The Young Analogues

We hadden kaartjes voor het concert van gisterenavond van "The Young Analogues" in de Leidse Schouwburg.

Maar voor het zo ver was, moest er eerst gewerkt worden. We hadden een dochter van ons beloofd om te helpen met de verhuizing. Vrijdagavond hadden we wat opgeslagen meubels van zolder gehaald, die zodoende heel praktisch in onze huiskamer klaarstonden om opgehaald te worden.
Ik ging 's ochtends vroeg naar "De Helianth" om de broodbestelling op te halen. Bij terugkomst stond het gehuurde bestelbusje al klaar, zodat ik meteen kon helpen met het inladen.

Het was eveneens zeer praktisch om mee te rijden in plaats van met trein en fiets naar de plek van bestemming te reizen.

Na de eerste lading gelost te hebben, arriveerden de andere hulptroepen waaronder de andere 2 dochters en konden we in een tweetal ritten de overige meubels en ingepakte spullen uit het oude huis in een drietal auto's laden en naar het nieuwe huis brengen.

Al met al was het een zwaar gewicht, dat minstens tweemaal door je handen ging.

Na de lunch haalden we met het bestelbusje de overige spullen. Intussen waren anderen druk bezig om kasten in elkaar te zetten. Daar een goede schroevendraaier in het juiste formaat ontbrak, ging ik deze op de fiets kopen.

Natuurlijk hadden we na deze stevige krachttraining liefst nog wat meer gedaan, maar we moesten om 4 uur naar de trein, daar we om half 6 in Leiden met Robert en Jane hadden afgesproken. We konden meerijden naar het station. Uiteraard met geldig toegangsbewijs.

Vanaf het station wandelden we naar "Grand Café De Burcht", waar we tegelijkertijd met onze gasten aankwamen. We aten in de Burchtzaal, die in de oorspronkelijke plannen uit 1979 deel uit zou maken van de Openbare Bibliotheek aan de Nieuwstraat.



Bij een overheerlijke dorado konden we bij kaarslicht bijpraten.


Om half 8 wandelden we vanaf de Burcht naar de Schouwburg, waar ik bij de ingang Roel Visser, oud-klasgenoot van Pedagogische Academie "De la Salle" tegenkwam.
Om kwart over 8 begon het concert van "The Young Analogues". Wat een energie zat er in deze groep, die de nummers uit de beginjaren van "The Beatles" vol overgave speelden.

De klik met het publiek was goed. De uit Liverpool afkomstige Jane genoot helemaal. Als kind had ze "The Beatles" in de havenstad op zien treden.

In de pauze kreeg ik het boek "De vijfde Beatles" van Paul Onkenhout en John Schoorl.

Na de pauze ging de band vol overgave door.

Met tussendoor af en toe een rustig nummer.

Waarbij weer eens opviel, hoe hoog "The Beatles" konden zingen.

Langzaam maar zeker werd toegewerkt naar de psychedelische nummers van de latere lp's.



Aan het slot van het fabuleuze concert werd het publiek gevraagd om mee te zingen en te dansen.

Het voorlaatste nummer van de toegift was het klassieke "Yesterday".

Alle resterende energie werd eruit gegooid in "Twist and Shout".

In de mooie Sleutelstad liepen we richting station.
Bij "Van der Werff" namen we nog een afsluitend drankje om na te genieten van "The Young Analogues".

Dag van kleine tochten

Het was vandaag de dag van de kleine tochten. Na het ontbijt ging mijn vrouw naar het Stevenspark om met de Vitality club te gaan sporten. Ik wachtte tot de wasmachine klaar was en hing deze op. Daarna fietste ik naar de Leidse binnenstad om boodschappen te doen bij Ekoplaza en "De Helianth". Morgen is het 3 oktober en is het grootste deel van Leiden aan het feesten. De meeste winkels zijn dan dicht.

De Sleutelstad was al feestelijk aangekleed.

Bepakt en bezakt fietste ik naar huis, waar ik alles opruimde en een tweetal lunchpakketten klaarmaakte voor op de volkstuin. Daar aten we de verse boterhammen op. Daarna moest ik nog even naar het ouderlijke huis voor een kleine klus.



Aansluitend fietste ik door naar Odin in Voorsschoten om een pot gemengde notenpasta te kopen. Tijdens het verblijf van Siebe en Ana was deze sneller op gegaan dan ik had gedacht. 

Ik reed door naar IJshal De Vliet. Daar reed ik een viertal rondjes met een brede douchetrekker om het vocht van de kussens af te halen. Dit voorkomt dat er stalagmieten op het ijs zullen ontstaan.
In de oude Leidse IJshal aan de Vondellaan paste ik deze praktische methode ook al toe. Na een kilometer met de trekker te hebben gereden, schaatste ik met de handen op de rug nog een rustige 10 kilometer. 

Daar het heerlijk fietsweer was, fietste ik met een kleine omweg over veel vrij liggende fietspaden naar huis toe met 32 kilometer van de kleine tochten op de teller.


