donderdag 21 februari 2019

Voice from yonder

Vandaag werd bekend, dat Gerard Koerts, de toetsenst van "Earth & Fire", is overleden. Hij is 71 jaar geworden.
Samen met zijn tweelingbroer Chris was hij de motor achter deze succesvolle Voorburgse popgroep met zangeres Jerney Kaagman als beeldschone blikvanger.
"Earth & Fire" heeft veel hits gehad.
Tegelijkertijd was het een groep, die diverse conceptalbums uitbrachten, waarvan de gebroeders Koerts het merendeel van de composities voor hun rekening nam.
Aan "Song of the Marching Children" heb ik speciale herinneringen. Ik kreeg deze lp van een paar vrienden van "Oktopus", toen ik in het ziekenhuis lag na een kaakoperatie.
In "De Hobbit" leerde ik een paar jaar later "Voice from yonder" kennen.
Gerard Koerts kan nu zelf controleren, of de stem, die hoopvolle boodschappen brengt van gene zijde, daadwerkelijk van Ellen Terry is.
Gerard, bedankt voor alle mooie muziek, die je geschreven, gezongen en gespeeld hebt en waarvan ik ook tijdens een paar live-optredens heb mogen genieten.

Een nat zadeldek

Vanmorgen fietste ik in het zonnetje naar de Leidse IJshal voor de training met de "Krasse knarren". Dinsdag moest ik verstek laten gaan door een cursus, maar ik haal de schade de komende week aardig in. In 9 dagen tijd sta ik 8 keer op de schaatsen. Het voelt een beetje als "Eight days a week".
Het begon wel een beetje stroef. Ik ben vanaf zondag al verkouden. Het knapt op, maar de kriebelhoest is af en toe knap irritant. Maar het voornaamste is wel, dat je dan minder lucht hebt. Ik kon zodoende minder snelheid maken. Maar het ijkpunt, de 25 rondjes die ik op kop rijd, ging heel gelijkmatig in 25 kilometer per uur. Daar kon ik tevreden over zijn.
Dat was ik niet zo over de niet voorspelde regen, die onder het schaatsen met een kleine 20 "Krasse knarren" naar beneden was gekomen. Ik had mijn zadeldek op de fiets laten zitten en deze was nu behoorlijk nat.
Dit was de laatste training met de "Krasse knarren" in de meteorologische winter, die op 1 december begon. De volgende training staat na de Krokusvakantie op het programma. Deze begint op 1 maart.
Het lenteweer is dan allang in het land!

woensdag 20 februari 2019

Wereldrecord 10.000 meter

Het is vandaag een kwart eeuw geleden, dat Johann Olav Koss een weergaloos wereldrecord heeft gereden. Op de 10 kilometer kwam hij uit op een tijd van 13.30.55. Op vaste schaatsen!
Daarmee behaalde de Noor zijn derde gouden plak op de Olympische Spelen in het Vikingskipet in Hamar.
Van de voorspelling, dat deze supertijd 30 jaar zou blijven staan, kwam weinig terecht.
Een paar jaar leter brak het tijdperk van de klapschaats aan.
Dat is mooi terug te zien op dit lijstje met wereldrecords op de 10.000 meter. Telkenmal zie je hetzelfde patroon. Vaak worden er wat secondes van het wereldrecord afgesnoept, maar af en toe gebeurt dat met een flinke hap. Zoals Johann Olav Koss dat 25 jaar geleden deed.

Willem van Hanegem

Het zal niemand ontgaan zijn, dat Willem van Hanegem 75 jaar geleden ter wereld kwam in het Zeeuwse Breskens.
"De Kromme" was een van de beste voetballers, die Nederland heeft voortgebracht en hij behoorde tot de generatie, die zowel de Nederlandse clubs als Oranje naar de wereldtop brachten.
Daarnaast was hij een kleurrijk persoon met gevoel voor humor.
Afgelopen zondag was er een speciale uitzending over Willem van Hanegem in "Andere tijden sport". Deze uitzending is terug te zien door HIER TE KLIKKEN.
Veel kijkplezier!

