Wintervacht

We werden vanmorgen om 7 uur wakker. We hadden dus een prima nacht achter de rug. Ik trok mijn schaatskleding aan, ontbeet met Ada en vertrok naar IJshal De Vliet. Het was kouder dan ik had verwacht.

Op klomphoogte vroor het zelfs licht.

Ik was zonder handschoenen van huis vertrokken, daar ik een paar in de IJshal had liggen. Gelukkig had ik mijn wielerhandschoenen in mijn stuurtas, zodat het grootste deel van mijn handen warm bleef.
In de trainerskleedkamer hadden we het nog over de Tulpenmarathon van gisteren, voordat we ons op het ijs begaven. Daar had ik de beginnersgroep van de Schaatsschool. Het vaste vijftal van de afgelopen weken was er, dus we konden rustig voortbouwen op de oefeningen van de afgelopen weken.
De nadruk lag op het boven de schaats komen, het zijwaarts afzetten en daaraan gekoppeld het terugsturen. Genoeg oefenstof voor een uur schaatsplezier. We sloten af met het in een peloton schaatsen met meewind en met tegenwind. De gebruikelijke 60 rondjes hadden we weer gehaald.
Op weg naar huis zag ik, hoe toepasselijk, maartse viooltjes staan.


Na thuis met Ada geluncht te hebben, fietsten we samen naar Katwijk, waar we onze wintervacht enigszins lieten kortwieken. We waren eind oktober voor het laatst naar Edwin Minnee gegaan. Mijn kapsel zag er weer ongeveer uit zoals toen.
We reden zonder wintervacht naar de volkstuin toe. Ada ging daar aan de slag. Ik reed eerder naar huis. Het ooievaarsnest was inmiddels bewoond.

Her en der zag je, dat het voorjaar in de lucht was/



De wintervacht is eraf, laat de lente maar komen!