De dag van kleine tochten was bepaald geen inktzwarte dag.

2.20-loop of "Goed bezig, mannen!"

Vanmorgen verliep alles een beetje anders dan op andere donderdagen. Om 8 uur zou iemand van de woningcorporatie komen om nieuwe keukenkastdeuren te brengen en de oude te vervangen. Dit hield in, dat Ada of ik thuis moesten blijven tot de klus geklaard was. Naar goed Hollands gebruik werd het een compromis. Ik bleef aan het begin van de ochtend thuis werken aan "Glibbers op glissen", terwijl Ada in het Stevenspark sportte, daarna waren de rollen omgedraaid en fietste ik om half 12 naar Aad Kleijweg om samen in polderpark "Cronesteyn" te gaan lopen.

Het was heerlijk weer, vooral omdat er een licht wisselvallig windje uit alle windstreken voor wat verkoeling zorgde.


We rekten onze spieren weer op ons vaste bruggetje in "Cronesteyn", waarna we een zestal loopjes van 500 meter redelijk voluit zouden doen.


Daar ik niet wist, hoe mijn rechterkuit het zou houden, liepen we allebei in ons eigen tempo. Aad liep de eerste 500 meter in 2.16, ik in 2.23. De tweede ging in 2.10 respectievelijk 2.19.  De rest van de series schommelde allemaal rond de 2.20. We zochten zoveel mogelijk de schaduw op.

Met gemiddeld 4.40 per kilometer waren we tevreden over deze training. Dit werd bevestigd door een vrouw. Toen we richting Aads huis liepen, zei ze tegen ons: "Goed bezig, mannen!"
Na in de tuin een glas water gedronken te hebben, deed ik nog wat boodschappen bij "De Helianth". Thuis gekomen kon ik de kasten in de keuken bewonderen.

Als u kleurverschillen ziet, dan klopt dat. Degene, die de kasten had opgemeten, had dat niet helemaal goed gedaan, zodat een drietal oude kastdeuren later nog vervangen moesten worden.
Wij konden dus niet zeggen: "Goed bezig, mannen!"

Trump United

Het grote geld regeert de wereld en heeft de topsport en dan met name het voetbal in een ijzeren greep. Voor kleinere clubs wordt het onmogelijk om de Champions League te winnen. Tegen de miljardairs, die de grote voetbalclubs ter meerdere eer en glorie van zichzelf bestieren, kopen de beste spelers van andere clubs op, zodat zij die concurrenten verzwakken. "Pink Floyd" zong er in 1973 in "Money" al over: "Think I'll buy you a Footballteam!"

Nu is het leuke, dat dit bij interlandvoetbal niet mogelijk is. Maar dat is buiten de oranje kleuter in het Witte Huis gerekend. De Amerikaanse topscorer Folarin Balogon had in de wedstrijd tegen Bosnië-Herzegovina een directe rode kaart gekregen, wat automatisch een schorsing voor de volgende wedstrijd tot gevolg had. Na een telefoontje van Trump naar FIFA-baas Infantino werd deze schorsing ongedaan gemaakt. Zelden is de corruptie binnen de internationale voetbalbond helderder voor het voetlicht gekomen.

Tenenkrommend is de verklaring, die de president van de Verenigde Staten gaf om duidelijk te maken, dat Trump United hoe dan ook moest winnen. Hiermee maakte hij duidelijk, dat hij de ballen verstand heeft van voetbal en dat regels voor anderen gelden en niet voor hem!

Hoe dan ook, vrijwel de hele voetbalwereld stond achter de Belgen, die de dupe waren van het veranderen van de spelregels tijdens het spel. En de Rode Duivels waren natuurlijk tot op het bot getergd na deze vorm van spelbederf.

Maar er bestaat, ondanks Trump, nog zoiets als gerechtigheid. Onze Zuiderburen veegden de vloer aan met Trump United en won glansrijk met 4-1. Zij vierden dat met de Trump-dans.

Eén van de Belgische fans sprak zelfs van Karma.
En Trump United droop diep ontgoocheld af na de ranzige deal van Trump.

Hazenpootje

We werden rond een uur of 7 wakker na een diepe slaap. De buien kwamen af en aan. Na het ontbijt ging mijn vrouw sporten in het Stevenspark en waar ik normaal gesproken met Aad Kleijweg ga trainen in polderpark "Cronesteyn", had ik dat voor vandaag afgezegd.

Niet omdat ik bang ben voor een regenbui. Dat ben ik om begrijpelijke redenen wel voor onweer. Met mijn teer gestel ben ik daar niet op gebouwd.

De verrekte spier knapt inmiddels wel aardig op, maar hardlopen is op dit moment nog niet verstandig. Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Zodoende kon ik vanmorgen aardbeien gaan plukken op de volkstuin. Bij aankomst op het volkstuincomplex zag ik een medetuinder bezig met de laatste hand te leggen aan een grote klus. Het toiletgebouw was verzakt en met een paar andere tuinders had hij het gebouw opgekrikt.

