Een heftige dag

Onze jongste dochter was vannacht bij ons blijven slapen. Ze had een afspraak bij de tandarts staan en was gisterenavond nog bij haar oma langs geweest, die ernstig ziek was. Vanmorgen kregen we een appje, dat Ada's moeder vannacht was overleden.

Vandaag stond de crematie van mijn zus Trees op het programma. Er was om het zachtjes uit te drukken sprake van een heftige dag.
Na het ontbijt ging Ada even naar haar oude school om de vrijwilligers voor de schoolbibliotheek te instrueren. Het schooljaar was immers maandag weer begonnen. Daarna fietste ze door naar het ouderlijk huis.

Ik fietste naar de Leidse binnenstad om bij "Water & Bloem" en op de Boerenmarkt wat boodschappen te doen. Met de boodschappen in de fietstas reed ik naar het huis van mijn schoonmoeder. Onderweg moest ik af en toe stoppen om een appje te versturen.

Door de neerslag van de afgelopen weken hadden de paddenstoelen het uitstekend naar hun zin.


Bij mijn schoonfamilie aangekomen condoleerde ik de aanwezigen. Hun moeder was vannacht heel rustig ingeslapen in aanwezigheid van haar zoon. Hiermee kwam een einde aan een ziekbed van ruim een jaar. 

De lange lijdensweg hebben de 5 kinderen haar thuis in 24-uursdiensten bijgestaan. Ik neem mijn petje daar voor af. Daar had ik nu niet veel tijd voor, daar ik thuis nog wat moest regelen, voordat Ada en ik rond het middaguur naar Nieuw-Vennep zouden fietsen.
In het bos van "Huys te Warmont" lunchten we op een bankje. Daar kwam ik er achter, dat ik in de hectiek mijn mobieltje thuis had laten liggen.
Met dreigende wolkenluchten die ten oosten en ten zuiden van ons langs trokken, hadden we met de wind in de rug een fijne fietsrit. We kwamen langs ons ouderlijke huis, waar Trees op haar laatste verjaardag nog even langs geweest was met de wensambulance.

Bij het crematorium aan de Hoofdweg was het een weerzien met heel veel familieleden en bekenden. Een vroegere burgemeester van Terneuzen zei ooit: "Een begrafenis in Zeeuws-Vlaanderen is gezelliger dan een bruiloft in Middelburg." Dit is sterk aangezet, maar een kern van waarheid zit er wel in. Natuurlijk is er veel verdriet, maar er is ook gezelligheid.

Jan Lange leidde de uitvaart op een ingetogen wijze, zoals hij dat ook bij mijn ouders en bij Leo gedaan had. Katholieke tradities liepen naadloos over in persoonlijke verhalen over Trees. Zus Corry, dochter Meriam en kleinzoon Scott vertelden over het leven van mijn overleden zus. Ik hoorde een aantal voor mij nieuwe verhalen. 
Maar er was één constante. In alle verhalen kwam de behulpzaamheid en de gastvrijheid van deze lieverd naar voren. Deze passage uit het vakantiedagboek van de Waddenfietstocht uit 1978 sluit daar mooi op aan. We hadden met zo'n 100 deelnemers een petitie aangeboden aan Jan Terlouw, indertijd voorzitter van de Tweede Kamercommissie voor de Waddenzee. 

"Na van diverse mensen afscheid genomen te hebben vertrok een groepje van 8 personen naar een chique terras om appelgebak te eten en om half 6 via Scheveningen te trachten in noordelijke richting te geraken via de duinen. Jan, Jaap, Douwe, Trudy, Miranda, Marius, René en ondergetekende. Een bijzonder fraaie tocht voerde via Katwijk, Noordwijk en Sassenheim naar de Buitenkaag, waar om 8 uur naar het journaal gekeken werd. Helaas maar een klein stukje over de Waddentocht. Om half 8 reed ik naar Nieuw-Vennep, de rest over de Ringvaart naar Amsterdam."
Dit stukje was kenmerkend voor de gastvrijheid van Trees. Onaangekondigd stonden er ineens 8 personen voor de deur, die hartelijk ontvangen werden door mijn lieve zus. Een terugkerend fenomeen.
Een tweede verhaal hoorde ik van mijn nicht Marianne. Onze opa was in 1960 op de 15e verjaardag van Trees overleden. In die tijd was het niet gebruikelijk, dat kinderen meegingen naar een begrafenis. En zo was Trees op die dag ineens oppas op een tiental kinderen.

Om 4 uur ging iedereen op huis aan. Ada en ik fietsten de mooie route via Rijpwetering en Oud Ade. Daar we niet zoveel proviand bij ons hadden, kochten we bij "Rozen en Radijs" in Burgerveen een paar bananen en een paar chocoladekoeken. Deze aten we op in parkje in Nieuwe Wetering.
Om 7 uur waren we na vandaag 72 kilometer gereden te hebben weer thuis. Daar lag mijn mobieltje. Ik had aardig wat appjes te beantwoorden op deze heftige dag.

