Een dondersteen met een dobbelsteen

Vanmorgen was voor mij de laatste schaatsles van de Schaatsschool van dit geslaagde schaatsseizoen in IJshal De Vliet. Ik had de 5 deelnemers al aangekondigd, dat ik een dobbelsteen mee zou nemen. Daar belofte schuld maakt, kwam ik om kwart over 9 het ijs op met de grote gele dobbelsteen.
Net als bij de lessen voor kinderen mochten de volwassenen om beurten met de dobbelsteen gooien. Het aantal ogen bepaalde het aantal rondjes. De oefening paste ik daar op aan. Sommige oefeningen waren voorspelbaar en doorsnee. De eerste worp was een 3, hetgeen inhield, dat we 3 rondjes gingen inrijden.

Maar wie mij een beetje kent weet, dat ik heel creatief met deze cijfers om ga. Als een oefening te zwaar is voor 4 rondjes, dan maak ik er 4 bochten van. De 4 kwam veel terug, dus deze lenigheid van geest kwam uitstekend van pas. Verder werden de 1 en de 3 vaak gegooid.

Bij de 1 volgde een oefening van 250 meter, bij 3 gingen we in drietallen schaatsen. De eerste schaatser trok de tweede, die op zijn beurt ook nog eens geduwd werd door de derde. Na 1 rondje ging de kopman naar achteren en zo schoof deze volgorde op tot iedereen een ronde op kop gereden had.
De groen-witte overtrek voor over er helm deden dienst als bagage op de rug. Als deze losliggende overtrek van je rug af viel, moest je stoppen en deze oprapen en weer zelf op je rug leggen gedurende 1 lastige ronde.

Hetzelfde textiel werd gebruikt bij wat acrobatische oefeningen, waarbij je de overtrek telkens op een andere wijze van de ene hand aan de andere moest overdragen: achter je rug langs of tussen je benen door. Het was net geen ballet.

Buiten de beenspieren werden vooral de lachspieren goed getraind. Voordat we aan de koffie, thee en warme chocolademelk met zelfgebakken cake toekwamen als afsluiting van het schaatsseizoen, hadden wij een hilarische schaatsles.

Laat dat maar over aan een dondersteen met een dobbelsteen....