dinsdag 19 februari 2019

3D

Vanmorgen moest ik er vroeger uit dan normaal. Met de helft van ons personeel gingen we met de bus naar Amsterdam-Noord, waar we kennis zouden maken met nieuwe technieken, die we in de bibliotheek toe zouden kunnen toepassen.
Om 7 uur zat ik al op de fiets naar Katwijk. Door het bezoek aan de bibliotheek aan het Waterlandplein miste ik wel het schaatsen met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal.
Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Doordat ons groepje met 3D printen aan de slag ging, rijpte in mijn brein een fantastisch plan. Ik zou een Elfstedenkruisje uit de 3D printer laten komen!
Helaas had de cursusleiding andere plannen. We moesten een sleutelhanger maken. Voor mijn collega Carolien en mij werd het dus plan B.
We waren nog aardig lang bezig om de B te spiegelen en met de ruggen tegen elkaar te krijgen. Daarna was het stoeien met het formaat. Hoe groter, hoe langer de 3D-printer bezig zou zijn. Maar uiteindelijk kwam het toch nog goed met plan B.


maandag 18 februari 2019

Zij had het door!

Vorige week had ik in de Leidse IJshal gehoord, dat je weer over de Rhijnhofweg kon fietsen, doordat het hek, dat de weg afsloot, aan gort was gereden. Vanmorgen nam ik de proef op de som en inderdaad, je kon ongehinderd doorfietsen.
Het zou voor mij het begin zijn van een dagje krachttraining. 's Ochtends zou ik de kratten met boeken in de filialen wisselen, 's middags in 20 scholen. Een van die scholen was de Christlijke Opleidingsschool.
De bibliotheek van deze school is gevestigd op de tweede verdieping van dit karakteristieke pand aan de Parklaan. Met een volle krat met boeken liep ik de marmeren trap op. Een van de leerkrachten liep gelijk met me op naar de bovenste verdieping.
"Je boft maar. Je traint je beenspieren, maar ook je armspieren en die van je rug en je buik."
"En ik krijg er nog voor betaald ook", vulde ik aan.
Onwillekeurig moest ik denken aan het boek "Keessie" van Jeroen Haarsma. Kees Verkerk zag op jonge leeftijd al in, dat je overal een training van kunt maken.
Dat doe ik ook! En die onderwijzeres, zij had het door!
Op de terugweg fietste ik wederom naar de Rhijnhofweg. Deze was vanavond echter wel degelijk afgesloten met een hek.
Derhalve: prijs de dag niet voor het avond is.

Bohemian Rhapsody

Gisteren hervatten we de traditie om met de vriendengroep samen naar de bioscoop te gaan. Voorheen regelde onze veel te vroeg overleden vriend Tim de Beer het meestal, nu moesten we dat zelf doen. Geheel in lijn met de traditie zouden we niet allemaal naar dezelfde film gaan.
Er zouden 6 personen naar "Green Book" gaan en 5 naar "Bohemian Rhapsody".
Voor het zo ver was aten en dronken we met de Raad van 11 in "Plein 14" in Hoofddorp, zodat we met een goed gevulde maar naar "Kinepolis" toe konden gaan .
Door het mooie weer waren Ada en ik via de Leidse binnenstad langs de Zijl, de Koppoel, de Ringvaart, de Westeinderplassen en de Geniedijk naar Hoofddorp toe gefietst. Deze heerlijke fietstocht vergoedde het mislopen van het G-schaatsfestijn op Flevonice.
We waren bepaald niet de enigen, die ervoor gekozen hadden om op deze lentedag in februari een fietstocht te maken. 's Avonds namen we de trein terug naar Leiden met 40 kilometer op de teller.
Om 7 uur begon de film "Bohemian Rhapsody". Dit meesterwerk van "Queen" vormde een rode draad in de film, die begon met het toetreden van Freddie Mercury tot de groep.
De beginjaren kwamen aan bod met als doorbraak "Killer Queen".
Daarnaast speelde de liefde van Mercury voor Mary tot "A Night at the Opera" een grote rol, culminerend in het prachtige poëtische "Love of my life".
In het tweede deel van de film kwamen de worsteling met homoseksualiteit en de eenzaamheid van Mercury aan de orde, net als het extravagante leven dan dit podiumbeest met zijn vele wilde feesten, waar het gekste nog niet gek genoeg was. Door dit leven als feestbeest liep hij AIDS op.
De breuk tussen Freddie Mercury en "Queen" werd geheeld met het oog op Live Aid in een uitverkocht Wembley.
Met dit absolute hoogtepunt sloot "Bohemian Rhapsody" af. Niet alleen qua acteerprestaties zat het goed in elkaar, maar muzikaal ook.
Ik kan iedereen aanraden om naar "Bohemian Rhapsody" te gaan. Je zult daar geen spijt van krijgen.
Van de groep vrienden, die naar "Green Book" is geweest, hoorde ik dezelfde berichten. Ook in deze film speelde muziek een belangrijke rol.
Dus ongezien durf ik deze film ook te adviseren.


zondag 17 februari 2019

"De Tour wordt in bed gewonnen!"