Zandpaden en jaagpaden

We hadden goed geslapen vannacht. Bij de sanitaire stop halverwege de nacht zagen we een heldere sterrenhemel. Ik werd om 6 uur wakker en ging naar het toilet. Ada sliep rustig door tot 7 uur. We ruimden de tent leeg en zetten deze te drogen in de zon.

Na het ontbijt was de tent kurkdroog. Daar de voorspelling was, dat het morgenochtend zou gaan regenen, stelde Ada voor om vandaag naar huis te fietsen. Een flinke trap, maar niet onoverkomelijk. 

Om half 10 zat alles op de fiets. Na de tanden gepoetst te hebben, stapten we op de fiets en bij de receptie leverden we tentnummer 1103 in en verlieten we camping "De Pampel".
We reden naar Hoenderloo toe. De kortste weg was dwars over "De Hoge Veluwe", maar dat zou ons € 13,85 p.p. kosten. Voor dat bedrag fietsten we wel om. Het was nog een klein stukje klimmen, maar daarna reden we vrij vlak naar Otterlo toe langs de doorgaande weg.

Daar stuitten wij op het terras van "De Waldhoorn", waar we een cappuccino, een jus d'orange en 2 frambozencheesecake namen en nuttigden. Op het terras kwam een vrouw naar me toe van IJsclub Alkemade, die op woensdagmiddag in IJshal De Vliet op het uur na ons schaatsles gaf.

We volgden de knooppunten, die ons langs de bosrand naar Lunteren brachten. De eerste zandpaden waren ons deel, maar na Lunteren volgden er veel meer.

Op één ervan passeerden we een groep stilstaande fietsers. Eén van hen wist ons met onze bepakking op waarde te schatten: "Kijk, dat zijn nog pas échte fietsers!"

Maar ja, wat wil je ook. Voor ons was het mountainbiken met bepakking. Met 28 graden Celsius was het trouwens ook behoorlijk warm.

We lunchten op de trappen van het gemeentehuis van Scherpenzeel. Deze lagen in de schaduw.

Het was bewolkt, toen we naar Woudenberg fietsten. Daar moesten we een stuk wandelen door de braderie de doorgaande winkelstraat. Het tweede stuk namen we een parallelstraat.

Via Maarn klommen we naar de piramide van Austerlitz.

We daalden af naar Zeist en langs de KNVB en Woudschoten reden we naar Bunnik, waar we langs Rhijnauwen naar de Kromme Rijn pedaleerden.
Ondanks het missen van een bord van de LF4B,de Midden-Nederlandroute, kwamen we bij de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Deze volgden we echter iets te lang, waardoor we via Vleuten naar Harmelen trapten. Hier kwamen we langs het gedenkteken van de treinramp in 1962. 

Langs het spoor reden we naar Woerden, waar we bij een ijssalon een dubbele aardbeiencheescake-ijsje namen. Op het jaagpad langs de Rijn genoten we van de meanderende rivier. Aan het jaagpad kwamen we in Bodegraven bij Argentijns restaurant "Asador" uit.


Op het terras namen we 2 filettes de panga en 3 Skuumkoppe 0.0 aan tafel 44.
We zouden via Boskoop naar huis fietsen, maar namen een verkeerde afslag. Een mooie slingerweg zoals langs de Meije, maar deze voerde naar Reeuwijk. Het is beter ten halve te keren dan ten hele te dwalen, dus we reden de slingerweg in omgekeerde richting.

Via Boskoop reden we naar Hazerswoude Dorp en vandaar langs het voormalige Bommelmuseum naar de Elfenbaan.

Via Cronesteyn reden we de Sleutelstad binnen. 
Bij station De Vink was de doorgang afgezet door de politie. Met de Prorail-voertuigen erbij wisten wij genoeg. Zo hadden we op het laatste moment nog een omweg. Zodoende kwam de totaalstand van de fietsvakantie door Midden-Nederland op 532,14 kilometer, een gemiddelde van 66,5 kilometer per dag. Vandaag reden we 138 kilometer, het dubbele van het gemiddelde. Niet gek voor 2 doordouwers van 71 jaar.

Oosterbeek

We hadden een redelijke nacht gehad. Het kabaal, dat de wildroosters overdag gaven vanwege het verkeer, was 's nachts vrijwel verdwenen. Om een uur of 2 werden we wakker, maar de slaap kwam weer terug tot het verkeer om 6 uur 's ochtends weer op gang kwam. 
We gingen douchen, waarna Ada haar knie insmeerde. Ze was gisterenavond gestruikeld over een gele scheerlijn, die goed afsteekt tegen het gras. Behalve als het gras zelf geel is....

