Kliffenloop

Hoewel het niet nodig was, werd ik toch om half 6 wakker. Dat krijg je als je de dagen ervoor rond die tijd op moest staan om op te gaan passen op de kleinkinderen. Ik probeerde nog weg te dommelen, maar dat lukte niet meer. Om half 7 had ik mijn sportkleding aan en op mijn nuchtere maag vertrok ik voor een duurloop van een kleine 7 kilometer.

Ik liep over het fietspad bij de molen naar het onverharde olifantenpaadje om het weiland ten zuiden van de Stevenshof.

Dat deed ik onder een behoorlijk zwaar bewolkte hemel.

Ik liep naar het fietspad naar de Ommedijk en zag daar cichorei staan, een typisch dicteewoord waarin menig leerling zich verslikte.

Via de Ommedijk ging ik naar het afgesloten fietspad langs het Valkenburgse meer. Als bibliothecaris werd je geacht om nieuwsgierig te zijn en deze beroepsmatige eigenschap gebruikte ik vandaag. Ik wilde wel eens weten, tot hoe ver je het pad op kon. 

Er stond een hek over de volle breedte. 

Maar ja, daar kon je bij de sloot aangekomen gewoon omheen lopen. En daar er aan de achterzijde van het hek ook een olifantenpaadje liep, was ik bepaald niet de eerste, die dit pad betrad.
Ik dribbelde naar de stilgelegde spoorrails, die ik overstak om bij de plek des onheils aan te komen.

Op de plek, waar de vissteiger stond, was nu sprake van een soort kliffenkust.


Het deed me denken aan de fietsvakantie in 2016 in , Yorkshire waar we stuitten op deze afgekalfde weg.

35 jaar eerder was de weg nog compleet en toen lag deze beslist niet op het randje van de klif.
Dat afkalven zal in deze hoek van het Valkenburgse meer nog wel even doorgaan. Het ziet er bepaald niet stabiel uit.

Hierbij een gratis advies aan de gemeente Katwijk: als u geen massa mensen in deze zwakke hoek wilt hebben, zet dan ten minste de hekken overeind....

Ik liep langs het strandje naar het parkeerterrein bij de Kwantum Hallen, halverwege de jaren '80 sponsor van de wielerploeg van Jan Raas, Joop Zoetemelk en Hennie Kuiper. Niet de minste namen.

Langs de Voorschoterweg liep ik terug naar de Stevenshof. Een trainingsmaat van me bleek inmiddels verhuisd te zijn.

Dicht bij huis zag ik, dat er weer graafwerkzaamheden waren.


Ook wij komen aan de beurt.

Na me gedoucht te hebben, ontbeet ik in mijn eentje en fietste ik naar de Leidse binnenstad. Niet alleen voor de wekelijkse boodschappen, maar ook op nieuwe sandalen te kopen. Toen ik gisteren in Rotterdam Centraal wandelde, was er eentje kapot gegaan.

Bij Hakky in Leiden Zuid-West kon deze gerepareerd worden. De oude ga ik voor de volkstuin gebruiken, de nieuwe, die ik bij Bever kocht, voor fiets- en wandelvakanties.

U hoeft niet bang te zijn, dat ik naast mijn schoenen ga lopen.

Hongerklop

Vorige week zondag kreeg topfavoriet Mathieu van der Poel met nog ruim 12 kilometer te gaan een heuse inzinking bij het Wereldkampioenschap wielrennen in Yorkshire. Dit prachtige deel van Noord-Engeland beschikt niet over een mooi weer garantie.

Hoewel Van der Poel het in eerste instantie ontkende, was het voor mij zo klaar als een klontje. Hier was sprake van een hongerklop. Een paar dagen later gaf hij het wel toe.

Als je van het ene op het andere moment helemaal leeg bent, heb je gewoon te weinig gegeten of gedronken.

Iedere duursporter krijgt wel eens met de hongerklop te maken, zeker met koud en nat weer. Je lichaam heeft dan meer energie nodig. Zulk weer als vandaag dus.

