Osmoseschaatsen

Eerder deze maand was het al aangekondigd. We zouden een uitnodiging krijgen om op met osmosewater gedweild ijs te komen schaatsen. In "Thialf" werken ze er al jaren mee en de ervaringen ermee zijn zonder meer goed te noemen.

Zaterdag had ik al even kunnen schaatsen op osmoseijs, ook al ga je bij een kinderpartijtje natuurlijk niet voluit. Ik had het idee, dat ik langer doorgleed, maar vandaag kwam de echte proef op de som.
Bij osmosewater worden de mineralen en zouten uit het water gefilterd, waardoor je in theorie minder glijweerstand ondervindt. Deze functie zit ook op de "Mammoth"-dweilmachines en het slot van het schaatsseizoen was een ideaal moment om dit uit te testen. Mocht het ijs erdoor verknoeid worden, dan was er geen man overboord.

Aan dit experiment kon je je dus geen buil vallen. En als het slaagde, kon je er in het nieuwe schaatsseizoen meteen mee beginnen. Vanmorgen kwam een veertigtal veelal ervaren schaatsers een paar dagen na de officiële sluiting van de 250-meterbaan naar IJshal De Vliet om het osmoseschaatsen te kunnen ervaren. Je mocht van 9 uur tot half 11 schaatsen.
Ik zorgde ervoor, dat ik op tijd was, zodat ik ten volle van die toegift van anderhalf uur kon gaan genieten. Bij aankomst was ijsmeester Wiemer Sjoerdsma al bezig met het dweilen.
Toen ik mijn kluisje opende, bleek dat de rugzak vast zat. De rugzak kon ik er niet uit krijgen, maar de schaatsen gelukkig wel uit de rugzak.

Het had veel weg van een mislukte Houdini-act.

De rugzak was van later zorg. Ik stond als eerste op het ijs en het gleed erg makkelijk. De slagen waren langer dan anders. Na een tiental rondjes in de 40 seconden ging het steeds wat sneller, terwijl de eerste pelotonnetjes zich vormden. Na 25 rondjes dook ik in de 36 seconden en na de eerste 10 kilometer te hebben afgelegd volgden heel lang louter 35-ers met ook nog een serie 34-ers. De snelste ronde was 34,003. Pas 100 rondjes verder kwam ik structureel boven de 36 seconden uit.

Denk niet, dat ik de snelste was, want de snelste rondjes op het scorebord waren 27,8 en 28,2, zo'n 6 seconden sneller. Na 160 rondjes nam ik wat gas terug om na 40 kilometer voluit te hebben geschaatst wat uit te bollen. Dat deed ik iets meer naar binnen toe. Doordat ik bijna anderhalf uur de blauwe lijn gevolgd had, gleed het iets minder, maar dat was niet anders dan bij de reguliere trainingen van de "Krasse knarren". Op het stuk, waar ik nu reed was veel minder geschaatst en leek het wel een gedweilde baan.
Na 180 rondjes verliet ik de 250-meterbaan. Het osmoseschaatsen was wat mij betreft volledig geslaagd. De benen waren goed, maar het osmoseijs ook!
Toen Wiemer klaar was met het dweilen van de ijshockeybaan, die dit jaar weer voor zomerijs gaat zorgen, kon ik een schaar lenen om de rugzak los te kunnen knippen van de kluis.
In de kantine dronk ik nog een kop warme chocolademelk met Bauke Dooper en Johan van der Weij, waarna het schaatsseizoen 2025-2026 er na 8625 rondjes voor deze testrijder helemaal op zat.

Aardbeienbed

Vanavond hadden we een vergadering van de Schaatsschool in IJshal De Vliet. Zo konden we het afgelopen seizoen evalueren en kijken, wat er het komend seizoen beter kan. Daarvoor had ik aardappels met witlof en kaassaus gegeten met mijn vrouw, die ik vanmiddag geholpen had met het aardbeienbed.

Ada haalde het onkruid weg, waarna ik stro en paardenmest met een klein vorkje uitspreidde om de aardbeienplanten. Deze mest haalde ik met een kruiwagen bij de ingang van het volkstuincomplex. Bij de tweede kruiwagen brak de steel van de riek.

Denk nou niet meteen, dat dit komt door pure kracht mijnerzijds. Het kan ook aan het materiaal liggen.

Op de terugweg naar huis was een grote hijskraan bezig met werkzaamheden pal langs het fietspad langs de Schenksloot.


Naar mijn bescheiden mening kun je beter een vork van een riek breken dan een hijskraan de hefboom.
Vanmorgen ging Ada na het ontbijt boodschappen doen in de Leidse binnenstad, terwijl ik een looptraining van 6 kilometer inlaste naar het park van "Ter Wadding". Ik liep er naar toe en liep een drietal rondjes door het mooie bos in lentetooi.



