtige glooiende landgoederen naar Oosterbeek.


In de Weverstraat stalden we onze fietsen. Bij "Puur koffie" dronken we cappuccino met havermelk en chocolademelk met pure chocolade en een bananenbrood en pecan-caramelkoek erbij. Op een bank bij de beek lunchten we.

Op weg naar Mieke en Rens deden we nog even wat boodschappen. De ontvangst was allerhartelijkst. We werden onthaald met thee, lekkere koek en een meloenijsje, terwijl we gezellig bijpraatten over alle lief en leed. Om 4 uur stapten we op de fiets met 2 alcoholvrije biertjes als verjaardagscadeaus.
Op de terugweg fietsten we langs de erebegraafplaats in Oosterbeek. Zij vielen voor onze vrijheid.


Voor een deel reden we dezelfde weg terug, tot we bij het Deelerwoud af konden slaan. Kilometerslang reden we over de vergraste heide.



Halverwege belden we de jarige Siebe.

Op een fietspad langs de A50 klommen en daalden we tot de afslag naar Hoenderloo. We zaten op de weg naar de camping, waar we om half 7 na 52 kilometer fietsen aankwamen.
Met allerlei gemengde groenten maakte Ada een heerlijke maaltijd. Het toetje was Skyr met aardbeien en muesli. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd.

Ada las verder in "Het wonderbaarlijke voorval van de hond in de nacht" van Mark Haddon, ik in "Zwarte koffie".

Na de "Witte parel" genoten we van de "Gageleer original blond" op deze windstille avond. De vleermuizen vlogen boven onze hoofden tot we rond half 11 naar bed gingen.

Droge donderslagen

Om half 6 werd ik door een harde donderslag wreed gewekt.

Ik droomde op dat moment en was dus in mijn R.E.M.-slaap.

De bliksem en donderklappen volgden elkaar in een hoog tempo op. Soms zat er maar 3 seconden tussen een flits en de donder, dus de bliksem was maar een kilometer van ons verwijderd. We wachtten op de regen, maar die kwam maar niet. Er was sprake van droge donderslagen.

Een donderslag bij heldere hemel derhalve.

Toen ik na het ontbijt naar de Leidse binnenstad fietste om bij de Oogstwinkel en "De Helianth" boodschappen te doen, zag alles in die omgeving er ook kurkdroog uit.

Net als toen ik naar de volkstuin reed om Ada vers brood te brengen. Het water in het kleine vijvertje stond vrij laag, dus ik goot met een gieter wat slootwater erin. Dat kon deze kikker wel waarderen.

Lokaal heeft het echter wel geregend. Van mijn collega Nelina kreeg ik te horen, dat het in Katwijk behoorlijk geregend had: "Alles is zeiknat hier."
Teneinde wat aan mijn eigen droogteprobleem te doen, fietste ik via de Buitenkaag naar Hillegom, waar ik om 4 uur met Bas en Joep afgesproken om bij "Klein Duimpje" een biertje te gaan drinken. 
Op het halfbewolkte terras was het prima uit te houden. Het alcoholvrije biertje van "Van de streek" smaakte prima, net als het Mexicaanse biertje. Onze dorst was aardig gelest. Kennelijk had dat de weergoden aan het denken gezet, want toen ik na vandaag 62 kilometer te hebben gefietst Leiden binnen reed, zag ik, dat de straten nat waren. Het had zowaar een keertje geregend. 

Vooral voor de tuinen was dit heel prettig,

Tropisch schaatsen

Een aantal jaren is in Leiden en omgeving druk actie gevoerd voor een 333-meterbaan. Dit gebeurde onder de noemer 333M. Uiteindelijk is het niet gelukt, maar we hebben een prachtige energiezuinige 250-meterbaan, waar we al veel schaatsplezier op hebben gehad.
De maximum temperatuur was vanmiddag 33,3 graden Celsius. Ja, en waar denk je dan aan als Leidse schaatser? Waar anderen de verkoeling zochten in het water, wist ik een veel koelere plek te vinden: IJshal De Vliet!
Deze was voor iedereen gesloten vanmiddag, maar als vrijwilliger én als baanrecordhouder heb je natuurlijk wel een streepje voor.

Zodoende fietste ik in tropische lucht naar het ooit door Ton Menken bedachte zomerijs. In een t-shirt en een korte broek betrad ik de ijshockeybaan. Het was er 13 graden Celsius, 20 graden kouder dan buiten.

Een klein half uurtje reed ik mijn rondjes op de niet gedweilde baan. 
Het noordelijk deel was goed en gleed prima, het zuidelijke deel zag er doffer uit en was stroever. Nadat Rick en David klaar waren met hun overleg, werd ik al schaatsend in zomers tenue op de foto gezet zoals Kees Verkerk in de jaren '60.

Je ziet meteen, waarom Kees wereldkampioen geworden is en ik niet.







In mijn Wees wijs met de Waddenzee-shirt, een gebied waar veel mensen verkoeling zoeken, had ik mijn ijsgewenning voor het nieuwe schaatsseizoen nu al achter de rug. Want hoe vaak je ook schaatst, aan het begin van het seizoen moet je toch altijd wennen aan het ijs.
Geniet nog even van de foto's, want zo vaak zul je mij niet zien schaatsen met korte broek. Alleen met tropisch schaatsen!

Op de 250-meterbaan ligt nog geen ijs. De verf op de vloer is keurig bijgewerkt. In september gaan we de ijsvloer leggen. Het mag nu dan tropisch zijn, over 6 weken wordt het schaatsseizoen 2026-2027 geopend. Mis het niet!!!

Het schelpenpad

Na een droomrijke nacht werden we om half 7 wakker. We gingen er meteen uit. Ada ging zwemmen in het Valkenburgse meer, ik zou er naar toe lopen en daar een kleine droogtraining doen.


Tijdens de zonsopgang was het tamelijk fris te noemen.


Het wateroppervlak vertoonde slechts een enkele rimpeling.

De meeuwen ontbraken niet.

De albatros was echter in geen velden of wegen te bekennen.


Door de graafwerkzaamheden van de kinderen leek het strandje van het Valkenbugse meer wel een fjordenlandschap. 
Het gras was geel, de bloeiende planten stonden langs de waterkant.

De futen doken onder water om hun ontbijt naar boven te halen.

Terwijl Ada na het zwemmen over het fietspad naar huis fietste, liep ik over het schelpenpad langs het Valkenburgse meer, dat ruim een jaar was afgesloten.

Laat niet als dank voor 't aangenaam verpozen....



Zo kwam ik in de hoek, waar de kant was afgekalfd.


Daar huisden nu nijlganzen en oeverzwaluwen.

Op weg naar het fietspad langs de A44 lagen grote zandhopen, waarop pioniersplanten een plekje hadden gevonden.

Toen ik na 5 kilometer lopen thuis was, gaf ik de planten in de tuin met een gieter nog water uit de sloot. Daarna douchte ik me en daarna zat ik aan de ontbijttafel. De temperatuur was inmiddels rap gestegen.

Na op de fiets boodschappen gedaan te hebben bij "Odin" in Voorschoten was het inmiddels tropisch weer geworden.