Als je honger krijgt, ben je te laat. Zelf heb ik op dat vlak mijn leergeld in het verleden wel betaald. De eerste keer, dat ik met de hongerklop te maken kreeg was in de warme zomer van 1990. Ik fietste in mijn eentje van het voorbij Ommen gelegen Beerze na een vakantie op camping "De Roos" terug naar huis.

Na ruim 200 kilometer gefietst te hebben, stond ik nota bene bij de Nieuwkoopse plassen van de ene meter op de andere "geparkeerd". Een ouderwetse hongerklop. Ik zocht een bank op, waar ik snel een paar boterhammen naar binnen werkte en een bidon water leegdronk. Daarna kon ik weer op weg, alhoewel de vaart er wel uit was en ook niet meer terugkwam op deze 242 kilometer lange fietstocht.

Een half jaar later kreeg ik een inzinking tijdens de eerste keer, dat ik 200 kilometer schaatste. Ik reed de Molen- en Merentocht 4 keer achter elkaar. Na 170 kilometer schaatsen vloeide de kracht uit mijn benen. Ik werd gered door de koek- en zopie bij "Huize Brugzicht". Met veel drinken en eten kwam ik weer een beetje op krachten en kon ik deze Alternatieve Elfstedentocht volbrengen.

Ik heb op dit vlak mijn les geleerd en let er sindsdien op, dat ik voldoende eet en drink, ook bij de marathon en tijdens de fietsvakanties. Daarbij letten we goed op de voortekenen. Mijn vrouw heeft daar een prachtige uitdrukking voor: "Ik krijg de lilletjes!"

Als dat gebeurt, dan zoeken we een plekje om wat te gaan eten.

Wanda wandelt

Soms kom je door een toeval op een mooie website terecht. Hoewel ik in eerste instantie schaatser, fietser en hardloper ben, vind ik wandelen ook leuk. Vooral in de natuur.

Met een in Asturias wonende zoon komen we in dit prachtige deel van Spanje wat dat aangaat volop aan onze trekken zoals bij de Lagos de Covadonga.

Maar ook in het ruige Yorkshire hebben we voetsporen achtergelaten. Zoals we bij iedere fietsvakantie wel een of een paar wandeldagen tussendoor plannen zoals langs de Elbe.

Een enkele keer hebben we buiten Asturias ook een wandelvakantie, zoals in Dartmooi, pardon, Dartmoor.

Voor de wandelliefhebbers is er dus wel wat te vinden op mijn blog, maar wie veel meer wandelmogelijkheden zoekt, raad ik aan op Wanda wandelt te kijken.
Waar ik voor schaatsers mijn serie Toertochttips heb,  daar is op Wanda wandelt een serie Wandeltips te vinden met gedegen informatie.

Maak het je gemakkelijk als je op zoek gaat naar informatie of inspiratie in Nederland of daarbuiten.
Veel wandelplezier toegewenst.

Engelandvaarders

Vanmiddag fietste ik vanaf mijn werk in de Bibliotheek van Katwijk naar de volkstuin. Terwijl de zeedamp vanaf de Noordzee binnen kwam drijven, waardoor het aardig afkoelde, fietste ik naar de Boulevard, waar ik een viertal mannen met bepakking zuidwaarts zag rijden.

Ik zat er vlak achter en bij het fietspad naar Wassenaar kwam ik naast een van hen te rijden.

"Rijden jullie de Noordzeeroute?", vroeg ik.

"Nee", kreeg ik als antwoord: "We gaan naar Hoek van Holland en vandaar naar Engeland."

Vermoedelijk waren ze zojuist nietsvermoedend langs het standbeeld "Freedom forward"van de Engelandvaarders gefietst.

Eertijds was het een gevaarvolle onderneming om over de Noordzee naar Engeland te gaan.

Al fietsend vroeg ik aan hen, waar ze in Engeland gingen fietsen. Het bleek van Harwich naar Newcastle te zijn. Zij volgen goeddeels de route, die ik 2 jaar geleden met Ada had gefietst.

