Lopen in Asturias

Zoals eerder aangekondigd, voeg ik een aantal dagen van onze reis in november naar Asturias bij elkaar. 

Je zag de nevelflarden tegen de bergen hangen.

Onder het spoor door liep ik naar Villa toe, waar ik rechtsaf boog naar Robleu.



Via Ceneyu klom en daalde ik over de glooiende weg. De combinatie van opkomende zon en optrekkende mistflarden zorgde voor een prachtig palet aan pasteltinten aan de lucht.


Vanaf Robleu klom ik naar Sierra toe. Vandaar zou ik richting Quintana lopen.


Bij de eerste huizen van Sierra stond op de weg een grote waakhond van het formaat Deense dog.

Ik was er nog zo'n 100 meter van verwijderd en had geen zin om uit te testen of het een agressieve hond was. Ik draaide me om en liep afdalend naar Robleu terug, waar ik via een langere weg in Quintana aankwam.


Het was inmiddels aardig mistig geworden. Na ruim een uur hardlopen op een redelijk zwaar parcours was ik weer thuis.
Rond het middaguur gingen Ada en ik samen wandelen. Het was zwaar bewolkt maar droog toen we naar het kerkje van Paraes wandelden.



Langs de provinciale weg liepen we naar Viobes, vanwaar we verder klommen over de pas met haarspeldbochten.



Op een plek met prachtig uitzicht lunchten we met een boterham met pindakaas en notenpasta en een banaan. We daalden af naar Viobes, waar we over diverse boerenerven op de weg naar Villamartin Altu kwamen.




Vandaar daalden we over een modderig pad naar het cidervat aan de Romeinse weg af, waarna het nog een kilometer afdalen was tot we weer thuis waren na 9 kilometer bergwandelen.

Na een gebroken nacht ging ik er om half 8 uit om bij de panaderia in Nava een integral te kopen.


Daar het om 12 uur droog en zelfs even zonnig was, wandelden Ada en ik via Paraes en Castañera naar  dit centrumstadje om boodschappen te doen. Via Villabona en het bosje liepen we naar huis toe.
De volgende ochtend regende het, toen ik om half 8 wakker werd.

Ik wachtte tot de zonsopgang, zodat ik in het ochtendlicht mijn trainingsrondje kon maken.

Via Llames Altu liep ik El Remediu.



Aanvankelijk was het zwaar bewolkt, maar droog, doch ter hoogte van de kerk op de heuveltop begon het te regenen.


Via La Pria liep ik over de weg langs Villamartin naar huis. Het was veel klimmen en dalen.
Rond half 2 wandelden Ada en ik in een licht miezertje naar Nava, waar we bij Dia inkopen deden voor het avondeten. Met een redelijk gevulde rugzak liepen we via Villabona en het bosje terug naar huis, waar we het verse brood uit de broodmachine al konden ruiken.
De hele middag regende het. We hadden in huis genoeg te doen.