Met ObsIdentify als leidraad ontdekte ik tal van voor mij nieuwe planten.


Het zomerklokje.


Gele bosanemoon.

De vingerhelmbloem.

De wilde kievitsbloem.

De stengelloze sleutelbloem.



De bostulp.

De bosanemoon.
Op de terugweg kwam ik in het Stevenspark ook nog de nodige bloemen tegen.

De brede druifhyacint.

De Spaanse aak.
Dit was mijn 1000e melding bij waarneming.nl.
Het spreekt voor zich, dat ik vandaag niet voor een toptijd ging. Maar het was wel een toptijd om de lentebloemen te bekijken.....

Skeelers

De zomertijd was vannacht ingegaan.

Desondanks had vannacht licht gevroren.

Op klomphoogte was de temperatuur nog 2 graden lager.

Ondanks de kortere nacht hadden we prima geslapen.

Alleen word je wel heel snel oud als je elke nacht een uur tijd verliest....

Na het ontbijt maakten we ons klaar om naar Rotterdam te fietsen voor het verjaardagsfeest van onze oudste kleinzoon. We besloten heen langs de Vliet er naar toe te rijden. In Voorburg streken we neer op het terras van "The River" voor een cappuccino en een warme chocolademelk alvorens we met de wind zij tegen naar de Maasstad te trappen.

Bij "De Tempel" aten we even een paar boterhammen, zodat we niet op een lege maag het laatste stukje van de bijna 35 kilometer hoefden te fietsen.

Op de plaats van bestemming werden we hartelijk welkom geheten door onze kleinzoons. De verjaardagstaart was prachtig versierd.

En smaakte ook erg lekker.

Van opa en oma kreeg onze jarige kleinzoon skeelers. We hopen, dat hij veel plezier aan het schaatsen op wieltjes mag beleven

We hadden een gezellige middag met een natje en een droogje. De hoge benzineprijzen kwamen ook ter sprake.

Net als de oorzaak hiervan. Ere wie ere toekomt.

Als verwoede fietsers ging de benzineprijs helemaal langs aan ons voorbij. Om een uur of 5 stapten we op de fiets om via een andere route naar de Sleutelstad te pedaleren. We hadden de wind aardig in de rug, dus dat schoot meer op dan vanmorgen.

Bij Nootdorp begon het te regenen. Wij schuilden bij een orchideeënkweker en aten daar een paar boterhammen notenrozijnenbrood.

Via Stompwijk reden we langs de Vogelplas naar Voorschoten, waar we nog wat boodschappen deden voor het avondeten. Na 32 kilometer waren we thuis. We hadden 67 kilometer weggetrapt vandaag. Vanmorgen in de zon, vanmiddag in de regen.
De regenkleding hadden we niet voor niets meegenomen.

Laatste kinderpartijtjes

Vandaag waren voor mij de laatste kinderpartijtjes van het seizoen in IJshal De Vliet. Ik spreek in meervoud, daar ik er 2 achter elkaar had. De eerste was om 1 uur op de 250-meterbaan, de tweede om 2 uur op de funbaan. Beide kenmerkten zich met het gebruikelijke patroon: sommige kinderen zijn absolute beginners en sommigen kunnen al redelijk schaatsen. 

Met 35 jaar ervaring als schaatstrainer, een half mensenleven, weet ik wat ik moet doen, maar vooral wat ik moet laten. En zo konden de krabbelaars aan het eind van de zeer speelse les al een stuk beter over het ijs bewegen.
Tijdens de diverse korte fietsritjes naar en van de binnenstad van Leiden, de volkstuin en IJshal De Vliet kon ik veel tekenen van de lente ontwaren.






Dit bloeit allemaal langs de fietspaden en de rustige wegen in Leiden. Maar ja, het meest overtuigende bewijs dat de lente is begonnen, komt hieronder.

Deze aalscholver kwam vlak bij de eendenkuikentjes zwemmen, maar of die daar zo blij mee moesten zijn....

Pink Floyd Project

Gisterenavond trad "Pink Floyd Project" op in de Stadsgehoorzaal in Leiden. Samen met Bas Warnink ging ik er naar toe. We hadden afgesproken bij Leiden Centraal. Hij kwam er met de trein naar toe, ik met de fiets. Samen wandelden we naar de Breedestraat, pardon, de Breestraat.
Nadat we onze toegangskaartjes hadden laten zien, namen we een La Chouffee in de entreehal, waar het volstroomde met muziekliefhebbers. Ik kwam aardig wat bekenden tegen, waaronder een oud-collega en diverse mensen, waarmee ik vaak schaats. We wisten van elkaar niet, dat we naar deze coverband van "Pink Floyd" zouden gaan.