Joop Zoetemelk heeft heel wat wedstrijden gewonnen, maar op grootspraak zul je hem niet betrappen. Twee uitspraken van hem zijn gevleugeld geworden: "Parijs is nog ver" en "De Tour wordt in bed gewonnen!"
Welnu, de laatste Nederlandse winnaar van de Tour de France kan het weten.
Ik kan dat volledig beamen. Vannacht droomde ik, dat ik de koninginnenrit van de Tour won en alle professionals deklasseerde.
Maar ja, ik rij dan ook al bijna 5 jaar op een Batavus Galibier, waarin ik bijna 50.000 kilometer heb weggetrapt.
Alle grootse prestaties beginnen met een droom. Ik vrees alleen, dat het in dit geval bij een droom zal blijven....
Dus de bewuste uitspraak klopt volledig: "De Tour wordt in bed gewonnen!"

zaterdag 16 februari 2019

Kijk, Madieke het sneeuwt!

De mooiste zin uit de hele jeugdliteratuur is de slotzin van "Kijk, Madieke het sneeuwt!" van Astrid Lindgren: "Want het verschil tussen één of twee kinderen is toch wel erg groot!"
Deze week is het 40 jaar geleden, dat in Nederland ook gezegd kon worden, dat het sneeuwde en niet zo'n klein beetje ook.
Met name in de 3 noordelijke provincies was het flink raak.
Vooral door de combinatie van veel sneeuw en veel wind raakten boerderijen en dorpen compleet van de buitenwereld afgesloten.
De winter van 1978-1979 was de strengste, waarin geen Elfstedentocht kon worden georganiseerd.
Want ook in Fryslân lag een flink pak sneeuw.
De Tocht der Tochten heb ik dat jaar niet gereden, maar wel de meest bijzondere toertocht. Op de Hoofdweg in de Haarlemmermeer lag een centimeter of 5 ijzel. Zodoende kon ik over de weg naar Abbenes schaatsen!
Van de sneeuw in het noordoosten heb ik een week later met volle teugen kunnen genieten. Met de trein ging ik naar Zwolle, waar ik met een vriendin naar een optreden van "Flairck" in schouwburg "Odeon" ben geweest.
Vooral bij de treinreis over de Veluwe waande je je in het buitenland.
In het huidige klimaat denk ik, dat we een winter zoals die van 1978-1979 niet meer mee zullen maken.

De nieuwe 5 Meihal

Deze week werd de eerste schets van de nieuwe 5 Meihal bekend.
Deze sporthal moet stedelijk en stoer worden. Dat klinkt als een Suske en Wiske-album.
Maar na jaren stilstand op het gebied van sportvoorzieningen maakt de Sleutelstad de komende jaren een flinke sprong voorwaarts.
Natuurlijk hadden we op een nog grotere sprong voorwaarts gehoopt en daar hebben we tot de laatste snik voor gestreden, maar er komen de komende jaren 3 mooie sportvoorzieningen bij, waar we blij mee mogen zijn. Op sportgebied zijn we de komende 35 tot 40 jaar niet meer het lijdende Leiden.

Mispelloop

Het gezegde "zo rot als een mispel" kennen we allemaal. Vanmiddag kon ik daar mee aan de slag op de volkstuin. We konden een mispelboom overnemen van een van de buren op het complex.
Deze moesten we zelf uitgraven en verslepen. Nu heeft mijn vrouw groene vingers. Ik ben er voor het grove werk. Het meeste spitwerk nam ik voor mijn rekening. De langere wortels moesten we doorknippen, waarna we de boom konden kantelen.
Samen versleepten we de mispelboom en plantten deze in de door mij gegraven kuil vlak naast de vijgenboom, die niet meer in zijn eentje bij het terras stond.
Hopelijk slaat de mispelboom aan en kunnen we komend jaar mispelmoes maken van eigen kweek.
Na de boom compost, wat kalk en veel water gegeven te hebben, fietste ik naar huis, terwijl mijn vrouw nog een paar uur op de tuin bleef.
Na een koude start was het vanmiddag compleet lenteweer.
Thuis gekomen trok ik mijn sportkleding aan voor een duurloop van ruim 6 kilometer. Het gebeurt niet vaak, dat ik half februari in een korte broek loop, maar vandaag kon het makkelijk.
Ik liep naar de Maaldrift en liep het doodlopende weggetje uit tot de weilanden, waar KNMI-meetpunt Voorschoten 24 uur per dag zijn werk doet. Via dezelfde weg liep ik weer terug naar huis om onder de douche het zweet van de Mispelloop van mijn huid te spoelen.

