Begrafenis

Vorige week woensdag is mijn schoonmoeder na een lang ziekbed overleden.
De begrafenis zou derhalve op dinsdag of op woensdag worden. Het werd uiteindelijk woensdag. Achteraf vonden we dat helemaal niet erg, want dinsdag was een kletsnatte dag.

Vooral op dinsdagmiddag kwam de regen met bakken uit de hemel naar beneden.

Daar er op de dag voor een begrafenis veel te regelen was, ben ik eergisteren dan ook diverse keren nat geregend. Gisterenochtend was het van hetzelfde laken een pak.
Met dat verschil, dat de regen in de middag op een paar spetters na wegbleef. Het werd dus geen "Farewell in the Rain".

Daar mijn schoonmoeder thuis was opgebaard verzamelden we daar en liepen we in een stoet achter de kist naar de begraafplaats.

Op het kerkhof betraden we de volle aula via de achteringang.
In da aula passeerde de levensloop van Riet de revue in verhalen en was er muziek.
En een door Riet uitgekozen gedicht van Nicolaas Beets.
DE MOERBEITOPPEN RUISTEN

De moerbeitoppen ruisten;
God ging voorbij;
Neen, niet voorbij, hij toefde;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij;

Sprak tot mij in de stille,
De stille nacht;
Gedachten, die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.

Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin;
'k Voelde in zijn vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in.

De morgen, die mij wekte
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij.

Na de plechtigheden met een lach en een traan brachten we Riet naar haar laatste rustplaats, waar ze herenigd werd met haar man Cees, met wie ze ruim 60 jaar getrouwd was.
Na de begrafenis hadden we een soort familiereünie in de aula.
Zo kon je bijpraten met mensen, die je een tijd niet gezien had. Vreemd genoeg brengt een uitvaart zodoende ook een stuk gezelligheid mee.

Om een uur of 5 werden we verzocht om de aula te verlaten. We wandelden terug naar het ouderlijk huis, waar we met de hele schoonfamilie een eenvoudige doch voedzame maaltijd hadden. Daar konden we het bijpraten voortzetten tot we om een uur of half 10 naar huis fietsten.

Laatste strandtraining

 

Gisteren hadden we de laatste strandtraining van 2026.

De opkomst was met een tiental leden van IJVL en VIJL behoorlijk hoog te noemen.
Het was om half 8 's avonds afgekoeld tot een graad of 20, maar door windkracht 5 voelde het nog iets frisser aan. 

Het was zodoende een ideale temperatuur om in te sporten.

Als trainer had ik een afwisselende training in elkaar gezet met technische oefeningen naast intensievere.

Het doorgeven van een schelp naar achteren en dan naar voren sprinten mocht niet ontbreken.

De slalom kon niet alleen linksom, zoals schaatsers gewend zijn te doen.


Maar rechtsom bleek ook mogelijk.

De schaatsstappen kwamen regelmatig terug, net als het langer balanceren op één been.

Uiteraard ontbrak het beklimmen van een strandopgang niet. Een altijd zware oefening.
Maar het uitzicht daarna is wonderschoon!
Terug op het strand deden we onder het toezicht van een helikopter een serie buikspieroefeningen in het mulle zand.

Na een stukje snelwandelen en sprongoefeningen in de nieuwe duinen naderden we de strandstoelen.

Door het hoog opgewaaide zand aan de achterzijde van de huisjes was dit de zwaarste strandstoelslalom van het seizoen. Op het hoogtepunt moet je stoppen. Dat deden we dan ook. Op een kwartet zeehelden na, dat om kwart voor 9 in de door de harde wind sterke branding de zeestroming trotseerde.

De golven sloegen niet alleen om richting strand, maar regelmatig ook haaks op het strand.

Dus als er binnenkort nog nieuwe straatnamen gezocht moeten worden in de Zeeheldenbuurt....


Gezandstraald verlieten de moderne zeehelden het strand.

Een toepasselijke bloemenhulde was hun deel.

We beleefden de met afstand warmste zomer sinds het begin van de metingen.

In Europa met heftige bosbranden, in Azië met hevige overstromingen.

De strandtraining van gisteren was een waardige afsluiting van deze zeer warme zomer!

De tandeloze tijd

Gisterenavond treinden Ada en ik naar Schiphol, waar we Siebe, Ana en onze kleindochter ophaalden.

Met een kleine vertraging op de terugweg reisden we naar De Vink, vanwaar we naar huis wandelden. De jongste telg van ons gezin was goed gemutst en kraaide het uit van plezier. 
Naar Spaans gebruik aten we pas om half 10, zodat we niet al te vroeg naar bed gingen. De slaap was best goed te noemen, want we werden pas om 7 uur wakker. 
Het ontbijt met onze enthousiaste kleindochter was een feestje. Na het ontbijt haalde ik een fiets met eenvoudig verstelbaar zadel op de oude school van Ada.


Ik wandelde ernaar toe en fietste op zeer zachte banden naar huis. Thuis pompte ik ze op.

Na de koffie en thee fietste ik naar de tandarts. Bij het weggaan zei ik tegen onze kleindochter: "Straks krijgt opa er ook een tandje bij!"
Dat was buiten de waard gerekend, want het plaatje was wel bij de tandarts gearriveerd, maar de kies was nog steeds te laag. De tandtechnicus kon niet geloven, dat er zo'n hoge kies nodig was en had het niet voor de volle 100% verhoogd, Zodoende mag Heintje Davids volgende week nog een keer terugkomen.

De tandeloze tijd werd met minimaal een week verlengd op deze prachtige nazomerdag.


Op weg naar huis deed ik nog wat boodschappen bij de Oogstwinkel. Onderweg kwam ik langs de plek, waar Ada woonde, toen ik haar bijna 46 jaar geleden leerde kennen.

Verder zag ik ook wat najaarsbloemen.

De herfsttijloos en de lievelingsbloem van onze kleindochter.

Het slaapmutsje....

Een rustige zondag

We deden het rustig aan vandaag. We werden pas om half 8 wakker. Met "Vroege Vogels" op de radio maakte ik de toiletten schoon, waarna we gingen ontbijten. Vandaag zouden we bezoek uit España, dus het huis moest pico bello in orde zijn.

Toen dat het geval was, fietsten we samen naar de volkstuin op deze heerlijke zondagmiddag.
Daar waren we vooral bezig met het oogsten voor vanavond en morgen. Daarbij waren vooral de vlinders en insecten actief.















Met 10 kilometer fietsen en wat wandelen kun je wel spreken van een rustige zondag.