Via Suffolk, Norfolk en Lincolnshire reden we destijds naar Yorkshire toe.

Ik gaf hen wat tips en kon hen geruststellen. Het was in het algemeen goed te doen. Het echte klimmen begon pas in The Wolds. Het pittige werk zit in the Yorkshire Dales en the Yorkshire Moors.

Zo steil vind je ze bij ons niet!

Maar er is een redelijk vlakke route tussen the Dales en the Moors door.

Terwijl het kwartet Engelandvaarders doorfietste naar Den Haag, boog ik af naar de volkstuin, waar ik 3 bakjes met aardbeien plukte.

In Engeland kunnen ze het zo mooi zeggen:"Pick your own strawberries".

Luctor et emergo

Als ik het afgelopen jaar overzie, dan is de spreuk "Luctor et Emergo", die prijkt op het wapen van Zeeland, op mijzelf volledig van toepassing: "Ik worstel en kom boven!"
Het begon al bij de eerste training van de "Krasse Knarren" in de Leidse IJshal. Ik ging aan het eind van de bocht onderuit en knalde tegen de boarding aan, waarbij de rondenteller de val brak. Niet veel later maakte ik nogmaals kennis met de boarding, maar nu aan de andere kant van de baan. We zorgen natuurlijk wel voor een evenwichtige trainingsopbouw!

Wat me nog nooit was overkomen, gebeurde: ik was bang om de bocht in te gaan. Met een gevoel alsof ik naar de tandarts ging, fietste ik naar de Vondellaan toe. Maar ik wist wel: ik moet niet aan deze angst toegeven. De rest van het seizoen was voor mij een worsteling met mijn techniek, maar vooral ook met mezelf.

Tot mijn stomme verbazing ging het schaatsen bij de Bert Grotenhuis Bokaal nog heel goed. Ik had nauwelijks ingeboet aan snelheid en kreeg zelfs te horen: "Je bent geweldig, Bert!"
De aanloop naar de marathon van Leiden verliep vrij vlekkeloos, maar op de dag zelf kreeg ik na 16 kilometer last van een achillespees. Ik liep de pijn eruit en de tweede halve marathon ging soepel en probleemloos.

Dat gold niet voor de naweeën. Tot ik met mijn vrouw op fietsvakantie ging in Engeland, had ik last van de lichte achillespeesblessure. Dit kwam deels door mijn eigen gretigheid. Ik wilde te graag weer voluit trainen.
In die tijd zaten we op ons werk volop in een asbestcrisis. Er was asbest van de ergste soort ontdekt in het fietsenhok, waar ik 11 jaar lang met flinke regelmaat dozen met afgeschreven boeken opgezet en afgehaald heb. Niet bepaald iets, wat je gezond noemt.
Dat was de fietsvakantie in het oosten van Engeland wel. Wat een prachtige tocht was dat, met als letterlijk hoogtepunt de beklimming van the Buttertubs pass.


Ook waren the North Yorkshire Moors erg mooi.


In het najaar begon ik langzamerhand weer wat vertrouwen te tanken. De bochten liepen steeds beter. Ik was aardig in vorm voor de 1000 rondjes van Leiden, maar een flinke verkoudheid en een gevoelige rechterkuit betekende een worsteling van 200 kilometer. Zonder 1 keer pootje over te doen, vermoedelijk een wereldrecord, volbracht ik deze loodzware editie van de 1000 rondjes van Leiden.

Later in die week mocht ik de gemeenteraadscommissie van Sport toespreken, daar wethouder Paul Dirkse het in juli UNANIEM aangenomen plan voor IJshal "De Vliet" eigenhandig de nek om wilde draaien.


Gelukkig was ik niet de enige. Elf andere schaatsers, waaronder Olympisch kampioen Mark Tuitert en wereldkampioen Jeroen Straathof, gingen mij voor een bomvolle tribune voor.
De strijd is nog niet gestreden. Ook in 2017 mogen wij nog doorworstelen. Maar wij komen boven! Luctor et emergo!