Het ontbijt ging in tweeën. Eerst maakten we de restjes van het brood van gisteren op. Daarna kuierde ik naar de campingwinkel, waar ik 2 croissantjes, kaas en een halfje volkoren kocht. De croissantjes aten we meteen op, de kaas en het brood namen we mee voor onderweg.

Bij het verlaten van de camping boekten we 1 nacht erbij. Deze was € 10,- duurder dan gisteren. De afzetters! We verlieten "De Pampel" om via Hoenderloo over een glooiend landschap langs kaarsrechte wegen naar Deelen te fietsen.

We reden heel rustig om Ada's knie te ontzien. Via Schaarsbergen reden we langs prachtige glooiende landgoederen naar Oosterbeek.


In de Weverstraat stalden we onze fietsen. Bij "Puur koffie" dronken we cappuccino met havermelk en chocolademelk met pure chocolade en een bananenbrood en pecan-caramelkoek erbij. Op een bank bij de beek lunchten we.

Op weg naar Mieke en Rens deden we nog even wat boodschappen. De ontvangst was allerhartelijkst. We werden onthaald met thee, lekkere koek en een meloenijsje, terwijl we gezellig bijpraatten over alle lief en leed. Om 4 uur stapten we op de fiets met 2 alcoholvrije biertjes als verjaardagscadeaus.
Op de terugweg fietsten we langs de erebegraafplaats in Oosterbeek. Zij vielen voor onze vrijheid.


Voor een deel reden we dezelfde weg terug, tot we bij het Deelerwoud af konden slaan. Kilometerslang reden we over de vergraste heide.



Halverwege belden we de jarige Siebe.

Op een fietspad langs de A50 klommen en daalden we tot de afslag naar Hoenderloo. We zaten op de weg naar de camping, waar we om half 7 na 52 kilometer fietsen aankwamen.

Met allerlei gemengde groenten maakte Ada een heerlijke maaltijd. Het toetje was Skyr met aardbeien en muesli. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd.

Ada las verder in "Het wonderbaarlijke voorval van de hond in de nacht" van Mark Haddon, ik in "Zwarte koffie".

Na de "Witte parel" genoten we van de "Gageleer original blond" op deze windstille avond. De vleermuizen vlogen boven onze hoofden tot we rond half 11 naar bed gingen.

"Het Brillenfeest!"

We werden gisteren om 7 uur wakker. Door de koelere nachttemperatuur hadden we goed geslapen.

We hadden met onze oudste dochter afgesproken om langs te komen op de camping, waar zij deze week met haar zoons stond. Dus na het ontbijt reisden we naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Driebergen-Zeist namen. Met de OV-fiets reden we door bos en heide naar camping "De Krakeling", genoemd naar het gelijknamige natuurgebied, waar we op de laatste dag van onze fietsvakantie langs gereden waren. 



Om 11 uur kwamen we daar aan. We zouden het grootste deel van de bloedhete dag optrekken met onze kleinzoons.


We zochten zoveel mogelijk de schaduw op op het grote terrein van deze familiecamping met veel georganiseerde activiteiten voor kinderen.


Daarbij genoten we we ook van de natuur op deze camping.

Zoals van dit bitterzoet.

De vlinders waren in verschillende vormen aanwezig op "De Krakeling".


Maar het hoogtepunt van de dag moest nog komen: de zonsverduistering. In de berichtgeving werd het gebracht als de eerste sinds augustus 1999, maar dat is een misvatting. Op onze trouwdag in 2015 was er eveneens sprake van een zonsverduistering, al was daar door de dikke bewolking weinig van te zien!
Dit keer was het zicht een stuk beter. Met het oog op onze ogen hadden we onze eclipsbrillen uit 1999 meegenomen, zodat we veilig konden kijken. Ook een vriendin van Ike had een aantal brillen meegenomen. Je kon ze alleen per 5 bestellen.

Om 10 over 7 begon de eclips. Het hoogtepunt lag een uur later. Een beeldverslag van de 88% zonsverduistering is hieronder te zien.

Onze vierjarige kleinzoon sprak van "Het Brillenfeest!" Een zeer rake typering!
Gaandeweg werd het wat donkerder. Een beetje unheimisch licht.
Met een gewone foto zag je de sikkel niet zoals hieronder, maar wel een soort regenboog om de zon en een wit sikkeltje in een groen vlekje.

Zo zag je het door de eclipsbril.


Deze foto's kreeg ik van onze correspondent op het Noordzeestrand.
Van onze correspondent in de Alpen kregen we een heel ander licht op de zonsverduistering.
In Leiden ging "Het Brillenfeest!" gepaard met een muziektip.


Op "De Krakeling" gingen we op weg naar de 88%.

Langzamerhand werd het weer wat lichter. Ondanks de invallende avondschemering!

Maar vergeleken met Asturias was het hier maar kinderspel.
Daar was de zonsverduistering 100%. Net als "Het Brillenfeest!"