Hulde voor deze klusploeg.

De grond aan de buitenzijde werd geëgaliseerd.

De betonresten kunnen worden afgevoerd. Nu de vloer van het toilet opnieuw betegelen en klaar is Kees.

Ik had een droog moment op deze buiige dag om aardbeien te gaan plukken. We hadden weer een bakje vol voor vandaag en morgenochtend bij het ontbijt.
Bij het in het compostvat gooien van het groente- en fruitafval van thuis wachtte mij een verrassing.

Er stond een mij onbekende paddenstoel. Het bleek volgens waarneming.nl  een hazenpootje te zijn. 
Om het compostvat heen stonden mij wel bekende planten.

Vingerhoedskruid en pastinaak.

Zo bloemrijk kan een moestuin zijn. 
Op de terugweg zag ik langs de sloot een mij eveneens onbekende plant staan. Dit was de egelboterbloem.

Zo werd aardbeienplukken toch nog leerzaam. En voedzaam, want na de lunch met een paar boterhammen met honing en aardbeien vertrok ik naar Coördesign om verder te werken aan "Glibbers op glissen".  Daar ik door een aangekondigde flinke bui eerder van huis vertrokken was, moest ik wachten voor ik binnengelaten kon worden. Ik was immers te vroeg.

Maar doordat de zon onverwachts scheen, waren de hommels zeer actief bezig in de plantenbakken.



En zo kon ik de vorderingen bij "Glibbers op glissen" door een roze bril bekijken....

Marathon en gezondheid

Na het tragische overlijden van een jonge deelneemster bij de halve marathon in Leiden staat de gezondheid bij het lopen ineens in het brandpunt van de belangstelling. Terecht, maar het moet geen hype worden die ertoe leidt, dat minder mensen gaan hardlopen.
(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Met ruim 20  uitgelopen marathons weet ik uit ervaring, dat je je goed voor moet bereiden. Een marathon is niet alleen 42.195 meter hardlopen, maar er gaat ook een voorbereiding van een paar maanden met heel veel loopkilometers aan vooraf. 

Ik hoor de verhalen, dat het op dit moment een rage is om ongetraind de marathon te gaan lopen. Daar is een goede uitdrukking voor: dat is vragen om ongelukken!
Als je goed getraind bent, liefst in alle mogelijke weersomstandigheden, en je goed  luistert naar je lichaam én vooral jezelf niet overschat, is een marathon gewoon goed te doen. Als 70-jarige weet ik er alles van.

Dat de gezondheid nu in het middelpunt van de belangstelling staat, is op zich heel goed. Daar begint alles mee. Een gezond mens heeft wel 1000 wensen, een ziek iemand heeft er slechts één!
Deze aandacht kan er toe leiden, dat minder mensen gaan hardlopen of sporten. Uiterst kwalijk in een land, waarin de helft van de bevolking (zwaar) overgewicht heeft. De kans, dat deze mensen voortijdig overlijden aan hart- of vaatziekten is veel groter, maar dat komt nooit of in ieder geval veel minder uitgebreid in het nieuws dan een enkeling, die het overkomt bij een hardloopwedstrijd.
Belangrijk is om te weten, wat er gebeurt met het lichaam tijdens het hardlopen. De temperatuur gaat ongeveer anderhalve graad Celsius omhoog. Start je met een ziekte onder de leden omhoog, dan gaat de  lichaamstemperatuur richting 40 graden. Kortom, dan loop je met een flinke koorts rond. Dat je dan meer risico loopt spreekt voor zich. Met een lichte verkoudheid is het geen probleem, maar met griep sporten is wel risicovol. Dan kan het op de hartspieren slaan.
Een tweede belangrijke ontdekking, die is gedaan is dat bij marathons in Amerika veel meer doden vielen dan in Europa. De oorzaak was simpel: in Europa is een drinkpost om de 5 kilometer, in de USA om de mijl. Dat is driemaal zoveel. Er waren deelnemers, die bij iedere drinkpost water dronken. Door zoveel water in te nemen, krijg je een omgekeerde osmose. Er wordt zout uit het lichaam onttrokken naar de maag, waardoor je lichaam minder goed functioneert. Tijdens een zware inspanning pakt dit niet altijd goed uit. Kortom, drinken is goed, maar overdrijf het niet. En als je drinkt, neem dan bij voorkeur isotone sportdranken.

De marathon is zwaar, maar voor een goed getraind iemand goed te doen, mits hij of zij goed naar het eigen lichaam luistert en zichzelf niet overschat.

Naschrift:
In 2025 werden 759 verkeerdoden geregistreerd in Nederland, Gemiddeld vallen er in het verkeer dus 2 doden PER DAG. Dat plaatst de aandacht voor doden bij hardloopevenementen in een ietwat ander perspectief.