vrijdag 15 februari 2019

Vaardigheidspaspoort

Twee weken geleden kregen we plompverloren te horen, dat we dit jaar zelf de vaardigheidstests voor het schaatsen zelf af moesten nemen. Voorheen kwam daar iemand voor om de kinderen van de IJVL te beoordelen op hun vorderingen op bepaalde onderdelen van de techniek.
De dag begon vroeg. We moesten om 6 uur op om naar Rotterdam te treinen, waar we met een OV-fiets naar het huis van onze oudste dochter reden om op Faas te passen. Toen we van huis vertrokken, vroor het aan de grond bijna 5 graden.
Bij aankomst bij de Leidse IJshal was het compleet lente. De maximumtemperatuur was 15 graden.
Een verschil van maar liefst 20 graden! Hoe extreem wil je het hebben?
Bij het begin van de training had ik het even extreem lastig. Naast dat ik in korte tijd bij een tiental kinderen de vaardigheid op de smalle ijzers moest beoordelen, was er ook nog een kind, dat voor een proefles kwam. Niet bepaald een "Best of both worlds".
Temeer, daar het meisje met een rekje begon. Na een minuut of 10 hield ze het voor gezien. Jammer, want normaal gesproken zou ik er voor gezorgd hebben, dat ze een hele les mee zou draaien.
Ik kon me nu concentreren op de andere kinderen.
Ik kon tevreden zijn. Alle kinderen haalden de eisen vor niveau 2 voor het schaatspaspoort.

donderdag 14 februari 2019

Zaagtanden

We werden vanmorgen om 6 uur wakker van het krabben van de autoruit door een van de buren.
Dat klopte geheel met de weersverwachting voor de komende 14 dagen. Deze liet de voor deze tijd kenmerkende zaagtanden zien indien we, zoals nu, te maken hebben met een hogedrukgebied boven ons hoofd.
Met een mooie zonsopgang fietste ik naar de Vondellaan, waar ik voor de tweede keer deze week in de Leidse IJshal met de "Krasse knarren" ging schaatsen.
Als eerste liep ik naar ijsmeester Jan van Rijn toe met de mededeling, dat hij in het vervolg de VAR niet zulke rare dingen in moest fluisteren.
Maar voor de rest had ik niets aan te merken op de ijsmeester. Het ijs was wederom van superieure kwaliteit. Wat dat aangaat worden we op de Ton Menken IJsbaan al ruim 40 jaar verwend.
Met ruim een peloton van ruim 20 schaatsers reden we met een behoorlijke vaart de piramide van 25 kilometer. De 5 kilometer, die ik traditiegetrouw voor mijn rekening nam, schommelden grotendeels  tussen de 26 en 27 kilometer per uur, dus met de conditie zit het wel goed.
Het meest bijzondere van de training was, dat een van de "Krasse knarren" naar me toe kwam met de mededeling, dat hij vandaag geen zin had om te schaatsen. Ik wist niet eens, dat dat bestond!
Desondanks reed hij wel de complete serie uit....
Op de fiets op weg naar mijn werk voelde ik, dat de zaagtanden hun werk deden.
Op de terugweg werd ik om een uur of 6 op een prachtige zonsondergang getrakteerd, die vooral door de weerspiegeling in het water van het Valkenburgse meer schitterend was.
Hoezeer de zaagtanden niet alleen in de loop van de dag kunnen variëren, maar zelfs op de hoogte, waarop de temperaturen gemeten worden, bleek uit de enorme verschillen tussen de temperatuur op ooghoogte en klomphoogte, zoals deze om 10 over 8 werden gemeten bij het KNMI-meetpunt Voorschoten.
Het moge duidelijk zijn. De komende week krijgen we vaak  te maken met zaagtanden.