De laatste der Mohikanen

Alsof ik het had voorvoeld had ik vannacht gedroomd over een droogtraining met de "Krasse knarren". Onderweg was ik de meesten uit het oog verloren. In de praktijk klopt het ook. Van de "Krasse knarren" van het eerste uur, waarmee ik rond de eeuwwisseling ben gaan schaatsen, zie ik bijna niemand meer op het gladde ijs van IJshal De Vliet.

Nu was het vanmorgen niet al te warm.

In combinatie met windkracht 6 niet bepaald de ideale temperatuur voor een lange rit op de racefiets.

Ondanks de voor het overdekt schaatsen ideale omstandigheden, was de opkomst voor de laatste training van het seizoen van de "Krasse knarren" zeer matig. 

We voelden ons een beetje "De laatste der Mohikanen".

De meeste jaren sloten we het schaatsseizoen af met het aftellen. Dit keer probeerde ik het op een andere manier: door de dobbelsteen het aantal rondjes te laten bepalen.

Ieder oog stond voor een kilometer schaatsen. Doordat er tweemaal 4 en tweemaal 6 werd gegooid, was het een feestdag voor de stayers onder ons.

Met 48 rondjes op kop van een zeer klein peloton nam ik het merendeel van het kopwerk voor mijn rekening. Maar ja, het is nog lang geen 800 rondjes....
De eerste 6 kilometer ging mooi vlak in rondjes 38, de tweede in rondjes 37. De snelste rondjes waren de slotrondes van de paar kortere series: 33,9 en 34,2 seconden.
Doordat het het uur ervoor ook stil was, werd er niet gedweild, zodat we 140 rondjes geschaatst hadden. Met de bikkels Ruud Hoogenboom, John Val, Aad Kleijweg en Mart Moraal ging ik naar de kantine van IJshal De Vliet, waar we met koffie, thee, warme chocolade en appeltaart het mooie schaatsseizoen afsloten. 



Als dank voor alle goede zorgen kreeg ik een aantal in percentage oplopende dorstlessers mee naar huis. Zelf bracht ik het traditionele bierpakket naar de ijsmeesters.


Hoewel ik heerlijk heb geschaatst met dit kwintet, hoop ik volgend jaar toch op een hogere opkomst van de "Krasse knarren" aan het slot van het seizoen.