Het programma was veelbelovend: "Wish You Were Here" en "Dark Side of the Moon". De laatste was de eerste lp, die ik van "Pink Floyd" kocht. "Wish You Were Here" kwam een paar maanden, nadat "De Hobbit" in Nieuw-Vennep eind 1975 heropend was uit en werd in dit jongerencentrum de meest gedraaide lp in die jaren.

In de grote zaal van de 200 jaar oude Stadsgehoorzaal was plaats voor 760 bezoekers en deze zaal was tot de laatste stoel uitverkocht. We genoten met volle teugen van deze goede coverband, die voor een sfeervolle aankleding van het optreden hadden gezorgd.

De meesterproef is altijd de uitvoering van "The Great Gig in the Sky". Bij veel coverbands moet hier getransponeerd worden om de hoogste noten te kunnen halen. Maar "Pink Floyd Project" had een verrassing voor ons in petto.

"The Great Gig in the Sky" werd niet uitgevoerd door 1 zangeres, maar door drie en aan het slot werd het lied zelfs driestemmig gezongen. Ik kreeg er kippenvel van, zo mooi. Als een coverband "Pink Floyd" weet te evenaren, dan is dat al bijzonder, maar in dit geval wisten de zangeressen "Pink Floyd" te overtreffen! Fenomenaal.
De toegift was eveneens een complete verrassing voor ons. Het 22 minuten lange "Echoes" werd in zijn geheel gespeeld.

Na afloop namen Bas en ik nog een La Chouffe en terwijl iedereen in een zeer lange rij stond om de jas op te halen bij de garderobe, raakten we aan de praat met de gitarist, die al 15 jaar in "Pink Floyd Project" speelt.

Ze konden geen gebruik maken van de originele filmbeelden van "Pink Floyd" vanwege de auteursrechten en moesten dus zelf filmbeelden in de geest ervan maken.
Wij kletsten nog even na en als laatste gasten verlieten we de Stadsgehoorzaal. Een stokoude traditie. Dat deden we in "De Hobbit" ook heel vaak....

Tureluurs

Om half 7 werd ik vanmorgen wakker. Het schaatsseizoen is op een oor na gevild.

Daar ik over een week of 6 de Leiden Marathon ga lopen, is het zoetjesaan tijd om aan de looptraining te gaan beginnen. Ik trok mijn hardloopschoenen aan en stapte de koude lentelucht in.

Op klomphoogte vroor het ruim 2 graden, doch op ooghoogte was het slechts lichte vorst.

In combinatie met de wind lag de gevoelstemperatuur met bijna matige vorst een tikkeltje lager.

Ik liep naar de molen van de Stevenshof toe, die prachtig weerspiegeld werd in het water.


Het speenkruid was wit uitgeslagen van de rijp.

Het waarschuwingsbord met "In/uitrit werkverkeer" was na ruim een maand ineens begrijpelijk.

Ik liep door naar het weiland, dat vogelvriendelijk gemaakt is als natuurcompensatie. Het werkt, want het wemelde van de weidevogels.



Hieronder zaten kieviten, grutto's, wulpen en tureluurs.

Tijdens de protestfietstocht langs de Waddenzee stonden we bij de start op Texel op camping "Loodsmansduin" op het veld, dat de naam "Tureluur" droeg.

Ik maakte diverse foto's van het gevogelte, maar deze waren te brokkelig om op dit blog te plaatsen. Het kostte wel meer tijd dan gedacht, zodat ik mijn duurloop inkortte, daar ik op tijd op een afspraak in het gezondheidscentrum in de Stevenshof moest zijn.
Na het ontbijt fietste ik er naar toe, waar de uitslag van het bloedonderzoek werd besproken.

Alleen de bloeddrukmeting van 124 om 72 verschilde nogal van de 147 om 77 in het gezondheidscentrum. Het is altijd een momentopname, maar toch....

Na thuis nog wat kleine klusjes te hebben gedaan, fietste ik naar "De Helianth" en de Centraal Apotheek, waar de kwartaalvoorraad bloeddrukverlagende medicijnen gearriveerd was. Het was duidelijk, dat ik nog niet zonder kan. Bij de Apothekersdijk zag ik dit bijzondere spandoek.

Op weg naar huis zag ik her en der aardig wat lentebloemen langs de kant van de weg.




En dat is het grote voordeel, als je alles op de fiets doet: je wordt niet tureluurs van de stijging van de benzineprijs.

Hoewel niet iedereen daar hetzelfde over denkt....